Category Archives: წიგნები

ავტოგრაფიანი პირველი წიგნი

ჩემი დისგან სმს მომივიდა, ფამუქი ჩამოდის და გეხვეწები მოსაწვევი მეც გამიჩითეო. მისგან გავიგე პირველად, რომ ორჰან ფამუქი უნდა ჩამოსულიყო. სულაკაურის გამომცემლობის და free uni-ს ერთობლივი ძალისხმევით ორჰან ფამუქი თბილისში ჩამოდიოდა. სახლში მოსულმა, სულაკაურის გვერდზე გავარკვიე, რომ ფამუქთან შეხვედრა 13 მარტს, რუსთაველის თეატრში იქნებოდა, მოსაწვევბი კი 5 მარტს, გამომცემლობის ოფისიდან გაიცემოდა. 5 მარტს ვმუშაობდი და ვერ გავედი, მოსაწვევებიც გათავდა. ყურები ჩამოვყარე, შემშურდა ბევრის ვინც მოახერხა და მოსაწვევს დაეპატრონა.

ორჰან ფამუქის ლექციაზე მოსაწვევი

თუმცა, საბოლოო ჯამში ისე აღმოჩნდა რომ 12 მარტს, free uni-ს დიღმის კამპუსში ორჰან ფამუქის ლექციას დავესწარი. ხალხი ბევრი იყო, ყველა ტელეფონით/ციფრულით შეიარაღებული და ორჰან ფამუქს გამოჩენისთანავე სურათების გადაღება დაუწყეს, ფამუქმაც თავისი ფოტოაპარატი ამოიღო და ჩვენ, ხალხს გვიღებდა სურათებს. შემდეგ თავისუფალი უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორის წოდება მიენიჭა და გამოგვიცხადა, ახლა უფრო ყურადღებით მომისმენთო. იმ დროის განმავლობაში, როდესაც მე ფამუქს ვუსმენდი, მხოლოდ ერთ რამეზე ვფიქრობდი – ფამუქი, იმაზე მეტად პოზიტიური და იუმორით აღსავსე ადამიანი ყოფილა, ვიდრე ამას წარმოვიდგენდი.

ორჰან ფამუქი

ორჰან ფამუქი

რამდენიმე წიგნი მაქვს წაკითხული, და ბოლოს მივხვდი რომ მისი წიგნები კონკრეტული ადამიანების ისტორიებით კი არ არის საინტერესო, არამედ იმით რასაც ამ ადამიანების მიღმა ყვება, წერს და გადმოსცემს. იმით რაც შინაარსის გარეთაა. არასდროს დამიმალავს, რომ წიგნები შინაარსის გამო მაინტერესებდა, მაინტერესებდა X ადამიანს რა მოუვიდოდა, როდესაც Y მოკვდებოდა და ა.შ. ხოდა, ფამუქის წიგნებში ეს ყველაზე ნაკლებსაინტერესოა. აი მაგალითად, უმანკოებს მუზეუმის წაკითხვის შემდეგ ორი ემოცია დამრჩა:
I. შინაარსი იყო ძალიან უინტერესო, ბანალური და ჩვეულებრივი სასიყვარულო რომანი;
II. უმანკოების მუზეუმით გავიცანი სტამბული, კითხვის დროს წარმოვიდგენდი როგორ დავბოდიალობდი ბეიოღლუზე, წვრილ თუ განიერ ქუჩებზე, წარმოვიდგენდი როგორ ვიჯექი ზღვის პირას და ვუყურებდი გემებს. უმანკოების მუზეუმმა სტამბული შემაყვარა და ძალიან დიდი წვლილი მიუძღვის იმაში, რომ მე შარშან სტამბულში ვიყავი.  სწორედ უმანკოების მუზეუმზე დავატოვინე ავტოგრაფი, წიგნზე რომელიც სტამბულში, მუზეუმშია ნამყოფი :)

ავტოგრაფი

ავტოგრაფი

თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ წარმატებული და საინტერესო კვირა იყო. განსაკუთრებით იმიტომ, რომ კვირა მეგობრებით დასრულდა ♥

P.S უმანკოების მუზეუმი ჩემი პირველი ავტოგრაფიანი წიგნია და ძალიან გამიხარდება თუ სხვა წიგნებზეც გაჩნდება ავტოგრაფები ^_^

გზა საკურთხევლისკენ

არსებობს წიგნები, რომლებიც ძილის წინ უნდა წაიკითხო. მარტივი, მსუბუქი ენით დაწერილი, ყოველგვარი ზედმეტი ფილოსოფიური შეხედულებებისგან გათავისუფლებული წიგნები – აი ასეთები მიმაჩნია ძილის წინ საკითხავი. რომ წაიკითხავ და მომდევნო 45 წუთი არ გიწევს იფიქრო იმაზე თუ რას ფიქრობდა ავტორი რელიგიაზე, ხალხზე, ბრბოზე, არ ფიქრობდე იმაზე შენ რომ მის ადგილას ყოფილიყავი რას იზამდი, არ ფიქრობდე ბევრ ისეთ რაღაცაზე რაზეც წიგნების წაკითხვის მერე ფიქრობ ხოლმე.

ერთი ისტორია შეყვარებულ წყვილზე – ნიკოლას სპარკსის “გზა საკურთხევლისკენ” სწორედ ძილის წინ საკითხავი წიგნია. კარგად წასაკითხი, თხელი და საინტერესო წიგნია. კითხვის პროცესში არ იღლები და სასიამოვნოდ იფურცხლება ყოველი ფურცელი.

ისტორია 17 წლის ბიჭზეა, რომელიც ფაქტობრივად ერთ წელიწადში დაკაცდა, რომელმაც შეიცვალა შეხედულებები და რომელსაც შეუყვარდა. ლენდონი, თუ სწორად მახსოვს მისი სახელი, ჩვეულებრივი ბიჭი იყო. ყოველდღიურად რომ ვხედავთ ხოლმე ქუჩაში, ტრანსპორტში და საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში აი ისეთი. მისი ცხოვრება კი თავდაყირა იმ ადამიანმა დააყენა ვისგანაც ყველაზე ნაკლებად მოელოდა და თანაც ისე შეცვალა რომ ყველაზე საშინელ კოშმარშიც ვერ წარმოიდგენდა. ლენდონი ხომ სწორედ მსგავს ადამიანებს იგდებდა აბუჩად ძმაკაცებთან ერთად.

პრინციპში, კითხვის დაწყებიდან ძალიან მალევე მივხვდი რაც მოხდებოდა. მაგრამ დასრულების შემდეგ მომინდა რომ პოსტი დამეწერა, მომინდა რომ ჩემი გრძნობები გამეზიარებინა და არ გამომივიდა :/

თითქოს ჩვეულებრივი წიგნია, ჩვეულებრივი სასიყვარულო ისტორიით, ჩვეულებრივი რომანი ისეთი დასასრულით როგორიც წარმოგიდგენია. მაგრამ, წიგნის დასრულების შემდეგ ნამდვილად არ ნანობ ძილის წინ დახარჯულ 20-30 წუთს რომელიც ამ წიგნს დაუთმე.

P.S ნიკოლას სპარკსის “დღიური” მაქვს წაკითხული და მაშინ ვთქვი, 15 წლის თინეიჯერი შეყვარებული ადამიანი რომ ვყოფილიყავი აუცილებლად ვიტირებდი-მეთქი. პრინციპში, ვინმეს რომ ეთქვა ორიოდე სიტყვით დამიხასიათე “გზა საკურთხევლისკენო” სწორედ იგივეს ვუპასუხებდი.

ტიპი მეზობელი საფლავიდან

თხელი, ლამაზ ყდიანი, 218 გვერდიანი წიგნია. შესაბამისად მსუბუქიც და ადვილად სატარებელი უნივერსიტეტში.

წარმოიდგინეთ, ვიღაც მოდის თქვენთან და გეუბნებათ რომ “აუუ, გუშინ რა მაგარი რაღაც მოხდა იცი?” და აგრძელებს: “ანდაც არაფერი, დაიკიდე” და ცოცხალი თავით აღარ უნდა მოგიყვეს რა მოხდა. აი, ზუსტად ეგ განცდა მქონდა ღამის 3 საათზე ბოლო გვერდი რომ ჩავიკითხე.

კარგი თარგმანია, ადვილად იკითხება და სულ რაღაც 7 ლარი ღირს. ისეთ რაღაცებზე დაგაფიქრებს როგორიცაა განსხვავებები ადამიანებს შორის, რა შეუძლია სიყვარულს, ვნებას. რაზე დახუჭავს თვალს შეყვარებული კაცი ან ქალი და ა.შ. სიყვარული მართლა ბრმაა თუ არა, ურთიერთობების მამოძრავებელი ძალა ვნებაა თუ არა, რას გააკეთებ მეგობრის გამო და ა.შ.

მოკლედ, ერთი შეხედვით საინტერესო და გასართობი წიგნი ბევრ რამეზე დაფიქრების საშუალებას იძლევა. ხოდა, გირჩევთ რომ წაიკითხოთ :)

Timha 28.03

გუშინ სულაკაურის გვერდს ვათვალიერებდი და მოვთქვამდი ბევრი ფული მინდა, რომ ბევრი წიგნი ვიყიდო-მეთქი. ყველაზე ძალიან რაც მომინდა ამოვარჩიე და ჩემთვის შევინახე ლინკებითურთ. სულ 16 წიგნი გამოვიდა და იმედი მაქვს უახლოეს მომავალში მათ ყიდვას შევძლებ.

Capture

 

სხვათაშორის, დღეს მივხვდი რომ სწავლის პერიოდში უფრო მეტ წიგნს ვკითხულობ, ვიდრე მაშინ როცა სახლში ვარ. აი, კვირა დღეს მაგალითად, მთელი დღე სახლში ვარ და ვცდილობ ჩემი თავი ვაიძულო, რომ ვიმეცადინო ან წიგნი წავიკითხო, მაგრამ სანაცვლოდ ფეისბუქის სქროლვის მეტს არაფერს ვაკეთებ და ასე მეორდება ყოველ დასვენების დღეს.
სწავლის დღეებში კი უფრო მეტი დრო და სურვილი მაქვს იმის რომ რაღაც წავიკითხო, ამ დღეებში “დაჟე” ფეისბუქზე ყოფნაც მეზარება ხოლმე და თავს წიგნით ვიქცევ. ძილის წინ შუქის ჩაქრობმდე 2-3 გვერდს ჩავიკითხავ და ტკბილად მიმეძინება ხოლმე. რისი ბრალია რომ ასე ვიქცევი არ ვიცი -_-

მოკლედ, იმის თქმა მინდოდა რომ დღეს “ტიპი მეზობელი საფლავიდან” ვიყიდე და გავბედნიერდი ^_^  ამ დღეებში “ქაბულელი წიგნებით მოვაჭრეს” მოვრჩები და ახალ წიგნზეც გადავალ. იმედია რამდენადაც მოკლე აღწერით მოვიხიბლე, იმდენად მომხიბლავს წიგნიც ^_^

tipi mezobeli saflavidanP.S დასაწიყისის წაკითხვა შეგიძლიათ ამ ლინკზე.

 

 

ორშაბათი, Timha 18.03

დღევნდელი Timha ის გახლავთ, რომ “უმანკოების მუზეუმი” დავამთავრე.

20130318_214652ამ წიგნზე იმდენი მსენია და ისე აქებდნენ, რომ ერთი სული მქონდა როდის დავიწყებდი კითხვას. ახალი წელი ახალი ჩავლილი იყო კითხვა რომ დავიწყე. სოფელში, ფეჩის გვერდზე ვიჯექი და ვკითხულობდი.  თავიდან კარგად დაიწყო, საინტერესო იყო და მაინტერესებდა რა მოხდებოდა, თუმცა საბოლოო ჯამში ისე გაიწელა და იმდენად ბევრი იყო სიყვარული და ამ სიყვარულისგან გამოწვეული ტკივილის აღწერა, რომ თავი დავანებე. მორიგი სიყვარულის ისტორიაა, მე კიდევ მსგავსი რამეებისგან საკმაოდ შორს ვარ. სადღაც ერთი კვირის წინ ჩანთაში ჩავიგდე. ჩემი არეული ცხრილის გამო ლექციიდან ლექციამდე საკმოდ ბევრი დრო მაქვს და სწორედ ამ დროის წყალობით როგორც იქნა კითხვას მოვრჩი.

ამ წიგნიდან რაც დამრჩა ისაა, რომ სტამბული აუცილებლად უნდა ვნახო და აუცილებლად უნდა ვეწვიო უმანკოების მუზეუმს.

არ მჯერა წიგნში აღწერილი სიყვარულის.

P.S რამე ახალი წიგნი მინდა რომელსაც ჩანთაში ჩავაგდებ.

never let me go, the notebook და გოგონა რომელმაც კრაზანების ბუდე დაანგრია

1. არასოდეს გამიშვა

როცა არ ვიცოდი რა გამეკეთებინა, არც საქმე მქონდა და ფეისბუქზეც არაფერი ხდებოდა გადავწყვიტე რამე ფილმი მენახა. როგორც წესი ფილმებს იშვიათად ვუყურებ, მართლა რომ არ ვიცი რა გავაკეთო მაგ შემთხვევაში ხოლმე. მიყვარს მსუბუქი, ზედმეტი ფილოსოფიის და ფიქრების გარეშე სანახავი ფილმები. რამე რომატიკას ან მის მსგავს ვეძებდი. სათაური შესაბამისი ჰქონდა never let me go. არც კი მიფიქრია რომ ეს ფილმი არ იქნებოდა სიყვარულზე, რომანტიკაზე, უწი-პუწობაზე და ა.შ მოვკალათდი, ყავა მოვიდგი გვერდზე და ყურება დავიწყე.

არ იყო სიყვარულზე, არ იყო წვიმაში ჩახუტებაზე და კოცნაზე, არ იყო “შენ ჩემთვის მთელი სამყარო ხარ” და ასე შემდეგ. ფილმი იმ ადამიანებზეა რომლებსაც სპეციალურად ქმნიან იმისთვის, რომ წლების შემდეგ ვიღაცებს დონორობა გაუწიონ. გადაუნერგონ ხან ფილტვი, ხან თირკმელი და ხანაც გული. იმისთვის შექიმნენ რომ ვიღაცის სიცოცხლეს შეეწირნონ.

ფილმით აღფრთოვანებული დავრჩი. თან საშინელი უსამართლობის გრძნობა გამიჩნდა. წარმოიდგინეთ, იგებთ რომ იმისთვის იცოცხლეთ რათა სხვის ჯანმრთელობას შეეწიროთ და ვერაფერს იზამთ. ვრ გაიქცევით, ვერსად. და პარალელურად არცკი იცით რა ხდება ქვეყანაზე. თქვენთვის მხოლოდ ისაა ცნობილი რასაც “სკოლაში” გასწავლიდნენ და იმის იქით არ არსებობს არაფერი.

ფილმის ნახვიდან კაი ხნის შემდეგ გავიგე, რომ თურმე წიგნი არსებობს. იგივე სახელწოდებით და თურმე ეს წიგნი ქართულადაც იყო ნათარგმნი. დაბადების დღეზე ალუკარდმა მაჩუქა. თხელი წიგნია, გარეკანზე მსახიობები არიან გამოსახულნი. წიგნი და ფილმი იდენტურია. უბრალოდ, წიგნში პატარა წვრილმანებია, რომლებიც ფილმში არ არის. წიგნი კიდევ უფრო ნაკლებად ეხება სიყვარულს, წიგნში უფრო კარგად ჩანს რატომ ქვია never let me go, რა საერთო აქვს “არასოდეს გამიშვას”  ნაწარმოების შინაარსთან. უფრო მტკივნეულად და დეტალურად არის გადმოცემული აღსაზრდელების ცხოვრება. თავიდან, ვიფიქრე ფილმი სჯობდა-მეთქი, თუნდაც იმიტომ რომ კარგი სანახავია. წიგნის მერე ფილმს ახლიდან ვუყურე და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი მარტივ ჭეშმარიტებაში – ფილმის და წიგნის შედარება არ შეიძლება. ყოველთვის წიგნი სჯობს, მაშინაც თუ ეს ფილმი ზედმიწევნით მიჰყვება წიგნს. თუმცა, ვინანე რომ ჯერ ფილმი ვნახე და მერე წიგნი. მაგრამ რა ჩემი ბრალია, მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი წიგნის არსებობის შესახებ.

never let me go

2. the notebook

ეს სასიყვარულო დრამა ძალიან ბევრს აქვს ნანახი. პირველად რამდენიმე წლის წინ ვნახე. დროის გასაყვანი კარგი საპოპკორნე ფილმია. ოღონდ, ერთხელ რომ ნახავ და მეორედ აღარ მოგინდება მისი ნახვა ისეთია. უბრალოდ დაგეზარება 2 საათზე მეტი ხანი ორი ადამიანის სასიყვარულო ურთიერთობას უყურო. საინტერესოა როგორ ვითარდება მათი სიყვარული და რამდენი რამის გადალახვა უწევს წყვილს იმისათვის რომ საბოლოოდ მაინც ერთად იყნენ. შეიძლება ითქვამს წყვილის ისტორიას დრაგიკული დასასრული აქვს, პრინციპში არც ისეთი. უარესებიც მომხდარა.

წიგნის არსებობის შესახებ 2-3 თვის წინ გავიგე. გრინმარიმ ფეისბუქზე წიგნის ფოტო დადო და ასე თქვა ძალიან კარგიაო. მომინდა მეყიდა და წამეკითხა. თან სადღაც 7-ლარამდე ღირდა და ჩემი ბიუჯეტიც გასწვდა. მომინდა უბრალოდ წიგნი და ფილმი შემედარებინა ერთმანეთისთვის. ადვილი წასაკითხია. ერთი ჩაჯდომა უნდა, რამდენიმე საათის დათმობა და ყველაფერი მორჩენილია. მარტივი ენით წერია, არაფერი ზედმეტი, სავსეა მოჭარბებული გრძნობებით და უხვი სიყვარულით. წიგნი რომ დავხურე ერთი ის გავიფიქრე, 15 წლის რომ ვყოფილიყავი მოვკვდებოდი ტირილით-მეთქი, ოღონდ თან შეყვარებული 15 წლის თინეიჯერი უნდა ვყოფილიყავი. საერთოდ, ისეთი სიყვარულის როგორიც ამ ნაწარმოებშია არ მჯერა. არ მჯერა იმის, რომ რაღაც სამუდამოდ გრძელდება, რომ სიყვარულს უუუდიდესი ძალა აქვს, რომ სიყვარული ატრიალებს დედამიწას და ასე შემდეგ. ჰო, ვინმე რომ/თუ შემიყვარდება იქნებ შემეცვალოს კიდეც ამ საკითხზე წარმოდგენა, მაგრამ ჯერჯერობით ისეთ რაღაცას როგორიც სიყვარულია სკეპტიკურად ვუყურებ.

როგორი წიგნია იცით? აი, ძილის წინ საკითხავი, ან, სადმე თუ მიდიხართ გრძელგზაზე მაშინ საკითხავი. არ მოითხოვს ბევრ ფიქრს და განსჯას. წიგნი უბრალოდ სიყვარულზეა.

the notebook

3. გოგონა რომელმაც კრაზანების ბუდე დაანგრია.

სტიგ ლარსონის ტრილოგიის ბოლო ნაწილი. თითქმის 1 წელი ველოდებოდი როდის გამოვიდა. ჯერ სექტემბერშიო, მერე ოქტომბერშიო, მერე ნოემბრის შუარიცხვებშიო. აი სტამბაშია და იბეჭდებაო, აი უკვე გამოიგზავნაო და რამდენიმე დღეში გაყიდვაში იქნებაო. მოკლედ, დეკემბრის ბოლოს ხელში ჩამივარდა როგორც იქნა.

თავიდან ცოტა ისე იწყება, მოსაწყენია. არანაირი ექშენი, დაძაბული სიტუაციები, უბრალოდ პოლიციის და სეპოს შიდა სამზარეულოში გარკვევაა. იმისა ვინ ვინ არის, რა უნდა და რას და რატომ ერჩიან ლიზბეთს. ცოტა რთულად იკითხება, მაგრამ ასე 300 გვერდის შემდეგ ყველაფერი ლაგდება, ამდენ სახელს ეჩვევი, უკვე იცი ვინ რატომ არის ნაბიჭვარი და ვინ უფრთო ანგელოზი, ვინ ვის მხარეს იბრძვის და ვინ კვდება. მოკლედ, სიუჟეტი საინტერესოდ და პრინციპში ლოგიკურად ვითარდება. რამდენჯერ იყო ისეთი მონაკეთი როცა სუნთქვაშეკრული ფაციფუცით ვკითხულობდი აბაცებს, ზოგჯერ იყო რომ გული საოცრად მიჩქარდებოდა და ერთი სული მქონდა ის თავი თუ ქვეთავი დროზე ჩამეკითხა და გამეგო როგორ განვითარდებოდა სიტუაცია. იყო მომენტი როცა გულიანად გადავიხარხე. კითხვის დროს ფანტაზიაც მუდმივად მუშაობდა. იმდენად დაწვრილებით და კარგად იყო ყველაფერი აღწერილი რომ ყველას ვცნობ სახეზე და ყველას კარმიდამო ვიცი როგორია : )  კარგად არის დაწერილი, თარგმანიც შესანიშნავია. ლიზბეთი გენიალურია, მიყვარს ეგ გოგო, და ბლუმკვისტი, როგორც ლიზბეთი იტყოდა, ნაბიჭვარია. ყველას თავისი ადგილი მიეჩინა, ზოგს ციხეში, ზოგსაც მიწაში. სამართალმა პური ჭამაო რომ იტყვიან ეგრე იყო.

გოგონა რომელმაც კრაზანების ბუდე დაანგრია

—————————————————–

გამოცდების პერიოდი მაქვს და მეკიდევ წიგნებს ვკითხულობ. ლიზბეთის ისტორიის კითხვას გამთენიისას მოვრჩი და ეხლა ხელები თუ თვალები მექავება რომ რამე წავიკითხო, რამე მოვიგდო ხელთ, ოღონდ არა სისხლის სამართალი და ადამიანის უფლებები.

წიგნები

ერთხელ ერთმა ხუმრობამ მიიქცია ყურადღება: ” ისინი ჩვენს ცხოვრებაში იყვნენ, მათ ვხვდებოდით ყველგან, ისინი იყვნენ ჩვენი თანამგზავრები,თუმცა ბოლოს მაინც  გაქრნენ… მაშ, ასე წარმოგიდგენთ  – წიგნებს”.

ძალიან ხშირად ამბობენ, რომ წიგნი მნიშვნელოვან როლს თამაშობს ჩვენს ცხოვრებაშიო. რა შეიძლება იყოს ეს როლი, თანაც მნიშვნელოვანი? ალბათ ის, რომ წიგნი ანვითარებს ფანტაზიას, ზრდის ლექსიკას, რაც არ უნდა ფანტასტიკა იყოს, აწვდის ინფორმაციას სხვადასხვა ქვეყნების შესახებ. მოკლედ, წიგნი საშუალებაა იცოდე ყველაფერი სახლიდან გაუსვლელად.

მე და წიგნი პირველი კლასიდან ვმეგობრობთ. კითხვა რომ ვისწავლე, პირველი რაც წავიკითხე იანუშ კორჩაგის მეფე მათიუშ პირველი იყო. 8 წლის ბიჭი მეფის ტახტზე ავა და ქვეყნის მართვას იწყებს. საკმაოდ მძიმე და რთულად წასაკითხ წიგნს შევეჭიდე 7 წლის ასაკში. და ამის გამო ძალიან ბევრი ფაქტი და დეტალი არ მახსოვს. მაგრამ, ერთ-ერთ ეპიზოდს ძალიან ხშირად ვადარებ დღევანდელ სიტუაციას საქართველოში. მათიუში გამოსცემს კანონს, რომლის თანახმადაც ბავშვები ივლიან სამსახურებში, ხოლო მშობლები სკოლაში. როდესაც პარლამენტში პირველ მოსმენაზე გაიტანეს კანონი, რომლის მიხედვითაც ასაკობრივ ცენზს წევდნენ და 21 ხდებოდა სწორედ ეს ეპიზოდი გამახსენდა – ბავშვები სამსახურებში, თანაც საკმაოდ სერიოზულ სამსახურებში. მეფე მათიუშის სახელმწიფოში ყველაფერი თავდაყირა დადგა, რაც აქაც მოსალოდნელია ლოგიკურად.

მეფე მათიუშის შემდეგ რამდენიმე წიგნი იყო, რომლის საშუალებითაც დრო სწრაფად და სარგებლიანად გამყავდა. თანაც, თავიდან ვიშორებდი მამაჩემის მუდმივ ფრაზას: “წიგნს შენ არ კითხულობ და არაფერს შენ არ აკეთებ”. თანაც, ყოველთვის მოაყოლებდა რომ, ის რომ ჩემ ხელა იყო, თვეში რამდენიმე წიგნს კითხულობდა, მე კიდევ კაპიტან გრანტის შვილებიც არ წამიკითხავს (დღემდე არ მაქვს წაკითხული სხვათაშორის). რამდენიმე წელში ჩემი და წიგნის ურთიერთობა შეწყდა. ერთი შეხედვით ჩვენს შორის არაფერი მომხდარა, უბრალოდ წიგნი სხვა რამეებმა ჩამინაცვლეს. კერძოდ გართობამ. მეუბნებოდნენ, წიგნზე უკეთესი გასართობი არ არსებობსო, მაგრამ არ მჯეროდა.

რამდენიმე წლიანი პაუსის შემდეგ წიგნისკენ გული მომიბრუნდა, ნელ-ნელა ისევ დავიწყეთ ურთიერთობა, ისევ კარგი მეგობრები გავხდით. ნაწილობრივ ჩემი დაუშრეტელი ცნობისმოყვარეობის დამსახურებაა, ერთი სული მაქვს გავიგო რა ხდება სხვის თავს ავი თუ კარგი. სწორედ ამიტომ უპირატესობას სათავგადასავლო ლიტერატურას ვანიჭებ. არ მსიამოვნებს წიგნები, რომლებიც მუდმივად ჭკუას მარიგებენ და გამუდმებით მირჩევენ რაიმეს. მირჩევნია სხვისი საინტერესო ცხვორების თვითმხილველი გავხდე და ჩემით გამოვიტანო დასკვნები პერსონაჟების ცხოვრებიდან, ვიდრე ვინმემ მითითოს, აი ასეა სწორიო.

ძალიან ბევრს სასაცილოდ არ ჰყოფნის, რომ საყვარელი წიგნი ჰარი პოტერია. ასეთ დროს მხოლოდ ერთი პასუხი მაქვს, წაიკითხე და მიხვდები. ჰოდა, გირჩევთ წაიკითხოთ.

სათუთად მოვლილი წიგნები <3

არ მიყვარს ყველასთვის საყვარელი და სათაყვანებელი წიგნები. მსგავს ლიტერატურაში ვეძებ მუდმივად ნაკლს და მხოლოდ იმ ნაკლზე ვამახვილებ ყურადღებას. მაგალითად “წითელი და შავი”, “უცნობი ქალის წერილი” და ა.შ. შეიძლება იმის ბრალიცაა, რომ შესაბამის დროს ვერ წავიკითხე და ვერ გავიაზრე. ვინ იცის, იქნება დროთა განმავლობაში ხელახალი წაკითხვისას სულ სხვანაირად შევხედო არსებულ სიტუაციას.

წიგნი შეიძლება ვიღაცისთვის შთაგონების წყარო გახდეს, მოტივაცია აუმაღლოს, სწორი გზა აჩვენოს… უბრალოდ წიგნის სწორად შერჩევა უნდა იცოდე. ჰო, ვფიქრობ ყველაფერს სჭირდება სწორად შერჩევა, სიტუაციას უნდა მოერგოს რომ გართობის გარდა სხვა სარგებელიც მიიღო ამა თუ იმ ლიტერატურიდან.

ერთი მავნე ჩვევა მაქვს. ძალიან მიყვარს წიგნები. მსიამოვნებს თაროს რომ ავხედავ და ჩემი ყველა წიგნი ამაყად და მშვიდად ნებივრობენ მიჩნეულ ადგილას. არ მიყვარს მათი განათხოვრება. რამდენჯერაც წიგნი ვიყიდე საჩუქრად იმდენჯერ დამნანებია ჩუქება. ძვირფასი საჩუქარია ჩემთვის წიგნი და ვცდილობ საკუთარი წიგნების რაოდენობა გავზარდო :>

ჩემი მწირი ბიბლიოთეკის ნაწილი

P.S ეს პოსტი კონკურსისთვისაა შექმნილი, რომელშიც მონაწილობა თქვენც შეგიძლიათ <3 უფრო მეტი ინფორმაცია იხილეთ ამ ბმულზე.

მარტინ იდენი

მარტინ იდენი კაცია, რომელმაც მიაღწია იმას რაც უნდოდა და დაკარგა სიყვარული და თვით სიყვარულის რწმენაც კი. მარტინ იდენი კაცია, რომლისთვისაც მიზანი უმთავრესია. მარტინ იდენი კაცია, რომელმაც შესძლო წარმოუდგენლლად მოკლე დროში აეთვისებინა ის, და იმაზე მეტი, რაც ხალხმა წლები მოანდომა. თუმცა ღირდა კი?

ის უბრალო მუშათა კლასში აღზრდილი მეზღვაური იყო. სიარულიც მეზღვაურისა ჰქონდა. სიყვარულის ძალამ შეაძლებინა დაევიწყებინა ყველაფერი წარსულიდან და გაეზარდა უფსკრული რომელშიც თავად ჩაიკარგა. სიყვარულმა აიძულა განევითარებინა გონება და იდეოლოგიით კიდევ უფრო დაშორებოდა საყვარელ ქალს.

ცოდნამ, წიგნებმა, განათლებამ, აზროვნების უნარმა დაანახა რომ ბურჟუაზია სხვა არაფერია თუ არა ერთი დიდი ნეხვის კასრი, რომელიც მხოლოდ ფულზე და სახელზეა ორიენტირებული. სწორედ წიგნებმა აუხილა თვალი და დაანახა რომ ამ “ნეხვის კასრს” ეთაყვანებოდა. თვით საყვარელი ქალიც კი, რომლის სიყვარულმა აამაღლა მარტინის გონება ძალიან შორს დარჩა იდენისგან.

მარტინი ებრძოდა ჩამოყალიბებულ დოგმებს, აზროვნებას და იმას რაც “უნდა” და არა საჭიროა. მარტინმა ზედმეტად ბევრი იცოდა, ზედმეტად ჭკვიანი იყო და ზედმეტად ჩაუღრმავდა წუთისოფლის სიმყრალეს, ზედმეტად ბევრი გაიგო და ამ ცოდნამ შეიძლება ითქვას დაღუპა კიდეც.

არ ვიცი მომეწონა თუ არა… რაღაცნაირი წიგნია, ბევრ რამეში ვამტყუნებ ბევრშიც ვამართლებ. მისი ერთ–ერთი ნაკლი ალბათ ის იყო, რომ ზედმეტად ბევრი იცოდა.

რაც მთავარია, მან 1.ვერ ისწავლა ფულის “ყადრი” და 2.ისე მოკვდა, რომ ყველას აუსრულა დანაპირები.

შაგრენის ტყავი

ვერ გავიგე რატომ გახდა ეს წიგნი საქართველოში იმდენად პოპულარული, რომ 50–წიგნში პირველ ადგილზე გავიდა. მაგრამ ფაქტია ხალხს მოსწონს.

წიგნი ერთ უბედურ ადამიანზეა, რომელმაც თავისი ხანმოკლე ცხოვრების განმავლობაში ერთხელ ვერ შესძლო ყოფილიყო ბედნიერი. ბავშვობა ფაქტიურად მამამ გაუმწარა მუდმივი კონტროლით და მკაცრი დისწიპლინით. ახალგაზრდობის წლები “სხვენში” გაატარა, 3 წელი სრულ სიღარიბეში იცხოვრა მომავლის იმედით, თუმცა სიყვარულმა გაანადგურა. ფულზე ოცნებობდა და ოცნება აუხდა. მან “ხელშეკრულება” გააფორმა შაგრენის ტყავთან, რომლის თანახმადაც მისი სურვილები პირდაპირპროპორცილად აისახებოდა მისი სიცოცხლის განგძლივობაზე. ცხოვრების გემო იგრძნო და გამოთხოვება გაუჭირდა. ცხოვრობდა განდეგილივით. ყველაფერი ჰქონდა რაზეც ოცნებობდა:ფუფუნება, შეეძლო ნებისმიერ ქალთან ყოფილიყო, თუმცა ეს ყველაფერი მას სიცოცხლეს მოუსწრაფებდა. ლექსიკონიდან ამოიღო სიტყვები “მინდა”, “მსურს”. ამ ხნის განმავლობაში ერთხელ არ გამოუხატავს სურვილი ვინმეს დახმარებოდა, მისთვის სიცოცხლე ყველაზე ძვირფასი გახდა…

წიგნის მორალი? ის რომ ბედნიერება არ იყიდება? და რომ ბედნიერება ფულში არაა? ის რომ ცხოვრება ყველაზე ძვირფასია? ის რომ ყველაზე მშვენიერი ქალი და სიყვარული შეიძლება დამღუპველი გახდეს?ის რომ ადამიანები ვერ ვაფასებთ იმას რაც გაქვს? მოკლედ, ისეთი უამრავი პატარა რაღაცის სწავლა შეიძლება წიგნიდან, რომლებიც  ცხოვრებაში გამოგადგებათ, რომ კითხვის დროს თავადვე იქნებით გაკვირვებულები.

ცოტა რთული წასაკითხია, მიჭირდა შევგუებოდი ავტორის ენას. ნაწარმოები დატვირთულია უამრავი აღწერით, ვერ ვხდებოდი რა საჭირო იყო, მაგრამ იმისათვის რომ თავიდან ბოლომდე გადაეშვა მეცხრამეტე საუკუნის საფრაგნეთში და გაიგო რას გრძნობდა რაფაელი სხვადასხვა გასაჭირის თუ ბედნიერების დროს სწორედ ამდენი აღწერაა საჭირო.

ერთადერთი რაზეც გული დამწყდა დასასრული იყო. ძალიან ბანალური და არაფრის მომცემი დასასრულით. რაღაც უფრო მეტს ველოდი, მაგიას ან რამეს.. არ ვიცი რას, მაგრამ თუ სიკვდილია სხვანაირი სიკვდილი მინდოდა.

როგორ გავხდი იდიოტი

თუ ვინმეს ჩემი აღსარება გგონიათ შეგიძლიათ აღარ გააგრძელოთ კითხვა.

წიგნი ფსიქემ მათხოვა. საერთოდ მიყვარს ისეთი ნაწარმოების კითხვა სათაურიდანვე რომ იპყრობს ჩემს ყურადღებას. მარტენ პაჟის “როგორ გავხდი იდოტი” ერთ ახალგაზრდა კაცზე, ანტუანზეა. რომელიც იმდენად ჭკვიანია, რომ საკუთარ შესაძლებლობებს, ტვინს და ჭკუას ყვლაფერს ავადმყოფობად თვლის და წუხს იმაზე, რომ არავინ თანაუგრძნობს.

მეგობრები ჰყავს და მათ ისეთი უყვართ ანტუანი, როგორიც არის. ანტუანს კიდევ თანაგრძნობა სჭირდება იმ “ავადმყოფობის” გამო რაც ჰგონია, რომ სჭირს.

თანაგრძნობას ზოგი გაურბის და შეურაცხყოფად ღებულობს, ანტუანი კი ითხოვდა და ბოლოს გადაწყვიტა, რომ ალკოჰოლიკი გამხდარიყო. არ არის იოლი იყო ალკოჰოლიკო. ალკოჰოლიკები თან ეცოდებიან, თან ეზიზღებათ და თან თანაუგრძნობენ. მათი ალკოჰოლიკობა ხომ მათივე ჯოჯოხეთური ცხოვრების ბრალია.

ალკოჰოლიკობისთვის წინასწარ მოემზადა. ბიბლიოთეკიდან გამოიტანა ყველა წიგნი რაც კი ალკოჰოლს ეხებოდა, შეისწავლა ყველა დადებითი თუ უარყოფითი თვისება და ბოლოს დუქანსაც მიაკითხა, “მასწავლებელიც” აირჩია და ნახევარ კათხა ლუდზე ალკოჰოლური შოკი მიიღო. საავადმყოფოში თვითმკვლელობაზე დაფიქრდა. სხვა გამოსავალი არ ჰქონდა. აღარ შეეძლო ეცხოვრა ყველაზე ნიჭიერის, ყველაზე გონიერის, ყველაზე ჭკვიანის სტატუსებით, მას თანათგრძნობა სჭირდებოდა, ან ადამიანი მაინც ვინც გაუგებდა მის “ავადმყოფობას”. თვითმკვლელობა მალევე გადაიფიქრა, მიუხედავად იმისა, რომ თვითმკვლელის კურსებზე დადიოდა.

ბოლოს გადაწყვიტა გამხდარიყო იდიოტი. მისთვის იდიოტობა ნიშნავდა ყოფილიყო ჩვეულებრივი ადამიანი. ეყიდა ტანსაცმელი და არ ეფიქრა ბავშვების შრომით ექსპლუატაციაზე, მიფიცხვოდა მზეს და არ ეფიქრა, რომ იგივე მზე სხვაგან გვალვას იწვევს, ესეირნა შხაპუნა წვიმაში და არ ეფიქრა, რომ ეს წვიმა სხვაგან წყალდიდობას იწვევს და უამრავი ადამიანის დაღუპვა შეუძლია. მოკლედ, ადაწყვიტა ყოფილიყო ადამიანი და ეცხოვრა ისე როგორც იდიოტს.

ანტუანი ნიჭიერი იყო. გეგმა მალევე განახორციელა. სრულყოფილ, წარმატებულ “იდიოტად” იქცა. გახდა მილიონელი შემთხვევის წყალობით, ორი შემთხვევის წყალობით. იყიდა ყველაფერი რაც ადამიანს არსებობისთვის სჭირდება: ათასი საოჯახო ტექნიკა, დიდი სახლი, მანქანა, ცნობილი მხატვრების სურათები. მიზანს მიაღწია, გახდა იდიოტი მაგრამ ვერ გაბედნიერდა.

მეგობრობა ყველაზე ძლიერი გრძნობა აღმოჩნდა ამ ნაწარმოებში. მათი წყალობით ძველ ცხოვრებას და “ავადმყოფობას” დაუბრუნდა. ისევ ის ანტუანი გახდა.

რატომღაც კითხვის დროს რაღაცნაირად სულელი, გამხდარი 25 წლის ბიჭი, დაბნეული მზერით და უაზრო საქციელით წარმომედგინა.

რჩეულთა ხვედრია იყო ჭკვიანი და ეს “საჩუქარი” გამოიყენო ისე როგორც საჭიროა. თუმცა ანტუანი თავის უბედურების მიზეზად სწორედ ამ ჭკუას თვლიდა და ყველანაირად ცდილობდა გაქცეოდა მას. ჭკუის დამსახურებაა, რომ შეგიძლია საკუთარი თავის სწორედ შეფასება, იდიოტებს კი თავი ყოველთვის იდეალური  ჰგონიათ.თუმცა რაც ღმერთმა მოგამადლა ვერსად წაუხვალ.

ანტუანი იდიოტი იყო, ჭკვიანი იდიოტი.