Category Archives: წიგნები

კვირა #23, წიგნის ფესტივალი

New Post-ის ფანჯარას რომ ვხსნიდი ცხოვრებაში პირველად ვიცოდი პოსტისთვის რა უნდა დამერქმია. კვირა #მერაღაცამდენე. და ეს კვირა ამ წლის მერამდენე კვირაა არ ვიცი და სანამ არ დავგუგლავ იქამდე ვერც დამარქმევ სათაურს.

ამ კვირაში ბევრი კარგი რამ მოხდა ^_^

ჯერ ერთი, რომ წიგნების ფესტივალი დაიწყო და მორჩა კიდეც. ყოველ წელს მოუთმენლად ველოდები წიგნის ფესტივალს, და არასდროს არ მაქვს იმდენი ფული რომ წიგნების ყიდვის შემდეგ ვიყო ბედნიერი. ყოველთვის შურიანი და ბოღმიანი თვალებით ვუყურებ მათ, ვისაც გატენილი აქვთ პარკები. მართალია არ მაქვს ბევრი დრო და წიგნს მხოლოდ ძილის წინ ვკითხულობ, მაგრამ წიგნის ყიდვის პროცესი არანაკლებ სასიამოვნოა ჩემთვის.

მოკლედ, ფესტივალზე გახსნის დღეს ვიყავი. 11-საათზე იხსნებოდა, ასე 12-იყო ალბათ რომ მივედი და უკვე იმდენი ხალხი იყო რამდენიმე სტენდთან უბრალოდ ვერ მივაღწიე. ყველაზე მოთხოვნადი დიოგენეს, სულაკაურის და პალიტრას სტენდები იყო.  სამივე გამომცემლობას კარგი ფასდაკლებები ჰქონდა. მაგრამ:
1. დიოგენეს სტენდთან ოფიციალურად ვერ მიაღწევდი. ძალიან პატარა სტენდი ჰქონდათ, ხალხი უამრავი, წიგნები მაგიდაზე დაყრილი და ვერ აარჩევდი. თან, მე როცა მივედი კატალოგიც აღარ ჰქონდათ იმ მომენტისთვის. საბედნიეროდ მე ვიცოდი რაც მინდოდა და 30 წუთიანი დგომის შემდეგ კონსულტანტმა მომაქცია ყურადღება. მაგრამ, იმას, ვინც არ იცოდა რა უნდოდა და უბრალოდ იქვე, ადგილზევე უნდა ამოერჩია წიგნი, ძალიან, ძალიან გაუჭირდებოდა რამის შერჩევა.
2. სულაკაურმა წიგნის ფესტივალისთვის დადო კატალოგი, და გამოაცხადა რომ ფესტივალზე ამ ფასებით იქნება წიგნებიო. თუმცა, ადგილზე მისულმა ხალხმა აღმოაჩინა რომ კატალოგის ფასებით არ არის წიგნები. უბრალოდ 25% აკლდება. 25%-დაკლებული წიგნები კი კატალოგის ფასზე ძვირი გამოდიოდა. მოკლედ, შეცდომაში შეიყვანეს მომხმარებელი. ასევე, სულაკაურის გამომცემლობას ჰქონდა რამდენიმე კარგი წიგნი საკმაოდ იაფად. იყო 1-2-3-4-5 ლარიანი წიგნები, სადაც აუცილებლად იპოვიდი გემრიელ ლუკმას. თუმცა, ხალხი ბევრი იყო, სტნდამდე მისვლა ჭირდა.
ისე, სულაკაურის სტენდიდან წიგნის მოპარვა ძალიან მარტივი იყო -_- კონსულტანტები კი იყვნენ, მაგრამ იმდენ ხალხში ყველას ყურადღებას ფიზიკურად ვერ მიაქცევ. შესაბამისად, მე რომ ქურდი ვყოფილიყავი ძალიან მარტივად მოვიპარავდი რამდენიმე კარგ წიგნს.
3. პალიტრას გამომცემლობას აქვს ძალიან ცუდი ჩვევა. უნდა მიხვიდე გამყიდველთან, უნდა უთხრა რა გინდა მოგცემენ. მაგიდაზე უწყვიათ წიგნები, რომლებზეც ხელს არ გაკიდინებენ რომ გადახვედო. დაჟინებული მზერით უნდა მიხვდე რა წიგნია და რისთვისაა ან სახლში კარგად უნდა შეისწავლო პალიტრას გამოცემული წიგნები და ისე მიხვიდე. პალიტრას კარგი ფასდაკლება ჰქონდა, რაც მართალია მართალია.
4. ხალხი იყო ძალიან ბევრი. სივრცე არის ძალიან პატარა. გამომცემლობები იყო ძალიან ცოტა. წიგნის ფესტივალისთვის ფასდაკლებები არის ძალიან დაბალი. ამ ფესტივალის გაკეთება ძალიან კარგადაც შეიძლება, იმჰო. თუმცა, იმისიც კმაყოფილი ვარ რაც არის.
5. ყულაბა უნდა ვიყიდო და საგანგებოდ შევაგროვო ფული შემდეგი წიგნის ფესტივალისთვის ^_^
6. მართალია წიგნის ფესტივალი იყო, მაგრამ მე ბლოკნოტი მაინც ვიყიდე და ბედნიერი ვარ :D

ჩემი წიგნები და ბლოკნოტი, დაახლოებით 27 ლარი დამიჯდა ყველაფერი

ჩემი წიგნები და ბლოკნოტი, დაახლოებით 27 ლარი დამიჯდა ყველაფერი

კიდევ ბევრი უნდა მომეყოლა იმაზე რომ flea market-ი იმართება აგერ უკვე მეოთხედ და რომ ძალიან მომწონს, და კიდევ უფრო ბევრი უნდა დამეწერა ლისის ტბაზე, სიმწვანეზე, სიგრილეზე და მეგობრებზე. მაგრამ ამჯერად გადავიფიქრე :)

P.S 23-ე კვირა ყოფილა, წესით, თუ სწორად დავთვალე :D

 

ავტოგრაფიანი პირველი წიგნი

ჩემი დისგან სმს მომივიდა, ფამუქი ჩამოდის და გეხვეწები მოსაწვევი მეც გამიჩითეო. მისგან გავიგე პირველად, რომ ორჰან ფამუქი უნდა ჩამოსულიყო. სულაკაურის გამომცემლობის და free uni-ს ერთობლივი ძალისხმევით ორჰან ფამუქი თბილისში ჩამოდიოდა. სახლში მოსულმა, სულაკაურის გვერდზე გავარკვიე, რომ ფამუქთან შეხვედრა 13 მარტს, რუსთაველის თეატრში იქნებოდა, მოსაწვევბი კი 5 მარტს, გამომცემლობის ოფისიდან გაიცემოდა. 5 მარტს ვმუშაობდი და ვერ გავედი, მოსაწვევებიც გათავდა. ყურები ჩამოვყარე, შემშურდა ბევრის ვინც მოახერხა და მოსაწვევს დაეპატრონა.

ორჰან ფამუქის ლექციაზე მოსაწვევი

თუმცა, საბოლოო ჯამში ისე აღმოჩნდა რომ 12 მარტს, free uni-ს დიღმის კამპუსში ორჰან ფამუქის ლექციას დავესწარი. ხალხი ბევრი იყო, ყველა ტელეფონით/ციფრულით შეიარაღებული და ორჰან ფამუქს გამოჩენისთანავე სურათების გადაღება დაუწყეს, ფამუქმაც თავისი ფოტოაპარატი ამოიღო და ჩვენ, ხალხს გვიღებდა სურათებს. შემდეგ თავისუფალი უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორის წოდება მიენიჭა და გამოგვიცხადა, ახლა უფრო ყურადღებით მომისმენთო. იმ დროის განმავლობაში, როდესაც მე ფამუქს ვუსმენდი, მხოლოდ ერთ რამეზე ვფიქრობდი – ფამუქი, იმაზე მეტად პოზიტიური და იუმორით აღსავსე ადამიანი ყოფილა, ვიდრე ამას წარმოვიდგენდი.

ორჰან ფამუქი

ორჰან ფამუქი

რამდენიმე წიგნი მაქვს წაკითხული, და ბოლოს მივხვდი რომ მისი წიგნები კონკრეტული ადამიანების ისტორიებით კი არ არის საინტერესო, არამედ იმით რასაც ამ ადამიანების მიღმა ყვება, წერს და გადმოსცემს. იმით რაც შინაარსის გარეთაა. არასდროს დამიმალავს, რომ წიგნები შინაარსის გამო მაინტერესებდა, მაინტერესებდა X ადამიანს რა მოუვიდოდა, როდესაც Y მოკვდებოდა და ა.შ. ხოდა, ფამუქის წიგნებში ეს ყველაზე ნაკლებსაინტერესოა. აი მაგალითად, უმანკოებს მუზეუმის წაკითხვის შემდეგ ორი ემოცია დამრჩა:
I. შინაარსი იყო ძალიან უინტერესო, ბანალური და ჩვეულებრივი სასიყვარულო რომანი;
II. უმანკოების მუზეუმით გავიცანი სტამბული, კითხვის დროს წარმოვიდგენდი როგორ დავბოდიალობდი ბეიოღლუზე, წვრილ თუ განიერ ქუჩებზე, წარმოვიდგენდი როგორ ვიჯექი ზღვის პირას და ვუყურებდი გემებს. უმანკოების მუზეუმმა სტამბული შემაყვარა და ძალიან დიდი წვლილი მიუძღვის იმაში, რომ მე შარშან სტამბულში ვიყავი.  სწორედ უმანკოების მუზეუმზე დავატოვინე ავტოგრაფი, წიგნზე რომელიც სტამბულში, მუზეუმშია ნამყოფი :)

ავტოგრაფი

ავტოგრაფი

თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ წარმატებული და საინტერესო კვირა იყო. განსაკუთრებით იმიტომ, რომ კვირა მეგობრებით დასრულდა ♥

P.S უმანკოების მუზეუმი ჩემი პირველი ავტოგრაფიანი წიგნია და ძალიან გამიხარდება თუ სხვა წიგნებზეც გაჩნდება ავტოგრაფები ^_^

გზა საკურთხევლისკენ

არსებობს წიგნები, რომლებიც ძილის წინ უნდა წაიკითხო. მარტივი, მსუბუქი ენით დაწერილი, ყოველგვარი ზედმეტი ფილოსოფიური შეხედულებებისგან გათავისუფლებული წიგნები – აი ასეთები მიმაჩნია ძილის წინ საკითხავი. რომ წაიკითხავ და მომდევნო 45 წუთი არ გიწევს იფიქრო იმაზე თუ რას ფიქრობდა ავტორი რელიგიაზე, ხალხზე, ბრბოზე, არ ფიქრობდე იმაზე შენ რომ მის ადგილას ყოფილიყავი რას იზამდი, არ ფიქრობდე ბევრ ისეთ რაღაცაზე რაზეც წიგნების წაკითხვის მერე ფიქრობ ხოლმე.

ერთი ისტორია შეყვარებულ წყვილზე – ნიკოლას სპარკსის “გზა საკურთხევლისკენ” სწორედ ძილის წინ საკითხავი წიგნია. კარგად წასაკითხი, თხელი და საინტერესო წიგნია. კითხვის პროცესში არ იღლები და სასიამოვნოდ იფურცხლება ყოველი ფურცელი.

ისტორია 17 წლის ბიჭზეა, რომელიც ფაქტობრივად ერთ წელიწადში დაკაცდა, რომელმაც შეიცვალა შეხედულებები და რომელსაც შეუყვარდა. ლენდონი, თუ სწორად მახსოვს მისი სახელი, ჩვეულებრივი ბიჭი იყო. ყოველდღიურად რომ ვხედავთ ხოლმე ქუჩაში, ტრანსპორტში და საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში აი ისეთი. მისი ცხოვრება კი თავდაყირა იმ ადამიანმა დააყენა ვისგანაც ყველაზე ნაკლებად მოელოდა და თანაც ისე შეცვალა რომ ყველაზე საშინელ კოშმარშიც ვერ წარმოიდგენდა. ლენდონი ხომ სწორედ მსგავს ადამიანებს იგდებდა აბუჩად ძმაკაცებთან ერთად.

პრინციპში, კითხვის დაწყებიდან ძალიან მალევე მივხვდი რაც მოხდებოდა. მაგრამ დასრულების შემდეგ მომინდა რომ პოსტი დამეწერა, მომინდა რომ ჩემი გრძნობები გამეზიარებინა და არ გამომივიდა :/

თითქოს ჩვეულებრივი წიგნია, ჩვეულებრივი სასიყვარულო ისტორიით, ჩვეულებრივი რომანი ისეთი დასასრულით როგორიც წარმოგიდგენია. მაგრამ, წიგნის დასრულების შემდეგ ნამდვილად არ ნანობ ძილის წინ დახარჯულ 20-30 წუთს რომელიც ამ წიგნს დაუთმე.

P.S ნიკოლას სპარკსის “დღიური” მაქვს წაკითხული და მაშინ ვთქვი, 15 წლის თინეიჯერი შეყვარებული ადამიანი რომ ვყოფილიყავი აუცილებლად ვიტირებდი-მეთქი. პრინციპში, ვინმეს რომ ეთქვა ორიოდე სიტყვით დამიხასიათე “გზა საკურთხევლისკენო” სწორედ იგივეს ვუპასუხებდი.

ტიპი მეზობელი საფლავიდან

თხელი, ლამაზ ყდიანი, 218 გვერდიანი წიგნია. შესაბამისად მსუბუქიც და ადვილად სატარებელი უნივერსიტეტში.

წარმოიდგინეთ, ვიღაც მოდის თქვენთან და გეუბნებათ რომ “აუუ, გუშინ რა მაგარი რაღაც მოხდა იცი?” და აგრძელებს: “ანდაც არაფერი, დაიკიდე” და ცოცხალი თავით აღარ უნდა მოგიყვეს რა მოხდა. აი, ზუსტად ეგ განცდა მქონდა ღამის 3 საათზე ბოლო გვერდი რომ ჩავიკითხე.

კარგი თარგმანია, ადვილად იკითხება და სულ რაღაც 7 ლარი ღირს. ისეთ რაღაცებზე დაგაფიქრებს როგორიცაა განსხვავებები ადამიანებს შორის, რა შეუძლია სიყვარულს, ვნებას. რაზე დახუჭავს თვალს შეყვარებული კაცი ან ქალი და ა.შ. სიყვარული მართლა ბრმაა თუ არა, ურთიერთობების მამოძრავებელი ძალა ვნებაა თუ არა, რას გააკეთებ მეგობრის გამო და ა.შ.

მოკლედ, ერთი შეხედვით საინტერესო და გასართობი წიგნი ბევრ რამეზე დაფიქრების საშუალებას იძლევა. ხოდა, გირჩევთ რომ წაიკითხოთ :)

Timha 28.03

გუშინ სულაკაურის გვერდს ვათვალიერებდი და მოვთქვამდი ბევრი ფული მინდა, რომ ბევრი წიგნი ვიყიდო-მეთქი. ყველაზე ძალიან რაც მომინდა ამოვარჩიე და ჩემთვის შევინახე ლინკებითურთ. სულ 16 წიგნი გამოვიდა და იმედი მაქვს უახლოეს მომავალში მათ ყიდვას შევძლებ.

Capture

 

სხვათაშორის, დღეს მივხვდი რომ სწავლის პერიოდში უფრო მეტ წიგნს ვკითხულობ, ვიდრე მაშინ როცა სახლში ვარ. აი, კვირა დღეს მაგალითად, მთელი დღე სახლში ვარ და ვცდილობ ჩემი თავი ვაიძულო, რომ ვიმეცადინო ან წიგნი წავიკითხო, მაგრამ სანაცვლოდ ფეისბუქის სქროლვის მეტს არაფერს ვაკეთებ და ასე მეორდება ყოველ დასვენების დღეს.
სწავლის დღეებში კი უფრო მეტი დრო და სურვილი მაქვს იმის რომ რაღაც წავიკითხო, ამ დღეებში “დაჟე” ფეისბუქზე ყოფნაც მეზარება ხოლმე და თავს წიგნით ვიქცევ. ძილის წინ შუქის ჩაქრობმდე 2-3 გვერდს ჩავიკითხავ და ტკბილად მიმეძინება ხოლმე. რისი ბრალია რომ ასე ვიქცევი არ ვიცი -_-

მოკლედ, იმის თქმა მინდოდა რომ დღეს “ტიპი მეზობელი საფლავიდან” ვიყიდე და გავბედნიერდი ^_^  ამ დღეებში “ქაბულელი წიგნებით მოვაჭრეს” მოვრჩები და ახალ წიგნზეც გადავალ. იმედია რამდენადაც მოკლე აღწერით მოვიხიბლე, იმდენად მომხიბლავს წიგნიც ^_^

tipi mezobeli saflavidanP.S დასაწიყისის წაკითხვა შეგიძლიათ ამ ლინკზე.

 

 

ორშაბათი, Timha 18.03

დღევნდელი Timha ის გახლავთ, რომ “უმანკოების მუზეუმი” დავამთავრე.

20130318_214652ამ წიგნზე იმდენი მსენია და ისე აქებდნენ, რომ ერთი სული მქონდა როდის დავიწყებდი კითხვას. ახალი წელი ახალი ჩავლილი იყო კითხვა რომ დავიწყე. სოფელში, ფეჩის გვერდზე ვიჯექი და ვკითხულობდი.  თავიდან კარგად დაიწყო, საინტერესო იყო და მაინტერესებდა რა მოხდებოდა, თუმცა საბოლოო ჯამში ისე გაიწელა და იმდენად ბევრი იყო სიყვარული და ამ სიყვარულისგან გამოწვეული ტკივილის აღწერა, რომ თავი დავანებე. მორიგი სიყვარულის ისტორიაა, მე კიდევ მსგავსი რამეებისგან საკმაოდ შორს ვარ. სადღაც ერთი კვირის წინ ჩანთაში ჩავიგდე. ჩემი არეული ცხრილის გამო ლექციიდან ლექციამდე საკმოდ ბევრი დრო მაქვს და სწორედ ამ დროის წყალობით როგორც იქნა კითხვას მოვრჩი.

ამ წიგნიდან რაც დამრჩა ისაა, რომ სტამბული აუცილებლად უნდა ვნახო და აუცილებლად უნდა ვეწვიო უმანკოების მუზეუმს.

არ მჯერა წიგნში აღწერილი სიყვარულის.

P.S რამე ახალი წიგნი მინდა რომელსაც ჩანთაში ჩავაგდებ.

never let me go, the notebook და გოგონა რომელმაც კრაზანების ბუდე დაანგრია

1. არასოდეს გამიშვა

როცა არ ვიცოდი რა გამეკეთებინა, არც საქმე მქონდა და ფეისბუქზეც არაფერი ხდებოდა გადავწყვიტე რამე ფილმი მენახა. როგორც წესი ფილმებს იშვიათად ვუყურებ, მართლა რომ არ ვიცი რა გავაკეთო მაგ შემთხვევაში ხოლმე. მიყვარს მსუბუქი, ზედმეტი ფილოსოფიის და ფიქრების გარეშე სანახავი ფილმები. რამე რომატიკას ან მის მსგავს ვეძებდი. სათაური შესაბამისი ჰქონდა never let me go. არც კი მიფიქრია რომ ეს ფილმი არ იქნებოდა სიყვარულზე, რომანტიკაზე, უწი-პუწობაზე და ა.შ მოვკალათდი, ყავა მოვიდგი გვერდზე და ყურება დავიწყე.

არ იყო სიყვარულზე, არ იყო წვიმაში ჩახუტებაზე და კოცნაზე, არ იყო “შენ ჩემთვის მთელი სამყარო ხარ” და ასე შემდეგ. ფილმი იმ ადამიანებზეა რომლებსაც სპეციალურად ქმნიან იმისთვის, რომ წლების შემდეგ ვიღაცებს დონორობა გაუწიონ. გადაუნერგონ ხან ფილტვი, ხან თირკმელი და ხანაც გული. იმისთვის შექიმნენ რომ ვიღაცის სიცოცხლეს შეეწირნონ.

ფილმით აღფრთოვანებული დავრჩი. თან საშინელი უსამართლობის გრძნობა გამიჩნდა. წარმოიდგინეთ, იგებთ რომ იმისთვის იცოცხლეთ რათა სხვის ჯანმრთელობას შეეწიროთ და ვერაფერს იზამთ. ვრ გაიქცევით, ვერსად. და პარალელურად არცკი იცით რა ხდება ქვეყანაზე. თქვენთვის მხოლოდ ისაა ცნობილი რასაც “სკოლაში” გასწავლიდნენ და იმის იქით არ არსებობს არაფერი.

ფილმის ნახვიდან კაი ხნის შემდეგ გავიგე, რომ თურმე წიგნი არსებობს. იგივე სახელწოდებით და თურმე ეს წიგნი ქართულადაც იყო ნათარგმნი. დაბადების დღეზე ალუკარდმა მაჩუქა. თხელი წიგნია, გარეკანზე მსახიობები არიან გამოსახულნი. წიგნი და ფილმი იდენტურია. უბრალოდ, წიგნში პატარა წვრილმანებია, რომლებიც ფილმში არ არის. წიგნი კიდევ უფრო ნაკლებად ეხება სიყვარულს, წიგნში უფრო კარგად ჩანს რატომ ქვია never let me go, რა საერთო აქვს “არასოდეს გამიშვას”  ნაწარმოების შინაარსთან. უფრო მტკივნეულად და დეტალურად არის გადმოცემული აღსაზრდელების ცხოვრება. თავიდან, ვიფიქრე ფილმი სჯობდა-მეთქი, თუნდაც იმიტომ რომ კარგი სანახავია. წიგნის მერე ფილმს ახლიდან ვუყურე და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი მარტივ ჭეშმარიტებაში – ფილმის და წიგნის შედარება არ შეიძლება. ყოველთვის წიგნი სჯობს, მაშინაც თუ ეს ფილმი ზედმიწევნით მიჰყვება წიგნს. თუმცა, ვინანე რომ ჯერ ფილმი ვნახე და მერე წიგნი. მაგრამ რა ჩემი ბრალია, მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი წიგნის არსებობის შესახებ.

never let me go

2. the notebook

ეს სასიყვარულო დრამა ძალიან ბევრს აქვს ნანახი. პირველად რამდენიმე წლის წინ ვნახე. დროის გასაყვანი კარგი საპოპკორნე ფილმია. ოღონდ, ერთხელ რომ ნახავ და მეორედ აღარ მოგინდება მისი ნახვა ისეთია. უბრალოდ დაგეზარება 2 საათზე მეტი ხანი ორი ადამიანის სასიყვარულო ურთიერთობას უყურო. საინტერესოა როგორ ვითარდება მათი სიყვარული და რამდენი რამის გადალახვა უწევს წყვილს იმისათვის რომ საბოლოოდ მაინც ერთად იყნენ. შეიძლება ითქვამს წყვილის ისტორიას დრაგიკული დასასრული აქვს, პრინციპში არც ისეთი. უარესებიც მომხდარა.

წიგნის არსებობის შესახებ 2-3 თვის წინ გავიგე. გრინმარიმ ფეისბუქზე წიგნის ფოტო დადო და ასე თქვა ძალიან კარგიაო. მომინდა მეყიდა და წამეკითხა. თან სადღაც 7-ლარამდე ღირდა და ჩემი ბიუჯეტიც გასწვდა. მომინდა უბრალოდ წიგნი და ფილმი შემედარებინა ერთმანეთისთვის. ადვილი წასაკითხია. ერთი ჩაჯდომა უნდა, რამდენიმე საათის დათმობა და ყველაფერი მორჩენილია. მარტივი ენით წერია, არაფერი ზედმეტი, სავსეა მოჭარბებული გრძნობებით და უხვი სიყვარულით. წიგნი რომ დავხურე ერთი ის გავიფიქრე, 15 წლის რომ ვყოფილიყავი მოვკვდებოდი ტირილით-მეთქი, ოღონდ თან შეყვარებული 15 წლის თინეიჯერი უნდა ვყოფილიყავი. საერთოდ, ისეთი სიყვარულის როგორიც ამ ნაწარმოებშია არ მჯერა. არ მჯერა იმის, რომ რაღაც სამუდამოდ გრძელდება, რომ სიყვარულს უუუდიდესი ძალა აქვს, რომ სიყვარული ატრიალებს დედამიწას და ასე შემდეგ. ჰო, ვინმე რომ/თუ შემიყვარდება იქნებ შემეცვალოს კიდეც ამ საკითხზე წარმოდგენა, მაგრამ ჯერჯერობით ისეთ რაღაცას როგორიც სიყვარულია სკეპტიკურად ვუყურებ.

როგორი წიგნია იცით? აი, ძილის წინ საკითხავი, ან, სადმე თუ მიდიხართ გრძელგზაზე მაშინ საკითხავი. არ მოითხოვს ბევრ ფიქრს და განსჯას. წიგნი უბრალოდ სიყვარულზეა.

the notebook

3. გოგონა რომელმაც კრაზანების ბუდე დაანგრია.

სტიგ ლარსონის ტრილოგიის ბოლო ნაწილი. თითქმის 1 წელი ველოდებოდი როდის გამოვიდა. ჯერ სექტემბერშიო, მერე ოქტომბერშიო, მერე ნოემბრის შუარიცხვებშიო. აი სტამბაშია და იბეჭდებაო, აი უკვე გამოიგზავნაო და რამდენიმე დღეში გაყიდვაში იქნებაო. მოკლედ, დეკემბრის ბოლოს ხელში ჩამივარდა როგორც იქნა.

თავიდან ცოტა ისე იწყება, მოსაწყენია. არანაირი ექშენი, დაძაბული სიტუაციები, უბრალოდ პოლიციის და სეპოს შიდა სამზარეულოში გარკვევაა. იმისა ვინ ვინ არის, რა უნდა და რას და რატომ ერჩიან ლიზბეთს. ცოტა რთულად იკითხება, მაგრამ ასე 300 გვერდის შემდეგ ყველაფერი ლაგდება, ამდენ სახელს ეჩვევი, უკვე იცი ვინ რატომ არის ნაბიჭვარი და ვინ უფრთო ანგელოზი, ვინ ვის მხარეს იბრძვის და ვინ კვდება. მოკლედ, სიუჟეტი საინტერესოდ და პრინციპში ლოგიკურად ვითარდება. რამდენჯერ იყო ისეთი მონაკეთი როცა სუნთქვაშეკრული ფაციფუცით ვკითხულობდი აბაცებს, ზოგჯერ იყო რომ გული საოცრად მიჩქარდებოდა და ერთი სული მქონდა ის თავი თუ ქვეთავი დროზე ჩამეკითხა და გამეგო როგორ განვითარდებოდა სიტუაცია. იყო მომენტი როცა გულიანად გადავიხარხე. კითხვის დროს ფანტაზიაც მუდმივად მუშაობდა. იმდენად დაწვრილებით და კარგად იყო ყველაფერი აღწერილი რომ ყველას ვცნობ სახეზე და ყველას კარმიდამო ვიცი როგორია : )  კარგად არის დაწერილი, თარგმანიც შესანიშნავია. ლიზბეთი გენიალურია, მიყვარს ეგ გოგო, და ბლუმკვისტი, როგორც ლიზბეთი იტყოდა, ნაბიჭვარია. ყველას თავისი ადგილი მიეჩინა, ზოგს ციხეში, ზოგსაც მიწაში. სამართალმა პური ჭამაო რომ იტყვიან ეგრე იყო.

გოგონა რომელმაც კრაზანების ბუდე დაანგრია

—————————————————–

გამოცდების პერიოდი მაქვს და მეკიდევ წიგნებს ვკითხულობ. ლიზბეთის ისტორიის კითხვას გამთენიისას მოვრჩი და ეხლა ხელები თუ თვალები მექავება რომ რამე წავიკითხო, რამე მოვიგდო ხელთ, ოღონდ არა სისხლის სამართალი და ადამიანის უფლებები.