დღეს…

დღეს პირველად – თოვს , ლამაზად და უშენოდ.

დღეს პირველად – ჩემი ქართულის მასწავლებელი ჩაის მასმევს…

დღეს პირველად – ვხვდები, რომ ცხოვრებაში იმაზე უფრო მნიშვნელოვანი რაღაცები არსებობს, ვიდრე ჩემი მეზობლებია.

დღეს პირველად – გავსინჯე სიგარეტი. საზიზღრობაა. რას უმუღამებთ ვერ მივხვდი.

დღეს პირველად –  ვიგრძენი რა არის თავისუფლება.

დღეს პირველად – მომინდა ხმამაღლა მეთქვა, რომ გარშემომყოფი საზოგადოება – მყაყეა. (დღეს პირველად გამოვიყენე ეს სიტყვა)

დღეს პირველად – ვთქვი, რომ მყაყეები ხართ.

დღეს პირველად – ვუთხარი გოგოს, რომ მაგარი ძუძუები აქვს…

დღეს პირველად – გავიჭედე ლიფტში ბიჭთან ერთად (რას დახამდით, არაფერი მომხდარა)

დღეს პირველად – დავწერე პოსტი , იმ გოგოს ბლოგზე, რომელსაც მაგარი ძუძუები აქვს..

დღეს პირვლეად – თოვს, ლამაზად და უშენოდ.

დღეს პირველად – მივხვდი, რომ აზრი არ აქვს , რა ხდებოდა დღეს.. უბრალოდ მომენატრე. მინდოდა გცოდნოდა. დღეს პირველად… მოხდა ის რაც , პირველად შენთან უნდა მომხდარიყო. როგორმე ხომ უნდა მეთქვა.

დღეს პირველად – გემშივიდობები ბედნიერებავ.

Protected: მატარებელი – ადგილი სადაც სექსი “to do” ლისტში მქონდა

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

დე…

ელიმ დაწერეო და ვწერ…

“დე,

ბოლო ლამის 2 წელია თითქმის ყოველ საღამოს გესმის ჩემგან რომ მივდივარ მეგობრების სანახავად, და კითხვაზე ვინ მეგობრების გპასუხობ, რომ ბლოგერების. ადრე არ ინტერესდებოდი, თავშიაც ქვა გიხლიაო, მაგრამ მერე რამდენჯერმე მკითხე რა არის ბლოგიო, ვუხსნიდი მარტივად და გასაგებ ენაზე, რომ ეს არის ინტერნეტში ჩემი, საკუთარი გვერდი, სადაც “როილას იქ დავდგამ სადაც გამისწორდება” სიტუაცია მქონდა. რაზე წერ დედიკოო რომ მეკითხებოდი გპასუხობდი, რომ ყველაფერზე, თუნდაც აი გუშინ სად და როგორ ვიყავი-მეთქი. ისევ ალმაცერეად გადმომხედე და მითხარი, რომ ნეტა ალაოდ (მგონი ესე მითხრა) არ იყოო. ვერ გამიგე რა”მუღამს” ვუჭერდი საჯაროდ ჩემი ყველაფრის მოყოლას.

მერე დრო გავიდა, ხან სად ვიყავი როგორც ბლოგერი ხან სად, იქ კინოო, იქ სოციალური მედიის დღეო, იქ ბილაინის მიერ ყაზბეგში წაყვანაო, კვარიათში ჯორჯიან ბლოგინგ დეიზო, უფრო დაინტერესდი, რას წერ მანახეო და მე ისევ გიპასუხე, რომ არაფერს საინტერესოს-მეთქი და შემეშვი. სინადვილეში არ მინდოდა რომ ჩემს სამყაროში ფეხი შემოგედგა.

შენ არც კომპიუტერის ჩართვა იცი, თავი რომ დავანებოთ რომელიმე ინტერნეტ ბრაუზერის გახსნას და მასში ჩემი ბლოგის ლინკის შეყვანას. რომ მეთქვა ასე და ასე უნდა შეხვიდე-მეთქი მაინც ვერ შეხვიდოდი, ისევ მე დამიძახებდი, მოდი აბა მანახე რეებს ბოდიალობ ინტერნეტშიო, მე გამიტყდებოდა. იმიტომ არა რომ რამე მაქვს დასამალი (მამენტ მაქვს კიდეც), უბრალოდ იმიტომ, რომ არ მიყვარს როდესაც ვინმე ჩემი თანდასწრებით ჩემს ბლოგს კითხულობს. არ მიყვარს როდესაც ვინმე მიყურებს პოსტის წერის დროს, ვიძაბები და სულ სხვა რაღაცებზე ვიწყებ ფიქრს.

რომ დაგსვა, შეგიშვა ჩემს ბლოგზე და გაგიხსნა თითოეული პოსტი მოთმინება არ გეყოფა, რომ წაიკითხო რამდენიმე მაინც და ჩემზე იმაზე მეტი გაიგო ვიდრე იცი, სინამდვილეში კი ალბათ არაფერიც არ იცი. ჩემს ბლოგზე აღმოაჩენ, რომ თურმე არც ისეთი უწყინარი პეპელა და მშვიდობის მტრედი ვარ როგორიც გგონივარ. ბიჭისთვის, რომ ნაკოცნი მქონდა, თან არა 1 ბიჭისთვის, მე გითხარი, გალეწილი მთვრალი, რომ ვიყავი თორემ შენით მაგას ვერც იფიქრებდი. კიდევ იმას აღმოაჩენ რომ ვეწევი, იმას რომ ჩემთვის ინსტიტუტი, ქალიშვილობის, არაფერს ნიშნავს, იმასაც რომ ძალიან ბევრს გატყუებთ… დე, სინამდვილეში შენ ეს ყველაფერი იცი, იცი რასაც ვფიქრობ სხვადასხვა საკითხებზე, გუშინაც ხომ ვიკამათეთ პირსინგზე, ტატუზე და სექსზე და ბოლოს იმას დააბრალე რომ ცუდ წრეში ვტრიალებ, არა და სინამდვილეში არგუმენტები არ გქონდა.

მაგრამ, შემიძლია ჩემი თითოეული ნაწერი ვუარყო და გითხრა, რომ მხოლოდ ფანტაზიის ნაყოფია და იმისთვის მჭირდება რომ ასე თუ ისე პოპულარული ვიყო.

დე, შენ მშვენივრად იცი რა ჩიტიც ვბრძანდები და ამისთვის ჩემი ბლოგი სულაც არ გჭირდება, უბრალოდ თვალებს ხუჭავ ბევრ რამეზე.

დე ძალიან მიყვარხარ”.

Protected: ჩემი პირველი კაცი

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

დილა წარსულიდან

კარზე საშინელი ბრახუნია, ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ… ვფხიზლდები და კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები, რომ კარი არ უნდა ჩავკეტო და დაე შემოვიდეს ყველა ვისაც უნდა. ფეხშველა და ნახევრად შიშველი მივიწევ კარისკენ და გულში მწარედ ვაგინებ ვინც არ უნდა იყოს.

- გეძინა?

- კი

- კაი მერე მოვალ

- უკვე გავიღვიძე, გულშიც გაგინე ჩემი გაღვიძებისთვის და შეგიძლია შემოხვიდე.

- მარტო ხარ?

- კი.

ამ დროს ლოგინისკენ მივემართები ისევ და სულ არ მაინტერესებს შემოვიდა თუ არა. თუმცა დარწმუნებული ვარ უკან მომყვება და ვერ ბედავს რამის თქმას. იცის,  როცა მაღვიძებენ საშინლად ავი ვხდები. ისევ ლოგინში ვძვრები, თბილია, არ გაციებულა და ლამისაა ჩამეძინოს.ბალიშის ქვეშიდან ტელეფონს ვიღებ, ეკრანს დავხედე და 7 ზარი დამხვდა, მისგან, ვინც ახლა ფრთხილი ნაბიჯით მოიპარება ჩემს ოთახში. 7-ჩემი ბედნიერი რიცხვია.  საწოლის მოპირდაპირე მდგომ დივანზე ჯდება და მიყურებს. ვგრძნობ მზერას, მაგრამ არ მინდა ვაგრძობინო, არ ვიმჩნევ და თვალები დახუჭული მაქვს. ცოტაც და დამეძინება, მაგრამ ფეხზე დგება და წასვლას აპირებს. არ მინდა რომ წავიდეს და ვეუბნები რომ გვერდზე მომიწვეს და ჩემთან ერთად დაიძინოს.

გვერდზე მიწვება, იმის მაგივრად რომ დაიძინოს საუბარს მიწყებს. არ მინდა ლაპარაკი, არ ვუსმენ, მხოლოდ ჩახუტება და ჩუმად ყოფნა მინდა. მინდა ვიგრძნო რომ ისევ მე მეკუთვნის და რომ არაფერი შეცვლილა 4 წლის განმავლობაში.ვითომ არც ყოფილა ეს 4 წელი. სიტყვები ბუნდოვნად მესმის: “სიყვარული”, “მეგობრობა”, “წყენა”, “ტკივილი”, “ცრემლი”… შინაარს ვერ ვწვდები და თავს ბალიშიდან ვწევ. ზურგზე წევს, თვალები ჭერისკენ აქვს მიპყრობილი, სიგარეტს ეწევა, ღრმად დაარტყა ნაფაზი და ბოლო სიტყვებს მეუბნება: “აღარასოდეს ვიქნებით ისე როგორც მაშინ, აღარასოდეს შემიყვარდები ისე როგორ მაშინ”.

 

 

-ვიცი

-და მაინც მოელი ჩემგან რამეს?

-არა

-აბა რატომ შემომიშვი სახლში?

-მომენატრე, – და ვკოცნი.

…

აზრზე რომ მოვედი ის ფეხზე იცვამდა და კარისკენ მიდიოდა.

-ნახვამდის. – დავადევნე სიტყვები

-მშვიდობით, – მიპასუხა და იმის მერე აღარ მინახავს.

….

ვიცი გავა დრო და ისევ ვნახავ, ისევ ვეტყვი რომ მომენატრა, რომ ძველი დრო მინდა დაბრუნდეს, რომ ნაწყენი ვარ იმიტომ რომ არ დამიჯერა და ისევ მეტყვის რომ არაფერი გამოვა და ისევ დამემშვიდობება.

სამმაგი წუწუნი და არც ერთი გამოსავალი

“რა საშინელებაა, ნეტავ აქედან როდის წავალ, ყელში ამოვიდა უკვე ყველაფერი. ზომბებში მეათე სლოტი ვიყიდე და თამაში მესამედ დავხურე!

როგორ მომბეზრდა ჰამაკში წოლაც, წიგნების კითხვა და მდინარეზე სიარულიც! მომავალ წლამდე არც წიგნებს გავეკარები და არც სოფელში გამოვყვები ჩემებს.

….ნეტავ ახლა თბილისში თუნდაც რამდენიმე საათით გადამახედა, ბავშვები მანახა და ისევ დამაბრუნა… ნუთუ ასეთი ძნელია?

ანა ახლა ქეთისთანაა , ერთობიან , ინტერნეტი აქვთ, გათენებამდე ჭორაობენ და მოკლედ რომ ვთქვათ, ჩემზე ასჯერ უკეთეს პონტში არიან, აქ კიდევ წესიერი ბიჭიც კი არავინაა რომ გავერთო, fuck!

იმ ფართიზე მაინც გავეშვი ჩემებს! ცოტას გავერთობოდი მაინც და ერთი დღით მოვშორდებოდი აქაურობას! რაც აცივდა, ნასკები და ჟაკეტი არ გამიხდია ფეხიდან, ესაა ზაფხული? სიგრილეს ვნატრობდი, სიცივეს კი არა!

მომაშორეთ აქედან!”

***

“წარმომიდგენია ახლა ნათია რა კარგადაა სოფელში. ძალიან მინდა მის ადგილზე ვიყო: სიცივეში, თბილ საბანში გახვეული დავიძინებდი და წვიმის ხმას მოვუსმენდი ფანჯრის რაფაზე შემომჯდარი წიგნით ხელში.

საღამოს, როცა ყველა დაიძინებდა, ჩუმად გავიპარებოდით გარეთ და ტყუპებს შემოვუსხდებოდით აივანზე. გამთენიისას დაბრუნებულებს მეორე დღისით შუადღემდე დაგვეძინებოდა და საუზმის ნაცვლად სადილს გეახლებოდით.

მდინარეც მომენატრა. ნაწვიმარი და ატალახებულიც კი. მწვადებს შეწვავდა ახლა იქ კაცი.. მერე რა რომ არ მიყვარს, მაინც სიამოვნებით შევჭამდი.

რამდენი ხანია ცხენიდან არ გადმოვვარდნილვარ.. არა, მაინც რა ყოჩაღად გადმოვვარდი, გენიოსი ვარ! ნეტავ ახლა ტყუპი ვის ასეირნებს?

წამიყვანეთ ვინმემ სოფელში!”

***

“ეჰ, ნეტავ ახლა დვალთაში ვიყო, ბოლოსდაბოლოს იმ მიტოვებულ საწყობს მოვინახულებდი.. მეზიზღება ამ დროს თბილისი, დეპრესიაში მაგდებს და ყველა დადებით ემოციებს მიქრობს! სოფელში რა მყუდროება იყო, ზუტას მაინც გააწვალებდა კაცი…

ნეტავ მიტოვებულ სახლებს წვიმა არაფერს დაუშავებს? მომავალ წლამდე იმედია გაძლებენ და არ ჩამოინგრევიან..

ჩემი წუწუნას სტატუსის დაბრუნება მომენატრა, ბოლოსდაბოლოს თბილისში მწარედ დაწვას და ორი კვირა ბუზღუნს ვერ მოვახერხებ.

ახლა ალბათ იქ წვიმს. ნეტავ ჰამაკში ჩამაწვინა და წვიმაში წიგნი წამაკითხა. წიგნი დასველდებოდა თორემ რა მაგარი იქნებოდა , ავვვ <3

ნათიას და-ძმა როგორ არიან ნეტავ ტროლი დის ხელში?

სოფელში რომელიმე მიტოვებული სახლის ყიდვა მინდაა!”

***

ასე ოცნებობენ ისინი , უფრო სწორად ასე ვოცნებობთ ჩვენ, მაგრამ არც ერთი არ ვართ იქ , სადაც ყოფნა გვინდა

 

პირველი დღიური და ახალი აღმოჩენა

ხანდახან ძველ ნივთებში ძრომიალი საოცრად სასამოვნოა. იხსენებ წარსულს და ბედნიერი ხარ. ამ ნივთებში ძრომიალისას პირველი დღიურის გასაღებს გადავაწყდი, შემდეგ დღიურიც ვიპოვე და წარსულის გახსენებას შევუდექი. სხვათაშორის ჩემს დღიურებში ბევრ რაღაცას ვერ ვწერდი. ვიცოდი ჩემი და კითხულობდა და არ მინდოდა სცოდნოდა რაღაც–რაღაცები. რაც აქ წერია ჩემი წარსულის 90%–ია.

დღიური ვინმე დათოზე ლაპარაკით იწყება. ცურვაზე დადიოდა ჩემთან ერთად. ოთხნი ვიყავით სულ, 2 გოგო და 2 ბიჭი, მე მარი, გუკა და დათო. თურმე ეს უკანასკნელი ძალიან მომწონებია და რამდენიმე თვე მასზეა ჩანაწერები. თურმე შაბათ–კვირას შეხვედრას ვგეგმავდით რომელიც არასოდეს გამოდიოდა. ამ დროს 12–13 წლის ვარ. მერე უცბად ვინმე ვაჟას ვახსენებ რომელიც ტელეფონით გამიცვნია და შეხვედრას მთხოვდა, მე კიდევ აღშფოთებული ვწერ დღიურში როგორ უნდა ვნახო ბიჭი რომელიც რეალში არასდროს მყავს ნანახი–მეთქი. მერე იწყება ჩემს პირველ შეყვარებულზე ჩანაწერები. თურმე არც იმას ვხვდებოდი, თავი ძალიან მახინჯი მეგონა და მინდოდა ცოტა მერე მენახა. ამავე პერიოდში იწყება ფიქრი იურიდიულზე. თურმე მე–9 კლასიდან ცურვიდან გამოსვლას და სამართლის წრეზე სიარულს ვგეგმავდი. ჩემს მომავალში პირველ შეყვარებულთან მიჩხუბია. მას თურმე სულ ბავშვი უძახებია და როგორც ჩანს ძალიან მომხვდა გულზე. თუმცა 1 თვეში 8 მარტი მოულოცავს და ამ ჩხუბის შემდეგ შევრიგებულვართ. თან ვწერ თან ვკითხულობ და რთულია ყველა იმ ემოციის გადმოცემა რასაც ეხლა ვგრძნობ. მთელი ჩემი კლასის ინტრიგები მაქვს გადმოტანილი ფურცელზე.  ისევ ჩემ პირველს ვუთმობ ასპარეზზს. არ მეგონა ამდენს თუ ვჩხუბობდით :/

” კინაღამ დამავიწყდა, დავშორდი. ოთხშაბათს 3 მაისს შეხვედრას მთხოვდა და მე არ მეცალა. იმას ეწყინა და ვიჩხუბეთ თუმცა ხუთშაბათს ისევ შევრიგდით თუ ამას შერიგება ჰქვია. ბევრი ვიფიქრე და გადავწყვიტე, რომ პარასკევს მივწერო და ვუთხრა რომ ჩვენი ურთიერთობა არ გამოვა. იმას ჩემი არ ესმის მე მისი და ასეთი ურთიერთობა არ შემიძლია”

ჩემი ნათქვამი შემისრულებია, რადგან 3 ივნისის შანაწერებში ვწუწუნებ რომ მენატრება, რომ მიყვარს და რომ უიმისოდ ვერ ვძლებ. მინდა დავუმესიჯო მაგრამ მეშინია ვინმე არ ჰყავდეს, “დაჟე” ვიფიქრე იქნებ ცოლი მოიყვანა მეთქი (ჩემზე დიდი იყო 7 წლით). სამაგიეროდ ეს დაშორების პერიოდი არაჩვეულებრივად გადამიტანია. ჩემი მშობლები თურქეთში წასულან 1 კვირით და სახლში ჩემი ორი მეგობარი ყოველთვის იყო სოფო და გოგა. მახსოვს დილით ჯერ კიდევ ვიწექი გოგა რომ ამოდიოდა ხოლმე, ვაჭმევდი და მერე ერთად ვიძინებდით. ტკბილად მახსოვს ეს პერიოდი.

ჰმ, როგორც ჩანს დაშორება დიდხანს არ გაგრძებულა. არ ვიცი მაგრამ ფაქტია მალევე შევრიგდით რადგან 17 სექტემბის ჩანაწერში ისევ დაშორებაზე ვლაპარაკობ. ოღონდ ამჯერად სერიოზულად. ისევ შეხვედრის პრობლემა იყო. არ ესმოდა რომ პატარა ვიყავი და ღამის 9–საათზე გარეთ ვერ გავიდოდი. ბოლოს უყურდღებობაში დავუდანაშაულებივარ და საბოლოოდ იქამდე მისულა ყველაფერი რომ ამას უთქვამს მხოლოდ სექსისთვის მინდოდიო და მე ამ ყველაფრის მერე სასოწარკვეთილი ვარ.

ოქტომბერში ისევ მოუწერია ჩემთვის ტექსტებით: “მე ვერასდროს დაგივიწყებ, მაპატიე შენთან მინდა და ბლა ბლა ბლა”, როგორც იციან ხოლმე. მე მიპატიებია და იმავე საღამოს შევხვდი. ამდენი თვის მერე 22–ის გამხდარა და მეც 1 თვეში 14–ის უნდა გავხდე. ძალიან შებოჭილი და ჩუმი ვყოფილვარ. ამ საღამოს პირველად მთხოვა კოცნა და მე უარით გამისტუმრებია. თურმე უარი მხოლოდ იმიტომ მითქვამს, რომ კოცნა არ ვიცოდი და მეშინოდა არ მოეწონებოდა. ვინმე ირაკლის და დათოს ჩემთვის უჩხუბიათ რატომ ხვდებიო მაგ ბიჭსო გიყნებსო და დაშორდიო და მე არაფრის მოსმენა არ მინდოდა. ამ ჩხუბის მერე წავედი  ვნახე და ვაკოცე ^^

“არ ვიცი რას ვგრძნობდი, მსიამოვნებდა, ვგრძნობდი სითბოს და სიყვარულს, მერე სახეზე როცა მეფერებოდა ტუჩებში ვაკოცეთ ერთმანეთს. ვერ აგიხნი რა ვიგრძენი ამ დროს, მესიამოვნა, გამიხარდა, ცოტა მომერიდა კიდეც, ეს ჩემი პირველი კოცნა იყო და უბედნიერესი ადამიანი ვიყავი”.

ამ ამბის შემდეგ 20 დღეში თურმე ერთ–ერთი ჩემი დარეკვისას უთქვამს არ დამირეკო ჩვენი ურთიერთობა არ გამოვაო.

“მითხრა მომწონხარ მაგრამ არაფერი გამოვაო. საშინელი ღამე იყო, საშინლად მენატრებოდა. სულ ის კოცნა მახსენდებოდა და ვერ ვხვდებოდი რატომ მოხდა ეს ყველაფერი. გამახსენდა როგორ მეუბნებოდა ყველაფერი კარგად იქნებაო…”

ამ დაშორების მერე ყურადღება ვინმე ირაკლიზე გადამიტანია. ძმაკაცის მამიდაშვილი ყოფილა და ერთხელ მინახავს.თუმცა იმდენად უთავმოყვარეო გადმოვდექი რომ იმას მაინც მივწერე ერთ თვეში.უთქმავს ვერ ვიმეგობრებთო, ჩემთვის ქალი ხარ რომლის ტუჩების გემო არასდროს დამავიწყდებაო, მაგრამ ერთად ვერ ვიქნებითო და აქ მთავრდება პირველი დღიური. აქამდე ვამბობდი შეყვარებული არასდროს ვყოფილვარ მეთქი მაგრამ ამ ყველაფრის კითხვის დროსაც კი ამიჩქარდა გული. მომინდა მომეძებნა და უბრალოდ დავლაპარაკებულიყავი მაგრამ დღიურის ბოლომდე ჩაკითვისას მივხვდი, რომ ძალიან ძალიან გავუწვალებივარ და თურმე ამიტომ დამივიწყებია ყველაფერი.

ის-ვინც არასდროს მტოვებს მარტო

ის მაშინ მიწყებს ხოლმე საუბარს როცა მარტო ვარ, როცა შორს ვარ ფეისბუქისგან და ხალხისგან, საზოგადოებისგან. მელაპარაკება ისეთ საკითხებზე რაზე ფიქრსაც გავურბივარ.რისი აღიარებაც არ მინდა საკუთარ თავთან. მან ყველაფერი იცის ჩემზე. იცის როგორ დავიბადე, როგორ გავიზარდე, როგორ ვიცვლიდი ნირს თუ აზროვნებას, როგორ ვყალიბდებოდი დროთა განმავლობაში. იცის რას ვფიქრობ, რას ვგრძნობ, რა მინდა, რა გამახარებს.

ხანდახან მგონია რომ ორი ერთმანეთისგან დამოუკიდებელი ადამიანი ვარ. ჩემში გამოწყვდეულია სხვა პიროვნება, რომელიც რადიკალურად განსხვავებულია ჩემგან, ან იმისგან რაც მინდა, რომ ვიყო. დამიგულებს ხოლმე მგზავრობისას მარტო და ათას კითხვას მაყრის, თან ისეთებს პასუხი რომ ზუსტად იცის, უბრალოდ ჩემგან უნდა ამ ყველაფრის მოსმენა და აღიარება.

-გწამს?
-მოგწონს?
-გიყვარს?
-გინდა რომ დაგირეკოს?
-გსიამოვნებს?
-გტკივა?

პასუხების მიღებისას მსჯელობას მიწყებს ხოლმე თუ რატომ არის ასე. მე გავურბივარ ამაზე საუბარს, მაგრამ მაინც მიტრიალებს თავში სხვადასხვა “ბრძნული” ფრაზები და მაინც არ მანებებს თავს. ბოლოს ან ავტობუსიდან ჩასვლის დროა ან მარტო აღარ ვარ ხოლმე და ისიც იკარგება შემდეგ მგზავრობამდე თუ მარტო დანრჩენამდე.

ჭარბწონიანები ანუ მსუქნები

ჭარბი წონა რომ პრობლემაა ამაზე დიდი ხნის წინ შევთანხმდით. ერთი შეხედვით არაფერი. უბრალოდ ზედმეტი კილოგრამები გკიდია, ვიზუალურად ცოტა არ იყოს და ვერ გამოიყურები კარგად და შიგადაშიგ გაწუხებს პატარ–პატარა პრობლემები.  თუმცა დროთა განმავლობაში ეს პატარ–პატარა პრობლემები იზრდება და იზრდება. ჯერ სახსრები გაწუხებს, მერე ოფლიანობა, მერე აღმოაჩენ რომ ან დიაბეტი გაქვს ან დიაბეტისკენ გაქვს მიდრეკილება, მალე იმასაც გაიგებ რომ გულზე გაქვს პრობლემები, თუ მდედრობით სქესის ხარ შეიძლება სულაც უშვილობა გამოიწვიოს, კაცებში იმტონეციას იწვევსო და რაღა შორს წავიდე და შეიძლება სიმსუქნით ადამიანი დაიღუპოს კიდეც (ჩვენებურად მოკვდეს).

ჯერ იწყებს დედა, რომ უკვე პუტკუნა კი არა მსუქანი ხარ, აჰყვება ბებია ვითომ ხუმრობით და “სქელტრაკაო” გეძახის, მერე ნათესავებიც ყოველ ნახვაზე ხაზს უსვამენ რომ “უი, როგორ გასუქებულხაარ?”. ვინმეს ექიმთან თუ წაჰყევი ის ექიმი შენ გადმოგწვდება “და შენ როგორ ხარ? ციკლი ნორმალურად გაქვს? ჰორმონობზე შეემოწმე? სისხლის ანალიზი აიღე ყოველიშემთხვევისთვის” და ეს ყველაფერი მხოლოდ იმიტომ, რომ ჭარბი წონა გაქვს.

შემაწუხებელი ექიმები და ნათესავ–ახლობლები გვერდზე რომ ჩამოვიტოვოთ ქუჩაში თვალს ისე გაყოლებენ თითქოს მსოფლიოს მერვე საოცრება იყო. თანდათან გიტყდება ქუჩაში ჭამა იმიტომ რომ გგონია ხალხი გიყურებს და ფიქრობს “ამას კიდე ჭამა უნდა?”, გიტყდება მაკდონალდში მარტოს მისვლა და გემრიელად ჭამა რადგან გგონია ხალხი ამ დროს ფიქრობს “ჭამის მეტი არაფერი ახსოვს”.  მოკლედ, გგონია რომ ყველა შენ გიყურებს და ყველა შენ გლანძღავს მხოლოდ იმიტომ რომ ჭარბწონიანი ხარ (ჩვენებურად მსუქანი).

ამ დროს შენ ჯერ იგრუზები, ცდილობ დაიცვა ათასი სახის დიეტა რომელსაც მხოლოდ 1–3 თვეს ქაჩავ, იკიდებ ნერვოზს, გშურს მახინჯი ქალისაც მხოლოდ იმიტომ, რომ ის გამხდარია, ბოლოს “გასხამს”, იკიდებ ყველაფერს და თავისუფლდები ყველა კომლექსისგან. მე სწორედ დაკიდების სტადიაში ვარ.

მაგრამ, ამ დროს გამოჩნდება ვინმე კეთილისმსურველი (მშობლები), რომლებმაც ნახეს შაბათის (10/04/11) სპეციალური რეპორტაჟი მძიმე წონიანებზე, იქვე მოუსმინეს კეთილ, მეგობრულ რჩევას ზედმეტი წონის ქირურგიული გზით დაკლების შესახებ და აიტაცეს. აიტაცეს იმიტომ რომ დედა ბავშვობიდან მემუქრებოდა იცოდე კუჭის ოპერაციას გაგიკეთებო, მამამ ბევრი იფიქრა და გადაწყვიტა, რომ უკვე ჯანმრთელობისთვის საშიშია ჩემი წონა და თუ ნებითა ჩემითა არ/ვერ ვიკლებ ქირურგითა ძალითა დამაკლებინებენ.

ეს ერთი შეხედვით არც თუ ისე იოლი ოპერაცია 12 000 ლარი ჯდება. ძალიან ძვირია, მითუმეტეს რომ 100%–იან გარანტიას არ იძლევიან, რადგან ოპერაციის შემდეგ მთავარი მაინც პაციენტზეა დამოკიდებული. ჩემი წონის კლება ქირურგიული საშუალებით დამოკიდებულია ორ რამეზე: 1) ოპერაციის მერე უნდა შევძლო და მივეჩვიო იმას, რომ ადრე თუ 4 ხინკალს ვჭამდი ეხლა 1ც დამაკმაყოფილებს და თვალს, რომ ეშიება არ ვჭამო და 2) ფინანსურ საკითხებთან.

ძალიან პირადი

დიდი ხანია არაფერი დამიწერია ჩემზე.ვერ ვხვდები რა მჭირს. უბრალოდ თითები მექავება საწერად და თემა არ მაქვს ხოლმე. მოსაყოლი თითქოს ბევრი მაქვს და ამავე დროს არაფერი. თითქოს ყოველი დღე ერთფეროვანია და ამ დროს ყოველი დღე წინასთან შედარებით რადიკალურად განსხვავდება, და მიუხედავად ამისა საწერი მაინც არაფერი მაქვს.

ყოველთვის მეგონა, რომ ჩემს პრინციპეპს არ შევიცვლიდი, მიზნისკენ დაუბრკოლებლად ვივლიდი მაგრამ ვცდებოდი. თუნდაც სიგარეტი ავიღოთ, მეგონა არ მოვწევდი, მუღამს ვერ ვუჭერ–მეთქი ვამბობდი. თუმცა ბოლო 4 თვე ჩანთაში სიგარეტი მედო, სახლში ჩუმად აივანზე ვეწეოდი. როდესაც იტყოდნენ რა სიგარეტის სუნიაო ვიტყუებოდი აივნის კარი გავაღე და იქიდან შემოვიდა–მეთქი. გუშინ, ღამით როდესაც სახლში ვბრუნდებოდი ამოვიღე ჩანთითად თითქმის სავსე კოლოფი, სანთებელიანად გადავაგდე. არ მინანია, არც ეხლა ვნანობ. ხვალ არ ვიცი რა იქნება.

ჩემი ერთ–ერთი დოგმად ჩამოყალიბებული პრინციპი იყო, რომ ა) არასდროს გავიკეთებდი აბორტს; ბ) ვერ გავუგებდი ქალს, რომელიც საკუთარ შვილს მოკლავდა. მაგრამ ყველაფერი იცვლებაო, ჰოდა ეს შეხედულებაც შემეცვალა. ჩემს გარშემო ძალიან ბევრი რამე ხდება და ეს ყველაფერი მოქმედებს ჩემზე, ჩემს პრინციპეპზე. ყოველთვის ვამბობდი დამცავი საშუალებები რისთვის არის–მეთქი, მაგრამ როდესაც ჩემს წინ იდგა გოგო, რომელიც დაორსულდა მიუხედავად იმისა, რომ წყვილმა იცოდა პრეზერვატივის შესახებ და ეს უკანასკნელი გამოიყენეს კიდეც, მაშინ მივხვდი, რომ ცხოვრებაში ყველაფერი შეიძლება მოხდეს, და არასოდეს თქვა არასოდეს. ბანალურია, მაგრამ ჭეშმარიტება.  გარდა იმისა, რომ სხვას გავუგე აბორტის აუცილებლობა, საკუთარ თავზეც დავფიქრდი და დავუშვი, რომ აბორტს გავიკეტებდი თუ არასასურველი ორსულობის წინაშე ავღმოჩნდებოდი.

ჩემი პირადი ურთიერთობები?
უბრალოდ ვერ გამირკვევია რა მინდა. ინერციით და სიტუაციის შესაბამისად ვმოქმედებ.  შემთხვევითი კოცნის თუ სექსის შემდეგ უბრალოდ მგონია, რომ ეს ურთიერთობა არ უნდა გაგრძელდეს, და გაგრძელების შემთხვევაში მომავალი არ აქვს. ამიტომ ხშირად ვერ ვიგებ რატომ სურთ ამ ურთიერთობის გაგრძელება.

სხვა თითქოს ყველაფერი კარგად არის. ძველებურად დავდივარ უნივერსიტეტში, სახლში ისევ ვიტყუები რომ ვითომ ბიბლიოთეკაში ვარ და ამ დროს სად ვარ ღმერთმა იცის. ისევ ვკითხულობ წიგნებს და უმეტესობა ისევ არ მომწონს. მაგრამ თუ მომწონს, მზად ვარ გავაცდინო და დავიკიდო ყველაფერი, დილით ადრე ავდგე და გვიან დავწვე მხოლოდ იმიტომ რომ წავიკითხო.

ყველაფერი კარგად არის.