Trip To Yerevan – დღე II

👉 Trip To Yerevan – თბილისიდან ერევნისკენ; დღე I

დღე II – გენოციდის მემორიალი, ლურჯი მეჩეთი, სავაჭრო ცენტრი

შაბათს ცოტა არ იყოს და გვიან გაგვეღვიძა. მგონი, პირველი საათი იყო სასაუზმოდ სასტუმროსთან არსებულ კაფეში რომ მივედით. დღის მთავარ გეგმას ლურჯი მეჩეთი და ერევან მოლი წარმოადგენდა.

ვინაიდან და რადგანაც Yerevan Mall ჩვენი სასტუმროდან საკმაოდ შორს იყო, ამიტომ მანქანით გადავწყვიტეთ წასვლა. მანამდე კი, ლურჯ მეჩეთში გავიარეთ.

ლურჯი მეჩეთი მეთვრამეტე საუკუნეში აშენდა, თუმცა საბჭოთა კავშირის დროს მეჩეთმა ფუნქციონირება შეწყვიტა და ისტორიის მუზეუმად გადაიქცა. სომხეთის დამოუკიდებლობის შემდეგ, ირანის მთავრობის მხადაჭერით მეჩეთი გარემონტდა და დღეს იგი ერთადერთი მოქმედი მეჩეთია ერევანში. მიჩვეული ვარ, რომ მეჩეთები დიდი, ბევრ მინარეთებიანი, პომპეზური, ხალხით სავსე და ძალიან ლამაზია. აქ კი საპირისპირო სიტუაცია დამხვდა, ხალხი საერთოდ არ იყო, არც უზარმაზარი იყო და თანაც მხოლოდ ერთი მინარეთი ჰქონდა. შიგნითაც, დიდი სილამაზით ვერ დაიკვეხნიდა. მაგრამ ეგ არაფერი. ის ფაქტი, რომ სომხეთში მეჩეთი არსებობდა, უკვე საინტერესო ფაქტი იყო ჩემთვის.

blue-mosque-yerevan

მეჩეთის შემდეგ Yerevan Mall-სკენ გავემართეთ.

დიდად შოპინგის სიყვარულით ვერ დავიკვეხნი, სამაგიეროდ, იმის თქმა შემიძლია, რომ ჩვენი მოლი გაცილებით დიდია.

ბევრი ბოდიალის, სათვალისა და მაისურის ყიდვის შემდეგ, გენოციდის მემორიალის ნახვა გადავწყვიტეთ. ჯერ ერთი, რომ ბარემ მანქანით ვიყავით (მემორიალი ქალაქის ცენტრიდან ცოტა შორსაა) და მეორეც, სხვა საქმე მაინც არ გვქონდა. გზად არარატის კონიაკის ქარხანას ჩავუარეთ. რადგან კონიაკის მოყვარულები არც-ერთი არ ვიყავით და შენობაც დიდად ვერ დაიკვეხნიდა სილამაზით, ამიტომ Must see places-ის სიიდან დაუფიქრებლად ამოვშალეთ. მასვე მიჰყვა ფარაჯანოვის მუზეუმიც. მისი შემოქმედება არც-ერთმა არ ვიცოდით და შესაბამისად მუზეუმითაც დიდად აღარ დავინტერესდით.

სომეხთა გენოციდი 1915-1918 წლებში, თურქების მიერ მოხდა.  გენოციდის დასაწყისად 1915 წლის 24 აპრილი ითვლება, როდესაც ოსმალურმა ხელისუფლებამ, კონსტანტინეპოლში 250-მდე სომეხი და სომხური დიასპორიის მეთაური დააპატიმრა. გენოციდი ორ ძირითად ეტაპს მოიცავდა – მამაკაცების მკვლელობა და ქალების, ბავშვების, მოხუცებისა და შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირების დეპორტაცია და სიკვდილი. დაღუპულთა რიცხვი 1 მილიონზე მეტია.  დღევანდელი თურქეთი კატეგორიულად უარყოფს ისტორიულ ფაქტს სომეხთა გენოციდის შესახებ.

genocide-memorial-yerevan

მემორიალი  წიწერნაკაბერდის გორაზე,  1965 წელს, გენოციდის მსხვერპლთა ხსენების საპატივცემულოდ ააშენეს. მემორიალი 44 მეტრიანია და იგი სომხეთის აღორძინების სიმბოლოა, ხოლო წრიულად განლაგებული 12 ფილა იმ 12 პროვინციას აღნიშნავს, რომელიც იმ პერიოდში დაკარგეს. გენოციდიან 80 წლის შემდეგ, იქვე ახლოს გენოციდის მუზეუმი გახსნეს.

მემორიალი საკმაოდ მაღლა მდებარეობს, შესაბამისად ძალიან კარგად ჩანს არარატის მთა და ერევანი.

გენოციდის მემორიალიდან იქვე ახლოს მდებარე სავაჭრო ცენტრში წავედით. ცოტა ვიბოდიალეთ, ცოტა დავისვენეთ და სასტუმროსკენ გავუყევით გზას.

საღამოს გადავწყვიტეთ რომ სანამ დასალევად გავიდოდით, ჯერ გუგლში და ფორსქვეარზე კარგად დაგვეძებნა ადგილები, რივიუებიც საგულდაგულოდ წაგვეკითხა და ისე აგვერჩია. ამ რჩევა რჩევაში 26 Irish Pub-ს მივაგენით. შეფასებები გადასარევი ჰქონდა, ფოტოებზეც იდეალური გარემო ჩანდა – მაგრამ ადგილზე მისულებს ძალიან მოსაწყენი ადგილი შეგვრჩა ხელთ. ალბათ, სამის ნაცვლად, 6 კაცი რომ ვყოფილიყავით, ერთმანეთში გავერთობოდით. ბოლოს ისევ Calumet-ში გადავწყვიტეთ წასვლა და კარგადაც მოვიქეცით. ხან სომხურ, ხან ესპანურ და ხანაც ინგლისურ ენოვან სიმღერებზე ვცეკვავდი და სომხურ ლუდს, კილიკიას და კოტოიაკსაც გეახლებოდით, რომელსაც ჩვენი ნატახტარი ჯობია.

მეორე დღეც გადასარევი აღმოჩნდა.

 

დღე III – თბილისისკენ

სასტუმროში ჩექ-აუთი 12 საათზე გვქონდა, შესაბამისად, წინადღის ნასვამებმა თავები ძლივს ავწიეთ, ჩავბარგდით და სასტუმროდან გავედით.

ჯერ თბილისში წასასვლელად ადრე იყო, შესაბამისად, იქვე ახლოს, ქალაქის ცენტრში ბოდიალი ვამჯობინეთ, ამინდიც ხელს გვიწყობდა. შუადღისკენ კი თბილისისკენ დავიძარით.

გაგვიმართლა, რომ სევანის ტბა (ან სევანის ზღვა, როგორც ამას სომხები უწოდებენ) საქართველოსკენ მიმავალ გზაზეა. უზარმაზარი, ლურჯი და კამკამა ტბა კავკასიაში უდიდეს ტბად ითვლება.  ტბის გარშემო, ყოველშემთხვევაში იმ ადგილას სადაც ჩვენ გავჩერდით, ხეებია, წითელი, ყვითელი და მწვანე ფერებით შემოდგომა განსაკუთრებით იგრძნობოდა. ირგვლივ სიცარიელე იყო, მხოლოდ ჩენ, თოლიები და ტბა ვიყავით.

წარმომიდგენია ზაფხულში რა ხდება, ალბათ იქაურობა ღია კაფეებით, სხვადასხვა გასართობი საშუალებებით და უამრავი ადამიანით არის სავსე. სამწუხაროდ ტბაზე ძალიან ციოდა და დიდხანს გაჩერება ვერ შევძელით.

sevan-yerevan

ერევანი-თბილისის გზამ მშვიდობით ჩაიარა, ამოჭმულ გზას თუ არ ჩავთვლით. საზღვარზე მძღოლი და მგზავრები ისევ დავიშალეთ, ისევ მოუწია მძღოლს 2000 დრამის (10 ლარის) გადახდა მანქანისთვის და ისევ გაუჩხრეკავად გადავკვეთეთ ჯერ სომხეთის და შემდეგ საქართველოს საზღვარი.

 

ზოგადი შთაბეჭდილებები

ერევანი იმაზე ბევრად კარგი ქალაქი აღმოჩნდა ვიდრე ველოდებოდი. ერევანში სიწყნარე და სიმშვიდეა. რამდენიმე განსაკუთრებულ მიზეზს გამოვყოფ:

✔ მძღოლები – მათით ვარ აღფრთოვანებული! ქალაქში სრული წესრიგია, სიგნალის ხმას ვერ გაიგებთ, ზოლიდან ზოლში გიჟებივით არ გადადიან. იცავენ დადგენილ წესებს და არ დადიან სწრაფად. სდექ ხაზთან ჩერდებიან, ზებრას ახლოსაც არ უახლოვდებიან თუ იქ 1 ადამიანი მაინცაა და რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ყველა მათგანი ჩერდება შუქნიშნის ყვითელ ფერზე.

✔ მძღოლებთან ერთად ცალკე აღნიშვნას იმსახურებენ ქვეითებიც – თითოეული მათგანი გადადის ზებრაზე და შუა გზაზე ძროხასავით არ მიჯლიგინობს. ცხადია გამონაკლისები იქაც არის და შეიძლება დღის განმავლობაში 1 ადამიანი ნახოთ, რომელიც ქუჩაზე არასწორ ადგილას კვეთავს, თუმცა, საერთო ჯამში გზებზე სრული წესრიგია. ძალიან მაინტერესებს როგორ მიაღწიეს ამ ყველაფერს. მაღალი ჯარიმები? ადამიანების შეგნება? არ ვიცი.

✔ერევანში ძალიან ბევრი პარკია, ხეებით და გამწვანებით, სადაც მყუდროდ მოკალათება და დასვენება შეგიძლიათ.

✔ აქვე აღვნიშნავ ღია კაფეებს, რომლებიც უხვადაა და გული მწყდება რომ ჩვენთან მაგის კულტურა ჯერ ვერ განვითარდა.

✔ ყველაზე მთავარი და დასაფასებელი ფართო ტროტუარები და სასეირნო ადგილებია. მათ აქვთ ტროტუარები სადაც მანქანები არ ჩერდებიან! სადაც ადამიანებს მშვიდად შეუძლიათ ფეხით გადაადგილება, ტროტუარები, რომლებიც მხოლოდ ქვეითებს ეკუთვნით.

✔ ერევანი 2-3 დღის ქალაქია, თუმცა, ვფიქრობ აუცილებლად სანახავი.

ჩემი ორდღენახევრიანი ვოიაჟი ერევანში დაახლოებით 350 ლარი დაჯდა. ამ 350 ლარიდან 100 ლარი სასტუმროში გადავიხადე ( 3 ღამე), 50 ლარი სუვენირებს და სომხურ კონიაკს დავუთმე, ცოტა ვიშოპინკე კიდეც და მშიერიც არ ვყოფილვარ და საღამოობით სომხურ ლუდსაც გეახლებოდით.

ზოგადი დაკვირვებით კაფეები ერევანში უფრო იაფია, ვიდრე ჩვენთან, თბილისში. ცხადია ცენტრალურ ქუჩებზე უფრო სიძვირეა, თუმცა, საერთო ჯამში ნორმალურ ფასად ძალიან გემრიელ კერძებს მიირთმევთ. ერთადერთი რაც შევნიშნე და ცოტა მეწყინა კიდეც, ის იყო, რომ „ამერიკანოს“ დიდად არ წყალობენ. მხოლოდ ერთი კაფის მენიუში შევხვდი.

ერთ-ერთი საუკეთესო თრიფი გამომივიდა. მიხარია რომ ერევანში ვიყავი.

 

 ბონუსად ვიდეო ამ ყველაფრის თვალსაჩინოებისთვის :) 

 

Trip to Yerevan – დღე I

თბილისიდან ერევნამდე

ჩემი მოგზაურობა ერევანში სპონტანურად გადაწყდა. ფაქტობრივად 3 დღეში დაგეგმილი და განხორციელებული თრიფი გამომივიდა.

სომხეთში წასვლას თუ დააპირებთ, პირველ რიგში პასპორტი გაიხსენეთ. ბევრს რატომღაც ჰგონია, რომ რადგან უვიზო მიმოსვლა გვაქვს და რადგან თურქეთში ID ბარათით არის შესაძლებელი გადასვლა, ამიტომ სომხეთის საზღვარზე პირადობის დამადასტურებელი მოწმობა საკმარისი იქნება. თუმცა, სინამდვილეში პასპორტი გჭირდებათ.

სომხეთში წასვლა რამდენიმე საშუალებით შეგიძლიათ – მატარებლით, მარშრუტკით, მინივენით და საკუთარი ავტომობილით. თუ საკუთარი ავტომობილი არ გყავთ, ყველაზე სწრაფი და ასე თუ ისე კომფორტული საშუალება მინივენია. მატარებელი მთელი ღამე მიდის და თანაც ვაგონები ძველია. მარშრუტკა კი ყველაზე ბოლო ვარიანტია, რითიც მგზავრობა შეიძლება. მისით გადაადგილება თბილისის ქუჩებშიც კი შემაწუხებელია.

მე და ჩემი მეგობრები ჩვენი მანქანით წავედით.

საზღვარზე ყველაფერი მარტივად ხდება. ჯერ საქართველოს საზღვარს გადაკვეთავ, გაგიღიმებენ (თუ ჩემსავით გაგიმართლად კონპლიმენტსაც გამოკრავთ ხელს), ბეჭედს ჩაგირტყამენ და სომხეთისკენ გიშვებენ. თუ საკუთარი ავტომობილით ხართ, გაითვალისწინეთ რომ მძღოლს (მანქანიანად) და მგზავრებს საზღვრის გადაკვეთა სხვადასხვა ადგილას უწევთ. საქართველოს საზღვრის შემდეგ ჯერი სომხეთზე მიდგება. პასპორტ კონტროლი მე მარტივად გავიარე, დახედეს ჩემს პასპორტს, მერე შემომხედეს, ბეჭედი ჩამირტყეს და have a nice trip-ო მომაძახეს. ჩემს მეგობარს რამდენიმე კითხვა დაუსვეს, თუმცა, არც ის დატოვეს ბეჭდის გარეშე.

პირველი გაოცება და პაატარა შოკი რაზეც მივიღე საზღვარზე მეტალ დეტექტორი იყო – არც ჩანთა შეამოწმეს, არც სხვა ნივთები, უბრალოდ მე გავიარე ჩანთის გარეშე (ჩანთა მეტალ დეტექტორის გვერდზე დავდე, ძირს, იმიტომ რომ სხვა ალტერნატივა არ მქონდა) წრიპინი არ დაიწყო და შემოუმოწმებელი ჩანთით გამიშვეს სომხეთისკენ.

თუ თქვენი ავტომობილით მიდიხართ, მაშინ აუცილებლად უნდა დარეგისტრირდეთ სპეციალურ შენობაში, სადაც 2 000 დრამს (დაახლოებით 10 ლარი) იხდით. ავტომობილი თქვენს სახელზე უნდა იყოს, ან მინდობილობა გქონდეთ. შემოწმება, ჩვენს შემთხვევაში, არც მანქანის მომხდარა. მძღოლს ჰკითხეს საბარგულში რა დევსო, მანაც გულწრფელად მიუგო ტანსაცმელიო და დაუჯერეს. საინტერესოა, ტანსაცმლის ნაცვლად სხვა რამე რომ გვქონოდა მერე რას იზამდნენ?

არ ვიცი ფოტოზე რამდენად ჩანს, მაგრამ მინის მიღმა ნისლია

არ ვიცი ფოტოზე რამდენად ჩანს, მაგრამ მინის მიღმა ნისლია

თბილისიდან ერევნისკენ საღამოს, 7-ის ნახევარზე დავიძარით, შესაბამისად, როდესაც საზღვარი გადავკვეთეთ უკვე საკმაოდ ბნელოდა. საზღვრიდან ერევნისკენ მიმავალი გზა უღელტეხილზე გადის. სულ აღმართ-დაღმართი, ასფალტ შეჭმული, ვიწრო და გაუნათებელი გზაა. ამ ყველაფერს ნისლიც დაერთო. ოღონდ, ნისლიც არის და ნისლიც, ხილვადობა საერთოდ არ იყო, არაფერი არ ჩანდა, შუაში დახაზულ თეთრ ხაზს მივყვებოდით, რომლის მხოლოდ 50 სანტიმეტრი ჩანდა. საბედნიეროდ დანიშნულების ადგილას ცოცხლებმა და ჯანმრთელებმა ჩავაღწიეთ.

როგორც ზევით აღვნიშნე გზა საშინელია. ალაგ-ალაგ ამოჭმულია და მოგიწევთ ძალიან ნელა იაროთ. თუმცა, როდესაც უღელტეხილს გადაივლით, იგრძნობთ რომ გზა კარგია, თანაც სამ თუ ოთხზოლიანი, ძალიან ცოტა მანქანით და სიჩქარეს მოუმატებთ მაშინვე ყვითელი სინათლე აინთება, რაც იმის მანიშნებელი იქნება, რომ სიჩქარის გადაჭარბების გამო დაჯარიმდით. რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს დაუსახლებელ პუნქტში, სწორ, კარგ და ფართო გზაზე სიჩქარის მაქსიმალური ლიმიტი 90 კმ.სთ-ია. ზოგან 60-იც კი. ყველაზე ცუდი ის კი არ არის, რომ სიჩქარის გადაჭარბების გამო შეიძლება დაჯარიმდეთ (დაახლოებით 150 ლარით), არამედ ის, რომ კამერა, რომელიც ყვითლად ინთება, ღამით ძალიან კაშკაშაა და თვალს ჭრის, რაც შესაძლოა ავარიის მიზეზიც კი გახდეს. ასე რომ, ფრთხილად იყავით, გაითვალისწინეთ და აუცილებლად დააკვირდით სავალ გზას, შეზღუდვები სწორედ იქ არის დატანილი. ოღონდ იმდენად ცუდად, რომ მთელი მონდომება დაგჭირდებათ, რომ დაინახოთ რა შეზღუდვაა და რამდენი კილომეტრ-საათით შეგიძლიათ სიარული.

ერევანში საკმაოდ გვიან ჩავედით. სასტუმროში დავბინავდით და სავახშმოდ გავედით. პირველადი დათვალიერებით და ღამის ბოდიალით არც თუ ისე ურიგო ქალაქი აღმოჩნდა.

 

დღე I must see places

ჩემს მეგობარს წინასწარ გამზადებული Must see ადგილები ჰქონდა – რესპუბლიკის მოედანი, კასკადი, ოპერა, Lover’s Park, გენოციდის მონუმენტი, ლურჯი მეჩეთი, ფარაჯანოვის მუზეუმი და რამდენიმე სავაჭრო ცენტრი. ჩემს პირად must see ადგილების სიას არარატის კონიაკის ქარხანაც ემატებოდა.  სიმართლე გითხრათ ჯერ კიდევ არ ვიცი ერევანი პატარა ქალაქია თუ დიდი, მაგრამ ისე აღმოჩნდა რომ აუცილებლად სანახავი ადგილების უმეტესობა ერთ დღეში მოვიარეთ.

რესპუბლიკის მოედნით დავიწყეთ. ჩვენი სასტუმროდან რესპუბლიკის მოედნამდე 2 ან 3 წუთის სავალი გზა იყო. მოედნის დაპროექტება 1924 წელს მოხდა, ალექსანდრე თამანიანის მიერ, მშენებლობა კი 1926 წელს დაიწყო და 1958 წელს დასრულდა. მოედნის ირგვლივ მდებარე შენობები სომხური ტუფის ქვით არის აგებული. საერთოდაც, სომხეთში ყველაფერი ამ ქვითაა აგებული. რესპუბლიკის მოედანს 1940 წლიდან 1990 წლამდე, სომხეთის დამოუკიდებლობის გამოცხადებამდე, ლენინის მოედანი ეწოდებოდა და იქვე ლენინის ძეგლიც იდგა.

რესპუბლიკის მოედანი გარშემორტყმულია შვიდი მთავარი შენობით – ეროვნული გალერეა და ისტორიის მუზეუმი, ფინანსთა სამინისტრო, მთავრობის სახლი, სომხეთის რესპუბლიკის ტრანსპორტისა და კომუნიკაციების სამინისტრო, სასტუმრო სომხეთი მარიოტი, საგარეო საქმეთა სამინისტრო და ტერიტორიული მოწყობის სამინისტრო. მთავრობის კოშკის საათი 1941 წელს დაამზადეს მოსკოვში და პირდაპირ მოსკოვიდან ჩაიტანეს ერევანში.

რესპუბლიკის მოედანი ერევანში

რესპუბლიკის მოედნიდან ტაშირ (ან თაშირ, Tashir street) სთრითის გავლით ოპერამდეც მივედით. ტაშირ სთრითი ძალიან მომეწონა, ფართო და უმანქანო ქუჩაა, მაღაზიებით და კაფეებით აღჭურვილი და რაც მთავარია ქუჩის დაბლა, მიწის ქვეშ, პატარა სავაჭრო ცენტრია. მართალია იქაურობა საავადმყოფოს ჰგავს – თეთრია და პრიალებს, მაგრამ ადგილი მაინც კარგი იყო.  ტაშირ სთრითის ბოლოში ერევნის ოპერისა და ბალეტის აკადემიური თეატრია. ძალიან, ძალიან გაწბილებული დავრჩი. გაჯით გალესილს ჰგავს, ნაცრისფერი და უღიმღამოა, ღამით საერთოდ არ ჩანს, დიდ შავ ჩრდილს თუ არ ჩავთვლით, იმიტომ რომ ერთი ნათურაც კი არ ანათებს. არადა, სომხეთის მთავარი მუსიკალური თეატრი კი არის. ერევნის ოპერისა და ბალეტის თეატრის არქიტექტორი ა.თამანიანი გახლავთ და 1926-1953 წლებში აშენდა. 1939 წელს თეატრი ლენინის ორდენითაც კი დააჯილდოვეს, რომელიც სსრკ-ში უმაღლეს ჯილდოს წარმოადგენდა.

ერევნის ოპერა

kaskadiერევნის ოპერის შემდეგ, რომლითაც გაწბილებული ვიყავი, კასკადისკენ გავუყევით გზას. გრანდიოზული კიბე ზუსტად ოპერის უკანაა. კასკადის წინ, პატარა ბაღში ძალიან საინტერესო და სახალისო ქანდაკებებია. ჩემი ფავორიტი მსუქანი, ტიტველი ქალია, რომელიც არხეინადაა წამოკოტრიალებული და სიგარეტს ეწევა. თუკი კიბეების ქვემოდან შეხედვა იმედებს გაგიცრუებთ, რომელსაც გარშემო არსებული ხრიოკიც შეუწყობს ხელს არ იდარდოთ, ზემოთ და ზემოთ უფრო და უფრო კარგი სანახაობაა. კასკადის მშენებლობა 1972 წელს დაიწყო და 1980 წელს დასრულდა. კასკადში, გარე საფეხურების ქვეშ განთავსებულია ესკალატორი, რომლითაც სარგებლობა ნებისმიერ მსურველს შეუძლია და ყველაზე ზარმაც ადამიანებს სიამოვნებით მოემსახურა. კიბის „უჯრედებში“ კი სხვადასხვა მონუმენტები და ინსტალაციებია, რომელთა ნახვასაც ყველას ვურჩევ. კასკადში მოდერნ არტ გალერეაა, რომელიც რამდენიმე დარბაზს მოიცავს და შესვლა სულ რაღაც 1000 დრამი (5 ლარამდე) ღირს. თუმცა, დიდად ვისიამოვნე და გაკვირვებული დავრჩი-მეთქი, რომ ვთქვა მოვიტყუები. სომეხი მხატვრების, არქიტექტორების რამდენიმე ნამუშევრები იყო გამოფენილი. ჩემთვის ყველაზე საინტერესო, სვაროვსკის დარბაზი კი დაკეტილი დამხვდა.

ოპერის შემდეგ კასკადით ნამდვილად ვისიამოვნე.

 

ჯერი Lover’s Park-ზე მიდგა, რომელიც კასკადიდან დაახლოებით 20 წუთის სავალზე იყო. საერთოდ, სამართლიანი იქნება თუ აღვნიშნავ, რომ ერევანში საკმაოდ ბევრი დასასვენებელი პარკია, რომლებიც ხეების ნაკლებობას არ უჩივიან. ასეთი აღმოჩნდა Lover’s Park-იც, თანაც, აქ შემოდგომა განსაკუთრებით იგრძნობოდა. წინასწარ არ დამისერჩავს ადგილი, თუმცა, რადგან Lover’s Park ერქვა, რამე განსხვავებულს და საინტერესოს ველოდებოდი, თუმცა, უკმაყოფილო მაინც არ დავრჩენილვარ. მთელი დღის ნაბოდიალებმა მშვენივრად დავისვენე ყვითელი ხეებით გარშემორტყმულ მყუდრო და წყნარ პარკში. ერთი ის იყო, რომ ბალახზე გადასვლა და წამოწოლა არ შეიძლებოდა.

lovers-park

სასტუმრომდე დაბრუნება მეტროთი გადავწყვიტეთ. უფრო სწორად, მეტროთი დავინტერესდით და ბარემ ჩვენი სახლისკენ მიმავალს გავყევით. მეტროთი 1 მგზავრობა 100 დრამი (50 თეთრი) ღირს და არც მეტი არც ნაკლები ჟეტონს ყიდულობ! ჩვენთან რომ იყიდებოდა სტაფილოსფერი ჟეტონები, ზუსტად ეგეთია, ჩააგდებ და გაგიშვებს. ის ორი დარბაზი, სადაც მე მოვხვდი დიდად არაფრით გამოირჩეოდა, აი მეტროს ვაგონები კი ჩვენი სჯობს, თამამად ვიტყვი ამას. თანაც, ხალხი აქაც ეგრევე შერბის ვაგონში და არ ელოდება როდის გამოვლენ ისინი, რომლებიც გამოსვლას აპირებენ.

jetoni

მეტროდან ჩვენს ქუჩაზე ამოვედით, მიწის ქვეშა გადასასვლელით გვინდოდა სარგებლობა, მაგრამ სავაჭრო ცენტრში აღმოვჩნდით. ცოტა ვიბოდიალეთ თუ ბევრი, ბოლოს მაინც სასტუმროსკენ, დასასვნებლად გავწიეთ.

საღამოს ბარში წასვლა გადავწყვიტეთ. თამამად შემიძლია იმის თქმა, რომ პარასკევ საღამოს, თითქმის საათნახევარი დავბოდიალობდით ცენტრში და ნორმალურ ბარს, ან კლუბს ვეძებდით, სადაც ლუდს დავლევდით, ვიცეკვებდით და გავერთობოდით. ბოლოს, Calumet-ში ამოვყავით თავი, რომელიც პუშკინის ქუჩაზეა. ცოტა პატარაა, მაგრამ ძალიან კარგი ადგილია. უბრალოდ, მთელი საღამო ესპანური ფლეილისტი იყო და ცოტა არ იყოს მომეწყინა.

ღამის 2 საათისკენ და უკეთესი დღის იმედით სასტუმროსკენ გავუყევი გზას.

 

სანამ მეორე დღეზე და ერევანი-თბილისზე ჩემს ბლოგზე დავწერ, მანამდე პოსტი სრულად შეგიძლიათ Allnews.ge-ზე წაიკითხოთ :) 

დიეტა – მეორე თვე

როგორც წინა პოსტში აღვნიშნე, დიეტის პირველი თვე ყველაზე რთული და ყველაზე შედეგიანია. პირველ თვეს 9 კილო დავიკელი. რაც საკმაოდ ბევრია, თუ გავითვალისწინებთ, იმას რომ უარი არ მითქვამს არც ტკბილეულზე და არც საყვარელ საკვებზე. მთავარი ზომიერება და კალორიების თვლაა.

პირველი თვე და უცბად დაკლებული კილოგრამები საკმაოდ დიდი მოტივატორია საიმისოდ რომ მეორე თვე კარგად და წესებით დაცვით განაგრძო. დიეტის მეორე თვეს უკვე “დამუღამებული” მქონდა ბევრი რამ – აღარ მიჭირდა კალორიების თვლა, აღარ მეზარებოდა საკვების აწონვა და ჩვევად გავიხადე სამსახურში კონტეინერით საჭმლის წაღება, რაც სხვათაშორის თვის ბოლოს ძალიან იაფი ჯდება.

მეორე და მომდევნო თვეები იმითაც კარგია, რომ უკვე ცდილობ მოამზადო ის სადილები ან დესერტები, რომლის კალორიებიც არ იცი. ბორმენტალში მათი გამოთვლა გვასწავლეს. სინამდვილეში ძალიან მარტივია. ყველა პროდუქტი (რომლისგანაც კერძი/დესერტი) შედგება უნდა აწონო და გამოიანგარიშო მათი კალორია. შემდეგ კალორიების ჯამი გაყო პროდუქტების საერთო წონაზე და გაამრავლო 100-ზე და მიიღებ საბოლოო სადილის/დესერტის კალორიულობას 100 გრამზე.

კი, რთულია თან აწონო, თან კალორიები იანგარიშო და თან მოამზადო, მაგრამ რთული მხოლოდ პირველი რამდენიმე მცდელობაა. შემდეგ უკვე ესეც ისეთივე მარტივი და ყოველდღიური ხდება, როგორც სადილის გამზადება და სამსახურში წაღებაა.

მაგალითად, ვისწავლე ბლინების გაკეთება, თანაც ვცდილობდი რომ ნაკლებკალორიული გამოსულიყო. არაჟნის მაგივრად (რომელსაც დაახლოებით 200-250 კკალორია აქვს 100 გრამს), ვაკეთებდი 0%-იანი რძით და საბოლოოდ 100 გრ ბლინს 120 კალორია ჰქონდა. შეგიძლიათ შაქრის ნაცვლად (რომელსაც 100 გრამს 405 კალორია აქვს), გამოიყენოთ დამატკბობელი, ან ცოტა შაქარი და ცოტა დამატკბობელი, როგორც გაგიხარდებათ. შეიძლება ისეთი გემრიელი და მადისაღმძვრელი არ იყოს როგორც ტრადიციული რეცეპტით გაკეთებული, მაგრამ აუცილებლად მოგეწონებათ, თანაც გეცოდინებათ მისი კალორიულობა და თავად განსაზღვრავთ რამდენის ჭამის “უფლება” გაქვთ.

ბლინი მურაბით :) თუ ბლინც მურაბას დაუმატებთ, ცხადია მისი კალორიულობა მოიმატებს :)

ბლინი მურაბით🙂 თუ ბლინს მურაბას დაუმატებთ, ცხადია მისი კალორიულობა მოიმატებს🙂

მოკლედ, მეორე თვეს აღმოვაჩინე, რომ ყველაფერი იმაზე გაცილებით მარტივია, ვიდრე წარმომედგინა. ვიკვებები ადამიანურად, ვჭამ თითქმის ყველაფერს რაც მიყვარს და თან ვიკლებ. გარდა ამისა, მეორე თვეს უკვე სხვებიც ხვდებოდნენ, რომ საგრძნობლად დავიკელი, კონპლიმენტებს მეუბნებოდნენ და ვიცვამდი იმ ტანსაცმელს, რომელიც ადრე პატარა მქონდა.

დიეტის დაწყებიდან მეორე თვეს 3.3 კგ დავიკელი, ჯამში 12.3 კგ

ასე გამოვიყურებოდი დიეტის მეორე თვეს, -12.3 კგ

ასე გამოვიყურებოდი დიეტის მეორე თვეს, -12.3 კგ

რა უნდა გავითვალისწინოთ სწრაფი სესხის აღებისას?

სწრაფი სესხის აღებისას უნდა გაითვალისწინოთ რომ თანხის რაოდენობა და გადასახდელი ვადა მცირე იქნება, ხოლო საპროცენტო განაკვეთი საგრძნობლად მაღალი, მიუხედავად ამისა, შეგიძლიათ სახლიდან გაუსვლელად, მინიმალურ დროში მიიღოთ თანხა.

პროცედურისთვის საჭიროა შეავსოთ პირადი ინფორმაციის შემცველი გრაფები და გაუგზავნოთ სასურველ კომპანიას, ამ პროცედურის შემდეგ კომპანია გიგზავნით წერილს და თუ მოთხოვნა დადასტურებულია, მომენტალურად გერიცხებათ მოთხოვნილი თანხა მითითებულ საბანკო ანგარიშზე.

სწრაფი სესხის  მთავარი უპირატესობა ისაა, რომ არ გჭირდებათ დამატებითი საბუთების წარდგენა როგორიცაა მაგალითად დასაქმების ცნობა, ამიტომ მცირე რაოდენობის სესხის აღება ონლაინ სისტემით გაცილებით უფრო მარტივი და კომფორტულია. სწრაფ სესხზე განაცხადის შეტანა უმჯობესია ისეთ კომპანიებთან, რომლებიც ავტორიტეტით და შედარებით დაბალი საპროცენტო განაკვეთით გამოირჩევიან. საეჭვოა ისეთ კომპანიებთან თანამშრომლობა, რომლებიც უცნობი და უარყოფითი შეფასებების მქონეა.

1

სწრაფ სესხზე განაცხადის შევსებისას უნდა გაითვალისწინოთ ასაკიც, რაც ძირითად შემთხვევებში 20 დან 70 წლამდეა. ასაკის კრიტერიუმის დაუკმაყოფილებლობის შემთხვევაში სესხზე დადებით პასუხს ვერ მიიღებთ.

სწრაფი სესხის გამცემი კომპანიის შერჩევისას ყურადღება უნდა მიაქციოთ საპროცენტო განაკვეთსაც. აღსანიშნავია ისიც, რომ დოკუმენტზე ხელის მოწერისას კრედიტორები ამომწურავ ინფორმაციას გაწვდიან საპროცენტო განაკვეთის შესახებ. მანამ, სანამ სწრაფი სესხის მიღების ხელშეკრულებას მოაწერთ ხელს, შეადარეთ სხვადასხვა კომპანიების წლიური საპროცენტო განაკვეთები, ასე შეძლებთ დაზოგოთ ფული ზედმეტი ხარჯებისგან.

მას შემდეგ, რაც მიიღებთ სასურველ თანხას, მოგიახლოვდებათ სესხის დაფარვის თარიღი და თუ ხვდებით, რომ ფული კვლავ არ გაქვთ, შეგიძლია ისარგებლოთ სესხის გადავადების პროცედურით, რასაც დაემატება გახანგრძლივების საფასური. მაგრამ თუ ყოველთვიური შესატანი ხელთ გაქვთ, შეგიძლიათ ისარგებლოთ სწრაფი გადახდის აპარატებით, ინტერნეტ ბანკებით, სადაც პლასტიკური ბარათის მონაცემებს მიუთითებთ ან პირდაპირ საბანკო ფილიალებით.

Gem fest – პრობლემები

მართალია ჯემ ფესტი 1 კვირის წინ დასრულდა, მაგრამ კომპიუტერთან ეხლახანს მოვაღწიე და გადავწყვიტე მოკლედ ჩამოვაყალიბო ის პრობლემები, რაც იქ ყოფნის განმავლობაში შევამჩნიე.

აქედანვე ვიტყვი რომ მუსიკაზე, ლაინაფზე, არტისტებზე, ჰედლაინერებზე, საუნდზე და ა.შ არ ვწერ.

  1. კარვების ქალაქი

საკმაოდ დიდ ტერიტორიაზე ერთმანეთის მიჯრით ძალიან ბევრი კარავი იყო ჩამწკრივებული. ტერიტორიაზე არ იყო ტუალეტი, არ იყო წყალი. სადღაც ბოლოში ერთადერთი ონკანი იყო, რომელსაც მილები დაზიანებული ჰქონდა და მის გარშემო ისეთი ტალახი იყო, რომ წყლამდე მიღწევა საკმაოდ რთული საქმე გახლდათ.

კარვებთან გაშლილი იყო ქოლგები, თუმცა მათ არსებობას არანაირი აზრი არ ჰქონდა. კარავში 1 საათზე მეტხანს ვერც-ერთხელ ვერ გავჩერდი ისე ცხელოდა.

წესით და რიგით ჩემს სახელზე უნდა ყოფილიყო დარეგისტრირებული კარავი, თუმცა, კარვის შესასვლელში მითხრეს რომ ამ ეტაპზე (შაბათს, დილის 7 საათზე) ვერაფერს მომიხერხებდნენ, და თუკი სადმე რამე თავისუფალ კარავს ვნახავდი, ნებისმიერ მათგანში შემეძლო შევსულიყავი და დამეძინა. თუმცა, დაზღვეული არ ვიქნებოდი, რომ ვინმე არ დამადგებოდა თავზე, იმიტომ რომ კარვის ჩემს სახელზე რეგისტრაცია არ მოხდა.

ორგანიზატორებს სრულიად არ გაუთვალისწინებიათ ის ფაქტი, რომ 5 დღის განმავლობაში შეიძლებოდა წვიმა წამოსულიყო. შესაბამისად, არ იყო არაფერი გაკეთებული საიმისოდ რომ კარავი არ დატბორილიყო. კვირას ჩემს კარავში 13 ივნისი იყო მოწყობილი, ზურგჩანთა ერთ დიდ გუბეში ცურავდა და ზურგჩანთაში ჩალაგებული ტანსაცმელი ცალ-ცალკე გავწურე. საბოლოო ჯამში მთელი კვირა დღე და ღამეც, სველი ტანსაცმლით დავდიოდი/მეძინა. დღემდე მიკვირს როგორ გადავრჩი და როგორ არ გავცივდი.

ფესტივალის განმავლობაში მუდმივად ხდებოდა ნივთების/ფულის მოპარვა კარვებიდან. იდეაში ტერიტორიაზე დადიოდა დაცვა, თუმცა ვერც-ერთი ქურდის დაჭერა ვერ მოახერხეს. ყურადღებას მარტო იმას აქცევდნენ, რომ მათი კარავი არ წაეღო ვინმეს. მაგრამ ეგეც ვერ ქნეს ბოლომდე კარგად და რამდენიმე კარავი დაკარგეს/მოპარეს. იმის გამო რომ დაცვა საკმაოდ უყურადღებო იყო, ჩემი ზურგჩანთა ორშაბათს დილით საერთოდ სხვის კარავში აღმოვაჩინე. მე გამიმართლა, ვიპოვე მაინც და ვიღაცებს ძალიან არ გაუმართლათ.

რაღაც მომენტში დაცვასიც მესმის. ტერიტორიაზე მხოლოდ სპეციალური სამაჯურების მქონე ადამიანებს უშვებდნენ და მერე უკვე რთულია გააკონტროლი ვინ ვის კარავში შედის. თუმცა, არსებობდნენ ადამიანები, რომლებსაც ეს სამაჯურები რამდენიმე ჰქონდათ და კარგად მოხერხებული ქურდბაცაცები ღობეებიდანაც ხტებოდნენ. გარეთ დაცვა იყო,  რომელსაც წესით უნდა ეკონტროლებინა რომ ღობიდან არავინ შესულიყო, მაგრამ როგორც ჩანს სათანადოდ ვერ აკონტროლებდნენ იქაურობას.

ასეთ შემთხვევაში ან კამერები უნდა იყოს იქ, ან რამენაირად უნდა შეიძლებოდეს კარვის დაკეტვა. სხვა გზას უბრალოდ ვერ ვხედავ.

საშინელი სანაგვე იყო მთელი ტერიტორია. 5 დღის განმავლობაში ერთხელაც არ დალაგებულა. ყველგან ეყარა ნახმარი პრეზერვატივები, საჭმლის ნარჩენები, ბოთლები და სხვადასხვა სახის ნაგავი. მესმის რომ თვითონ ხალხმა უნდა ინებოს კეთილი და არ დაყაროს ნაგავი ძირს, როდესაც ნაგვის ურნები ყოველ სამ მეტრში იდგა. მაგრამ ისიც ფაქტია, რომ ტერიტორია უნდა ლაგდებოდეს.

2. აბაზანა-ტუალეტი

როდესაც ორგანიზატორებმა იცოდნენ რამდენი ბილეთი იყო გაყიდული, იცოდნენ რამდენი ადამიანი დაესწრებოდა ფესტივალს, რატომ გადაწყვიტეს რომ ტერიტორიაზე 10 ტუალეტი და 10 აბაზანა უნდა ყოფილიყო? რატომ არ მოაგვარეს საკითხი წინასწარ, რატომ არ გაითვალისწინეს რომ იქაურობას დალაგება უნდოდა? იმდენად ყარდა იქაურობა, რომ მხოლოდ უკიდურესი გაჭირვების დროს ვსარგებლობდი. არადა ფესტივალზე ხარ, სვამ, ბევრს სვამ, და ამ დროს ტუალეტში შესვლას ყველაფერი გირჩევნია -_-

აბაზანაში მუდმივად ცივი წყალი იყო. მართალია ცხელოდა, მაგრამ მოდი თავად გადავწყვეტ სიცხეში ცივი წყლით მირჩევნია დაბანა თუ თბილით. მითუმეტეს როდესაც ბინძური აბაზანით მომსახურეობაში ფულს ვიხდი.

საბედნიეროდ აკვა-პარკის საშხაპე აღმოვაჩინე, ბევრად სუფთა, მოწესრიგებული, ჩემდაგასაკვირად ძალიან ცოტა ხალხით და თბილი წყლით!

1

3. საკვები დაწესებულებები

რომ მოვმკვდარიყავი ტერიტორიაზე ჯანსაღ საკვებს ვერ ვიპოვიდი. სენდვიჩები და ჰოთდოგები იყო მხოლოდ. სულ რამდენიმე ჯიხური იყო და შესაბამისად ყველგან ძალიან დიდი რიგი იდგა. არჩევანიც ძალიან მწირი. ფასები ძვირი. ამ ჯიხურებთან კი რატომღაც მუდმივად ტალახი იყო. ტერმინალი ერთადერთ ჯიხურს ჰქონდა და ძალიან გამიმართლა.

იმისათვის რომ თავი ადამიანად გეგრძნო, გეჭამა ნორმალური საკვები ნორმალურ ფასად მაშინ ტერიტორიის გარეთ უნდა გასულიყავი, საგულდაგულოდ მოგეძებნა რამე ნორმალური, სუფთა (!) კაფე და ისე დაკმაყოფილებულიყავი. არადა ტერიტორიიდან გასვლა, უზარმაზარი ხიდის გადავლა და მერე ანაკლიაში ბოდიალიც საშინელ სიცხეში ძალიან დამღლელია.

მესმის რომ ელექტრონული მუსიკის ფესტივალია, მაგრამ მგონია რომ სხვადასხვა აქტივობები, გასართობები უნდა იყოს. მხოლოდ მუსიკა და წყალი 5 დღის განმავლობაში ადამიანს სასტიკად მოსაბეზრებელია. მინიმუმ აკვა-პარკის ჩართვა მაინც არ მგონია პრობლემა.

მგონია რომ ეს ყველაფერი ის წვრილ-წვრილი პრობლემებია, რომელთა გათვალისწინება და მოგვარება საკმაოდ მარტივი ამბავია ორგანიზატორების მხრიდან.

მიუხედავად ყველაფრისა ძალიან კმაყოფილი ვარ ფესტივალით და მიხარია რომ წასვლა არ დამეზარა.

 

P.S ბევრი რამე კიდევ არ მახსოვს:/

 

დიეტა – პირველი თვე

დიეტის პირველი თვე ყველაზე რთული და ყველაზე შედეგიანია.

როდესაც ბორმენტალის ტრენინგები დაიწყო პირველი რასაც მივხვდი ის არის, რომ ჩვენ ყველაფერზე ვფიქრობთ საკუთარი თავის გარდა. გვთხოვეს ჩამოგვეწერა 5 რამ/ვინმე ვისზეც/რაზეც ვფიქრობთ, რაც/ვინც მნიშვნელოვანია ჩვენთვის. ჩვენი ჯგუფის აბსოლუტურმა უმრავლესობამ პირველ ადგილზე ოჯახი, სამსახური, შვილი, მშობლები დააყენა და სადღაც მესამე, მეოთხე ადგილზე იყო საკუთარი თავი. ზოგმა ამ ხუთეულში საკუთარი თავი საერთოდ არ შეიყვანა. ხოდა, აი მანდ მივხვდი რომ ყველაფერს ვაქცევთ ყურადღებას და საკუთარ თავს მეორე ადგილზე, კარგ შემთხვევაში, ვაყენებთ. რეალურად კი, პირველ ადგილზე უნდა იყოს.

თუ საკუთარ თავს არ დააყენებ პირველ ადგილზე, თუ არ მიხვდები რომ ჯერ შენზე უნდა იფიქრო და მერე სხვა დანარჩენზე მაშინ არაფერი არ გამოგივა. სხვისთვის გაკეთებული საქმეები (თუნდაც კეთილი საქმეები) ისეთივე შედეგიანი და მომგებიანი ვერ იქნება, როგორც საკუთარი თავისთვის გაკეთებული.

ესეც ასე, მივხვდი რომ რასაც ვაკეთებდი საკუთარი თავისთვის უნდა გამეკეთებინა და დაიწყო პირველი თვეც.

პირველი დღეები, კვირები საკმაოდ რთული იყო. მომიწია უარი მეთქვა იმ პატარ-პატარა ჩვევებზე რაც 23 წლის მანძილზე მქონდა გამომუშავებული. მომიწია უარი მეთქვა ტელევიზორთან/კომპიუტერთან ჭამაზე, სასუსნაოებზე, ჭამასა და ჭამას შორის ყველაფერზე უარის თქმა და ა.შ. ერთი შეხედვით მარტივია, უნდა იკვებო სწორად. მაგრამ როდესაც ეს ყველაფერი ჩვევაში არ გაქვს, მაშინ უკვე რთულდება. გიწევს ახალი უნარები შეიძინო, ახლიდან ისწავლო კვება, გიწევს იზრუნო საკუთარ მენიუზე. წინასწარ გქონდეს გამზადებული ყველა კერძი, დესერტი, ხილი. გიწევს ისწავლო საკუთარ საჭმელთან ურთიერთობა. აწონო, გამოთვალო მისი კალორიები, გაანაწილო მენიუ მთლიან დღეზე ისე, რომ დღის ბოლოს მშიერი არ დარჩე.

ყოველდღიურად 800-1100 კალორია უნდა მიმეღო. ერთი შეხედვით ცოტაა. მაგრამ პირველ თვეს ხვდები როგორ უნდა გადაანაწილო ეს კალორიები. პირველ თვეს სწავლობ იმას, რომ გირჩევნია მიირთვა 200 გრამი ცხოველური ცილა და არა მაგალითად 50გრ ლობიანი (რომელსაც მაინც უფრო მეტი კალორია აქვს ვიდრე დავუშვათ ქათმის ხორცსს).

პირველ თვეს უნდა გამოიმუშაო ის უნარები და თვისებები რითითაც ძალიან დიდხანს უნდა იცხოვრო მერე. ეგ რთულია. მაგრამ მარტივია სხვადასხვა საკვებზე, ტკბილზე, შოკოლადზე უარის თქმა. იმიტომ რომ პირველი თვეა, იმიტომ რომ პირველ თვეს ყველაზე მეტად მობილიზებული და მიზანდასახული ხარ.

აკრძალული არასოდეს არაფერი მქონია. უბრალოდ ვსწავლობდი ამ საკვების სწორად და ჯანსაღად გადანაწილებას და მიღებას.

რაზეც უარი ვთქვი ჩემი ნებით იყო გაზიანი სასმელი, ალკოჰოლი და ფასთ ფუდები – სამი რამ, რაც ყველაზე მეტად მიყვარს.

ხშირად მეკითხებიან ხოლმე, ბორმენტალში რამე სითხეს სვამო, რამის ყიდვა გთხოვესო? – არა მეგობრებო, არასოდეს არაფერი არ მოუთხოვიათ, უთხოვიათ. არც რამე ზედმეტი სითხე ან წამალი მიმიღია. ერთადერთი რაც მითხრეს, იყო რომ მულტივიტამინი მეყიდა. რაც დამეთანხმებით, დიეტის დროს (თუნდაც არაფერს არ იკლებდე და უბრალოდ სწორად იკვებებოდე) აუცილებელია.

პირველ თვეს ყველაზე დიდი შედეგი მქონდა, მინუს 9 კილო.

პირველი თვე და -9 კგ

პირველი თვე და -9 კგ

 

როდესაც დასაკლები ბევრი გაქვს და 9 კილოს იკლებ შენს გარდა ვერავინ ამჩნევს. შიგადაშიგ 1-2 ადამიანი ყოველთვის იქნება, რომლის მახვილი თვალიც ყველა კილოგრამს აღიქვამს. მაგრამ ეს პრობლემა არაა. მთავარია რომ მე აღვიქვამდი წონის კლებას, ჩემი სასწორი და ჩემი ტანსაცმელი ყველაზე დიდი მოტივაცია იყო რომ გამეგრძელებინა ის, რაც 1 თვის წინ დავიწყე. -9 კილო წესით ბევრია, მაგრამ როდესაც 55 კილოს დაკლება გაქვს გადაწყვეტილი, 9 კილო ზღვაში წვეთია, სამაგიეროდ უდიდესი მოტივაციაა.

15 თვე და -37 კგ

გამარჯობა. მე ნათია ვარ და ბოლო 1 წელიწადში 37 კგ დავიკელი.

2015 წლის აპრილის ერთ მშვენიერ დღეს ანამ საუბარში ახსენა, რომ ბორმენტალში აპირებდა წასვლას. თავიდან ვურჩევდი არ გინდა-მეთქი, ახალს არაფერს გასწავლიან და დრო და ფული ტყუილად უნდა დახარჯო-მეთქი. ანა თავის გადაწყვეტილებას კბილებით იცავდა, რამდენიმე დღეში კი მეც შევუერთდი და კონსულტაციაზე გავყევი.

პირველი კითხვა რაც დამისვეს და სადაც ეგრევე გავიჭედე იყო რომ რისთვის გინდა დაკლებაო, რას ელოდებიო. ძალიან ბანალური პასუხი დავუბრუნე – ჯანმრთელობისთვის-მეთქი!

2015 წლის 24 აპრილი

2015 წლის 24 აპრილი

რეალურად, წარმოდგენა არ მაქვს რას ნიშნავს იყო გამხდარი, ან ოდნავ ფერხორციანი. რაც თავი მახსოვს მის მერე ყოველთვის მქონდა ზედმეტი კილოგრამები. ოღონდ ზედმეტიც არის და ზედმეტიც. იმ 2015 წლის აპრილში უკვე 115.8 კგ-ს ვიწონიდი.

ყოველთვის ფეხებზე მეკიდა ჩემი წონა. დისკომფორტს არ მიქმნიდა, კომპლექსები არ მქონდა თუნდაც საცურაო კოსტიუმის ჩაცმაზე, ბიჭებთან ურთიერთობისას, სამოსის შერჩევისას (ეს იმიტომ რომ გარდერობში ბევრი ტანსაცმელი ეხლაც არ მიყვარს და 1-2 შარვალი და მაისური ჩემი ზომა კი მოიძებნებოდა). ხალხის რჩევასაც “ცოტა რომ დაიკლო, ვარჯიში რომ დაიწყო…” ფეხებზე ვიკიდებდი. ჩემი წონა, ჩემი სხეული ჩემი საქმეა და მე როცა გადავწყვეტდი რომ რამე უნდა მექნა, მხოლოდ მაშინ ვიზამდი.

რეალურად, არც იმ კონსულტაციაზე ვიცოდი რა მინდოდა, რისთვის მინდოდა. უბრალოდ ანას ავყევი და ვცადე. ბოლომდე არ მეგონა, რომ რამე შედეგს გამოიღებდა. სუფთა ცნობისმოყვარეობა მამოძრავებდა პირველი რამდენიმე დღე. მერე უკვე კლება დავიწყე და მოტივაცია მომეცა.

ჰო, მოტივაციაც არ მქონდა. რეალურად არაფერი ხელშესახები არ მქონდა საიმისოდ რომ დიეტა (უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვი სწორ კვებას) დამეწყო. უბრალოდ მაინტერესებდა როგორი ვიქნებოდი გამხდარი.

ფოტოებს შორის სხვაობა 37 კილოა

ფოტოებს შორის სხვაობა 37 კილოა

1 წელი, 3 თვე და რამდენიმე დღე გავიდა და დღეს 37 კილოგრამით ნაკლებს ვიწონი. კიდევ 20 კილოს დაკლებას ვაპირებ და ზუსტად ვიცი, რომ ადრე თუ გვიან აუცილებლად დავიკლებ!

კარგი იქნებოდა წერა მაშინვე რომ დამეწყო და ნაბიჯ-ნაბიჯ მეცნობებინა ჩემი შედეგები, დღის წესრიგი და ყველაფერი ის, რაც გავაკეთე 37 კილოს დასაკლებად. მაგრამ გვიან არც ეხლაა, 20 კილოს დაკლებაც არაა სახუმარო თემა, ხოდა ვაპირებ რომ ვწერო, დრო და დრო გაგიზიაროთ  ყველაფერი რას და როგორ ვაკეთებ🙂

პერიოდულად კი, განვლილ 15 თვეზეც გიამბობთ🙂