8 თვე საჭესთან და მადლობის ეკიპაჟი

ამას წინათ ფეისბუქზე “ალდაგის” ახალი კამპანიის, „მადლობის ეკიპაჟის“ ვიდეო რგოლი შემომხვდა – ქუჩებში დადიოდნენ და ეძებდნენ კარგ მძღოლებს. მძღოლებს, რომლებიც იყენებენ ციმციმას, მძღოლებს, რომლებიც საცობში „ჭკვიანად“ იქცევიან, მძღოლებს, რომლებსაც აქვთ უნარი დათმონ, მძღოლებს, რომლებიც ცნობენ და იცავენ საგზაო წესებს. მესიამოვნა, გამიხარდა და გამახსენა ჩემი სულ პირველი თვე საჭესთან, როცა საშინლად წესიერი ვიყავი და როცა საშინლად მაშინებდა და მძაბავდა ყველა მანქანა, რომელიც ოდნავ მაინც არღვევდა საგზაო მოძრაობის წესებს. დიდი ხანი მინდოდა დამეწერა ჩემთვის საკმაოდ მნიშვნელოვან საკითხზე და ფაქტობრივად „ალდაგის“ საკმაოდ საინტერესო და მნიშვნელოვანმა წამოწყებამ მეც ჩამრთო საგზაო მოძრაობის ორომტრიალში.

“დაივიწყე ყველა წესი, რაც მართვის მოწმობის აღებისას გასწავლეს” – გეცნობათ ეს ფრაზა, არა? სულ ცოტა ერთი ადამიანი მაინც გამოჩნდება ხოლმე სანაცნობო წრეში, რომელიც ახალბედა მძღოლს ამ “კეთილ” რჩევას აძლევს. “რატომ უნდა დავივიწყო?” – ავტომატურად გებადება კითხვა. “იმიტომ, რომ ქუჩაში სხვა წესებია”! ე.წ. “ქუჩური წესებით” ფორმირებული მენტალობა იმდენად აქვს გამჯდარი ქართულ საზოგადოებას, რომ ამ უკანასკნელმა მანქანის მართვის პროცესშიც ჰპოვა ასახვა. და როგორია ეს წესები?:

წესი #1: თუ პატრული და/ან ვიდეო კამერა ვერ გხედავს, შეგიძლია, სისწრაფის დაშვებულ ლიმიტს გადააჭარბო.
წესი #2: თუ მაინც და მაინც იძულებული არ ხარ, არავითარ შემთხვევაში არ დაუთმო და შენზე წინ არ გაატარო სხვა მანქანა.
წესი #3: თუ საჭესთან ქალია, უნდა ელოდო, რომ საავარიო სიტუაციას შეგიქმნის. ამიტომ შეინარჩუნე მათდამი აგდებული, ირონიული დამოკიდებულება (შეიძლება, ეს წესი პირველ ნომრადაც გაგვეყვანა).
წესი #4: თუ რამე არ მოგწონს, მიეცი გაბმული სიგნალი და ფანჯრიდან ხელის გადაყოფით გამოხატული ჟესტიკულაცია.
წესი #5: თუ საცობში დგომა არ გინდა, გამოიყენე ყველა შესაძლო ხერხი ამის თავიდან ასარიდებლად. გადადი საპირისპირო მიმართულების გზაზე, ტროტუარზე…სულერთია, სადმე გადადი და ამ მანქანების რიგს გვერდი აუარე.
წესი #6 გზა შენია და ზედ დახატული ზებრა არაფერს ნიშნავს – არ დაუთმო, არ შეანელო და არ გააჩერო მანქანა. ქვეითი ყოველთვის გაჩერდება და შენ დრო არ უნდა დაკარგო…

და ეს წესები ბევრია. მათი რაოდენობა არაკეთილსინდისიერი მძღოლების რაოდენობასთან ერთად იზრდება. და რას ვიღებთ შედეგად? ათასობით დაკარგულ სიცოცხლეს, ათიათასობით დასახიჩრებულ ადამიანს. ღირს კი დანიშნულების ადგილამდე 10-15 წუთით ადრე მისვლა ამ ყველაფრად?

უამრავი რამის დაწერა შემიძლია, წვრილად და პუნქტობრივად ჩამოვყარო ყველაფერი რაც მაღიზიანებდა, რაც მაშინებდა, რაც მძაბავდა.

ამ ნიშანს სიამოვნებით ჩავდგამდი სააკაძის მოედანზე, საღამოს საათებში განსაკუთრებით :))

8 თვე გავიდა, რაც მანქანას ვმართავ, მივეჩვიე ყველაფერს, ვისწავლე, როგორ უნდა ავარიდო თავი საავარიო სიტუაციას, ვისწავლე, როგორ უნდა ვმართო მანქანა თავისუფლად და აღარ ვიყო დაძაბული, ვისწავლე გზებიც, სიჩქარესაც მოვუმატე (დაშვებულ ლიმიტამდე), აღარ ვარ პატარა, დაბნეული პინგვინი და ვთვლი, რომ ძალიანაც კარგი მძღოლი ვარ, მაგრამ ზემოთ ჩამოთვლილი მძღოლები ისევ არსებობენ და ალბათ იარსებებენ თუ რამე არ შეიცვალა.

ამ ქაოსში და საშინელ სიტუაციაში “ალდაგის” “მადლობის ეკიპაჟის” გამოჩენა სასიამოვნო მოულოდნელობა იყო, მითუმეტეს მაშინ, როდესაც ჩემნაირ (!) კარგ და კანონმორჩილ მძღოლებს ნამდვილად სჭირდებათ წახალისებაც, გახალისებაც და მოტივაციის ამაღლებაც. მათ (და დიდი ალბათობით ჩვენი ოჯახის წევრების) გარდა, არ არიან ადამიანები, რომლებიც აფასებენ ჩვენს წესრიგიანობას. არადა, რომ დაფიქრდე საჩუქრები და მადლობა ის რაღაცებია, რაც მოგანდომებს საგზაო მოძრაობის წესების დაცვას. პატრულს შეიძლება დაუძვერი, მაგრამ ვინ იცის, იქნებ უკან “მადლობის ეკიპაჟი” მოგყვება და სამაგალითო მძღოლობისთვის ჯილდოც დაიმსახურო?

მადლობის ეკიპაჟი ❤

ადამიანებს სჭირდებათ მოტივაციის ამაღლება, ადამიანებს სჭირდებათ პოზიტიური სტიმულები. ეს ჯერ კიდევ ბავშვობიდან გვაქვს ჩაბეჭდილი, როცა მშობლები (ზრდასრულები) ჩვენს ყოველ კარგ ქცევას პოზიტიური სტიმულებით განამტკიცებდნენ. სწორედ ასე ვსწავლობდით, რომ კარგი საქციელი შექებას იმსახურებს. წესრიგის დამცველ მძღოლებსაც გვჭირდება შექება, წახალისება, გახალისება და ჩვენი მონდომების დაფასება. „ალდაგის“ ახალი კამპანია “მადლობის ეკიპაჟი” კი სწორედ ამ საქმითაა დაკავებული. იგრძნობა მაღალი სოციალური პასუხისმგებლობა და სურვილი, რომ თბილისის (და არა მარტო) ქუჩებში კარგი მძღოლები დადიოდნენ. მათი ერთადერთი მიზანი კარგი მძღოლების აღმოჩენა და მათი დასაჩუქრებაა, რის შედეგადაც, დარწმუნებული ვარ, ყველა თუ არა, უმეტესობა ნამდვილად დაიწყებს ქუჩაში, საჭესთან ადეკვატურად მოქცევას საჩუქრის მიღების მიზნით, ბოლოს კი, იქნებ ჩვევაშიც გადაუვიდეთ წითელზე და ზებრაზე გაჩერება, მანქანის საპარკინგე ადგილას დაყენება, საგზაო მოძრაობის ნიშნების დაცვა და ა.შ.

მძღოლების გარდა ფეხით მოსიარულეებიც დიდად კმაყოფილნი დარჩებიან, დარწმუნებული ვარ ^_^

მე კი, მომდევნო თვეების ათვლას დავიწყებ და იქნებ ამასობაში მეც გადამეყაროს მადლობის ეკიპაჟი, საჩუქრების მიღება მეც ძალიან მიყვარს ❤

GWS და კახეთი

მაშინ, როდესაც გომბერზე საშინლად წვიმდა, ნისლი მიწამდე იყო ჩამოსული და ხილვადობა საშინლად დაბალი იყო, მე ამაოდ ვცდილობდი მანქანის ფანჯრიდან რაიმე დამენახა. როგორი გასაკვირიც არ უნდა იყოს, კახეთში, გომბორის გზით პირველად ვიყავი. მეტიც, თელავშიც არ ვიყავი ნამყოფი და კვირას სწორედ თელავისკენ მივიწევდი ნელა და დინჯად.

მე რომ თელავში ჩავედი ღრუბლები უკვე გაფანტული იყო, მზეც ნელ-ნელა იკრებდა ძალებს და სითბოც ემატებოდა ჰაერს. GWS-ის ოფისის ეზო მოვიარე. ლამაზად გაკრეჭილი ბალახი, უზარმაზარი მწვანე ეზო, ხეებში ჩაფლული ფანჩატური, ორი გიგანტური და ფუმფულა ძაღლი პატარა ლეკვით და რაც მთავარია – სიმშვიდე.

ეზოშივე იყო მარანი ძალიან ბევრი ქვევრით, მარნისთვის დამახასიათებელი სიგრილით, სუნით და ბუხარით. არ მახსოვს ადრე მოქმედი ქვევრი მინახავს თუ არა.

სანამ მე ჯივიესის ეზოს ვათვალიერებდი ამასობაში წინანდალში ჭადრაკის ტურნირი სრულდებოდა და იქითკენ წავედი. გამარჯვებულები უნდა დაეჯილდოებინათ. როგორც თქვეს, 3 დღიანი ტურნირი საკმაოდ დაძაბულად მიდიოდა, სხვათაშორის მონაწილეობას ნონა გაფრინდაშვილიც იღებდა. გამარჯვებულები გამოვლინდნენ, თასები, საჩუქრები და GWS-ის ღვინოები გადაეცათ. სხვათაშორის, ჯივიესმა იმ დღეს ხელი მოაწერა მემორანდუმს, რომლის თანახმადაც, 3 წლის განმავლობაში კახეთში ჩატარებული სპორტული ღონისძიებების მთავარი სპონსორი, გულშემატკივარი და მხარდამჭერი იქნება.

მიუხედავად იმისა, რომ ვისმინო facebook-ზე დალაიქებული მყავს, თვალსაც ვადევნებ და პოსტებსაც ვულაიქებ არასოდეს გამისინჯავს. ხოდა, მომეცა საშუალება კახეთში, თელავში, მთლად ჯივიესის ოფისში ვისმინოს რამდენიმე ღვინო გამესინჯა. ყველაზე მეტად ვისმინო მწვანე მომეწონა. მაგრამ ვერც-ერთი ღვინო ვერ შეედრება GWS-ის ღვინის ლიქიორს. არადა, კაცმა რომ მკითხოს ლიქიორების მოყვარული არ ვარ.

მოკლედ, ჩემი ვოიაჟი კახეთში წარმატებით დასრულდა. ღვინოებსაც გეახელით, ფავორიტიც ამოვარჩიე და კმაყოფილმა დავიძინე, მიუხედავად იმისა, რომ მეორე დღეს ორშაბათი იყო 🙂

ზღაპრული მოგზაურობა მალტაზე

ვიზალიბერალიზაციის გამოცხადება და ბილეთების ყიდვა ერთი იყო. ბევრი ვეძებე ბევრ საიტზე, სხვადასხვა მარშრუტები ვათვალიერე და საბოლოო ჯამში ცოტათი იაფს და ბევრი დროის კარგვას, ცოტა ძვირი და თბილისიდან რეისი ვამჯობინე.

29 აპრილს გამთენიისას თურქიშ ეარლაინის თვითმფრინავში ვიჯექი და მალტისკენ მივფრინავდი. თბილისი-მალტა-თბილისი 370$ დამიჯდა.

მას შემდეგ რაც შენგენის ზონაში უვიზო მიმოსვლა დაიწყო საქართველოს მოქალაქეებს გვჭირდება:
1. ბიომეტრიული პასპორტი
2. უკან დასაბრუნებელი ბილეთი
3. სასტუმროს ჯავშანი. თუ მეგობართან რჩებით მისი მისამართი, საკონტაქტო ინფორმაცია და დამადასტურებელი საბუთის ასლი, რომ თქვენი მეგობარი ლეგალურად იმყოფება დანიშნულების ადგილას
4. სამოგზაურო დაზღვევა
5. ფული – დაახლოებით დღეზე 50 ევრო. შესაძლებელია გქონდეთ ნაღდი ფული, ან ანგარიშზე. ალბათ, თქვენივე კეთილდღეობისთვის, თუ თანხა ანგარიშზე გექნებათ, სჯობს თან ნაშთის შესახებ ამონაწერიც იქონიოთ.

ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი საბუთი მქონდა, მაგრამ მაინც ძალიან ვნერვიულობდი. თუ თქვენც ჩემსავით უმიზეზო (ან სულაც მიზეზიანი) პანიკა გექნებათ ჩართული შეგიძლიათ ალდაგის ტურის დაზღვევით ისარგებლოთ. სხვა თუ არაფერი, ის მაინც გეცოდინებათ რომ თანხა (მთლიანად ან ნაწილი, გააჩნია თქვენ როგორ გადაწყვეტთ) დაგიბრუნდებათ.

მალტაზე შაბათს, 30 აპრილს, დაახლოებით 10 საათისთვის ჩავფრინდი. მესაზღვრემ დიდხანს ათვალიერა ჩემი პასპორტი, ბოლოს მკითხა რამდენი ხნით და სად ვაპირებდი დარჩენას. ამომწურავი პასუხის შემდეგ ბედნიერი დასვენება მისურვა და ქვეყანაშიც შემიშვა.

მზიანი, ზღვიანი და ძალიან ლამაზი ქვეყანაა მალტა. ვისთვის როგორ, მაგრამ მგონია რომ წყლის და ზღვის მოყვარულისთვის ნამდვილი სამოთხეა. სადაც არ უნდა იყოთ ყველგან იპოვით პატარა წერტილს საიდანაც უდიდესი და ულურჯესი ზღვა გამოჩნდება. წყლის სისუფთავე მთელი 1 კვირის განმავლობაში მაოცებდა. ვერ შევეჩვიე რომ ზღვა შეიძლება ძალიან ღრმა იყოს და მაინც ვხედავდე ფსკერს.

cristal lagoon

გადაადგილება მალტაში მარტივია. მითუმეტეს შეგიძლიათ აეროპორტშივე (უფასო WIFI-ს წყალობით ) გადმოტვირთოთ ტალინია აპი, სადაც დეტალურად არის ავტობუსების განრიგი, გაჩერებები და ა.შ და რაც მთავარია აპლიკაცია სანდოა და ძალიან გამოგადგებათ.  ავტობუსით ერთი მგზავრობა 1,5 ევრო ღირს (ზაფხულის სეზონზე 2 ევრო) ბილეთი ვალიდური 2 საათია, მძღოლთან ყიდულობთ და შეგიძლიათ სხვა ნებისმიერ ავტობუსში ისარგებლოთ. თუმცა, ჩემი აზრით, ტურისტებისთვის ყველაზე ხელსაყრელი ტალინია ქარდია. 1 კვირიანი ბარათი 21 ევრო ღირს და 7 დღის განმავლობაში შეგიძლიათ ულიმიტოთ ისარგებლოთ ავტობუსის მომსახურებით.
საინტერესო ფაქტი – გაჩერებაზე ავტობუსს ხელი უნდა დაუქნიოთ და ისე გააჩეროთ. თუ არავინ დაუქნევს ხელს, ავტობუსი არ გაჩერდება. ანალოგიურად მგზავრობის დროს – ავტობუსიდან ჩამოსვლა თუ მოგინდათ STOP-ს უნდა დააჭიროთ, წინააღმდეგ შემთხვევაში ავტობუსი არ გაჩერდება. ავტობუსი იმ შემთხვევაშიც არ გაჩერდება თუ ტრანსპორტში ბევრი ხალხია.

ყველაზე მეტად რაც მაოცებდა ქალაქების სიპატარავეა. მესმის რომ თავადაც ცუცქნა ქვეყანაა, მაგრამ შეიძლება ჩვენი ერთი უბანი მალტის რამდენიმე ქალაქსაც კი იტევდეს. მეორე რასაც ვერ შევეჩვიე საპირისპირო მოძრაობაა. ხშირად ვიბნეოდი და ვერ ვხვდებოდი სად უნდა დავლოდებოდი ავტობუსს, ან ქუჩაზე გადასვლისას რომელ მხარეს უნდა გამეხედა.

ბევრი ქალაქი ვნახე, თემოს წყალობით ბევრი ისეთი ადგილიც ვნახე სადაც ალბათ ცოტა ტურისტი ხვდება, ბევრიც ვიბოდიალე, საშინელი კედების წყალობით 7 დღიდან 6 დღე ფეხები მტიოდა და ხანდახან კოჭლობით და ხანდახან საერთოდაც ვერ დავდიოდი, მაგრამ ემოციებით სავსე და აღფრთოვანებული დავბრუნდი თბილისში. გულწრფელად ვიტყვი, ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა მალტამ.

18198979_1288211221228692_1005320169232430601_nვგიჟდებოდი დიდ გალავნიან ქალაქებზე, დიდი თაღით რომ შედიოდი, ცუცქნა ქუჩებზე, ლამაზ და ფერად აივნებზე. ქალაქ მდინაში და ქალაქ ბირგუში ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ მუზეუმში დავდიოდი. ვერ ვუშვებდი იმ ფაქტს რომ ასეთ ჯადოსნურ ადგილას ხალხს შეიძლებოდა ეცხოვრა. მსგავსი ქუჩები ბევრი იყო დედაქალაქში, ვალეტაშიც. მაგრამ ვალეტაში სიცოცხლე იგრძნობა, იქ ხალხი სულ მიდი-მოდის, შოპინგია შესაძლებელი, კაფე-ბარებია, შედარებით ფართო ქუჩებიც მოიძებნება და ხმაურია.  მდინაში და ბირგუში კი სიჩუმე, სიწყნარე და ნეტარებაა. ქუჩების კუნჭულებიდან ლურჯი ზღვა რომ გიყურებს და დღეს გილამაზებს ეგეთი ქვეყანაა მალტა.

ცალკე აღნიშვნის ღირსია კუნძული კომინო, სადაც ბლუ და კრისტალ ლაგუნებია. კუნძულზე მოხვედრა სულ რაღაც 10 ევროდ არის შესაძლებელი და სანაცვლოდ ზღაპრულ გარემოს იღებთ. ალბათ, ჩვენს ონკანებში არ მოდის ისეთი გამჭვირვალე წყალი, როგორიც იქ დამხვდა. დღის ბოლოს ჩემს მიერ გადაღებულ ფოტოებს ვუყურებდი და ვერ მჯეროდა რომ ის სილამაზე მე(!) ვნახე და იმ სილამაზეში მე(!) ვცურავდი, წყლის ქვეშ ფოტოების გადაღებასაც ვცდილობდი და ვნებივრობდი. ხშირად ვამბობ ხოლმე, რომ ჩემი თავის მშურს, ხოდა, დღესაც მშურს რომ ესეთ ადგილას მოვხვდი.
აქვე – თბილისშიც შესაძლებელია ტელეფონისთვის წყლის სპეციალური “აღჭურვილობის” ყიდვა. პარკს ჰგავს, მაგრამ გამძლე და სანდოა და ფოტოებს ხარისხსაც არ უფუჭებს.

18222658_1286225761427238_1890081183283827605_n

მალტაზე პაჩევილი აქვთ – ბარებით, კლუბებით, სტრიპტიზ ბარებით და ა.შ. პაჩევილში გართობა, დალევა და მხიარულება შეიძლება. თუმცა, სიმართლე რომ ვთქვა ცოტა უფრო დიდი მოლოდინი მქონდა, მაგრამ თუ გული გულობს გართობა ყველგან შეიძლება.
აქვე სათქმელი – იქაური ლუდი Cisk ძალიან კარგი აღმოჩნდა.

ქვეყანა ზოგადად საკმაოდ იაფია – გარეთ 1 კვება თავისი დესერტით საშუალოდ 15 ევრო დაგიჯდებათ. თუ ტალინია ქარდს იყიდით მგზავრობაში ფაქტობრივად არაფერს ხარჯავთ.

blue grotto malta

დაუსრულებლად შემიძლია ვილაპარაკო თითოეულ ადგილზე სადაც ვიყავი – ბლუ გროტოზე, რომლის ხედიც საოცრება იყო, მაგრამ ტალღების გამო პატარა ნავით შიგნით ვერ შევედი. პოპეი ვილიჯზე (შესვლა 10.5 ევრო ღირს), რომელიც გარედან ბევრად ლამაზია, შიგნიდან კი ხის პატარა კოტეჯებია და თუ პოპეის (ფილმის ან ანიმაციის) ფანი არ ხართ დიდად ვერ ისიამოვნებით, ჩინურ ბაღზე რომელიც მალტის ვაზისუბანშია, და მიუხედავად იმისა, რომ პატარაა მაინც ძალიან ლამაზია. შემიძლია დაუსრულებლად ვიძახო, რომ შაბათ-კვირას ფეიერვერკების ფესტივალი სასწაულად ლამაზი იყო! იმაზეც შემიძლია ვიწუწუნო რომ კატაკომბებში ქვის სამარხების გარდა არაფერი დამხვდა, მე კიდევ ჩონჩხებს ველოდებოდი. დაუსრულებლად შემიძლია ვიძახო, რომ ზღაპრული ზღვაა და არასდროს შევწყვიტო მისით აღფრთოვანება.

თუ გიყვართ მზე და ზღვა, ძველი და ლამაზი ქალაქები, მაშინ მალტა სათქვენოა.

P.S ბონუსად ვიდეო – რომელიც შეიძლება თქვენ არაფერს გეუბნებოდეთ, მაგრამ ჩემთვის ძალიან ძვირფასია 🙂

Skam/სირცხვილი

არ ვიცი როდის, რატომ და როგორ, მაგრამ თემომ ერთ კარგ ნორვეგიულ სერიალს, “სკამს” მიაგნო და ფაქტობრივად მაიძულა, რომ მეყურებინა, რის გამოც დიდი მადლობა მას. skam ქართულად სირცხვილს ნიშნავს.

სერიალი სკოლის დამამთავრებელი კლასის მოსწავლეებზეა. “სკამში” აღწერილია 15-18 წლის თინეიჯერების ყოველდღიური ცხოვრება, მათი პრობლემები, მოგვარების გზები, პირველი სიყვარული, პირველი სექსი, იმედგაცრუებები და დრამები – სერიალში ყველაფერი ძალიან რეალური და ბუნებრივია. სერიალის თარგეთიც თინეიჯერები არიან, თუმცა, 25 წლის ასაკშიც სიამოვნებით ვუყურე.

ამ დროისთვის სულ 3 სეზონია (33 ეპიზოდი) გამოსული. თითო სერია დაახლოებით 25 წუთს გრძელდება. თავიდან ძალიან ნელა, კვირაში 2-3 სერიას ვუყურებდი და ცოტა მოსაწყენი მეჩვენებოდა. არ იყო “ექშენი” და დაძაბულობა, მაგრამ იყო ბავშვური, თინეიჯერული და ადამიანური დაძაბულობა. ბოლოს სერიები გადავაბი, მიყოლებით ვნახე და კმაყოფილი დავრჩი.

სერიალის სეზონები სხვადასხვა მთავარ გმირებზეა აწყობილი და წინა სეზონის გმირი უკანა პლანზე გადადის, მაგრამ სერიალიდან არ ქრება, ბექგრაუნდად მაინც გასდევს მათი ისტორიები, უბრალოდ წინ სხვა გმირის პრობლემები გადმოდის.

skam

როგორც აღვნიშნე, სერიალში საკმაოდ რეალურ პრობლემებს ეხებიან და იქვე სთავაზობენ თინეიჯერებს მათი მოგვარების გზებს. შეიძლება ნორვეგიული და ქართული რეალობა სხვადასხვაა, მაგრამ თინეიჯერული პრობლემები და მათი გადაჭრის გზები მაინც ერთი და იგივეა. სერიალი თინეიჯერებს ასწავლის როგორ უნდა მოიქცნენ, როდესაც ვინმეს მათი შიშველი ფოტოები აქვთ და ემუქრებათ, ასწავლის როგორ აღარ უნდა იყოს გარიყული მთელი სკოლისგან, რა პრობლემები შეიძლება გამოიწვიოს ბევრმა სმამ. იმასაც ასწავლის თინეჯერებს, რომ ადამიანის ნათქვამი ეგრევე არ უნდა დაიჯეროს და ჯერ უნდა გადაამოწმოს. იმასაც ასწავლის, რომ ბოდიში ერთ-ერთი ძალიან კარგი ჟესტია – კიდევ ბევრ რამეს ასწავლის, მაგრამ არ მინდა სპოილერები დავწერო.

ყველაზე მეტად რაც “დავიჭირე” სერიალში იყო ის, რომ საუბრით ნებისმიერი პრობლემის გადაჭრა შეიძლება. გადაჭრა თუ არა, მოგვარების გზებს მაინც მიაგნებ. თუ აიძულებ თავს და ილაპარაკებ პრობლემაზე აუცილებლად გამოჩნდება გვირაბის ბოლოს სინათლე. როდესაც რაღაც გაინტერესებს ყავაში და ბროლის ბურთში მკითხაობის ნაცვლად უნდა ადგე და სხვა ადამიანებთან გაარკვიო. არ არის სირცხვილი მიხვიდე ექიმთან და რჩევა ჰკითხო პირველ სექსზე, არ არის სირცხვილი გაარკვიო რატომ ვერ გიტანს ვიღაც X ადამიანი, არ არის სირცხვილი იყო მეგობრებთან ის, ვინც ხარ რეალურად. ისიც არ არის სირცხვილი, რომ სკოლის პოპულარულ კლუბში გინდოდეს ყოფნა ან სკოლის პოპულარული ბიჭი გიყვარდეს, არც სექსია სირცხვილი და არც იმის გაკეთება სექსის დროს, რაც პარტნიორს მოსწონს.

 

სერიალის თამბლერი – http://skamdaily.tumblr.com/

სერიალი ნორვეგიულად, ინგლისური სუბტიტრებით – http://skam-online.tumblr.com/episodes

სერიალის გმირების სოციალური ქსელები – http://skam.p3.no/profiler/

რუსულად შეგიძლიათ ნახოთ seasonvar.ru -ზე ან filmix.net– ზე

თოვლის ბაბუის ინსტიტუტი

თოვლის ბაბუა არ არსებობს, და ეს იცის ყველამ. ყველამ, გარდა იმ ბავშვებისა, რომლის მშობლებმაც გადაწყვიტეს, რომ შვილის მოტყუება ძალიან, ძალიან კარგი იდეაა!

მას შემდეგ, რაც ბავშვი ცოტათი აზროვნებას იწყებს, ერთ-ერთი პირველი, რასაც ასწავლიან ის არის, რომ ტყუილი არ შეიძლება, რომ ტყუილს მოკლე ფეხები აქვს, რომ პინოქიოს ცხვირი ეზრდებოდა და ა.შ. სამაგიეროდ, დიდები მთელი გულით ცდილობენ, რომ ბავშვი არარსებულში დააჯერონ. რამდენიმე წელი ასაზრდოონ მათ გულებში არარსებული ადამიანი, შეუქმნან ილუზია ვიღაც კეთილი ბაბუის შესახებ, რომელსაც საჩუქრები მოაქვს და როცა უკვე დიდი იქნება (მშობელი წყვეტს როდის არის ბავშვი დიდი) გაუმხილონ სიმართლე. ან უარესი, სრულიად შემთხვევით მოკრას ყური რომ მისი საყვარელი ადამიანი უბრალოდ არ არსებობს და გამოგონილია, ისევე როგორც ნებისმიერი ზღაპრის გმირი. დიდებს შეუძლიათ აი ასე, უბრალოდ, ადგნენ და რამდენიმე სიტყვაში თავზე ჩამოუნგრიონ ბავშვობის სურვილები, ოცნებები, საჩუქრები და ყველაფერი რისიც სჯეროდათ.

wallpaper2229_768

დღემდე ძალიან მწარედ მახსოვს ის იმედგაცრუება და გულის ტკივილი რაც ვიგრძენი, როდესაც მამაჩემმა მითხრა რომ თოვლის ბაბუა არ არსებობდა.

ვერაფრით ვერ ვხვდები, რაში სჭირდებათ უფროსებს (პატარებს არ სჭირდებათ! მათ საჩუქრები ყველასგან უხარიათ), რომ საკუთარი შვილების ბედნიერებაში შეტანილი წვლილი არარსებულ ადამიანს დააბრალონ.

თოვლის ბაბუის, პაპის, სანტა კლაუსის და სხვა მისთანების ინსტიტუტი გასაუქმებელია. ბავშვებისთვის გულის ტკენის მეტი არაფერი მოაქვს.

Trip To Yerevan – დღე II

👉 Trip To Yerevan – თბილისიდან ერევნისკენ; დღე I

დღე II – გენოციდის მემორიალი, ლურჯი მეჩეთი, სავაჭრო ცენტრი

შაბათს ცოტა არ იყოს და გვიან გაგვეღვიძა. მგონი, პირველი საათი იყო სასაუზმოდ სასტუმროსთან არსებულ კაფეში რომ მივედით. დღის მთავარ გეგმას ლურჯი მეჩეთი და ერევან მოლი წარმოადგენდა.

ვინაიდან და რადგანაც Yerevan Mall ჩვენი სასტუმროდან საკმაოდ შორს იყო, ამიტომ მანქანით გადავწყვიტეთ წასვლა. მანამდე კი, ლურჯ მეჩეთში გავიარეთ.

ლურჯი მეჩეთი მეთვრამეტე საუკუნეში აშენდა, თუმცა საბჭოთა კავშირის დროს მეჩეთმა ფუნქციონირება შეწყვიტა და ისტორიის მუზეუმად გადაიქცა. სომხეთის დამოუკიდებლობის შემდეგ, ირანის მთავრობის მხადაჭერით მეჩეთი გარემონტდა და დღეს იგი ერთადერთი მოქმედი მეჩეთია ერევანში. მიჩვეული ვარ, რომ მეჩეთები დიდი, ბევრ მინარეთებიანი, პომპეზური, ხალხით სავსე და ძალიან ლამაზია. აქ კი საპირისპირო სიტუაცია დამხვდა, ხალხი საერთოდ არ იყო, არც უზარმაზარი იყო და თანაც მხოლოდ ერთი მინარეთი ჰქონდა. შიგნითაც, დიდი სილამაზით ვერ დაიკვეხნიდა. მაგრამ ეგ არაფერი. ის ფაქტი, რომ სომხეთში მეჩეთი არსებობდა, უკვე საინტერესო ფაქტი იყო ჩემთვის.

blue-mosque-yerevan

მეჩეთის შემდეგ Yerevan Mall-სკენ გავემართეთ.

დიდად შოპინგის სიყვარულით ვერ დავიკვეხნი, სამაგიეროდ, იმის თქმა შემიძლია, რომ ჩვენი მოლი გაცილებით დიდია.

ბევრი ბოდიალის, სათვალისა და მაისურის ყიდვის შემდეგ, გენოციდის მემორიალის ნახვა გადავწყვიტეთ. ჯერ ერთი, რომ ბარემ მანქანით ვიყავით (მემორიალი ქალაქის ცენტრიდან ცოტა შორსაა) და მეორეც, სხვა საქმე მაინც არ გვქონდა. გზად არარატის კონიაკის ქარხანას ჩავუარეთ. რადგან კონიაკის მოყვარულები არც-ერთი არ ვიყავით და შენობაც დიდად ვერ დაიკვეხნიდა სილამაზით, ამიტომ Must see places-ის სიიდან დაუფიქრებლად ამოვშალეთ. მასვე მიჰყვა ფარაჯანოვის მუზეუმიც. მისი შემოქმედება არც-ერთმა არ ვიცოდით და შესაბამისად მუზეუმითაც დიდად აღარ დავინტერესდით.

სომეხთა გენოციდი 1915-1918 წლებში, თურქების მიერ მოხდა.  გენოციდის დასაწყისად 1915 წლის 24 აპრილი ითვლება, როდესაც ოსმალურმა ხელისუფლებამ, კონსტანტინეპოლში 250-მდე სომეხი და სომხური დიასპორიის მეთაური დააპატიმრა. გენოციდი ორ ძირითად ეტაპს მოიცავდა – მამაკაცების მკვლელობა და ქალების, ბავშვების, მოხუცებისა და შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირების დეპორტაცია და სიკვდილი. დაღუპულთა რიცხვი 1 მილიონზე მეტია.  დღევანდელი თურქეთი კატეგორიულად უარყოფს ისტორიულ ფაქტს სომეხთა გენოციდის შესახებ.

genocide-memorial-yerevan

მემორიალი  წიწერნაკაბერდის გორაზე,  1965 წელს, გენოციდის მსხვერპლთა ხსენების საპატივცემულოდ ააშენეს. მემორიალი 44 მეტრიანია და იგი სომხეთის აღორძინების სიმბოლოა, ხოლო წრიულად განლაგებული 12 ფილა იმ 12 პროვინციას აღნიშნავს, რომელიც იმ პერიოდში დაკარგეს. გენოციდიან 80 წლის შემდეგ, იქვე ახლოს გენოციდის მუზეუმი გახსნეს.

მემორიალი საკმაოდ მაღლა მდებარეობს, შესაბამისად ძალიან კარგად ჩანს არარატის მთა და ერევანი.

გენოციდის მემორიალიდან იქვე ახლოს მდებარე სავაჭრო ცენტრში წავედით. ცოტა ვიბოდიალეთ, ცოტა დავისვენეთ და სასტუმროსკენ გავუყევით გზას.

საღამოს გადავწყვიტეთ რომ სანამ დასალევად გავიდოდით, ჯერ გუგლში და ფორსქვეარზე კარგად დაგვეძებნა ადგილები, რივიუებიც საგულდაგულოდ წაგვეკითხა და ისე აგვერჩია. ამ რჩევა რჩევაში 26 Irish Pub-ს მივაგენით. შეფასებები გადასარევი ჰქონდა, ფოტოებზეც იდეალური გარემო ჩანდა – მაგრამ ადგილზე მისულებს ძალიან მოსაწყენი ადგილი შეგვრჩა ხელთ. ალბათ, სამის ნაცვლად, 6 კაცი რომ ვყოფილიყავით, ერთმანეთში გავერთობოდით. ბოლოს ისევ Calumet-ში გადავწყვიტეთ წასვლა და კარგადაც მოვიქეცით. ხან სომხურ, ხან ესპანურ და ხანაც ინგლისურ ენოვან სიმღერებზე ვცეკვავდი და სომხურ ლუდს, კილიკიას და კოტოიაკსაც გეახლებოდით, რომელსაც ჩვენი ნატახტარი ჯობია.

მეორე დღეც გადასარევი აღმოჩნდა.

 

დღე III – თბილისისკენ

სასტუმროში ჩექ-აუთი 12 საათზე გვქონდა, შესაბამისად, წინადღის ნასვამებმა თავები ძლივს ავწიეთ, ჩავბარგდით და სასტუმროდან გავედით.

ჯერ თბილისში წასასვლელად ადრე იყო, შესაბამისად, იქვე ახლოს, ქალაქის ცენტრში ბოდიალი ვამჯობინეთ, ამინდიც ხელს გვიწყობდა. შუადღისკენ კი თბილისისკენ დავიძარით.

გაგვიმართლა, რომ სევანის ტბა (ან სევანის ზღვა, როგორც ამას სომხები უწოდებენ) საქართველოსკენ მიმავალ გზაზეა. უზარმაზარი, ლურჯი და კამკამა ტბა კავკასიაში უდიდეს ტბად ითვლება.  ტბის გარშემო, ყოველშემთხვევაში იმ ადგილას სადაც ჩვენ გავჩერდით, ხეებია, წითელი, ყვითელი და მწვანე ფერებით შემოდგომა განსაკუთრებით იგრძნობოდა. ირგვლივ სიცარიელე იყო, მხოლოდ ჩენ, თოლიები და ტბა ვიყავით.

წარმომიდგენია ზაფხულში რა ხდება, ალბათ იქაურობა ღია კაფეებით, სხვადასხვა გასართობი საშუალებებით და უამრავი ადამიანით არის სავსე. სამწუხაროდ ტბაზე ძალიან ციოდა და დიდხანს გაჩერება ვერ შევძელით.

sevan-yerevan

ერევანი-თბილისის გზამ მშვიდობით ჩაიარა, ამოჭმულ გზას თუ არ ჩავთვლით. საზღვარზე მძღოლი და მგზავრები ისევ დავიშალეთ, ისევ მოუწია მძღოლს 2000 დრამის (10 ლარის) გადახდა მანქანისთვის და ისევ გაუჩხრეკავად გადავკვეთეთ ჯერ სომხეთის და შემდეგ საქართველოს საზღვარი.

 

ზოგადი შთაბეჭდილებები

ერევანი იმაზე ბევრად კარგი ქალაქი აღმოჩნდა ვიდრე ველოდებოდი. ერევანში სიწყნარე და სიმშვიდეა. რამდენიმე განსაკუთრებულ მიზეზს გამოვყოფ:

✔ მძღოლები – მათით ვარ აღფრთოვანებული! ქალაქში სრული წესრიგია, სიგნალის ხმას ვერ გაიგებთ, ზოლიდან ზოლში გიჟებივით არ გადადიან. იცავენ დადგენილ წესებს და არ დადიან სწრაფად. სდექ ხაზთან ჩერდებიან, ზებრას ახლოსაც არ უახლოვდებიან თუ იქ 1 ადამიანი მაინცაა და რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ყველა მათგანი ჩერდება შუქნიშნის ყვითელ ფერზე.

✔ მძღოლებთან ერთად ცალკე აღნიშვნას იმსახურებენ ქვეითებიც – თითოეული მათგანი გადადის ზებრაზე და შუა გზაზე ძროხასავით არ მიჯლიგინობს. ცხადია გამონაკლისები იქაც არის და შეიძლება დღის განმავლობაში 1 ადამიანი ნახოთ, რომელიც ქუჩაზე არასწორ ადგილას კვეთავს, თუმცა, საერთო ჯამში გზებზე სრული წესრიგია. ძალიან მაინტერესებს როგორ მიაღწიეს ამ ყველაფერს. მაღალი ჯარიმები? ადამიანების შეგნება? არ ვიცი.

✔ერევანში ძალიან ბევრი პარკია, ხეებით და გამწვანებით, სადაც მყუდროდ მოკალათება და დასვენება შეგიძლიათ.

✔ აქვე აღვნიშნავ ღია კაფეებს, რომლებიც უხვადაა და გული მწყდება რომ ჩვენთან მაგის კულტურა ჯერ ვერ განვითარდა.

✔ ყველაზე მთავარი და დასაფასებელი ფართო ტროტუარები და სასეირნო ადგილებია. მათ აქვთ ტროტუარები სადაც მანქანები არ ჩერდებიან! სადაც ადამიანებს მშვიდად შეუძლიათ ფეხით გადაადგილება, ტროტუარები, რომლებიც მხოლოდ ქვეითებს ეკუთვნით.

✔ ერევანი 2-3 დღის ქალაქია, თუმცა, ვფიქრობ აუცილებლად სანახავი.

ჩემი ორდღენახევრიანი ვოიაჟი ერევანში დაახლოებით 350 ლარი დაჯდა. ამ 350 ლარიდან 100 ლარი სასტუმროში გადავიხადე ( 3 ღამე), 50 ლარი სუვენირებს და სომხურ კონიაკს დავუთმე, ცოტა ვიშოპინკე კიდეც და მშიერიც არ ვყოფილვარ და საღამოობით სომხურ ლუდსაც გეახლებოდით.

ზოგადი დაკვირვებით კაფეები ერევანში უფრო იაფია, ვიდრე ჩვენთან, თბილისში. ცხადია ცენტრალურ ქუჩებზე უფრო სიძვირეა, თუმცა, საერთო ჯამში ნორმალურ ფასად ძალიან გემრიელ კერძებს მიირთმევთ. ერთადერთი რაც შევნიშნე და ცოტა მეწყინა კიდეც, ის იყო, რომ „ამერიკანოს“ დიდად არ წყალობენ. მხოლოდ ერთი კაფის მენიუში შევხვდი.

ერთ-ერთი საუკეთესო თრიფი გამომივიდა. მიხარია რომ ერევანში ვიყავი.

 

 ბონუსად ვიდეო ამ ყველაფრის თვალსაჩინოებისთვის 🙂 

 

Trip to Yerevan – დღე I

თბილისიდან ერევნამდე

ჩემი მოგზაურობა ერევანში სპონტანურად გადაწყდა. ფაქტობრივად 3 დღეში დაგეგმილი და განხორციელებული თრიფი გამომივიდა.

სომხეთში წასვლას თუ დააპირებთ, პირველ რიგში პასპორტი გაიხსენეთ. ბევრს რატომღაც ჰგონია, რომ რადგან უვიზო მიმოსვლა გვაქვს და რადგან თურქეთში ID ბარათით არის შესაძლებელი გადასვლა, ამიტომ სომხეთის საზღვარზე პირადობის დამადასტურებელი მოწმობა საკმარისი იქნება. თუმცა, სინამდვილეში პასპორტი გჭირდებათ.

სომხეთში წასვლა რამდენიმე საშუალებით შეგიძლიათ – მატარებლით, მარშრუტკით, მინივენით და საკუთარი ავტომობილით. თუ საკუთარი ავტომობილი არ გყავთ, ყველაზე სწრაფი და ასე თუ ისე კომფორტული საშუალება მინივენია. მატარებელი მთელი ღამე მიდის და თანაც ვაგონები ძველია. მარშრუტკა კი ყველაზე ბოლო ვარიანტია, რითიც მგზავრობა შეიძლება. მისით გადაადგილება თბილისის ქუჩებშიც კი შემაწუხებელია.

მე და ჩემი მეგობრები ჩვენი მანქანით წავედით.

საზღვარზე ყველაფერი მარტივად ხდება. ჯერ საქართველოს საზღვარს გადაკვეთავ, გაგიღიმებენ (თუ ჩემსავით გაგიმართლად კონპლიმენტსაც გამოკრავთ ხელს), ბეჭედს ჩაგირტყამენ და სომხეთისკენ გიშვებენ. თუ საკუთარი ავტომობილით ხართ, გაითვალისწინეთ რომ მძღოლს (მანქანიანად) და მგზავრებს საზღვრის გადაკვეთა სხვადასხვა ადგილას უწევთ. საქართველოს საზღვრის შემდეგ ჯერი სომხეთზე მიდგება. პასპორტ კონტროლი მე მარტივად გავიარე, დახედეს ჩემს პასპორტს, მერე შემომხედეს, ბეჭედი ჩამირტყეს და have a nice trip-ო მომაძახეს. ჩემს მეგობარს რამდენიმე კითხვა დაუსვეს, თუმცა, არც ის დატოვეს ბეჭდის გარეშე.

პირველი გაოცება და პაატარა შოკი რაზეც მივიღე საზღვარზე მეტალ დეტექტორი იყო – არც ჩანთა შეამოწმეს, არც სხვა ნივთები, უბრალოდ მე გავიარე ჩანთის გარეშე (ჩანთა მეტალ დეტექტორის გვერდზე დავდე, ძირს, იმიტომ რომ სხვა ალტერნატივა არ მქონდა) წრიპინი არ დაიწყო და შემოუმოწმებელი ჩანთით გამიშვეს სომხეთისკენ.

თუ თქვენი ავტომობილით მიდიხართ, მაშინ აუცილებლად უნდა დარეგისტრირდეთ სპეციალურ შენობაში, სადაც 2 000 დრამს (დაახლოებით 10 ლარი) იხდით. ავტომობილი თქვენს სახელზე უნდა იყოს, ან მინდობილობა გქონდეთ. შემოწმება, ჩვენს შემთხვევაში, არც მანქანის მომხდარა. მძღოლს ჰკითხეს საბარგულში რა დევსო, მანაც გულწრფელად მიუგო ტანსაცმელიო და დაუჯერეს. საინტერესოა, ტანსაცმლის ნაცვლად სხვა რამე რომ გვქონოდა მერე რას იზამდნენ?

არ ვიცი ფოტოზე რამდენად ჩანს, მაგრამ მინის მიღმა ნისლია

არ ვიცი ფოტოზე რამდენად ჩანს, მაგრამ მინის მიღმა ნისლია

თბილისიდან ერევნისკენ საღამოს, 7-ის ნახევარზე დავიძარით, შესაბამისად, როდესაც საზღვარი გადავკვეთეთ უკვე საკმაოდ ბნელოდა. საზღვრიდან ერევნისკენ მიმავალი გზა უღელტეხილზე გადის. სულ აღმართ-დაღმართი, ასფალტ შეჭმული, ვიწრო და გაუნათებელი გზაა. ამ ყველაფერს ნისლიც დაერთო. ოღონდ, ნისლიც არის და ნისლიც, ხილვადობა საერთოდ არ იყო, არაფერი არ ჩანდა, შუაში დახაზულ თეთრ ხაზს მივყვებოდით, რომლის მხოლოდ 50 სანტიმეტრი ჩანდა. საბედნიეროდ დანიშნულების ადგილას ცოცხლებმა და ჯანმრთელებმა ჩავაღწიეთ.

როგორც ზევით აღვნიშნე გზა საშინელია. ალაგ-ალაგ ამოჭმულია და მოგიწევთ ძალიან ნელა იაროთ. თუმცა, როდესაც უღელტეხილს გადაივლით, იგრძნობთ რომ გზა კარგია, თანაც სამ თუ ოთხზოლიანი, ძალიან ცოტა მანქანით და სიჩქარეს მოუმატებთ მაშინვე ყვითელი სინათლე აინთება, რაც იმის მანიშნებელი იქნება, რომ სიჩქარის გადაჭარბების გამო დაჯარიმდით. რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს დაუსახლებელ პუნქტში, სწორ, კარგ და ფართო გზაზე სიჩქარის მაქსიმალური ლიმიტი 90 კმ.სთ-ია. ზოგან 60-იც კი. ყველაზე ცუდი ის კი არ არის, რომ სიჩქარის გადაჭარბების გამო შეიძლება დაჯარიმდეთ (დაახლოებით 150 ლარით), არამედ ის, რომ კამერა, რომელიც ყვითლად ინთება, ღამით ძალიან კაშკაშაა და თვალს ჭრის, რაც შესაძლოა ავარიის მიზეზიც კი გახდეს. ასე რომ, ფრთხილად იყავით, გაითვალისწინეთ და აუცილებლად დააკვირდით სავალ გზას, შეზღუდვები სწორედ იქ არის დატანილი. ოღონდ იმდენად ცუდად, რომ მთელი მონდომება დაგჭირდებათ, რომ დაინახოთ რა შეზღუდვაა და რამდენი კილომეტრ-საათით შეგიძლიათ სიარული.

ერევანში საკმაოდ გვიან ჩავედით. სასტუმროში დავბინავდით და სავახშმოდ გავედით. პირველადი დათვალიერებით და ღამის ბოდიალით არც თუ ისე ურიგო ქალაქი აღმოჩნდა.

 

დღე I must see places

ჩემს მეგობარს წინასწარ გამზადებული Must see ადგილები ჰქონდა – რესპუბლიკის მოედანი, კასკადი, ოპერა, Lover’s Park, გენოციდის მონუმენტი, ლურჯი მეჩეთი, ფარაჯანოვის მუზეუმი და რამდენიმე სავაჭრო ცენტრი. ჩემს პირად must see ადგილების სიას არარატის კონიაკის ქარხანაც ემატებოდა.  სიმართლე გითხრათ ჯერ კიდევ არ ვიცი ერევანი პატარა ქალაქია თუ დიდი, მაგრამ ისე აღმოჩნდა რომ აუცილებლად სანახავი ადგილების უმეტესობა ერთ დღეში მოვიარეთ.

რესპუბლიკის მოედნით დავიწყეთ. ჩვენი სასტუმროდან რესპუბლიკის მოედნამდე 2 ან 3 წუთის სავალი გზა იყო. მოედნის დაპროექტება 1924 წელს მოხდა, ალექსანდრე თამანიანის მიერ, მშენებლობა კი 1926 წელს დაიწყო და 1958 წელს დასრულდა. მოედნის ირგვლივ მდებარე შენობები სომხური ტუფის ქვით არის აგებული. საერთოდაც, სომხეთში ყველაფერი ამ ქვითაა აგებული. რესპუბლიკის მოედანს 1940 წლიდან 1990 წლამდე, სომხეთის დამოუკიდებლობის გამოცხადებამდე, ლენინის მოედანი ეწოდებოდა და იქვე ლენინის ძეგლიც იდგა.

რესპუბლიკის მოედანი გარშემორტყმულია შვიდი მთავარი შენობით – ეროვნული გალერეა და ისტორიის მუზეუმი, ფინანსთა სამინისტრო, მთავრობის სახლი, სომხეთის რესპუბლიკის ტრანსპორტისა და კომუნიკაციების სამინისტრო, სასტუმრო სომხეთი მარიოტი, საგარეო საქმეთა სამინისტრო და ტერიტორიული მოწყობის სამინისტრო. მთავრობის კოშკის საათი 1941 წელს დაამზადეს მოსკოვში და პირდაპირ მოსკოვიდან ჩაიტანეს ერევანში.

რესპუბლიკის მოედანი ერევანში

რესპუბლიკის მოედნიდან ტაშირ (ან თაშირ, Tashir street) სთრითის გავლით ოპერამდეც მივედით. ტაშირ სთრითი ძალიან მომეწონა, ფართო და უმანქანო ქუჩაა, მაღაზიებით და კაფეებით აღჭურვილი და რაც მთავარია ქუჩის დაბლა, მიწის ქვეშ, პატარა სავაჭრო ცენტრია. მართალია იქაურობა საავადმყოფოს ჰგავს – თეთრია და პრიალებს, მაგრამ ადგილი მაინც კარგი იყო.  ტაშირ სთრითის ბოლოში ერევნის ოპერისა და ბალეტის აკადემიური თეატრია. ძალიან, ძალიან გაწბილებული დავრჩი. გაჯით გალესილს ჰგავს, ნაცრისფერი და უღიმღამოა, ღამით საერთოდ არ ჩანს, დიდ შავ ჩრდილს თუ არ ჩავთვლით, იმიტომ რომ ერთი ნათურაც კი არ ანათებს. არადა, სომხეთის მთავარი მუსიკალური თეატრი კი არის. ერევნის ოპერისა და ბალეტის თეატრის არქიტექტორი ა.თამანიანი გახლავთ და 1926-1953 წლებში აშენდა. 1939 წელს თეატრი ლენინის ორდენითაც კი დააჯილდოვეს, რომელიც სსრკ-ში უმაღლეს ჯილდოს წარმოადგენდა.

ერევნის ოპერა

kaskadiერევნის ოპერის შემდეგ, რომლითაც გაწბილებული ვიყავი, კასკადისკენ გავუყევით გზას. გრანდიოზული კიბე ზუსტად ოპერის უკანაა. კასკადის წინ, პატარა ბაღში ძალიან საინტერესო და სახალისო ქანდაკებებია. ჩემი ფავორიტი მსუქანი, ტიტველი ქალია, რომელიც არხეინადაა წამოკოტრიალებული და სიგარეტს ეწევა. თუკი კიბეების ქვემოდან შეხედვა იმედებს გაგიცრუებთ, რომელსაც გარშემო არსებული ხრიოკიც შეუწყობს ხელს არ იდარდოთ, ზემოთ და ზემოთ უფრო და უფრო კარგი სანახაობაა. კასკადის მშენებლობა 1972 წელს დაიწყო და 1980 წელს დასრულდა. კასკადში, გარე საფეხურების ქვეშ განთავსებულია ესკალატორი, რომლითაც სარგებლობა ნებისმიერ მსურველს შეუძლია და ყველაზე ზარმაც ადამიანებს სიამოვნებით მოემსახურა. კიბის „უჯრედებში“ კი სხვადასხვა მონუმენტები და ინსტალაციებია, რომელთა ნახვასაც ყველას ვურჩევ. კასკადში მოდერნ არტ გალერეაა, რომელიც რამდენიმე დარბაზს მოიცავს და შესვლა სულ რაღაც 1000 დრამი (5 ლარამდე) ღირს. თუმცა, დიდად ვისიამოვნე და გაკვირვებული დავრჩი-მეთქი, რომ ვთქვა მოვიტყუები. სომეხი მხატვრების, არქიტექტორების რამდენიმე ნამუშევრები იყო გამოფენილი. ჩემთვის ყველაზე საინტერესო, სვაროვსკის დარბაზი კი დაკეტილი დამხვდა.

ოპერის შემდეგ კასკადით ნამდვილად ვისიამოვნე.

 

ჯერი Lover’s Park-ზე მიდგა, რომელიც კასკადიდან დაახლოებით 20 წუთის სავალზე იყო. საერთოდ, სამართლიანი იქნება თუ აღვნიშნავ, რომ ერევანში საკმაოდ ბევრი დასასვენებელი პარკია, რომლებიც ხეების ნაკლებობას არ უჩივიან. ასეთი აღმოჩნდა Lover’s Park-იც, თანაც, აქ შემოდგომა განსაკუთრებით იგრძნობოდა. წინასწარ არ დამისერჩავს ადგილი, თუმცა, რადგან Lover’s Park ერქვა, რამე განსხვავებულს და საინტერესოს ველოდებოდი, თუმცა, უკმაყოფილო მაინც არ დავრჩენილვარ. მთელი დღის ნაბოდიალებმა მშვენივრად დავისვენე ყვითელი ხეებით გარშემორტყმულ მყუდრო და წყნარ პარკში. ერთი ის იყო, რომ ბალახზე გადასვლა და წამოწოლა არ შეიძლებოდა.

lovers-park

სასტუმრომდე დაბრუნება მეტროთი გადავწყვიტეთ. უფრო სწორად, მეტროთი დავინტერესდით და ბარემ ჩვენი სახლისკენ მიმავალს გავყევით. მეტროთი 1 მგზავრობა 100 დრამი (50 თეთრი) ღირს და არც მეტი არც ნაკლები ჟეტონს ყიდულობ! ჩვენთან რომ იყიდებოდა სტაფილოსფერი ჟეტონები, ზუსტად ეგეთია, ჩააგდებ და გაგიშვებს. ის ორი დარბაზი, სადაც მე მოვხვდი დიდად არაფრით გამოირჩეოდა, აი მეტროს ვაგონები კი ჩვენი სჯობს, თამამად ვიტყვი ამას. თანაც, ხალხი აქაც ეგრევე შერბის ვაგონში და არ ელოდება როდის გამოვლენ ისინი, რომლებიც გამოსვლას აპირებენ.

jetoni

მეტროდან ჩვენს ქუჩაზე ამოვედით, მიწის ქვეშა გადასასვლელით გვინდოდა სარგებლობა, მაგრამ სავაჭრო ცენტრში აღმოვჩნდით. ცოტა ვიბოდიალეთ თუ ბევრი, ბოლოს მაინც სასტუმროსკენ, დასასვნებლად გავწიეთ.

საღამოს ბარში წასვლა გადავწყვიტეთ. თამამად შემიძლია იმის თქმა, რომ პარასკევ საღამოს, თითქმის საათნახევარი დავბოდიალობდით ცენტრში და ნორმალურ ბარს, ან კლუბს ვეძებდით, სადაც ლუდს დავლევდით, ვიცეკვებდით და გავერთობოდით. ბოლოს, Calumet-ში ამოვყავით თავი, რომელიც პუშკინის ქუჩაზეა. ცოტა პატარაა, მაგრამ ძალიან კარგი ადგილია. უბრალოდ, მთელი საღამო ესპანური ფლეილისტი იყო და ცოტა არ იყოს მომეწყინა.

ღამის 2 საათისკენ და უკეთესი დღის იმედით სასტუმროსკენ გავუყევი გზას.

 

სანამ მეორე დღეზე და ერევანი-თბილისზე ჩემს ბლოგზე დავწერ, მანამდე პოსტი სრულად შეგიძლიათ Allnews.ge-ზე წაიკითხოთ 🙂