პრაქტიკული რჩევები პარიზში მოგზაურთათვის

საფრანგეთის ქალაქ პარიზში მოხვედრა საქართველოს ორი ქალაქიდანაა შესაძლებელი – ქუთაისიდან და თბილისიდან. ქუთაისიდან პირდაპირ რეისს დაბალბიუჯეტიანი ავიაკომპანია „ვიზიარი“ ასრულებს, ხოლო თბილისიდან მოგზაურთა მსურველებს გაცილებით მეტი არჩევანი აქვთ – როგორც პირდაპირი რეისების, ისე სხვადასხვა ქვეყნების გავლით.

„ვიზიარი“ პარიზიდან მოშორებით, ბოვეში დაფრინავს. პარიზის ცენტრსა და ბოვეს შორის მანძილი დაახლოებით 90 კილომეტრია.  პარიზის ცენტრში მოხვედრა კი ავტობუსითაა შესაძლებელი. ავტობუსი ავიაკომპანიის რეისებსაა მორგებული და მისი ღირებულება 17 ევროს შეადგენს, თუ ბილეთს წინასწარ, ონლაინ იყიდით მისი ღირებულება 15 ევრომდე იქნება. გზას დაახლოებით  1 საათი სჭირდება. ავტობუსის ბილეთების შეძენა შეგიძლიათ სალაროში ან ბილეთების განკუთვნილ აპარატში.

ავიაკომპანიები თბილისიდან შარლ დე გოლის ან ორლის აეროპორტებში დაფრინავენ. ორლის აეროპორტიდან პარიზის ცენტრში მოსახვედრად ყველაზე ოპტიმალური ვარიანტი ავტობუსია, რომლის ღირებულებაც 8.7 ევროს შეადგენს.  ბილეთის ყიდვა ადგილზე, აპარატითაა შესაძლებელი. ქალაქში შესვლისას, ბოლო გაჩერებამდე, ავტობუსი რამდენიმე ადგილას აჩერებს, საბოლოო დანიშნულება კი   Denfert-Rochereau სადგურია, საიდანაც თავისუფლად შეგიძლიათ მოხვედრა პარიზის ნებისმიერ წერტილში.  მგზავრობის დრო დაახლოებით 25-35 წუთს შეადგენს.
ორლის აეროპორტიდან ცენტრამდე საზოგადოებრივი ტრანსპორტის შესახებ დეტალური ინფორმაცია შეგიძლიათ იხილოთ ბმულზე – https://goo.gl/TRsDHC

შარლ დე გოლის აეროპორტიდან ქალაქის ცენტრში მოსახვედრად ყველაზე კარგი ვარიანტი მატარებელია, რომელიც  Gare du Nord, Chatelet, St.Michel, Luxemburg, Port Royal, Denfert-Rochereau სადგურებამდე მიდის, იქიდან კი მეტროში გადაჯდომა და ნებისმიერ წერტილში მოხვედრაა შესაძლებელი.  შარლ დე გოლის აეროპორტიდან ავტობუსებიც დადიან და მისი ღირებულება 10 ევროა. ავტობუსი პარიზის ცენტრში ოპერის მოედანზე, ან შარლ დე გოლზე ჩერდება.
შარლ დე გოლის აეროპორტიდან ცენტრამდე საზოგადოებივი ტრანსპორტის შესახებ დეტალური ინფორმაცია შეგიძლიათ იხილოთ ბმულზე – https://goo.gl/Y7VtJX

ტურისტულ პარიზში გადაადგილება მეტროს და ავტობუსის საშუალებითაა შესაძლებელი. ერთი ბილეთის ღირებულება 1.9 ევროა და მისი გამოყენება 2 საათის განმავლობაში რამდენჯერმე შეგიძლიათ. ერთიანად 10 ბილეთის ყიდვის შემთხვევაში ერთის ღირებულება 1.49 ევრო გამოდის. ამ შემთხვევაში ბილეთი ერთჯერადია და მის გამოყენებას მხოლოდ ერთხელ შესძლებთ.  პარიზის მეტროზე მოარული ლეგენდა დადის, რომ მის ლაბირინთებში გარკვევა რთული და შეუძლებელია. როდესაც თბილისიდან, ისეთი ქალაქიდან მიდიხართ, სადაც მეტროს მხოლოდ 2 ხაზი გვაქვს, ცოტა რთულია, მაგრამ არა შეუძლებელი. პარიზის მეტრო 14 ხაზისგან შედგება და რუკაზე და სადგურებზე ყველა მათგანი სხვადასხვა ფერითაა აღნიშნული. მეტროს ვაგონებში სადგურების აღმნიშვნელ დაფაზე ყველა სადგურის ქვეშ მითითებულია რომელ ხაზზეა შესაძლებელი გადაჯდომა. მთავარია ზუსტად იცოდეთ რომელი ხაზი გინდათ, რომელი სადგური და შეუძლებელი ნამდვილად აღარაფერი იქნება.  მოგზაურობის დროს აუცილებლად თან იქონიეთ მეტროს რუკა, რომლის აღებაც უფასოდ, მეტროს სადგურებში შეგიძლიათ საინფორმაციო ჯიხურში.

ასევე შესაძლებელია სამგზავრო ბარათის, ნავიგოს ყიდვა. ნავიგო არის 1 კვირიანი ან 1 თვიანი და განსხვავდება ზონების მიხედვით. ჩემი რჩევაა, რომ იყიდოთ ისეთი ბარათი, რომელიც საზოგადოებრივი ტრანსპორტის კარს ქალაქის ყველა ზონაში გაგიხსნით. 1 კვირიანი ნავიგოს ღირებულება 22.8 ევროა, ხოლო ერთთვიანის ღირებულება 75.2 ევროს შეადგენს. ყურადღება მიაქციეთ, რომ ერთ კვირიანი ნავიგო აქტიურდება ორშაბათ დღეს და სრულდება კვირას, 11:49 საათზე. თუ ნავიგოს მაგალითად ოთხშაბათს შეიძენთ, მისი ვადა მაინც კვირა დღეს ამოიწურება.
ნავიგოს შესახებ დეტალურ ინფორმაციას შეგიძლიათ გაეცნოთ ბმულზე – http://www.navigo.fr/ ან  https://goo.gl/xxsM1Z

პარიზი თავისი მუზეუმებითაა სახელგანთქმული, რომელთა ღირებულებაც ბევრს არ შეადგენს, მაგრამ გთავაზობთ, რომ შეიძინოთ პარიზის მუზეუმების საშვი, რომელიც საშუალებას გაძლევთ დაზოგოთ თანხა. პარიზის მუზეუმების საშვი ფასებისა და დღეების მიხედვით განსხვავდება – ორდღიანი საშვის ღირებულება 48 ევროა, 4 დღიანი 62 ევრო ღირს, ხოლო 6 დღიანი – 74 ევრო. თუ თქვენ აპირებთ ლუვრში ვიზიტს (15 ევრო), ორსეს მუზეუმის დათვალიერებას (12 ევრო), ტრიუმფალური თაღის მონახულებას, თაღზე ასვლას და არაჩვეულებრივი ხედით დატკბობას (12 ევრო), თანამედროვე მუზეუმის, პომპიდუს ნახვას (12 ევრო), პარიზის ნოტრ დამის ფასიანი ადგილების მონახულებას (10 ევრო), პანთეონში გასეირნებას (8.5 ევრო), როდენის ნამუშევრების დათვალიერებას (10 ევრო) და ვერსალში ვიზიტს (18 ევრო) მაშინ ნამდვილად ღირს მუზეუმების საშვის შეძენა. ჩამოთვლილი მუზეუმები ჯამში 97.5 ევრო დაგიჯდებათ, 6 დღიანი საშვის ღირებულება კი 74 ევროს შეადგენს. გარდა ჩამოთვლილი მუზეუმებისა, კიდევ ბევრ ადგილს და მუზეუმს შეგიძლიათ ესტუმროთ, რომელსაც ალბათ არც ნახავდით თანხის დაზოგვის მიზნით. ამ საშვის უპირატესობა ისაა, რომ ერთი და იგივე მუზეუმს რამდენჯერმე შეგიძლიათ ესტუმროთ. მუზეუმების საშვის ყიდვა შესაძლებელია ორლის და შარლ დე გოლის აეროპორტებში, ასევე მუზეუმებშიც.
დეტალურ ინფორმაციას შეგიძლიათ გაეცნოთ ბმულზე – http://en.parismuseumpass.com

მუზეუმში შესვლისას, საინფორმაციო დახლთან აუცილებლად მოიკითხეთ მუზეუმის რუკა, განსაკუთრებით ისეთ დიდ მუზეუმებში როგორიცაა ლუვრი, ორსეი, ვერსალი და მოინიშნეთ ის ადგილები, რომელთა ნახვაც აუცილებლად გსურთ. თუ დრო დაგრჩებათ, ესტუმრეთ იმ დარბაზებსაც, რომლის მიმართაც ინტერესი დაბალი გაქვთ. ჩემი რჩევაა, რომ დიდ მუზეუმებს ეწვიოთ დღის პირველ ნახევარში, სანამ ჯერ კიდევ გექნებათ შემართება და ენერგია, რომ თითოეული ნამუშევარი კარგად ნახოთ.  თუმცა, თუ კი მუზეუმებს დღის ბოლოს, დახურვამდე 2-3 საათით ადრე ესტუმრებით, დიდი შანსი გაქვთ რომ რიგში დგომა და დროის კარგვა არ მოგიწიოთ.

აუცილებლად გადაამოწმეთ მუზეუმების მუშაობის საათები, ხშირად კვირაში ერთი დღე გვიანობამდეა ღია. ორშაბათობით, ყველა მუზეუმი დაკეტილია.

პარიზი განთქმულია თავისი ფასებით. IPM-ის 2018 წლის კვლევების მიხედვით ევროპის მასშტაბით პირველ და მსოფლიოს მასშტაბით მეორე ადგილს იკავებს ძვირადღირებულ ქალაქებს შორის. თუმცა, ასეთ ძვირ ქალაქშიც კი შესაძლებელია იაფად კვება. სუპერმარკეტებში პროდუქტები საკმაოდ იაფია, შესაბამისად, თუ ბინა გაქვთ ნაქირავები შეგიძლიათ შინ მოიმზადოთ მარტივი სადილები. თუმცა, თუ სასტუმროში ხართ დაბინავებული და არ შეგიძლიათ საკვების მომზადება, შესაძლებელია დღის განმავლობაში სენდვიჩებით და ბულანჟერიის საკვებით გახვიდეთ ფონს. მაგრამ, სან მიშელზე, ლათინურ კვარტალში ძალიან ბევრი რესტორანი, კაფე და ბარია რომელიც 10-15 ევროიან მენიუებს გთავაზობენ. მენიუ 3 კერძისგან შედგება – სტარტერი, ძირითადი კერძი და დესერტი. სამივე მათგანში 2-3 შემოთავაზებაა და არჩევანი თქვენზეა – მიდიებს შეჭამთ თუ ძეხვეულის ასორტს, ლოკოკინებს თუ სალათს. სტეიკს თუ ღვინოში მოხარშულ საქონლის ხორცს, შოკოლადის ბლინს თუ კრუასანს და ა.შ. მოკლედ, რესტორნები საკმაოდ ხელმისაწვდომ და ზომიერ საუზმეს/სადილს/ვახშამს გთავაზობენ და დამეთანხმებით, 10 ევრო 3 კერძისთვის საკმაოდ კარგი ფასია.

 

და ბოლოს – პარიზი ყველასთვის ეიფელის კოშკთან ასოცირდება. თუმცა, თავად ქალაქი იმდენად დიდებული, შთამბეჭდავი და გრანდიოზულია, რომ ეიფელის კოშკი სულაც აღარ მოგეჩვენებათ ისეთი საოცრება, როგორიც წარმოგიდგენიათ. ამიტომ, საკუთარი გამოცდილებიდან, ეიფელის კოშკი პირველივე დღეს ნახეთ, სანამ სხვა რაღაცებს მოივლით. ასეთ შემთვევაში, ეიფელის კოშკი მოგეწონებათ და დადებითი ემოციებით დამუხტული დარჩებით. თუ მოგზაურობის ბოლოსთვის მოიტოვებთ, ამდენი ღირსშესანიშნაობის შემდეგ, შესაძლოა იმედგაცრუებული დარჩეთ და ქალაქის სიმბოლო აღარაფრად მოგეჩვენოთ.

პარიზის ის ქალაქია, რომლის თითოეული ნაწილი დღის სინათლეზეც უნდა დაათვალიეროთ და ღამითაც.

სასტუმროს შერჩევისას აუცილებლად გაითვალისწინეთ რომ იყოს მეტროსთან ახლოს. აუცილებელი არაა ცენტრში ცხოვრობდეთ, მთავარია მეტროს გაჩერებასთან იყოთ ახლოს.

სასიამოვნო მოგზაურობას გისურვებთ!

P.S სტატია შეგიძლიათ წაიკითხოთ ALLNEWS.GE-ზე

Advertisements

8 თვე საჭესთან და მადლობის ეკიპაჟი

ამას წინათ ფეისბუქზე “ალდაგის” ახალი კამპანიის, „მადლობის ეკიპაჟის“ ვიდეო რგოლი შემომხვდა – ქუჩებში დადიოდნენ და ეძებდნენ კარგ მძღოლებს. მძღოლებს, რომლებიც იყენებენ ციმციმას, მძღოლებს, რომლებიც საცობში „ჭკვიანად“ იქცევიან, მძღოლებს, რომლებსაც აქვთ უნარი დათმონ, მძღოლებს, რომლებიც ცნობენ და იცავენ საგზაო წესებს. მესიამოვნა, გამიხარდა და გამახსენა ჩემი სულ პირველი თვე საჭესთან, როცა საშინლად წესიერი ვიყავი და როცა საშინლად მაშინებდა და მძაბავდა ყველა მანქანა, რომელიც ოდნავ მაინც არღვევდა საგზაო მოძრაობის წესებს. დიდი ხანი მინდოდა დამეწერა ჩემთვის საკმაოდ მნიშვნელოვან საკითხზე და ფაქტობრივად „ალდაგის“ საკმაოდ საინტერესო და მნიშვნელოვანმა წამოწყებამ მეც ჩამრთო საგზაო მოძრაობის ორომტრიალში.

“დაივიწყე ყველა წესი, რაც მართვის მოწმობის აღებისას გასწავლეს” – გეცნობათ ეს ფრაზა, არა? სულ ცოტა ერთი ადამიანი მაინც გამოჩნდება ხოლმე სანაცნობო წრეში, რომელიც ახალბედა მძღოლს ამ “კეთილ” რჩევას აძლევს. “რატომ უნდა დავივიწყო?” – ავტომატურად გებადება კითხვა. “იმიტომ, რომ ქუჩაში სხვა წესებია”! ე.წ. “ქუჩური წესებით” ფორმირებული მენტალობა იმდენად აქვს გამჯდარი ქართულ საზოგადოებას, რომ ამ უკანასკნელმა მანქანის მართვის პროცესშიც ჰპოვა ასახვა. და როგორია ეს წესები?:

წესი #1: თუ პატრული და/ან ვიდეო კამერა ვერ გხედავს, შეგიძლია, სისწრაფის დაშვებულ ლიმიტს გადააჭარბო.
წესი #2: თუ მაინც და მაინც იძულებული არ ხარ, არავითარ შემთხვევაში არ დაუთმო და შენზე წინ არ გაატარო სხვა მანქანა.
წესი #3: თუ საჭესთან ქალია, უნდა ელოდო, რომ საავარიო სიტუაციას შეგიქმნის. ამიტომ შეინარჩუნე მათდამი აგდებული, ირონიული დამოკიდებულება (შეიძლება, ეს წესი პირველ ნომრადაც გაგვეყვანა).
წესი #4: თუ რამე არ მოგწონს, მიეცი გაბმული სიგნალი და ფანჯრიდან ხელის გადაყოფით გამოხატული ჟესტიკულაცია.
წესი #5: თუ საცობში დგომა არ გინდა, გამოიყენე ყველა შესაძლო ხერხი ამის თავიდან ასარიდებლად. გადადი საპირისპირო მიმართულების გზაზე, ტროტუარზე…სულერთია, სადმე გადადი და ამ მანქანების რიგს გვერდი აუარე.
წესი #6 გზა შენია და ზედ დახატული ზებრა არაფერს ნიშნავს – არ დაუთმო, არ შეანელო და არ გააჩერო მანქანა. ქვეითი ყოველთვის გაჩერდება და შენ დრო არ უნდა დაკარგო…

და ეს წესები ბევრია. მათი რაოდენობა არაკეთილსინდისიერი მძღოლების რაოდენობასთან ერთად იზრდება. და რას ვიღებთ შედეგად? ათასობით დაკარგულ სიცოცხლეს, ათიათასობით დასახიჩრებულ ადამიანს. ღირს კი დანიშნულების ადგილამდე 10-15 წუთით ადრე მისვლა ამ ყველაფრად?

უამრავი რამის დაწერა შემიძლია, წვრილად და პუნქტობრივად ჩამოვყარო ყველაფერი რაც მაღიზიანებდა, რაც მაშინებდა, რაც მძაბავდა.

ამ ნიშანს სიამოვნებით ჩავდგამდი სააკაძის მოედანზე, საღამოს საათებში განსაკუთრებით :))

8 თვე გავიდა, რაც მანქანას ვმართავ, მივეჩვიე ყველაფერს, ვისწავლე, როგორ უნდა ავარიდო თავი საავარიო სიტუაციას, ვისწავლე, როგორ უნდა ვმართო მანქანა თავისუფლად და აღარ ვიყო დაძაბული, ვისწავლე გზებიც, სიჩქარესაც მოვუმატე (დაშვებულ ლიმიტამდე), აღარ ვარ პატარა, დაბნეული პინგვინი და ვთვლი, რომ ძალიანაც კარგი მძღოლი ვარ, მაგრამ ზემოთ ჩამოთვლილი მძღოლები ისევ არსებობენ და ალბათ იარსებებენ თუ რამე არ შეიცვალა.

ამ ქაოსში და საშინელ სიტუაციაში “ალდაგის” “მადლობის ეკიპაჟის” გამოჩენა სასიამოვნო მოულოდნელობა იყო, მითუმეტეს მაშინ, როდესაც ჩემნაირ (!) კარგ და კანონმორჩილ მძღოლებს ნამდვილად სჭირდებათ წახალისებაც, გახალისებაც და მოტივაციის ამაღლებაც. მათ (და დიდი ალბათობით ჩვენი ოჯახის წევრების) გარდა, არ არიან ადამიანები, რომლებიც აფასებენ ჩვენს წესრიგიანობას. არადა, რომ დაფიქრდე საჩუქრები და მადლობა ის რაღაცებია, რაც მოგანდომებს საგზაო მოძრაობის წესების დაცვას. პატრულს შეიძლება დაუძვერი, მაგრამ ვინ იცის, იქნებ უკან “მადლობის ეკიპაჟი” მოგყვება და სამაგალითო მძღოლობისთვის ჯილდოც დაიმსახურო?

მადლობის ეკიპაჟი ❤

ადამიანებს სჭირდებათ მოტივაციის ამაღლება, ადამიანებს სჭირდებათ პოზიტიური სტიმულები. ეს ჯერ კიდევ ბავშვობიდან გვაქვს ჩაბეჭდილი, როცა მშობლები (ზრდასრულები) ჩვენს ყოველ კარგ ქცევას პოზიტიური სტიმულებით განამტკიცებდნენ. სწორედ ასე ვსწავლობდით, რომ კარგი საქციელი შექებას იმსახურებს. წესრიგის დამცველ მძღოლებსაც გვჭირდება შექება, წახალისება, გახალისება და ჩვენი მონდომების დაფასება. „ალდაგის“ ახალი კამპანია “მადლობის ეკიპაჟი” კი სწორედ ამ საქმითაა დაკავებული. იგრძნობა მაღალი სოციალური პასუხისმგებლობა და სურვილი, რომ თბილისის (და არა მარტო) ქუჩებში კარგი მძღოლები დადიოდნენ. მათი ერთადერთი მიზანი კარგი მძღოლების აღმოჩენა და მათი დასაჩუქრებაა, რის შედეგადაც, დარწმუნებული ვარ, ყველა თუ არა, უმეტესობა ნამდვილად დაიწყებს ქუჩაში, საჭესთან ადეკვატურად მოქცევას საჩუქრის მიღების მიზნით, ბოლოს კი, იქნებ ჩვევაშიც გადაუვიდეთ წითელზე და ზებრაზე გაჩერება, მანქანის საპარკინგე ადგილას დაყენება, საგზაო მოძრაობის ნიშნების დაცვა და ა.შ.

მძღოლების გარდა ფეხით მოსიარულეებიც დიდად კმაყოფილნი დარჩებიან, დარწმუნებული ვარ ^_^

მე კი, მომდევნო თვეების ათვლას დავიწყებ და იქნებ ამასობაში მეც გადამეყაროს მადლობის ეკიპაჟი, საჩუქრების მიღება მეც ძალიან მიყვარს ❤

GWS და კახეთი

მაშინ, როდესაც გომბერზე საშინლად წვიმდა, ნისლი მიწამდე იყო ჩამოსული და ხილვადობა საშინლად დაბალი იყო, მე ამაოდ ვცდილობდი მანქანის ფანჯრიდან რაიმე დამენახა. როგორი გასაკვირიც არ უნდა იყოს, კახეთში, გომბორის გზით პირველად ვიყავი. მეტიც, თელავშიც არ ვიყავი ნამყოფი და კვირას სწორედ თელავისკენ მივიწევდი ნელა და დინჯად.

მე რომ თელავში ჩავედი ღრუბლები უკვე გაფანტული იყო, მზეც ნელ-ნელა იკრებდა ძალებს და სითბოც ემატებოდა ჰაერს. GWS-ის ოფისის ეზო მოვიარე. ლამაზად გაკრეჭილი ბალახი, უზარმაზარი მწვანე ეზო, ხეებში ჩაფლული ფანჩატური, ორი გიგანტური და ფუმფულა ძაღლი პატარა ლეკვით და რაც მთავარია – სიმშვიდე.

ეზოშივე იყო მარანი ძალიან ბევრი ქვევრით, მარნისთვის დამახასიათებელი სიგრილით, სუნით და ბუხარით. არ მახსოვს ადრე მოქმედი ქვევრი მინახავს თუ არა.

სანამ მე ჯივიესის ეზოს ვათვალიერებდი ამასობაში წინანდალში ჭადრაკის ტურნირი სრულდებოდა და იქითკენ წავედი. გამარჯვებულები უნდა დაეჯილდოებინათ. როგორც თქვეს, 3 დღიანი ტურნირი საკმაოდ დაძაბულად მიდიოდა, სხვათაშორის მონაწილეობას ნონა გაფრინდაშვილიც იღებდა. გამარჯვებულები გამოვლინდნენ, თასები, საჩუქრები და GWS-ის ღვინოები გადაეცათ. სხვათაშორის, ჯივიესმა იმ დღეს ხელი მოაწერა მემორანდუმს, რომლის თანახმადაც, 3 წლის განმავლობაში კახეთში ჩატარებული სპორტული ღონისძიებების მთავარი სპონსორი, გულშემატკივარი და მხარდამჭერი იქნება.

მიუხედავად იმისა, რომ ვისმინო facebook-ზე დალაიქებული მყავს, თვალსაც ვადევნებ და პოსტებსაც ვულაიქებ არასოდეს გამისინჯავს. ხოდა, მომეცა საშუალება კახეთში, თელავში, მთლად ჯივიესის ოფისში ვისმინოს რამდენიმე ღვინო გამესინჯა. ყველაზე მეტად ვისმინო მწვანე მომეწონა. მაგრამ ვერც-ერთი ღვინო ვერ შეედრება GWS-ის ღვინის ლიქიორს. არადა, კაცმა რომ მკითხოს ლიქიორების მოყვარული არ ვარ.

მოკლედ, ჩემი ვოიაჟი კახეთში წარმატებით დასრულდა. ღვინოებსაც გეახელით, ფავორიტიც ამოვარჩიე და კმაყოფილმა დავიძინე, მიუხედავად იმისა, რომ მეორე დღეს ორშაბათი იყო 🙂

ზღაპრული მოგზაურობა მალტაზე

ვიზალიბერალიზაციის გამოცხადება და ბილეთების ყიდვა ერთი იყო. ბევრი ვეძებე ბევრ საიტზე, სხვადასხვა მარშრუტები ვათვალიერე და საბოლოო ჯამში ცოტათი იაფს და ბევრი დროის კარგვას, ცოტა ძვირი და თბილისიდან რეისი ვამჯობინე.

29 აპრილს გამთენიისას თურქიშ ეარლაინის თვითმფრინავში ვიჯექი და მალტისკენ მივფრინავდი. თბილისი-მალტა-თბილისი 370$ დამიჯდა.

მას შემდეგ რაც შენგენის ზონაში უვიზო მიმოსვლა დაიწყო საქართველოს მოქალაქეებს გვჭირდება:
1. ბიომეტრიული პასპორტი
2. უკან დასაბრუნებელი ბილეთი
3. სასტუმროს ჯავშანი. თუ მეგობართან რჩებით მისი მისამართი, საკონტაქტო ინფორმაცია და დამადასტურებელი საბუთის ასლი, რომ თქვენი მეგობარი ლეგალურად იმყოფება დანიშნულების ადგილას
4. სამოგზაურო დაზღვევა
5. ფული – დაახლოებით დღეზე 50 ევრო. შესაძლებელია გქონდეთ ნაღდი ფული, ან ანგარიშზე. ალბათ, თქვენივე კეთილდღეობისთვის, თუ თანხა ანგარიშზე გექნებათ, სჯობს თან ნაშთის შესახებ ამონაწერიც იქონიოთ.

ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი საბუთი მქონდა, მაგრამ მაინც ძალიან ვნერვიულობდი. თუ თქვენც ჩემსავით უმიზეზო (ან სულაც მიზეზიანი) პანიკა გექნებათ ჩართული შეგიძლიათ ალდაგის ტურის დაზღვევით ისარგებლოთ. სხვა თუ არაფერი, ის მაინც გეცოდინებათ რომ თანხა (მთლიანად ან ნაწილი, გააჩნია თქვენ როგორ გადაწყვეტთ) დაგიბრუნდებათ.

მალტაზე შაბათს, 30 აპრილს, დაახლოებით 10 საათისთვის ჩავფრინდი. მესაზღვრემ დიდხანს ათვალიერა ჩემი პასპორტი, ბოლოს მკითხა რამდენი ხნით და სად ვაპირებდი დარჩენას. ამომწურავი პასუხის შემდეგ ბედნიერი დასვენება მისურვა და ქვეყანაშიც შემიშვა.

მზიანი, ზღვიანი და ძალიან ლამაზი ქვეყანაა მალტა. ვისთვის როგორ, მაგრამ მგონია რომ წყლის და ზღვის მოყვარულისთვის ნამდვილი სამოთხეა. სადაც არ უნდა იყოთ ყველგან იპოვით პატარა წერტილს საიდანაც უდიდესი და ულურჯესი ზღვა გამოჩნდება. წყლის სისუფთავე მთელი 1 კვირის განმავლობაში მაოცებდა. ვერ შევეჩვიე რომ ზღვა შეიძლება ძალიან ღრმა იყოს და მაინც ვხედავდე ფსკერს.

cristal lagoon

გადაადგილება მალტაში მარტივია. მითუმეტეს შეგიძლიათ აეროპორტშივე (უფასო WIFI-ს წყალობით ) გადმოტვირთოთ ტალინია აპი, სადაც დეტალურად არის ავტობუსების განრიგი, გაჩერებები და ა.შ და რაც მთავარია აპლიკაცია სანდოა და ძალიან გამოგადგებათ.  ავტობუსით ერთი მგზავრობა 1,5 ევრო ღირს (ზაფხულის სეზონზე 2 ევრო) ბილეთი ვალიდური 2 საათია, მძღოლთან ყიდულობთ და შეგიძლიათ სხვა ნებისმიერ ავტობუსში ისარგებლოთ. თუმცა, ჩემი აზრით, ტურისტებისთვის ყველაზე ხელსაყრელი ტალინია ქარდია. 1 კვირიანი ბარათი 21 ევრო ღირს და 7 დღის განმავლობაში შეგიძლიათ ულიმიტოთ ისარგებლოთ ავტობუსის მომსახურებით.
საინტერესო ფაქტი – გაჩერებაზე ავტობუსს ხელი უნდა დაუქნიოთ და ისე გააჩეროთ. თუ არავინ დაუქნევს ხელს, ავტობუსი არ გაჩერდება. ანალოგიურად მგზავრობის დროს – ავტობუსიდან ჩამოსვლა თუ მოგინდათ STOP-ს უნდა დააჭიროთ, წინააღმდეგ შემთხვევაში ავტობუსი არ გაჩერდება. ავტობუსი იმ შემთხვევაშიც არ გაჩერდება თუ ტრანსპორტში ბევრი ხალხია.

ყველაზე მეტად რაც მაოცებდა ქალაქების სიპატარავეა. მესმის რომ თავადაც ცუცქნა ქვეყანაა, მაგრამ შეიძლება ჩვენი ერთი უბანი მალტის რამდენიმე ქალაქსაც კი იტევდეს. მეორე რასაც ვერ შევეჩვიე საპირისპირო მოძრაობაა. ხშირად ვიბნეოდი და ვერ ვხვდებოდი სად უნდა დავლოდებოდი ავტობუსს, ან ქუჩაზე გადასვლისას რომელ მხარეს უნდა გამეხედა.

ბევრი ქალაქი ვნახე, თემოს წყალობით ბევრი ისეთი ადგილიც ვნახე სადაც ალბათ ცოტა ტურისტი ხვდება, ბევრიც ვიბოდიალე, საშინელი კედების წყალობით 7 დღიდან 6 დღე ფეხები მტიოდა და ხანდახან კოჭლობით და ხანდახან საერთოდაც ვერ დავდიოდი, მაგრამ ემოციებით სავსე და აღფრთოვანებული დავბრუნდი თბილისში. გულწრფელად ვიტყვი, ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა მალტამ.

18198979_1288211221228692_1005320169232430601_nვგიჟდებოდი დიდ გალავნიან ქალაქებზე, დიდი თაღით რომ შედიოდი, ცუცქნა ქუჩებზე, ლამაზ და ფერად აივნებზე. ქალაქ მდინაში და ქალაქ ბირგუში ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ მუზეუმში დავდიოდი. ვერ ვუშვებდი იმ ფაქტს რომ ასეთ ჯადოსნურ ადგილას ხალხს შეიძლებოდა ეცხოვრა. მსგავსი ქუჩები ბევრი იყო დედაქალაქში, ვალეტაშიც. მაგრამ ვალეტაში სიცოცხლე იგრძნობა, იქ ხალხი სულ მიდი-მოდის, შოპინგია შესაძლებელი, კაფე-ბარებია, შედარებით ფართო ქუჩებიც მოიძებნება და ხმაურია.  მდინაში და ბირგუში კი სიჩუმე, სიწყნარე და ნეტარებაა. ქუჩების კუნჭულებიდან ლურჯი ზღვა რომ გიყურებს და დღეს გილამაზებს ეგეთი ქვეყანაა მალტა.

ცალკე აღნიშვნის ღირსია კუნძული კომინო, სადაც ბლუ და კრისტალ ლაგუნებია. კუნძულზე მოხვედრა სულ რაღაც 10 ევროდ არის შესაძლებელი და სანაცვლოდ ზღაპრულ გარემოს იღებთ. ალბათ, ჩვენს ონკანებში არ მოდის ისეთი გამჭვირვალე წყალი, როგორიც იქ დამხვდა. დღის ბოლოს ჩემს მიერ გადაღებულ ფოტოებს ვუყურებდი და ვერ მჯეროდა რომ ის სილამაზე მე(!) ვნახე და იმ სილამაზეში მე(!) ვცურავდი, წყლის ქვეშ ფოტოების გადაღებასაც ვცდილობდი და ვნებივრობდი. ხშირად ვამბობ ხოლმე, რომ ჩემი თავის მშურს, ხოდა, დღესაც მშურს რომ ესეთ ადგილას მოვხვდი.
აქვე – თბილისშიც შესაძლებელია ტელეფონისთვის წყლის სპეციალური “აღჭურვილობის” ყიდვა. პარკს ჰგავს, მაგრამ გამძლე და სანდოა და ფოტოებს ხარისხსაც არ უფუჭებს.

18222658_1286225761427238_1890081183283827605_n

მალტაზე პაჩევილი აქვთ – ბარებით, კლუბებით, სტრიპტიზ ბარებით და ა.შ. პაჩევილში გართობა, დალევა და მხიარულება შეიძლება. თუმცა, სიმართლე რომ ვთქვა ცოტა უფრო დიდი მოლოდინი მქონდა, მაგრამ თუ გული გულობს გართობა ყველგან შეიძლება.
აქვე სათქმელი – იქაური ლუდი Cisk ძალიან კარგი აღმოჩნდა.

ქვეყანა ზოგადად საკმაოდ იაფია – გარეთ 1 კვება თავისი დესერტით საშუალოდ 15 ევრო დაგიჯდებათ. თუ ტალინია ქარდს იყიდით მგზავრობაში ფაქტობრივად არაფერს ხარჯავთ.

blue grotto malta

დაუსრულებლად შემიძლია ვილაპარაკო თითოეულ ადგილზე სადაც ვიყავი – ბლუ გროტოზე, რომლის ხედიც საოცრება იყო, მაგრამ ტალღების გამო პატარა ნავით შიგნით ვერ შევედი. პოპეი ვილიჯზე (შესვლა 10.5 ევრო ღირს), რომელიც გარედან ბევრად ლამაზია, შიგნიდან კი ხის პატარა კოტეჯებია და თუ პოპეის (ფილმის ან ანიმაციის) ფანი არ ხართ დიდად ვერ ისიამოვნებით, ჩინურ ბაღზე რომელიც მალტის ვაზისუბანშია, და მიუხედავად იმისა, რომ პატარაა მაინც ძალიან ლამაზია. შემიძლია დაუსრულებლად ვიძახო, რომ შაბათ-კვირას ფეიერვერკების ფესტივალი სასწაულად ლამაზი იყო! იმაზეც შემიძლია ვიწუწუნო რომ კატაკომბებში ქვის სამარხების გარდა არაფერი დამხვდა, მე კიდევ ჩონჩხებს ველოდებოდი. დაუსრულებლად შემიძლია ვიძახო, რომ ზღაპრული ზღვაა და არასდროს შევწყვიტო მისით აღფრთოვანება.

თუ გიყვართ მზე და ზღვა, ძველი და ლამაზი ქალაქები, მაშინ მალტა სათქვენოა.

P.S ბონუსად ვიდეო – რომელიც შეიძლება თქვენ არაფერს გეუბნებოდეთ, მაგრამ ჩემთვის ძალიან ძვირფასია 🙂

Skam/სირცხვილი

არ ვიცი როდის, რატომ და როგორ, მაგრამ თემომ ერთ კარგ ნორვეგიულ სერიალს, “სკამს” მიაგნო და ფაქტობრივად მაიძულა, რომ მეყურებინა, რის გამოც დიდი მადლობა მას. skam ქართულად სირცხვილს ნიშნავს.

სერიალი სკოლის დამამთავრებელი კლასის მოსწავლეებზეა. “სკამში” აღწერილია 15-18 წლის თინეიჯერების ყოველდღიური ცხოვრება, მათი პრობლემები, მოგვარების გზები, პირველი სიყვარული, პირველი სექსი, იმედგაცრუებები და დრამები – სერიალში ყველაფერი ძალიან რეალური და ბუნებრივია. სერიალის თარგეთიც თინეიჯერები არიან, თუმცა, 25 წლის ასაკშიც სიამოვნებით ვუყურე.

ამ დროისთვის სულ 3 სეზონია (33 ეპიზოდი) გამოსული. თითო სერია დაახლოებით 25 წუთს გრძელდება. თავიდან ძალიან ნელა, კვირაში 2-3 სერიას ვუყურებდი და ცოტა მოსაწყენი მეჩვენებოდა. არ იყო “ექშენი” და დაძაბულობა, მაგრამ იყო ბავშვური, თინეიჯერული და ადამიანური დაძაბულობა. ბოლოს სერიები გადავაბი, მიყოლებით ვნახე და კმაყოფილი დავრჩი.

სერიალის სეზონები სხვადასხვა მთავარ გმირებზეა აწყობილი და წინა სეზონის გმირი უკანა პლანზე გადადის, მაგრამ სერიალიდან არ ქრება, ბექგრაუნდად მაინც გასდევს მათი ისტორიები, უბრალოდ წინ სხვა გმირის პრობლემები გადმოდის.

skam

როგორც აღვნიშნე, სერიალში საკმაოდ რეალურ პრობლემებს ეხებიან და იქვე სთავაზობენ თინეიჯერებს მათი მოგვარების გზებს. შეიძლება ნორვეგიული და ქართული რეალობა სხვადასხვაა, მაგრამ თინეიჯერული პრობლემები და მათი გადაჭრის გზები მაინც ერთი და იგივეა. სერიალი თინეიჯერებს ასწავლის როგორ უნდა მოიქცნენ, როდესაც ვინმეს მათი შიშველი ფოტოები აქვთ და ემუქრებათ, ასწავლის როგორ აღარ უნდა იყოს გარიყული მთელი სკოლისგან, რა პრობლემები შეიძლება გამოიწვიოს ბევრმა სმამ. იმასაც ასწავლის თინეჯერებს, რომ ადამიანის ნათქვამი ეგრევე არ უნდა დაიჯეროს და ჯერ უნდა გადაამოწმოს. იმასაც ასწავლის, რომ ბოდიში ერთ-ერთი ძალიან კარგი ჟესტია – კიდევ ბევრ რამეს ასწავლის, მაგრამ არ მინდა სპოილერები დავწერო.

ყველაზე მეტად რაც “დავიჭირე” სერიალში იყო ის, რომ საუბრით ნებისმიერი პრობლემის გადაჭრა შეიძლება. გადაჭრა თუ არა, მოგვარების გზებს მაინც მიაგნებ. თუ აიძულებ თავს და ილაპარაკებ პრობლემაზე აუცილებლად გამოჩნდება გვირაბის ბოლოს სინათლე. როდესაც რაღაც გაინტერესებს ყავაში და ბროლის ბურთში მკითხაობის ნაცვლად უნდა ადგე და სხვა ადამიანებთან გაარკვიო. არ არის სირცხვილი მიხვიდე ექიმთან და რჩევა ჰკითხო პირველ სექსზე, არ არის სირცხვილი გაარკვიო რატომ ვერ გიტანს ვიღაც X ადამიანი, არ არის სირცხვილი იყო მეგობრებთან ის, ვინც ხარ რეალურად. ისიც არ არის სირცხვილი, რომ სკოლის პოპულარულ კლუბში გინდოდეს ყოფნა ან სკოლის პოპულარული ბიჭი გიყვარდეს, არც სექსია სირცხვილი და არც იმის გაკეთება სექსის დროს, რაც პარტნიორს მოსწონს.

 

სერიალის თამბლერი – http://skamdaily.tumblr.com/

სერიალი ნორვეგიულად, ინგლისური სუბტიტრებით – http://skam-online.tumblr.com/episodes

სერიალის გმირების სოციალური ქსელები – http://skam.p3.no/profiler/

რუსულად შეგიძლიათ ნახოთ seasonvar.ru -ზე ან filmix.net– ზე

თოვლის ბაბუის ინსტიტუტი

თოვლის ბაბუა არ არსებობს, და ეს იცის ყველამ. ყველამ, გარდა იმ ბავშვებისა, რომლის მშობლებმაც გადაწყვიტეს, რომ შვილის მოტყუება ძალიან, ძალიან კარგი იდეაა!

მას შემდეგ, რაც ბავშვი ცოტათი აზროვნებას იწყებს, ერთ-ერთი პირველი, რასაც ასწავლიან ის არის, რომ ტყუილი არ შეიძლება, რომ ტყუილს მოკლე ფეხები აქვს, რომ პინოქიოს ცხვირი ეზრდებოდა და ა.შ. სამაგიეროდ, დიდები მთელი გულით ცდილობენ, რომ ბავშვი არარსებულში დააჯერონ. რამდენიმე წელი ასაზრდოონ მათ გულებში არარსებული ადამიანი, შეუქმნან ილუზია ვიღაც კეთილი ბაბუის შესახებ, რომელსაც საჩუქრები მოაქვს და როცა უკვე დიდი იქნება (მშობელი წყვეტს როდის არის ბავშვი დიდი) გაუმხილონ სიმართლე. ან უარესი, სრულიად შემთხვევით მოკრას ყური რომ მისი საყვარელი ადამიანი უბრალოდ არ არსებობს და გამოგონილია, ისევე როგორც ნებისმიერი ზღაპრის გმირი. დიდებს შეუძლიათ აი ასე, უბრალოდ, ადგნენ და რამდენიმე სიტყვაში თავზე ჩამოუნგრიონ ბავშვობის სურვილები, ოცნებები, საჩუქრები და ყველაფერი რისიც სჯეროდათ.

wallpaper2229_768

დღემდე ძალიან მწარედ მახსოვს ის იმედგაცრუება და გულის ტკივილი რაც ვიგრძენი, როდესაც მამაჩემმა მითხრა რომ თოვლის ბაბუა არ არსებობდა.

ვერაფრით ვერ ვხვდები, რაში სჭირდებათ უფროსებს (პატარებს არ სჭირდებათ! მათ საჩუქრები ყველასგან უხარიათ), რომ საკუთარი შვილების ბედნიერებაში შეტანილი წვლილი არარსებულ ადამიანს დააბრალონ.

თოვლის ბაბუის, პაპის, სანტა კლაუსის და სხვა მისთანების ინსტიტუტი გასაუქმებელია. ბავშვებისთვის გულის ტკენის მეტი არაფერი მოაქვს.

Trip To Yerevan – დღე II

👉 Trip To Yerevan – თბილისიდან ერევნისკენ; დღე I

დღე II – გენოციდის მემორიალი, ლურჯი მეჩეთი, სავაჭრო ცენტრი

შაბათს ცოტა არ იყოს და გვიან გაგვეღვიძა. მგონი, პირველი საათი იყო სასაუზმოდ სასტუმროსთან არსებულ კაფეში რომ მივედით. დღის მთავარ გეგმას ლურჯი მეჩეთი და ერევან მოლი წარმოადგენდა.

ვინაიდან და რადგანაც Yerevan Mall ჩვენი სასტუმროდან საკმაოდ შორს იყო, ამიტომ მანქანით გადავწყვიტეთ წასვლა. მანამდე კი, ლურჯ მეჩეთში გავიარეთ.

ლურჯი მეჩეთი მეთვრამეტე საუკუნეში აშენდა, თუმცა საბჭოთა კავშირის დროს მეჩეთმა ფუნქციონირება შეწყვიტა და ისტორიის მუზეუმად გადაიქცა. სომხეთის დამოუკიდებლობის შემდეგ, ირანის მთავრობის მხადაჭერით მეჩეთი გარემონტდა და დღეს იგი ერთადერთი მოქმედი მეჩეთია ერევანში. მიჩვეული ვარ, რომ მეჩეთები დიდი, ბევრ მინარეთებიანი, პომპეზური, ხალხით სავსე და ძალიან ლამაზია. აქ კი საპირისპირო სიტუაცია დამხვდა, ხალხი საერთოდ არ იყო, არც უზარმაზარი იყო და თანაც მხოლოდ ერთი მინარეთი ჰქონდა. შიგნითაც, დიდი სილამაზით ვერ დაიკვეხნიდა. მაგრამ ეგ არაფერი. ის ფაქტი, რომ სომხეთში მეჩეთი არსებობდა, უკვე საინტერესო ფაქტი იყო ჩემთვის.

blue-mosque-yerevan

მეჩეთის შემდეგ Yerevan Mall-სკენ გავემართეთ.

დიდად შოპინგის სიყვარულით ვერ დავიკვეხნი, სამაგიეროდ, იმის თქმა შემიძლია, რომ ჩვენი მოლი გაცილებით დიდია.

ბევრი ბოდიალის, სათვალისა და მაისურის ყიდვის შემდეგ, გენოციდის მემორიალის ნახვა გადავწყვიტეთ. ჯერ ერთი, რომ ბარემ მანქანით ვიყავით (მემორიალი ქალაქის ცენტრიდან ცოტა შორსაა) და მეორეც, სხვა საქმე მაინც არ გვქონდა. გზად არარატის კონიაკის ქარხანას ჩავუარეთ. რადგან კონიაკის მოყვარულები არც-ერთი არ ვიყავით და შენობაც დიდად ვერ დაიკვეხნიდა სილამაზით, ამიტომ Must see places-ის სიიდან დაუფიქრებლად ამოვშალეთ. მასვე მიჰყვა ფარაჯანოვის მუზეუმიც. მისი შემოქმედება არც-ერთმა არ ვიცოდით და შესაბამისად მუზეუმითაც დიდად აღარ დავინტერესდით.

სომეხთა გენოციდი 1915-1918 წლებში, თურქების მიერ მოხდა.  გენოციდის დასაწყისად 1915 წლის 24 აპრილი ითვლება, როდესაც ოსმალურმა ხელისუფლებამ, კონსტანტინეპოლში 250-მდე სომეხი და სომხური დიასპორიის მეთაური დააპატიმრა. გენოციდი ორ ძირითად ეტაპს მოიცავდა – მამაკაცების მკვლელობა და ქალების, ბავშვების, მოხუცებისა და შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირების დეპორტაცია და სიკვდილი. დაღუპულთა რიცხვი 1 მილიონზე მეტია.  დღევანდელი თურქეთი კატეგორიულად უარყოფს ისტორიულ ფაქტს სომეხთა გენოციდის შესახებ.

genocide-memorial-yerevan

მემორიალი  წიწერნაკაბერდის გორაზე,  1965 წელს, გენოციდის მსხვერპლთა ხსენების საპატივცემულოდ ააშენეს. მემორიალი 44 მეტრიანია და იგი სომხეთის აღორძინების სიმბოლოა, ხოლო წრიულად განლაგებული 12 ფილა იმ 12 პროვინციას აღნიშნავს, რომელიც იმ პერიოდში დაკარგეს. გენოციდიან 80 წლის შემდეგ, იქვე ახლოს გენოციდის მუზეუმი გახსნეს.

მემორიალი საკმაოდ მაღლა მდებარეობს, შესაბამისად ძალიან კარგად ჩანს არარატის მთა და ერევანი.

გენოციდის მემორიალიდან იქვე ახლოს მდებარე სავაჭრო ცენტრში წავედით. ცოტა ვიბოდიალეთ, ცოტა დავისვენეთ და სასტუმროსკენ გავუყევით გზას.

საღამოს გადავწყვიტეთ რომ სანამ დასალევად გავიდოდით, ჯერ გუგლში და ფორსქვეარზე კარგად დაგვეძებნა ადგილები, რივიუებიც საგულდაგულოდ წაგვეკითხა და ისე აგვერჩია. ამ რჩევა რჩევაში 26 Irish Pub-ს მივაგენით. შეფასებები გადასარევი ჰქონდა, ფოტოებზეც იდეალური გარემო ჩანდა – მაგრამ ადგილზე მისულებს ძალიან მოსაწყენი ადგილი შეგვრჩა ხელთ. ალბათ, სამის ნაცვლად, 6 კაცი რომ ვყოფილიყავით, ერთმანეთში გავერთობოდით. ბოლოს ისევ Calumet-ში გადავწყვიტეთ წასვლა და კარგადაც მოვიქეცით. ხან სომხურ, ხან ესპანურ და ხანაც ინგლისურ ენოვან სიმღერებზე ვცეკვავდი და სომხურ ლუდს, კილიკიას და კოტოიაკსაც გეახლებოდით, რომელსაც ჩვენი ნატახტარი ჯობია.

მეორე დღეც გადასარევი აღმოჩნდა.

 

დღე III – თბილისისკენ

სასტუმროში ჩექ-აუთი 12 საათზე გვქონდა, შესაბამისად, წინადღის ნასვამებმა თავები ძლივს ავწიეთ, ჩავბარგდით და სასტუმროდან გავედით.

ჯერ თბილისში წასასვლელად ადრე იყო, შესაბამისად, იქვე ახლოს, ქალაქის ცენტრში ბოდიალი ვამჯობინეთ, ამინდიც ხელს გვიწყობდა. შუადღისკენ კი თბილისისკენ დავიძარით.

გაგვიმართლა, რომ სევანის ტბა (ან სევანის ზღვა, როგორც ამას სომხები უწოდებენ) საქართველოსკენ მიმავალ გზაზეა. უზარმაზარი, ლურჯი და კამკამა ტბა კავკასიაში უდიდეს ტბად ითვლება.  ტბის გარშემო, ყოველშემთხვევაში იმ ადგილას სადაც ჩვენ გავჩერდით, ხეებია, წითელი, ყვითელი და მწვანე ფერებით შემოდგომა განსაკუთრებით იგრძნობოდა. ირგვლივ სიცარიელე იყო, მხოლოდ ჩენ, თოლიები და ტბა ვიყავით.

წარმომიდგენია ზაფხულში რა ხდება, ალბათ იქაურობა ღია კაფეებით, სხვადასხვა გასართობი საშუალებებით და უამრავი ადამიანით არის სავსე. სამწუხაროდ ტბაზე ძალიან ციოდა და დიდხანს გაჩერება ვერ შევძელით.

sevan-yerevan

ერევანი-თბილისის გზამ მშვიდობით ჩაიარა, ამოჭმულ გზას თუ არ ჩავთვლით. საზღვარზე მძღოლი და მგზავრები ისევ დავიშალეთ, ისევ მოუწია მძღოლს 2000 დრამის (10 ლარის) გადახდა მანქანისთვის და ისევ გაუჩხრეკავად გადავკვეთეთ ჯერ სომხეთის და შემდეგ საქართველოს საზღვარი.

 

ზოგადი შთაბეჭდილებები

ერევანი იმაზე ბევრად კარგი ქალაქი აღმოჩნდა ვიდრე ველოდებოდი. ერევანში სიწყნარე და სიმშვიდეა. რამდენიმე განსაკუთრებულ მიზეზს გამოვყოფ:

✔ მძღოლები – მათით ვარ აღფრთოვანებული! ქალაქში სრული წესრიგია, სიგნალის ხმას ვერ გაიგებთ, ზოლიდან ზოლში გიჟებივით არ გადადიან. იცავენ დადგენილ წესებს და არ დადიან სწრაფად. სდექ ხაზთან ჩერდებიან, ზებრას ახლოსაც არ უახლოვდებიან თუ იქ 1 ადამიანი მაინცაა და რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ყველა მათგანი ჩერდება შუქნიშნის ყვითელ ფერზე.

✔ მძღოლებთან ერთად ცალკე აღნიშვნას იმსახურებენ ქვეითებიც – თითოეული მათგანი გადადის ზებრაზე და შუა გზაზე ძროხასავით არ მიჯლიგინობს. ცხადია გამონაკლისები იქაც არის და შეიძლება დღის განმავლობაში 1 ადამიანი ნახოთ, რომელიც ქუჩაზე არასწორ ადგილას კვეთავს, თუმცა, საერთო ჯამში გზებზე სრული წესრიგია. ძალიან მაინტერესებს როგორ მიაღწიეს ამ ყველაფერს. მაღალი ჯარიმები? ადამიანების შეგნება? არ ვიცი.

✔ერევანში ძალიან ბევრი პარკია, ხეებით და გამწვანებით, სადაც მყუდროდ მოკალათება და დასვენება შეგიძლიათ.

✔ აქვე აღვნიშნავ ღია კაფეებს, რომლებიც უხვადაა და გული მწყდება რომ ჩვენთან მაგის კულტურა ჯერ ვერ განვითარდა.

✔ ყველაზე მთავარი და დასაფასებელი ფართო ტროტუარები და სასეირნო ადგილებია. მათ აქვთ ტროტუარები სადაც მანქანები არ ჩერდებიან! სადაც ადამიანებს მშვიდად შეუძლიათ ფეხით გადაადგილება, ტროტუარები, რომლებიც მხოლოდ ქვეითებს ეკუთვნით.

✔ ერევანი 2-3 დღის ქალაქია, თუმცა, ვფიქრობ აუცილებლად სანახავი.

ჩემი ორდღენახევრიანი ვოიაჟი ერევანში დაახლოებით 350 ლარი დაჯდა. ამ 350 ლარიდან 100 ლარი სასტუმროში გადავიხადე ( 3 ღამე), 50 ლარი სუვენირებს და სომხურ კონიაკს დავუთმე, ცოტა ვიშოპინკე კიდეც და მშიერიც არ ვყოფილვარ და საღამოობით სომხურ ლუდსაც გეახლებოდით.

ზოგადი დაკვირვებით კაფეები ერევანში უფრო იაფია, ვიდრე ჩვენთან, თბილისში. ცხადია ცენტრალურ ქუჩებზე უფრო სიძვირეა, თუმცა, საერთო ჯამში ნორმალურ ფასად ძალიან გემრიელ კერძებს მიირთმევთ. ერთადერთი რაც შევნიშნე და ცოტა მეწყინა კიდეც, ის იყო, რომ „ამერიკანოს“ დიდად არ წყალობენ. მხოლოდ ერთი კაფის მენიუში შევხვდი.

ერთ-ერთი საუკეთესო თრიფი გამომივიდა. მიხარია რომ ერევანში ვიყავი.

 

 ბონუსად ვიდეო ამ ყველაფრის თვალსაჩინოებისთვის 🙂