აბიტურიენტობიდან იურისტობამდე

2010 წლის 30 იანვარს მე აბიტურიენტი ვიყავი და სიყვარულოვნას ბლოგი შევქმენი. მის მერე 5 წელი გავიდა.
ჩვეულებრივი, სტანდარტული აბიტურიენტობა მქონდა. ვიყავი ნიჭიერი, მაგრამ ზარმაცი :) ვემზადებოდი მასწავლებლებთან და ვაპირებდი ჩამებარებინა იმ ფაკულტეტზე, რომელიც წლების წინ შევარჩიე – იურიდიულზე.

2015 წლის 30 იანვარს ვორდფრესმა სიყვარულოვნას ბლოგს დაბადების დღე მიულოცა. 5 წელი გავიდა. დღეს გავიგე ბოლო გამოცდის ქულაც და უკვე იურისტი ვარ. 4,5 წელი ვსწავლობდი უნივერსიტეტში. დამატებითი სემესტრი დავასრულე ეხლახანს.

მიუხედავად იმისა, რომ თსუ-ზე უამრავ ცუდ რაღაცას ამბობენ, მაინც ძალიან მიყვარს. არ ვიცი სხვა ფაკულტეტებზე რა ხდება, მაგრამ რაც მესმის იმ ფაქტებზე დაყრდნობით შემიძლია ვთქვა, რომ იურიდიული ფაკულტეტი საუკეთესოა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. თუნდაც ის რად ღირს, რომ ზუსტად ვიცით როდის გაიხსნება ბაზები, როდის დაემატება ადგილები კონკრეტულ საგნებს და ა.შ.

Mr._Happyალბათ გამიმართლა, რომ ამდენი წლის განმავლობაში მხოლოდ 1 ლექტორი მახსენდება, რომელიც მძულს და ვერ ვხვდები რატომ არის დღემდე თსუ-ში. მგონი ეგ და უნივერსიტეტი ერთი ასაკისანი არან, 97-ის :) იყვნენ მეტნაკლებად კარგები და ძალიან კარგებიც. რამდენიმე მათგანი ალბათ ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში მემახსოვრება. ზოგი იუმორის გრძნობის ქონის გამო, ზოგი ცოდნის და ზოგიც ორივეს ქონის გამო.

დღეს, როდესაც ჩემს ბაზაში დაეწერა რომ 240 კრედიტი დავაგროვე, ბედნიერი ვიყავი. არაჩვეულებრივი გრძნობაა. თუნდაც ის რად ღირს, რომ მუდმივად არ მაწუხებს შინაგანი ხმა ადექი იმეცადინე და ნუ უსაქმურობო.

აბოტურიენტობიდან იურისტობამდე – 5 წელი გავიდა. 5 წელია ბლოგზე ვწერ. 5 წელია ჩემს ბლოგს და იმ რამოდენიმე მკითველს, რომელიც კიდევ შემორჩა ბლოგს, ვუზიარებ ჩემთვის მნიშვნელოვან ამბებს. ხანდახან ძალიან პირადულს, ხანდახან ძალიან უაზროს, ხანდახნ კი საჭიროს და გამოსადეგს.  ?????????????????????????????????????????????????????????????????

ამ 5 წლის განმავლობაში გავხდი სტუდენტი, ვიმოგზაურე თურქეთში, ჰოლანდიაში, ჩეხეთში, გერმანიაში, ლატვიაში, დავიწყე მუშაობა და დავასრულე უნივერსიტეტი და პარალელურად განვაგრძობდი ბლოგზე წერას.

P.S მე მაინც მგონია, რომ სანამ მაგისტრატურას არ დავამთავრებ იქამდე იურისტი ვერ ვიქნები. იმიტომ რომ ამ წლების განმავლობაში მხოლოდ ზედაპირულად ვისწავლე ის, რაც ძალიან მაინტერესებს. სისხლის სამართლის შესწავლას აუცილებლად გავაგრძელებ მაგისტრატურაზე, ოღონდ ჯერ არა. ჯერ უნდა დავისვენო უნივერსიტეტისგან.

chiquita-dm2-minion-dave-bananas

2014

რაც სიყვარულოვნას ბლოგი არსებობს მის მერე ვწერ წლის შემაჯამებელ პოსტებს. ხოდა, 2014 წელი მგონი ყველაზე მაგარი წელი იყო, ყოველშემთხვევაში რაც მახსოვს იმ წლებთან შედარებით.

პირველ რიგში ის უნდა აღვნიშნო რომ მუშაობა დავიწყე. ორგან. დეველოპერულ კომპანიაში, “არქი ჯგუფში” და პალიტრა TV-ში, სოციალური მედიის მენეჯერი ვარ.

მეორე, ავიხდინე ოცნება და ვიყავი ამსტერდამში, ჩემი აზრით ყველაზე ლამაზ და ყველაზე მაგარ ქალაქში. ჰააგა, პრაღა, დრეზდენი და რიგაც მოვინახულე, მაგრამ ამსტერდამი მაინც #1 ქალაქად რჩება ჩემთვის და ვერ წარმომიდგენია მასზე უკეთესი სხვა რა შეიძლება ვნახო.

და ბოლოს, როგორც იქნა დავამთავრე უნივერსიტეტი! 4 ფინალური გამოცდაღა დამრჩა, ჯერ ბოლომდე დამთავრებული არ მაქვს, მაგრამ მაინც!

მთელი წლის განმავლობაში იყო პატარ-პატარა რაღაცები, რაც კარგი იყო. მაგრამ გადავწყვიტე რომ მხოლოდ მთავარი მოვლენები დამეწერა.

მინდა რომ ყოველ შემხვედრს მოვუყვე თუ როგორი მაგარი წელი მქონდა, მინდა რომ ყველას ვახარო 2014 წლის ჰაილაითები.

კარგი წელი იყო 2014, ბედნიერი ვარ.

P.S გუშინ მეილზე სიყვარულოვნას ბლოგის 2014 წლის შეჯამება მომივიდა თუ გაინტერესებთ გადახედეთ – annual-report

P.P.S არ ვიცი 2015 წელს რა უნდა მოხდეს, რომ 2014-ზე მაგარი იყოს, მაგრამ ოპტიმისტურად ვარ განყობილი და იმედს არ ვკარგავ ^_^

IMG_8015

სულელური საახალწლო სამზადისი

როდესაც მარშრუტკაში ცოტა ხალხია და სააკაძეზე საცობია, საუბარი რა თქმა უნდა “უიმე რა საშინელი საცობიათი” იწყება და სრულდება საახალწლო გეგმებით.
როგორც წესი საცობზე მოთქმა გოდება 5-10 წუთს გრძელდება ხოლმე. მერე ეგუებიან სიტუაციას, გადარეკავენ, გააგებინებენ რომ აგვიანდებათ და გვერდზე ან წინ მსხდომებთან იწყებენ საუბარს და გამორკვევას რა შეიძლება გაკეთდეს ამ საშინელი საცობების გასაქრობად. ხსნის გზას ვერ პოულობენ. ბოლოს ამბობენ რომ, “აი ჩემმა შვილმა მანქანა გარაჟში გააჩერა, ამ საცობებში ვერ ვივლიო”, “ჩემს ქმარს ურჩევნია მარშრუტკით იაროს ვიდრე მანქანით, უფრო იაფი უჯდება” და ა.შ.

საახალწლო სამზადისი და გეგმები ბოლო დროს გახდა აქტუალური. როგორ მიდიან საცივამდე და გოზინაყამდე არ ვიცი, მაგრამ ფაქტია რომ მარშრუტკაში ახალ წელს და გოჭს აუცილებლად მოიხსენიებენ. უმეტესობა თვლის, რომ საახალწლო სუფრაზე აუცილებლად უნდა იყოს გოჭის ხორცი, საცივი და გოზინაყი, აბა ისე რა ახალი წელია?! ნუ, მართალია საგოჭედ არ ულხინთ, მაგრამ რაღაცას იზამენ.

ნეტა საიდან ან რატომ დამკვიდრდა ადამიანებში ის, რომ ახალ წელს სუფრაზე აუცილებლად უნდა იყოს უამრავი საჭმელი. ან თუ დაფიქრებულან ნეტა, საჭიროა კი? გასაგებია, ახალი წელი მოდის, მეერე? ამის გამო ვალი უნდა ავიღოთ, გავაკეთოთ უამრავი საჭმელი, თავი მოვიწონოთ სანათესაოში და სამეზობლოში, რომ აი მე ესა და ეს მქონდა სუფრაზე და დავაყოლოთ ჩიტის რძე არ აკლდაო?

მე თუ მკითხავთ, ახალი წლის შეხვედრა საჩუქრებით, ტკბილეულით და ცოტა ოდენი ალკოჰოლით იდეალური იქნება! იმ საცივის გაკეთება კი წლის სხვა დროსაც შეიძლება.

P.S მე ძალიან მაინტერესებს სხვისთვის გოზინაყის ჭმევა და დაყოლება “ასე ტკბილად დამიბერდი” საიდან მოვიდა.

აჩუქე ბედნიერება სხვას

ახალ წელზე მეტად მგონი საახალწლო სამზადისი მიყვარს. ძალიან მწყდება გული, რომ თბილისში ეს ყველაფერი მხოლოდ ჭაღების ჩამოკიდებით იწყება და მთავრდება კიდეც. რამდენიმე მაღაზია მანათობელ ნათურებს გამოკიდებს, შუშებზე ქაღალდისგან გამოჭრილ ფიფქებს მიაკრობს, ერთ-ორ სათამაშოსაც მიკიდებს სადმე და… ელოდება ახალ წელს.

არადა, ახალ წელს იდეაში ყველაფერი ლამაზი უნდა იყოს, ქუჩებიც, მაღაზიებიც და იქნება ამის მერე მაინც იყვნენ ადამიანები ბედნიერები. მე მჯერა რომ კარგ გარემოს შეუძლია ადამიანის ხასიათზე იმოქმედოს.

თქვენი არ ვიცი და მე ყოველ ახალ წელს განსაკუთრებულად ველი კოკა-კოლას ღონისძიებებს, რადგან ისინი ყოველთვის გამორჩეული და პოზიტიურია, ეს ბრენდი აშკარად ცდილობს იზრუნოს მომხმარებლების ხასიათზე და  ზამთრის ცივი და უჟმური დღეები ხალისიანი და პოზიტიური გახადოს.

10257419_767807666605876_2796306256728302912_o

ამიტომ ყურადღებით ვადევნებ თვალს კოკა-კოლას ფეისბუქგვერდს. აქ შეხედვა განსაკუთრებით წინასაახალწლოდ მიყვარს. შედიხარ, სქროლავ და ახალწელს გრძნობ. წელს ძალიან მომწონსკოკა-კოლას კამპანია თავისი კეთილი მოწოდებებით. თითქოს რა მარტივია იმის მიხვედრა, რომ ბედნიერების გასავრცელებლად  არ არის საჭირო ზედმეტი ძალისხმევა და სიკეთის კეთება ზედმეტი დანახარჯის გარეშე შეიძლება, მაგალითად ღიმილით, კომპლიმენტის თქმით, უცნობის დახმარებით, ნაცნობის მოკითხვით… მაგრამ სამწუხაროდ ყოველდღიური საზრუნავით დატვირთულებს სულ არ გვახსოვს ეს მარტივი ჭეშმარიტება და გაღიმებაც კი გვავიწყდება. შეგიმჩნევიათ ქუჩებში ხალხი როგორი შეწუხებული სახეებით დადის? ერთმანეთს ვერც კი ამჩნევენ. არადა ერთმა ღიმილმა შეიძლება მთელი დღე შეგიცვალოს და პოზიტივით დაგმუხტოს. მერე შენც გაუღიმებ სხვას, ის კიდევ სხვას და ა. შ. ბედნიერება ხომ გადამდებია ^_^  სხვას რომ ჩუქნი ბედნიერებას მართლა ძალიან მაგარი გრძნობაა!

ეს ნახევრად სახუმარო და სინამდვილეში მართლა ძალიან მნიშვნელოვანი „ყოველდღიური დავალებები“ ამიტომ ძალიან მომწონს. ისეთებია, ყოვედღე რომ არ/ვერ ვასრულებთ იმიტომ რომ ან გვეზარება, ან თავში აზრად არ მოგვდის რომ გავაკეთოთ ან კიდევ რავიცი, მიზეზს რა დალევს რამის არ გასაკეთებლად. ხოდა, კოკა-კოლას ეს დავალებები ერთგვარი ჩელენჯია – ახალ წლამდე ყველა მათგანს თუ შეასრულებ  ყოველდღე კარგ განწყობას შეუქმნი სხვას და შესაბამისად შენც გადასარევ ხასიათზე იქნები. რამდენიმე მათგანის შესრულება ვცადე, მაგალითად, ქუჩაში გავუღიმე რამდენიმეს (ღიმილითვე არც-ერთმა მათგანმა არ მიპასუხა :/ ვერ ხვდებოდნენ რა მინდოდა), ჩავეხუტე დედაჩემს და ავტობუსში მოხუცსაც გამოველაპარაკე, სხვა დროს უბრალოდ ძალიან დამეზარებოდა. ზოგიერთს უბრალოდ ფიზიკურად ვერ შევასრულებ :/ იმიტომ რომ შეყვარებული არ მყავს ყვავილები რომ ვაჩუქო და არც ვინმე მიყვარს სიყვარული რომ ავუხსნა. სამაგიეროდ, თქვენ შეგიძლიათ შეასრულოთ ეს დავალება და თამამად ამიხსნათ სიყვარული :3 ნუ, მე თუ არა იმას მაინც ვინც გიყვართ :D

10303741_10153762136258306_753884691040948658_n

ჩემი მეზობლები

ჩემს ზემოთ მცხოვრები მეზობლები ცოტა ხნის წინ გადმოვიდნენ. ალბათ 7-10 დღე იქნება. წარმოდგენა არ მაქვს ვინ ცხოვრობს, მაგრამ ხმით თუ ვიმსჯელებთ ახალგაზრდა ბიჭი უნდა იყოს და კიდევ გოგო, მგონი თაკო ქვია. სახლში გვიან ბრუნდებიან ხოლმე, ასე 12-ის ნახევრისკენ და ისეთი ხმაურით, რომ მეეჭვება მხოლოდ მე მესმოდეს მათი ლიფტიდან გამოსვლა.  გარდა იმისა რომ ხმაურიანები არიან, მგონი ყრუებიც უნდა იყვნენ. ტელევიზორის ყურება ყოველთვის გვიან ღამით, პირველზე, ორის ნახევარზე უნდებათ. მაშინ, როდესაც მე ჩემს თბილ ლოგინში ვწევარ და დაძინებას ვცდილობ. ტელევიზორს რა თქმა უნდა ბოლომდე აქვს აწეული, ჩამოივლიან ხოლმე ყველა არხს და ბოლოს მაინც რუსთავი 2-ზე აჩერებენ. რეკლამით ვხვდები. ტელევიზორის ხმა იმდენად მაღალია რომ დაძინებაში ყოველთვის ხელს მიშლის. შეიძლება მე მაქვს წიკები, იმიტომ რომ გვერდზე ოთახიდან საათის წიკწიკი თუ მესმის მაშინაც ვერ ვიძინებ და იმ ოთახის კარს ყოველთვის ვხურავ რომ არ შემაწუხოს. საათს აქამდე ყოველთვის ვუმკლავდებოდი, აი ტელევიზორს კი რა მოვუხერხო არ ვიცი. მინდა რომ სადმე შემხვდეს ჩემი მეზობელი და ვთხოვო ტელევიზორს ცოტა ხმადაბლა უსმინეთ-მეთქი. ჯერჯერობით არ მიმართლებს. თან, წარმოდგენა არ მაქვს ვიზუალურად როგორ გამოიყურებიან ჩემი მეზობლები.

images

ჩემს ქვემოთ მოქეიფე ოჯახი ცხოვრობს. მათთან სახლში თითქმის ყოველთვის ქეიფია. რაც ავტომატურად ხმაურს იწვევს. მაღალ ხმაზე იცინიან, მაღალ ხმაზე უსმენენ მუსიკას, რომელიც არ მომწონს და სადღეგრძელოებსაც მაღალ ხმაზე ამბობენ. ესენი ჩემს ზემოთ მეზობლებისგან განსხვავებით დიდი ხანია ცხოვრობენ და მათი ატანა ზაფხულში კიდევ უფრო შეუძლებელია. აივნის კარი ღია მაქვს, მათაც ღია აქვთ და ხმაური ყოველთვის შემოდის. უაზრო სიცილ-ხარხარი და ხმამაღალი საუბარი, ის, რაც მთვრალ/ნასვამ ადამიანებს სჩვევიათ. და ჰო, რა თქმა უნდა ეს ხმაური გვიან ღამემდე გრძელდება. აქამდე ყოველ საღამოს მუსიკასაც ხმამაღლა უსმენდნენ. იმას, რაც არ მომწონს და მეზიზღება, მაგ: რამდენი მალოდინე, ნინო ჩხეიძე და ა.შ. და რა თქმა უნდა გვიან ღამემდე. ერთხელ ვუსაყვედურეთ და მის შემდეგ მუსიკას აღარ შევუწუხებივარ. ეხლა მხოლოდ მათი გამუდმებული ქეიფი, სიცილი, ხარხარი და ხმამაღალი საუბარი მიშლის ხელს.

სხვების არ ვიცი, მაგრამ მე პირველი საათისთვის ყოველთვის ვწევარ ლოგინში და ვცდილობ დავიძინო, მაგრამ ხელს ხმაური მიშლის.

ხე, სახელად “სიყვარულოვნა”

სანამ მაღვიძარა დარეკავდა, წვიმის ხმამ გამაღვიძა. შეიძლება სხვა ნებისმიერ შაბათ დღეს გამხარებოდა კიდეც წვიმა, იმიტომ რომ ლოგინიდან არ ავდგებოდი და წიგნს, ჩაის, ყავას და ლეპტოპს მოვიმარჯვებდი. ხან ფილმს ვუყურებდი, ხან სერიალს, ხან წავიკითხავდი და ამ ყველაფერს ხან ჩაის და ხან ყავის თანხლებით შევასრულებდი. სრული იდილია იქნებოდა ჩემნაირი ზარმაცი ადამიანისთვის.

მაგრამ, დღეს ის შაბათი იყო როდესაც არც წვიმა და არც ქარი არ მაწყობდა. ძლივს ავდექი ლოგინიდან, ცოტა ხანი ოთახიდან ოთახში ვიბოდიალე, მერე ცივი წყალი დავლიე და ოდნავ გამოვფხიზლდი. ჯერ კიდევ მქონდა იმედი რომ წვიმა შეწყდებოდა.

კედები ჩავიცვი და სახლიდან ისე გამოვედი. აი მანდ მივქარე. ნორმალური ადამიანი წვიმაში, ტალახში და უბედურებაში კედებს არ ჩაიცვამს. მითუმეტეს, როცა ხის დასარგავად მიდის.

15:50-ზე უკვე ხაშურში ვიყავი.

World Wildlife Fund-ის ინიციატივით და ხელშეწყობით “ტყის კვირეული” იმართება. კვირეულმა სტარტი წინა შაბათს, წავკისში აიღო და თბილისის მერიის გამგებლობაში არსებულ საცდელ სატყეო უბანზე ნერგები დაირგო. დღეს კი ხაშურმა გვიმასპინძლა. უჟმური ამინდის, წვიმის და ტალახის მიუხედავად ტყემდე მაინც მივაღწიეთ. მართალია ტალახში სრიალ-სრიალით და ფეხსაცმელზე აკრული უზარმაზარი ტალახის და ბალახისა, მაგრამ ეგ არაფერი. ნერგები დავინაწილეთ და დარგვას შევუდექით. იმისათვის რომ ნერგი სწორად დაირგოს, საჭიროა ვიცოდეთ რამდენიმე დეტალი:

✿ ხე ირგვება გვიან შემოდგომით ყინვების დადგომამდე, ან ადრე გაზაფხულზე, ყინვების დასრულების შემდეგ;
✿ ორმოს იღებენ ბარით ან სპეციალური ბურღით, რომლის სიღრმე დაახლოებით 20-25 სმ-ია;
✿ დარგვისას ფესვი მთლიანად იფარება მიწით. ორმოს ამოვსებისას ნერგს ოდნავ წამოწევენ, რომ არ დაზიანდეს ფესვი;
✿ დარგული ნერგის გარშემო ნიადაგს ფრთხილად ტკეპნიან ქუსლით. ნერგის გარშემო ქმნიან ოდნავ ჩაღრმავებას, ანუ “ჯამს” ტენის დაგროვებისთვის;
✿ნერგი უნდა იყოს 2-3 წლის ხნოვანების და სიმაღლეში არ უნდა აღემატებოდეს 1 მეტრს (ფესვის ჩათვლით);
✿ ნერგების მწკრივებში დარგვისას მათ შორის დაშორება მწკრივში უნდა იყოს დაახლოებით 1,5 მეტრი, ხოლო მწკრივებს შორის მანძილი – 2 მეტრი.

ორმო უკვე ამოთხრილი დამხვდა, მხოლოდ ის მევალებოდა ნერგი მომეთავსებინა ორმოში, მიწა მიმეყარა და ნერგის გარშემო ცოტა დამეტკეპნა. მგონი ყველაფერი სწორად შევასრულე ツ დარგვის შემდეგ სახელიც დავარქვი და ნერგს პატარა ფურცელი ძაფით შევაბი. ხეს რა თქმა უნდა სიყვარულოვნა ჰქვია.

ჩემი დარგული ხე ^^

ჩემი დარგული ხე ^^

23 წლის მანძილზე პირველი ხეა, რომელიც საკუთარი ხელით დავრგე.

“ტყის კვირეული” 23 ნოემბერს სრულდება და მას ზოოპარკი უმასპინძლებს. გაიმართება “ეკო გაკვეთილი”, რომლის ფარგლებშიც მოხდება ხის დარგვის იმიტირება და სწავლება. მისულ სტუმრებს სპეციალისტი გააცნობს თუ როგორ ხდება ხის ნერგვის დარგვის პროცესი, ასწავლიან როგორ მოუფრთხილდნენ ხეს, მცენარეებს და ტყეს. ზოოპარკში ბავშვების გასართობად მიწვეულები არიან “ქუჩის თეატრის” მსახიობები, ოჩოფეხებიანი კლოუნები და ანიმატორები.

ამინდის მიუხედავად სახლში გადასარევ განწყობაზე დავრბუნდი. ბოლო-ბოლო, პატარა ამბავი ხომ არაა, ხე დავრგე!

P.S ხაშურში, ტყეში, დიიიდი, ფუუმფულა პანდა გვყავდა :3

Share the good

ეჭვი მაქვს თბილისში უფასო კოკა-კოლას უფრო მეტი ადამიანი აირჩევდა ვიდრე სხვისთვის სიკეთის გაკეთებას. შეიძლება სანამ ვინმე სიკეთის გაკეთებას აირჩევდა იქამდე დაეზიანებინათ და გაეფუჭებინათ აპარატი.

კოკა-კოლას რეკლამები ყოველთვის პოზიტიური და სასიამოვნოა. თითქმის ყოველ ახალ წელს ველოდები მათგან რამე ახალ რეკლამას, და ყოველთვის დარწმუნებული ვარ რომ ყოველი მომდევნო წინაზე უკეთესი იქნება <3

ეს ვიდეო რგოლი ადრეც მაქვს ნანახი და ვგონებ სულაც არ არის კოკაკოლის 2015 წლის საახალწლო/საშობაო რგოლი. მაგრამ, როდინდელიც არ უნდა იყოს საოცრად კარგია და მინდა, რომ თბილისშიც გააკეთონ :/