ცუდი გოგოს ოინები

როდესაც მასა კონკრეტულ რამეს ამოიჩემებს და მუდმივად იმის ქება დიდებაშია მაშინვე მიქრება რაიმე სურვილი რომ მეც დავინტერესდე. არ აქვს მნიშვნელობა წიგნია, ფილმია, სერალია, გადაცემაა, მუსიკაა თუ რა არის. არც სნობი ვარც, არც რამე მსგავსი, უბრალოდ აღარ მიზიდავს და აღარ მაინტერესებს ხოლმე. თუმცა, მთავარი ამ ამბავში ის არის, რომ რაც არ უნდა იყოს ის, დიდი ხნის მერე, როცა მითქმა-მოთქმა და საუბრები მორჩება, აუცილებლად ვნახავ, წავიკითხავ, ვუყურებ და ა.შ

ასე იყო “ცუდი გოგოს ოინებზეც”.

7265759720წიგნი გამომცემლობა “ინტელექტმა” საკმაოდ დიდი ხნის წინ გამოსცა, ბევრი საუბრობდა მასზე, უმეტესობა აქებდა და ადიდებდა და შესაბამისად მისი წაკითხვის სურვილმა ჩემში ცოტა ხნით გადაიწია. ასე იყო თუ ისე, რამდენიმე თვის წინ “ცუდი გოგოს ოინები” თანამშრომელმა მაჩუქა, ძალიან გამიხარდა და კითხვასაც შევუდექი. ზუსტად ვიცოდი რომ მომეწონებოდა და არც შევმცდარვარ.

მეოცე საუკუნის მეორე ნახევარი, პოლიტიკური, სოციალური და კულტურული რევოლუციები და ამ ყველაფრის ფონზე სიყვარულის ისტორია რომელიც ფაქტობრივად ბავშვობაში დაიწყო. კარგი ბიჭის და ცუდი გოგოს სიყვარულის ისტორია მთელი მათი ცხოვრების მანძილზე გრძელდება. ავადმყოფური, საშინელი და პირდაპირი მნიშვნელობით დამღუპველი სიყვარულის მიღმა ცუდი გოგოს ცუდი ოინებია. ფაქტობრივად ერთი დიდი ტუტორიალია იმის შესახებ, როგორ უნდა გავუნადგუროთ ადამიანს ცხოვრება, როგორ უნდა მოვირგოთ მისი სიყვარული ჩვენზე და როგორ უნდა ავიწყოთ ჩვენი კეთილდღეობა ჩვენზე შეყვარებული ადამიანის დახმარებით.

პრინციპში, წიგნი საერთოდ არ არის სიყვარულზე, არც რომანტიკაზე და უწი-პუწიზე, წიგნი ადამიანებზეა, და იმაზე, თუ რისი გაკეთება შეუძლია მიზანდასახულ, მონდომებულ და კარგად მომზადებულ ადამიანს. წიგნი იმაზეა რომ სოციალური გარემო, დაბადების ადგილი და გარშემომყოფები ჩვენზე და ჩვენს სამომავლო გეგმებზე ძალიან დიდ ზემოქმედებას ახდენს. წიგნი იმაზეა რომ თუ ქალს კარგად ცხოვრება და ბევრი ფული უნდა, ის დათმობს ყველაფერს – ოჯახს, სამშობლოს, სიყვარულს, საკუთარი თავის პატივისცემას და თავმოყვარეობსაც კი. ფულის და ფუფუნების სიყვარული ნამდვილ, გულწრფელ, ბავშვურ სიყვარულზე ძლიერი ყოფილა.

11158086_842544595794594_172673928_n-700x336

წიგნი მეოცე საუკუნის 50-იანი წლების ფაქტობრივად სამი კონტინენტის პოლიტიკურ, ეკონომიკურ და სოციალურ ცხოვრებას გვაცნობს და ამ ცხოვრების მიღმა მყოფ ძლიერ სიყვარულს, ტკივილს, ვნებას, თანადგომას, დახმარებას, პატიებას და ადამიანებს.

 

წერილი სანტას

თოვლის ბაბუასთვის წერილი არასდროს მიმიწერია. სანამ წერა-კითხვას ვისწავლიდი იქამდე გამანდეს საიდუმლო და მითხრეს, რომ თურმე ნუ იტყვით და არ არსებობს.

მე მისი მჯერა, მჯერა რომ არსებობს. ხოდა გადავწყვიტე წერილი მივწერო.

ბევრი არაფერი მინდა – ნორმალური სამსახური, ისეთი, სადაც ანაზღაურება იმის ადეკვატური იქნება რასაც ვაკეთებ, ისეთი, სადაც დასვენების დღეები იარსებებს და კატეგორიულად არ მოითხოვენ რომ შაბათ-კვირას სახლში ვიჯდე და პირადი ცხოვრება აღარ მქონდეს.

კიდევ ნებისყოფა მინდა, რომ დაწყებული საქმე ბოლომდე მივიყვანო, ნებისყოფა რომ 2015 წლის მაისში დაწყებული საქმე 2016 წლის ბოლოს მაინც რომ მოვრჩე. ნებისყოფა, რომ 2016 წელს განსაზღურული to do list შევასრულო (უნდა ჩამოვწერო, ჯერ მხოლოდ ტვინში მაქვს ჩამოწერილი).

მოგზაურობა და დამატებით რამდენიმე (ორი მაინც) ქვეყნის ნახვა მინდა. დასვენება და სიმშვიდე მინდა.

მჯერა რომ 2016 წელი იმაზე კარგი იქნება ვიდრე 2015 წელი იყო :)

h1

ბათუმი

batumiერთ არც თუ ისე მშვენიერ დღეს, როდესაც მეგობართან ვიყავი ქეთომ თავისთვის ჩაილაპარაკა, ამ ხელფასზე ბათუმში მინდა წასვლაო. ბათუმს როგორც კი ყური მოვკარი ეგრევე წამოვხტი, თუ მაინც და მაინც დაგინებული არ გაქვს, რომ მარტო უნდა წახვიდე, თუ შეიძლება მეც წამოგყვები-მეთქი. წამოდიო, გაუხარდა.

დავთქვით თარიღი, 11 დეკემბერი, მეც რომ მქონოდა ხელფასი აღებული და ქეთოსაც ძალიან არ ჰქონოდა თავისი დახარჯული. მე ბუქინგ.ქომზე და ეარბიენბიზე ბინებს და სასტუმროებს ვეძებდი. ზოგი მეძვირა, ზოგი მომეწონა და დავაბუქმარქე, გამომადგება-მეთქი. ბევრი ფულის დახარჯვაც არ მინდოდა.

ერთ საღამოს, ისე, სასხვათაშორისოდ ჩემს მშობლებს ვუთხარი, შაბათ-კვირას ალბათ ბათუმში წავალ, ორი დღე დავისვენებ-მეთქი და ის ის იყო უნდა დამემატებინა, რომ სასტუმროც მგონი შევარჩიე-მეთქი რომ მამაჩემმა მკითხა ჩვენს ბინაში მიდიხართო? ხოდა, ეგ კითხვა იყო და მეც მოულოდნელად გამახსენდა, რომ უი! მე ხომ ბათუმში ბინა მაქვს! პატარა, საყვარელი, გადასარევი ხედით და ა.შ. ცხადია როგორც კი ჩემებმა გააცნობიერეს რომ არ მახსოვდა ბინის არსებობის შესახებ, ორხმაში დამცინეს, მთელი საღამო დამცინოდნენ.

მერე პარასკევი საღამოც დადგა. მეტროს ავტობუსით გადავწყვიტეთ წასვლა. დროის მიხედვით ყველაზე მეტად ეგ გვაწყობდა. 8 საათზე გავიდა და სადღაც 3-ის ნახევარზე უკვე ბათუმში ვიყავით. კი კომფორტულია, კი ყავა/ჩაი აქვთ, წყალიც და კი ყველას თავისი მონიტორი აქვს სადაც შეუძლია ფილმს უყუროს, ან ითამაშოს ან რამე ქნას, მაგრამ 6 საათი მგზავრობა არის მომაკვდინებელი. ასე ძალიან რომ არ ვიღლებოდე მგზავრობით ალბათ ყოველ შაბათ-კვირას ვივლიდი ბათუმში.

შაბათს დილით უკვე ბათუმში სასეირნოდ გავედით.

batumi

ამ პერიოდში, ზამთარში, პირველად ვიყავი. სიწყნარე, სიმშვიდე, ლურჯი ზღვა, ბევრი თოლია, სუფთა ქალაქი, მზე, უღრუბლუ ცა – ყველაფერია საიმისოდ რომ თავი ბედნიერად იგრძოს ნებისმიერმა.
რამდენიმე მიზეზი მაქვს რომ ბათუმი მიყვარდეს:
1. არ ჰგავს საქართველოს ტიპიურ ქალაქებს, ყველასგან განსხვავებულია;
2. ლამაზია
3. მშვიდია
4. ამ ქალაქში შეუძლებელია რომ ვინმე უბედური იყოს
5. და ყველაზე მთავარი – ზღვა! იქ, სადაც ზღვაა ყველაფერი კარგადაა.

batumi

თბილ, ლამაზ, ვიწრო, ქვაფენილიან ქუჩებში სეირნობა, ძალიან პატარა და მყუდრო კაფეებში დალეული გლინტვეინი, ზღვის სანაპიროზე მზის ქვეშ წოლა და ზღვის ხმის მოსმენა და ზღვის სუნი, ორი დღის წინ გახსნილი კაფის “დაგემოვნება” (მერე რა რომ არც მენიუ ჰქონდათ, არც სამზარეულო და ჩაიც მხოლოდ მწვანე იყო), 26 მაისის პარკი, ერას მოედანი – ხანდახან ძალიან მშურს მათი, ვინც ბათუმში ცხოვრობს.

batumi

ასე თუ გავაგრძელე, სერიოზულად დავიწყებ ბათუმში სამსახურის მოძებნას.

 

ბედნიერი

მომინდა, რომ ბლოგზე მხოლოდ ორი სიტყვა დამეწერა და მეთქვა რომ კარგად ვარ.

იდეაში კონკრეტული არაფერი მომხდარა რის გამოც შეიძლება ბედნიერი ვიყო, მაგრამ არც ცუდი მომხდარა რამე – ხოდა, კარგად ვარ ^_^

ვაკეთებ იმას რაც მსიამოვნებს, მყავს შესანიშნავი მეგობრები, კარგი თანამშრომლები და სამსახურში კარგი უფროსები. იშვიათად მეუფლება ხოლმე იმის შეგრძნება რომ კარგად ვარ და ბედნიერი ვარ და ეს საღამო, კაკრაზ ის საღამო და წუთებია როდესაც ამას ვგრძნობ და მიხარია.

შეიძლება იმის ბრალიცაა რომ მალე ახალი წელი მოვა და ნელ-ნელა საახალწლო განწყობა მეპარება, საახალწლო სიმღერებს ვუსმენ და სულმოუთქმელად ველოდები როდის განათდება თბილისი :3

შეიძლება იმის ბრალია, რომ ერთ კვირაში ამ დროს ბათუმში ვიქნები. ცხადია თუ რაიმე გაუთვალისწინებელი არ გამოხტა და თუ მოვიფიქრე როგორ უნდა წავიდე – მატარებელი 7-ის 15 წუთზე გადის, საღამოს, მე კიდევ მუშაობას 7-ზე ვამთავრებ, მეტროს ავტობუსებს სტატუსი შეჩერებული აქვთ -_- რამე კარგი და კომფორტულის მოძებნა მომიწევს ამ დღეებში.

შეიძლება იმის ბრალია რომ სამსახურში ადამიანური გრაფიკი დამიბრუნდა – ასე 11-სკენ მივდივარ და 7-ზე უკვე თავისუფალი ვარ, შაბათ-კვირასაც ვისვენებ.

შეიძლება იმის ბრალია, რომ ბოლო 4 წლის განმავლობაში პირველად დავთვერი გუშინ ღამით და ის კარგი განწყობა და შეგრძნება კიდევ მომყვება.

ხოდა, უბრალოდ ბედნიერი ვარ ^_^

ce5af6b16a53d66a5e6d8beb674d12cb

კვირიდან კვირამდე არაფერი იცვლება, ამინდის და საკითხავი წიგნების გარდა.

ჩემი მაღვიძარა ყოველ დღე (კვირის კარდა) 10:00 საათზე რეკავს და შესაბამისად ჩემი დღეც 10 საათზე იწყება. გაღვიძება არ მიჭირს, მაგრამ საწოლთან გამომშვიდობება ძალიან, მითუმეტეს უკვე აცივდა. დილის ტრადიციული პროცედურების და საუზმის შემდეგ, დაახლოებით 10:45 საათზე სახლიდან გავდივარ.

ყველაზე მეტად მარშრუტკის ლოდინი მეზიზღება. არადა, 4 მარშრუტკა მაწყობს, 100, 171, 202 და 122. ყველაზე მეტად 122 ნომერი მიყვარს, ცარიელია ხოლმე, ყოველშემთხვევაში სკამზე ნამდვილად ვზივარ და დანარჩენი მარშრუტკებისგან განსხვავებით ფეხზე დგომა და თავის ძლივს შეკავება არ მჭირდება. მაგრამ, როგორც ხდება ხოლმე – 122 იმდენად იშვიათადად დადის რომ სამსახურამდე მისვლა სხვა მარშრუტკით მიწევს.

დაახლოებით 11:20 საათზე უკვე სამსახურში ვარ. სახლიდან წამოღებულ საკვებს უჯრაში ვაბინავებ, სუფლიორის პულტს და პადს დასატენად ვაერთებ – აუცილებელია, თუ არ მინდა საღამოს ჩემს ეთერს საფრთხე შეექმნას. ამასობაში კომპიუტერი ირთვება. რა საკვირველია ეგრევე მუშაობას არ ვიწყებ, ჯერ ფეისბუქს ვსქროლავ – იქნება და ვინ მომწერა?! ან იქნება და რა მოხდა ქვეყანაზე? ეგეც რომ არა, ჩემი სამსახური ფეისბუქზეა.

პიემებს ყოველთვის ვასუფთავებ. მაგრამ ერთი ადამიანის პიემი შენახული მაქვს და მუშაობის ნაცვლად იმას ვკითხულობ. nothing good happens after 2am და ამ ადამიანთან ჩემი მიმოწერაც მაგის დასტურია.

computer_monotony_by_bleach_ed_na_tsu-d74j01q

დროა მუშაობას შევუდგე.

რამდენიმე საათის განმავლობაში ვცდილობ გადავქექო ჩემთვის ნაცნობი ვებ-გვერდები, ვიპოვო საინტერესო ვიდეოები, სტატიები, ფეისბუქ პოსტები, ფოტოები – და ყველაფერი ის, რაც ადამიანებს აინტერესებთ, ის რასაც ინტერნეტმომხმარებლები უყურებენ, კითხულობენ და თვალს ადევნებენ. ხანდახან მიჭირს, ხანდახან ძალიან მარტივად ვპოულობ ხოლმე. აი დღეს, ძალიან მარტივად ვიპოვე ორი გადაცემისთვის საჭირო ვიდეოები. ასე 4 საათისთვის ორივე გადაცემა მზად მქონდა.

6-ზე პირველი გადაცემა იწყება. მერე 7-ის ნახევრიდან 9-საათამდე ფანჯარა მაქვს. უსაქმურობის ფანჯარა. ამ დროს ძირითადად კითხვას ვუთმობ ხოლმე. დღეს ახალი წიგნი – “ცუდი გოგოს ოინები” დავიწყე. სხვათაშორის მომწონს. ჩემი მოლოდინი გაამართლა და დიდი მადლობა ჩემს თანამშრომელს მისი ჩუქებისთვის <3 ის რომ არა ღმერთმა უწყის როდის მოვაბამდი თავს მის შეძენას. რატომღაც როდესაც ჯერი წიგნების ყიდვაზე მიდგებოდა ყოველთვის სხვა წიგნს ვამჯობინებდი ხოლმე, თურმე ვცდებოდი.

11158086_842544595794594_172673928_n-700x336

9 საათზე მორიგი ეთერი მეწყება. 10-ის 20 წუთზე ჩიტივით თავისუფალი ვარ ხოლმე, მაგრამ ისეთი დაღლილი, რომ სახლამდე ძლივს მივლასლასებ. ის 15 ხანდახან 20 წუთი, როდესაც მარშრუტკას ველოდები მხოლოდ მანქანის ყიდვაზე ვოცნებობ – იქნება და მეყიდა მანქანა?

10 საათისთვის სახლში ვარ ხოლმე.

და ასე ყოველ დღე – ორშაბათს, სამშაბათს, ოთხშაბათს და ხუთშაბათს. პარასკევი მიყვარს, მუშაობას ადრე ვამთავრებ და 7-ის ნახევარზე ვთავისუფლდები.

კვირიდან კვირამდე არაფერი იცვლება, ამინდის და საკითხავი წიგნების გარდა.

 

P.S დღევანდელ დღეს American Horor Story-ს მეხუთე სეზონის საუნდრეკი საოცრად უხდებოდა :)

 

კვირა დღის გემრიელობები

ბოლო დროს ჩვევად მაქვს კვირა დღის სახლში გატარება. იმისათვის რომ სამუშაო კვირის ბოლოს კაარგად დავისვენო და ორშაბათს ახალი ძალებით შევეგებო 1 დღე აუცილებლად სახლში უნდა ვიყო.

სულ უსაქმურად რომ არ ვიჯდე და უსაქმურობისგან არ დავიღალო პატარ-პატარა, მარტივ დესერტებს ვაკეთელ ხოლმე. ამიტომ გადავწყვიტე ბოლოს გაკეთებული ორი გემრიელი დესერტის რეცეპტი გამეზიარებინა თქვენთვის. როგორც წესი მათ ინტერნეტში ვაწყდები და შემდეგ ჩემს ჭკუაზე მომყავს.

1.  უმარტივესი ნამცხვარია, თუმცა ჩემთვის საკმაოდ კალორიული და არც ვიცი რა დავარქვა.
ე.ი გასაკეთებლად დაგჭირდებათ:

  • შოკოლადის პეჩენია 500 გრ (მე ბელვიტას პეჩენიები გამოვიყენე, იმიტომ რომ სხვა ჩემს მაღაზიაში ვერ ვნახე)
  • არაჟანი – 400 გრამი
  • ბანანი – 4 ცალი
  • კაკაო – 4 ს/კ
  • შაქარი – 100 გრამი (ან 150 თუ ტკბილი გინდათ)
  • 1 ფილა შავი შოკოლადი
  • ვანილი
  • ცოტა დარიჩინი

5a25616b4cd1f3bb469b0d9b76d44ef8მომზადება არის უმარტივესი. არაჟანი, კაკაო და შაქარი მიქსერით კარგად უნდა აურიოთ და მერე დაუმატოთ ვანილი და დარიჩინი. ღრმა თეფშზე ან სპეციალურ ჯამში ერთ ფენად ჩაალაგეთ პეჩენია, ზემოდან გადაუსვით კრემი, დაალაგეთ ბანანი, მერე ისევ პეჩენია, მერე ისევ კრემი, ბანანი, პეჩია და ა.შ სადამდეც გეყოფათ პეჩენიები და კრემი. თქვენი ჯამის/თეფშის ზომაზეა დამოკიდებული. შეეცადეთ რომ კრემი არ დაგენანოთ და ბოლო აუცილებლად უნდა იყოს კრემი და დალაგებული ბანანი. ამ ყველაფერს ზემოდან მოახეხეთ შავი შოკოლადი და შედგით მაცივარში რამდენიმე საათის განმავლობაში რომ კარგად გაცივდეს. ბანანთან ერთად სხვა ხილის გამოყენებაც შეიძლება. ატამი, მარწყვი, ან ნებისმიერი რომელიც გიყვართ.  ოღონდ მეეჭვება ვაშლი, მსხალი, საზამთრო ან ნესვი მოუხდეს :)

პეჩიინის ხარჯზე ეს ნამცხვარი საკმაოდ კალორიული გამოდის – 100 გრამი 250 კკალ. და ეს 100 გრამი სულ 1 ციცქნა კოვზია, თუმცა, საოცრად გემრიელი ^_^

2. დღეს დილით ბლინები გავაკეთე ბანანით. 

ინგრედიენტები

  • 100 მლ რძე
  • 1ც კვერცხი
  • 200 გრ შაქარი
  • 150 გრ ფქვილი
  • 2ც ბანანი

blinebiiiფქვილის გარდა ყველაფერი ათქვიფეთ მიქსერით. სჯობს ბანანი დაჭრათ და ჯამში ისე ჩაყაროს, თორემ შეიძლება კარგად არ გაითქვიფოს. როდესაც შეატყობთ რომ შაქარი გადნა ნელ-ნელა დაუმატეთ ფქვილი. მასა უნდა იყოს სქელი. თუ შეატყობთ რომ 150 გრ ფქვილი საკმარისი არ არის, მაშინ ცოტა კიდევ დაუმატეთ. ცხელ ტაფაზე კოვზით გადაიღებთ მასას. თქვენ თავად განსაჯეთ როგორი, რამხელა და რა სისქის ბლინები გინდათ და იმის მიხედვით დაასხით ტაფაზე მიქსერით ათქვეფილი მასა. ორივე მხრიდან უნდა შეიწვას დაბალ ცეცხლზე.

ბლინებს სხვა რომ არაფერი დაუმატოთ მაინც გემრიელი გამოდის ^_^ თუმცა, მე მაინც მოვასხი ზემოდან შოკოლადი და ბანანიც შემოვუწყვე. 100 გრამს სულ რაღაც 120 კალორია აქვს ^_^

P.S ფოტოები ჩემი გადაღებული არ არის და ინტერნეტში მოვიძიე. მართალია იმას მივეჩვიე, რომ სამზარეულოდან ხელ-ფეხ დაჭრილ-დამწვარი არ გამოვიდე. მაგრამ ჩემი გაკეთებული სადილი/დესერტი რომ გემრიელთან ერთად ფოტოგენურიც იყოს, ეგ ჯერ ვერ დავამუღამე.

P.P.S გემრიელი რეცეპტების პოვნა (სადაც მე ვეძებ ხოლმე) შეგიძლიათ Gemrielia.ge -ზე და კულინარიუმის ფეისბუქ გვერდზე.

მე

ძალიან დიდი ხანია ბლოგზე არ დამიწერია. შემოვირბენ, დავხედავ და მერე წითელ X-ს ძალიან ნელა, მძიმედ ვაჭერ ხოლმე. არ მინდა ბლოგის დატოვება ისე, რომ ახალი პოსტი არ დავტოვო. მაგრამ სათქმელიც თითქოს არაფერი მაქვს.

უკვე 1 წელი და 4 თვეა ვმუშაობ. მუშაობა ორ კომპანიაში (არქი ჯგუფი და პალიტრა TV) ერთდროულად დავიწყე და აქამდე ზუსტად ერთი და იგივე საქმეს ერთნაირი რუდუნებით და მონდომებით ვასრულებდი. ადვილი, მარტივი და საჩემო საქმე იყო. ახალი არაფერი. თუმცა საინტერესო.

ბოლო რამდენიმე კვირაა პალიტრა TV-ში ახალი საქმე დამევალა. ერთ-ერთი გადაცემის, “ინტერნეტპალიტრის“, პროდიუსერი ვარ. რა აღარ მიფიქრია ჩემს სამომავლო საქმიანობაზე, მაგრამ ვერასდროს წარმოვიდგენდი თუ რომელიმე გადაცემის პროდიუსერი გავხდებოდი.

პირველად როდესაც ეს საქმე შემომთავაზეს ცოტა დავფრთხი. მოსაფიქრებლად დროც კი ვითხოვე. შემდეგ გადავხედე გადაცემას, გავეცანი და დავთანხმდი კიდეც. თავიდან ნელ-ნელა ვსწავლობდი და უკვე 2 კვირაა, ან ცოტა მეტი, დამოუკიდებლად გამყავს პირდაპირ ეთერში.

ჩემს მოვალეობაში დღეში ორი, 25 წუთიანი გადაცემის აწყობა და მომზადება შედის. ერთი შეხედვით მარტივია, მაგრამ მე ახალი პასუხისმგებლობები და ზოგადად სიახლეები არ მიყვარს. მაგრამ ახალ საქმეს უკვე შევეგუე. მივეჩვიე და საინტერესოც მეჩვენება. ცოტათი რთული, საპასუხისმგებლო და საინტერესოა. ზოგადად ტელევიზიაში მუშაობაა საინტერესო. ბევრი ახალი რაღაც ვისწავლე და მომწონს.

დრო მქონდა და რატომაც არა?!

უნივერსიტეტი დავამთავრე, დიპლომიც მომცეს და კი, იურისტი მეთქმის, მაგრამ ჩემი საქმიანობა ძააალიან შორსაა იურისპრუდენციისგან. ცოტათი გული მწყდება. როდესაც პროფესიას ვირჩევდი ზუუსტად ვიცოდი რა და როგორ მინდოდა. მერე ვსწავლობდი, მსიამოვნებდა ახალ-ახალი საგნები, ლექტორები და ის, რომ ოდესმე იურისპრუდენციაში ვიმუშავებდი, რა თქმა უნდა სისხლის სამართლის მიმართულებით. მაგისტრატურის გაგრძელებას ვფიქრობდი. როდესაც გადაცემის პროდიუსერობა შემომთავაზეს და როდესაც დავთანხმდი, ჩემი გეგმები გვერდზე გადავდე. არ ვნანობ.  ჯერჯერობით. კარგად ვგრძნობ თავს. მომავალში რა იქნება მაგაზე არ ვფიქრობ. არც ის ვიცი გავაგრძელებ თუ არა ისევ სწავლას.

ერთადერთი ის “ტეხავს”, რომ მუშაობას 10-ის ნახევარზე ვამთავრებ და შაბათსაც ვმუშაობ 4-მდე. მაგრამ ეგ ყველაზე ნაკლები პრობლემაა. კვირის დღეებში ისედაც არ გავდიოდი ხოლმე სახლიდან და კომპიუტერთან ვაღამებდი. ამჯერად ჩემი კომპიუტერთან ჯდომა სასარგებლო საქმედ გადაიქცა და მსიამოვნებს კიდეც. ცოტა დრო მაქვს მეგობრებისთვის, მაგრამ არც იმდენად ცოტა რომ დავივიწყო და მათი ნახვა ვერ მოვახერხო.

მოკლედ, დავიწყე და ვეღარ გავჩერდი. იმის თქმა მინდოდა, რომ კარგად ვარ, მშვიდად და ბედნიერად, და კიდევ იმის რომ ჩემი ბლოგი ისევ ძალიან მიყვარს და ოდესმე ისევ დავუბრუნდები წერას ^_^

ჰმ, მე – პრუდიუსერი, ვინ იფიქრებდა :)