მე მიყვარს ლექსები,რომლებსაც მალავენ.

ყოველთვის მჯეროდა რომ ადამიანები არ არიან ისეთები როგორებადაც მოაქვთ თავი. მათი შინაგანი სამყარო ბევრად უფრო “წმინდაა”, ან “ბინძური”. სულ სხვა სამყაროს იტოვებენ თავისთვის და სულ სხვას გვანახებენ ჩვენ. ძნელია ჩასწვდე და “შეისწავლო” ის სამყარო, რომელსაც გიმალავენ. მაგრამ არა შეუძლებელი. ვთვლი, რომ ერთადერთი გზა რისი საშუალებითაც შეძლებ რომელიმე ადამიანის “დამალული ბუნების” დანახვას ხელოვნებაა. უფრო ზუსტად კი ლექსები. ლექსები – სადაც აქსოვენ თავიანთ სულს, გრძნობებს, ოცნებებს, ნატვრას და ყველაფერს რაც გააჩნიათ. აქსოვენ რაც სტკივათ, რაც უხარიათ, რაც აცოცხლებთ, აქსოვენ იმას რაც არიან სინამდვილეში. არ “თაღლითობენ” ლექსის წერის დროს, არ არიან ისინი ყალბები. ოღონდ ეს ყველაფერი მაშინ თუ არ იწერება ლექსი ხალხისთვის, მასისთვის, ბრბოსთვის. მე მიყვარს ლექსები, რომლებსაც მალავენ. მიყვარს იმათი ლექსები ვისაც პირადად ვიცნობ.

აღფრთოვანებული დავრჩი ერთი ჩემი ნაცნობის ლექსებით.. =))) ბევრ რამეს მივხვდი, ბევრიც მასწავლა. მთელი დღეა ვზივარ და ვკითხულობ და ყოველი ლექსის შემდეგ უფრო და უფრო მეტი პატივისცემით ვიმსჭვალები მის მიმართ.

3 thoughts on “მე მიყვარს ლექსები,რომლებსაც მალავენ.

  1. wasp

    getanxmebi…mec vwer leqsebs….mxolod chemtvis ….ar vwer “ise” rom xalxma waikitxos…tumca ramodenime stropi blogze maqvs gamoyenebuli postebistvis🙂

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s