იქ

არ ვიცი იქ რისთვის მივდივარ ხოლმე.
გარშემო სიცივე, ბევრი ნაძვი, სიჩუმე და რაღაცნაირი უხერხული გარემოა.
ხალხი კანტიკუნტად. ძირითადად შავებში ჩაცმული.

მხოლოდ შავი მიწა, ქვები და ხეები. ვგრძნობ რომ ტკივილია, დიდი დოზით თან.
მივდივარ და მგონია შვებას იქ ვიპოვნი. იქ გადამივლის მონატრება.
ვჯდები და არ ვიცი რა ვქნა.
მარტო ვარ. აქ შემიძლია თავისუფლად ვიტირო. ვერავინ დამინახავს, არ მომიწევს ცრემლების და აწითლებული თვალების დამალვა. იმის ახსნა და თამაში რომ I’m ok.

ვზივარ ერთ ადგილზე გაყინული, ხელში ერთჯერადი სალფეტკით და არ ვფიქრობ არაფერზე. ვერც ის ტკივილი მოვიშორე, რომელიც 6 თვის წინ ვიგრძენი. ვერც ის მონატრება, რომელიც უფრო და უფრო ძლიერდება, ვერც დანაშაულის გრძნობა, რომელიც უადგილოა და არ ვიცი საიდან მოვიდა. ვერც სიმშვიდე ვნახე.

ალბათ აქ იმისთვის მოვდივარ, რომ თავისუფლად ვიტირო. რომ არავინ დამინახოს.

3 thoughts on “იქ

  1. anorther

    იქ სხვა სამყაროა, უფრო ნამდვილი… მონატრებაც უფრო სხვანაირია, ცრემელბიც…

    Reply
  2. Floydian-girl

    მაგარია ❤ სხვა პოსტებსაც წავიკითხავ)
    იქნებ, შენც გადახედო ჩემს ბლოგს. ))))

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s