never let me go, the notebook და გოგონა რომელმაც კრაზანების ბუდე დაანგრია

1. არასოდეს გამიშვა

როცა არ ვიცოდი რა გამეკეთებინა, არც საქმე მქონდა და ფეისბუქზეც არაფერი ხდებოდა გადავწყვიტე რამე ფილმი მენახა. როგორც წესი ფილმებს იშვიათად ვუყურებ, მართლა რომ არ ვიცი რა გავაკეთო მაგ შემთხვევაში ხოლმე. მიყვარს მსუბუქი, ზედმეტი ფილოსოფიის და ფიქრების გარეშე სანახავი ფილმები. რამე რომატიკას ან მის მსგავს ვეძებდი. სათაური შესაბამისი ჰქონდა never let me go. არც კი მიფიქრია რომ ეს ფილმი არ იქნებოდა სიყვარულზე, რომანტიკაზე, უწი-პუწობაზე და ა.შ მოვკალათდი, ყავა მოვიდგი გვერდზე და ყურება დავიწყე.

არ იყო სიყვარულზე, არ იყო წვიმაში ჩახუტებაზე და კოცნაზე, არ იყო “შენ ჩემთვის მთელი სამყარო ხარ” და ასე შემდეგ. ფილმი იმ ადამიანებზეა რომლებსაც სპეციალურად ქმნიან იმისთვის, რომ წლების შემდეგ ვიღაცებს დონორობა გაუწიონ. გადაუნერგონ ხან ფილტვი, ხან თირკმელი და ხანაც გული. იმისთვის შექიმნენ რომ ვიღაცის სიცოცხლეს შეეწირნონ.

ფილმით აღფრთოვანებული დავრჩი. თან საშინელი უსამართლობის გრძნობა გამიჩნდა. წარმოიდგინეთ, იგებთ რომ იმისთვის იცოცხლეთ რათა სხვის ჯანმრთელობას შეეწიროთ და ვერაფერს იზამთ. ვრ გაიქცევით, ვერსად. და პარალელურად არცკი იცით რა ხდება ქვეყანაზე. თქვენთვის მხოლოდ ისაა ცნობილი რასაც “სკოლაში” გასწავლიდნენ და იმის იქით არ არსებობს არაფერი.

ფილმის ნახვიდან კაი ხნის შემდეგ გავიგე, რომ თურმე წიგნი არსებობს. იგივე სახელწოდებით და თურმე ეს წიგნი ქართულადაც იყო ნათარგმნი. დაბადების დღეზე ალუკარდმა მაჩუქა. თხელი წიგნია, გარეკანზე მსახიობები არიან გამოსახულნი. წიგნი და ფილმი იდენტურია. უბრალოდ, წიგნში პატარა წვრილმანებია, რომლებიც ფილმში არ არის. წიგნი კიდევ უფრო ნაკლებად ეხება სიყვარულს, წიგნში უფრო კარგად ჩანს რატომ ქვია never let me go, რა საერთო აქვს “არასოდეს გამიშვას”  ნაწარმოების შინაარსთან. უფრო მტკივნეულად და დეტალურად არის გადმოცემული აღსაზრდელების ცხოვრება. თავიდან, ვიფიქრე ფილმი სჯობდა-მეთქი, თუნდაც იმიტომ რომ კარგი სანახავია. წიგნის მერე ფილმს ახლიდან ვუყურე და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი მარტივ ჭეშმარიტებაში – ფილმის და წიგნის შედარება არ შეიძლება. ყოველთვის წიგნი სჯობს, მაშინაც თუ ეს ფილმი ზედმიწევნით მიჰყვება წიგნს. თუმცა, ვინანე რომ ჯერ ფილმი ვნახე და მერე წიგნი. მაგრამ რა ჩემი ბრალია, მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი წიგნის არსებობის შესახებ.

never let me go

2. the notebook

ეს სასიყვარულო დრამა ძალიან ბევრს აქვს ნანახი. პირველად რამდენიმე წლის წინ ვნახე. დროის გასაყვანი კარგი საპოპკორნე ფილმია. ოღონდ, ერთხელ რომ ნახავ და მეორედ აღარ მოგინდება მისი ნახვა ისეთია. უბრალოდ დაგეზარება 2 საათზე მეტი ხანი ორი ადამიანის სასიყვარულო ურთიერთობას უყურო. საინტერესოა როგორ ვითარდება მათი სიყვარული და რამდენი რამის გადალახვა უწევს წყვილს იმისათვის რომ საბოლოოდ მაინც ერთად იყნენ. შეიძლება ითქვამს წყვილის ისტორიას დრაგიკული დასასრული აქვს, პრინციპში არც ისეთი. უარესებიც მომხდარა.

წიგნის არსებობის შესახებ 2-3 თვის წინ გავიგე. გრინმარიმ ფეისბუქზე წიგნის ფოტო დადო და ასე თქვა ძალიან კარგიაო. მომინდა მეყიდა და წამეკითხა. თან სადღაც 7-ლარამდე ღირდა და ჩემი ბიუჯეტიც გასწვდა. მომინდა უბრალოდ წიგნი და ფილმი შემედარებინა ერთმანეთისთვის. ადვილი წასაკითხია. ერთი ჩაჯდომა უნდა, რამდენიმე საათის დათმობა და ყველაფერი მორჩენილია. მარტივი ენით წერია, არაფერი ზედმეტი, სავსეა მოჭარბებული გრძნობებით და უხვი სიყვარულით. წიგნი რომ დავხურე ერთი ის გავიფიქრე, 15 წლის რომ ვყოფილიყავი მოვკვდებოდი ტირილით-მეთქი, ოღონდ თან შეყვარებული 15 წლის თინეიჯერი უნდა ვყოფილიყავი. საერთოდ, ისეთი სიყვარულის როგორიც ამ ნაწარმოებშია არ მჯერა. არ მჯერა იმის, რომ რაღაც სამუდამოდ გრძელდება, რომ სიყვარულს უუუდიდესი ძალა აქვს, რომ სიყვარული ატრიალებს დედამიწას და ასე შემდეგ. ჰო, ვინმე რომ/თუ შემიყვარდება იქნებ შემეცვალოს კიდეც ამ საკითხზე წარმოდგენა, მაგრამ ჯერჯერობით ისეთ რაღაცას როგორიც სიყვარულია სკეპტიკურად ვუყურებ.

როგორი წიგნია იცით? აი, ძილის წინ საკითხავი, ან, სადმე თუ მიდიხართ გრძელგზაზე მაშინ საკითხავი. არ მოითხოვს ბევრ ფიქრს და განსჯას. წიგნი უბრალოდ სიყვარულზეა.

the notebook

3. გოგონა რომელმაც კრაზანების ბუდე დაანგრია.

სტიგ ლარსონის ტრილოგიის ბოლო ნაწილი. თითქმის 1 წელი ველოდებოდი როდის გამოვიდა. ჯერ სექტემბერშიო, მერე ოქტომბერშიო, მერე ნოემბრის შუარიცხვებშიო. აი სტამბაშია და იბეჭდებაო, აი უკვე გამოიგზავნაო და რამდენიმე დღეში გაყიდვაში იქნებაო. მოკლედ, დეკემბრის ბოლოს ხელში ჩამივარდა როგორც იქნა.

თავიდან ცოტა ისე იწყება, მოსაწყენია. არანაირი ექშენი, დაძაბული სიტუაციები, უბრალოდ პოლიციის და სეპოს შიდა სამზარეულოში გარკვევაა. იმისა ვინ ვინ არის, რა უნდა და რას და რატომ ერჩიან ლიზბეთს. ცოტა რთულად იკითხება, მაგრამ ასე 300 გვერდის შემდეგ ყველაფერი ლაგდება, ამდენ სახელს ეჩვევი, უკვე იცი ვინ რატომ არის ნაბიჭვარი და ვინ უფრთო ანგელოზი, ვინ ვის მხარეს იბრძვის და ვინ კვდება. მოკლედ, სიუჟეტი საინტერესოდ და პრინციპში ლოგიკურად ვითარდება. რამდენჯერ იყო ისეთი მონაკეთი როცა სუნთქვაშეკრული ფაციფუცით ვკითხულობდი აბაცებს, ზოგჯერ იყო რომ გული საოცრად მიჩქარდებოდა და ერთი სული მქონდა ის თავი თუ ქვეთავი დროზე ჩამეკითხა და გამეგო როგორ განვითარდებოდა სიტუაცია. იყო მომენტი როცა გულიანად გადავიხარხე. კითხვის დროს ფანტაზიაც მუდმივად მუშაობდა. იმდენად დაწვრილებით და კარგად იყო ყველაფერი აღწერილი რომ ყველას ვცნობ სახეზე და ყველას კარმიდამო ვიცი როგორია : )  კარგად არის დაწერილი, თარგმანიც შესანიშნავია. ლიზბეთი გენიალურია, მიყვარს ეგ გოგო, და ბლუმკვისტი, როგორც ლიზბეთი იტყოდა, ნაბიჭვარია. ყველას თავისი ადგილი მიეჩინა, ზოგს ციხეში, ზოგსაც მიწაში. სამართალმა პური ჭამაო რომ იტყვიან ეგრე იყო.

გოგონა რომელმაც კრაზანების ბუდე დაანგრია

—————————————————–

გამოცდების პერიოდი მაქვს და მეკიდევ წიგნებს ვკითხულობ. ლიზბეთის ისტორიის კითხვას გამთენიისას მოვრჩი და ეხლა ხელები თუ თვალები მექავება რომ რამე წავიკითხო, რამე მოვიგდო ხელთ, ოღონდ არა სისხლის სამართალი და ადამიანის უფლებები.

5 thoughts on “never let me go, the notebook და გოგონა რომელმაც კრაზანების ბუდე დაანგრია

  1. jogos de esqueite

    აუცილებლად წავიკითხავ, მაგარი რამე ჩანს.

    ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა-ში ნახე შეიძლება ქონდეთ.

    Reply
    1. siyvarulovna Post author

      დღიური დიოგენეს გამოცემაა და მეეჭვება სულაკაურის გამომცემლობაში ჰქონდეთ 🙂
      სხვა წიგნის მაღაზიებში ნახე, აუცილებელი არაა ბიბლუსში იყოს ყველაფერი :))
      უბრალოდ მე მიყვარს ბიბლუსი ძალიან, + უნივერსიტეტის პირდაპირ მაქვს და იქ ვყიდულობ ხოლმე.

      Reply
  2. Emily Smith

    გოგონა რომელმაც კრაზანების ბუდე დაანგრია წავიკითხე დაახლოებით იანვარში, აი თებერვალი იწურება და პოსტს ჯერაც ვერ მოვაბი თავი 😀

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s