Author Archives: siyvarulovna

Home Alone – 2 თვე

ღამის 1:55 საათია, ვზივარ და მორიგ ახალ სერიალს The Morning Show-ს მესამე სერიას ვუყურებ, რომელიც ამ საღამოს დავიწყე. რამდენიმე დღის წინ Friends-ის ათივე სეზონი ვნახე (პირველად! და სად ვიყავი აქამდე?!) და ღმერთო როგორ დაბერებულა ჯენიფერ ენისტონი! რომ დავინახე ჩემში ახალი შიში, სიბერის შიში აღმოვაჩინე. ჯერ პაწუკაა, და დიდი ალბათობი ამ წამს დაიბადა, მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ ნამდვილად არ მინდა დაბერება. არადა ამ საკითხზე აქამდე არასდროს მიფიქრია.  თუმცა, სიბერეზე და სერიალებზე ლაპარაკს არ ვაპირებ. 11 დეკემბერს ზუსტად ორი თვე გახდა, რაც მარტო ვცხოვრობ და სწორედ ამის წყალობით მაქვს იმის “ფუფუნება”, რომ ამ დროს წყნარად ვიყო წამოგორებული დივანზე და სერიალს ვუყურებდე.

ორი თვე გავიდა, და ჯერ კიდევ მეკითხებიან როგორია მარტო ცხოვრება, არ მიჭირს? არ ვიწყენ? სახლი არ მენატრება? – ესაა ჩემი სახლი, პატარა, მყუდრო, კომფორტული და ადგილი, რომელიც საშინლად შემიყვარდა. ცოტა ხნის წინ ვიჯექი, ვათვალიერებდი ჩემს ნივთებს, ავეჯს, სკამებს და ვიცოდი, რომ ჩემი იყო და მიყვარდა.

კარგი, წყნარი, ჩუმი და სასიამოვნოა მარტო ცხოვრება. არ მიჭის, ჯერ კიდევ სწავლის ეტაპზე ვარ და რაღაც მომენტში ჯერ კიდევ შეგუების. კი, შეგუების, მიუხედავად იმისა, რომ მომწონს, მაინც სჭირდება შეგუება რაღაცებს. სახლს თავისი რეჟიმი უნდა, თავისი წესები და “მოთხოვნები” აქვს და ერთმანეთს უნდა “შევეწყოთ”. უნდა ვისწავლო და დავამუღამო როდის შემიძლია და როდის უნდა (!) დავალაგო, როდის საჭმელი გავაკეთო და როდის შემიძლია თავს იმის უფლება მივცე მზა სადილი ვიყიდო ან გამოვიძახო, როდის დავრეცხო სარეცხი, არ დამავიწყდეს სახლის განიავება და სუფთა ჰაერის შემოშვება. ვიპოვო კომფორტული ადგილი საკითხავად და მუდმივად განახლების რეჟიმში ვიყო, რათა ერთფეროვანი და მოსაწყენი არ გახდეს ჩემი და ჩემი ბინის ურთიერთობა.

ცოტაა ორი თვე, ჯერ კიდევ ბოლომდე არ მაქვს გააზრებული რომ მარტო ვხოვრობ, დამოუკიდებლად და თავიდან ბოლომდე ჩემზეა დამოკიდებული ყველაფერი, აბოსლუტურად ყველაფერი. ცოტა საშიშია, მაგრამ საინტერესო.

 

Home alone – დადებითი და უარყოფითი მხარეები

რომ მეკითხებიან როგორია მარტო ცხოვრებაო ყოველთვის ერთი და იგივე რაღაცას ვპასუხობ – სახლში რომ ვბრუნდები სიჩუმეა! მთელი დღის განმავლობაში ისეთ ხმაურში და ზუზუნში მიწევს მუშაობა, რომ სიჩუმე ძალიან, ძალიან დაფასდა და უდიდეს პატივს ვცემ.

ჯერ ზედმეტად ცოტა დრო, 3 კვირაა გასული საიმისოდ, რომ შევაფასო მარტო ცხოვრების დადებითი და უარყოფითი მხარეები. თუმცა, რაც ამ დროისთვის დაგროვდა, იმას მაინც დავწერ.

მარტო ცხოვრობის უპირატესობა ისაა, რომ სახლს როცა გინდა დაალაგებ! არავინ გეუბნება მტვერია გადასაწმენდიო, ნაგავი ყრია და მოგავეო, იქნებ ფანჯრები და სარკეები გაგეწმინდაოო… ჯერჯერობით სახლის დალაგების პროცესი მეთვითონ მომწონს. პატარაა და უცბად ლაგდება, მაგრამ სამართლიანობა მოითხოვს აღინიშნოს, რომ დიდად არეული არც არასდროს არის ხოლმე. რამდენიმე საათი ვარ სახლში და ძირითადად დივანზე ვწევარ და რომელიმე სერიალს ვუყურებ :დ

ჩემი სახლი

ამ ყველაფრის საპირწონედ ის დგას, რომ საჭმელს შენ თუ არ მოიმზადებ, სხვა ვერ და არც გაგიკეთებს. გიწევს პროდუქტებზე ზრუნვა, გაკეთება, და თან რაოდენობა კარგად უნდა განსაზღვრო რომ დღეები არ იდოს მაცივარში მთლიანი ქვაბი. სადილის მომზადების შემდეგ დასვრილი ჭურჭლის დარეცხვაც შენს კისერზეა. მერე ამ ჭურჭლის გაწმენდა და კარადაში დაბინავებაც არაა მთლად სასიამოვნო პროცესი, მაგრამ რას ვიზამთ, რაც მინდოდა ის მივიღე :დ მუდმივად მზა საჭმელს ვერ ვიყიდი, ზედმეტად ძვირი სიამოვნებაა. სამაგიეროდ, ყოველთვის იმას ვამზადებ, რაც მიყვარს! და როდესაც ჯერი ყვავილოვან კომბოსტოზე მიდგება არავინ წუწუნებს “ფუ რა სუნიაო”.

დადებითი კიდევ ის აქვს, რომ როცა გინდა და ვისაც გინდა იმას მიიღებ სტუმრად და რამდენხანსაც გინდა იმდენხანს დაიტოვებ, თუ გინდა მთელი ღამით! რასაც გინდა და როცა გინდა მაშინ ჩართავ ლეპტოპში თუ ტელევიზორში, როგორც გინდა ისე ჩაცმული ან გახდილი ივლი სახლში, გათბობის ჩართვა/გამორთვის დროს სხვისი სხეულის ტემპერატურის გათვალისწინება არ გიწევს, აბაზანის თუ ტუალეტის რიგში დგომა არ გჭირდება – ყოველთვის თავისუფალია!

ჰმ, უარყოფითი მხარეების სია როგორც ჩანს არ აღმომაჩნდა, ერთი ისაა, რომ კომუნალურების გადახდამაც ჩემს ანგარიშზე გადმოინაცვლა.

Home alone: 1 კვირა

ოფიციალურად მარტო ცხოვრება პარასკევს, 11 ოქტომბერს  დავიწყე.

პარასკევს, დილით 07:45-ზე ჩემი ძველი სახლიდან რომ გამოვედი საღამოს უკვე ჩემს ახალ სახლში ვიყავი. ცოტა მივალაგე, წყალი გადავივლე და მეგობრებთან ერთად ბარში წავედი. სახლში გვიან მივედი, ალბათ 3 ხდებოდა უკვე და გადასარევად მეძინა. არადა, მეგონა პირველ ღამეს მაინც გამიჭირდებოდა დაძინება. ახალი საწოლი, ახალი ბალიში, ახალი ოთახი და სრულიად ცარიელი სახლი. შეიძლება ალკოჰოლის ბრალიც იყო, არ ვიცი.

შაბათს რა თქმა უნდა გვიან გავიღვიძე. სახლის სრულ დალაგებას შევუდექი. შემდეგ საჭმელი გავაკეთე, გრეის ანატომიის და this is us-ის ახალ სერიებს ვუყურე და ამასობაში მოსაღამოვდა. ქეთოსთან წავედი და დედაჩემმაც დამირეკა, ხარჩო გავაკეთე, მოდი ჭამე და ბარემ დარჩიო. დავბრუნდი დიდუბეში და აღმოჩნდა, რომ ჩემი ძმაც არ ყოფილა სახლში, სოფელში წასულა. თავიდან დარჩენას არ ვაპირებდი, მაგრამ ბოლოს მაინც ძველ ოთახში მოვთავსდი და გემრიელადაც მეძინა 🙂

კვირას დაახლოებით 10 საათი იქნებოდა რომ გამეღვიძა, ვისაუზმე და ჩემს სახლში დავბრუნდი. რაღაცები მქონდა გასარეცხი და სანამ ირეცხებოდა მე სერიალს ვუყურებდი. გაირეცხა, დავფინე და ეხლა რა ვაკეთო სახლში-მეთქი და მეც სოფელში წავედი. სახლში რომ დავბრუნდი უკვე ძილის დრო იყო.

ორშაბათს დრო ვერ გავთვალე კარგად და სამსახურში რამდენიმე წუთით დამაგვიანდა. უამრავი შუქნიშანი შემხვდა და გზად იმასაც მივხვდი, რომ ბენზინი იმაზე მეტი დამჭირდება, ვიდრე სხვა თვეებში მჭირდებოდა. შესაბამისად, ჩემი თვიური ხარჯი დაახლოებით 50 ლარით მაინც გაიზარდება. სახლში დაბრუნებული მივხვდი, რომ მიკროტალღური ღუმელი ძალიან კომფორტულია, ძალიან მიჩვეული ვარ და მჭირდება. ალბათ ოდესმე ვიყიდი. მანამდე კი, მომიწევს საჭმელი ტაფაზე გავათბო ხოლმე 🙂 ჩემი სკამები, რომლებიც დიდუბიდან წამოვიღე დაბალი და მოუხერხებელია და გემრიელად ვერც ვსაუზმობ და ვერც ვვახშმობ და ორი სკამიც საყიდელი მაქვს – მაღალი და მოსახერხებელი რომ იყოს.  საღამოს დედაჩემმა დამირეკა, ხომ არ გამოხვალო ნონა და ელგა გამოდიანო, თქვენ გამოიარეთ-მეთქი და გვიან საღამოს პირველი სტუმრებიც მყავდა და მომიწონეს ბინა 🙂

სამშაბათსაც ვერ გავთვალე დრო და ცოტა ადრე მომიწია სახლიდან გამოსვლა. გზად მაღაზია ვიპოვე, რომელიც 24 საათიანია. დიდუბეში ეს პრობლემა ნამდვილად არასდროს ყოფილა. ყველაფერი ლამის სადარბაზოსთან მქონდა და თუ რამის ყიდვა მინდოდა სამსახურისთვის, იქვე იყო. ვერ ვიტან სამშაბათს, დრო არასდროს გადის და მგონია, რომ ყველაზე ბევრი საქმე სწორედ ამ დღეს მაქვს. საღამოსკენ მარიამს გავუარე, ეგვიპტიდან ჩამოვიდა და უსაყვარლესი სანათი და გემრიელი ჩაი მერგო საჩუქრად. დაახლოებით 9 საათი იქნებოდა სახლში რომ დავბრუნდი. ის ის იყო ვიფირე მოსაწყენი ყოფილა მარტო ცხოვრება-მეთქი, რომ გამახსენდა წინა დღეს ახალი სერიალის News Amsterdam-ის ყურება დავიწყე და მომდევნო სერიებს ჩავუჯექი. 12 არ იყო რომ დავიძინე.

ოთხშაბათს როგორც იქნა დრო სწორად გავთვალე და სამსახურში ზუსტად 8 საათზე გამოვცხადდი. კიარაუშავს რომ დავაგვიანო ან ადრე მოვიდე, მაგრამ მინდა ზუსტად ვიცოდე რომელზე უნდა გამოვიდე სახლიდან და რას შეიძლება ველოდო კონკრეტულ დროს. საღამოსკენ თორნიკე, ანა, ლაშა, გიორგი, მათე და ლილე მესტუმრნენ ❤ მოიწონეს სახლი, უამრავი რაღაც მომიტანეს, “საბატური” ვითამაშეთ და ჩემი სახლში ყოფნის ყველაზე კარგი საღამოც გამოვიდა 🙂 დაახლოებით 10 საათი იყო რომ წავიდნენ, მივალაგე, New Amsterdam-ის ერთ სერიას ვუყურე, ნება-ნება ვსვი ერთი ჭიქა წითელი ღვინო და გადასარევად ჩამეძინა.

ხუთშაბათს უკვე აღმაშენებლის ხეივანში ვიყავი, სენდვიჩებზე და სენდვიჩმეიქერის ყიდვაზე მეფიქრებოდა მარიამმა რომ დამირეკა, ხინკალი გამოვიძახე, ნიკას მეგობრებიც უნდა მოვიდნენ და გამოიარეო. გიჟივით მშიოდა, უარს როგორ ვეტყოდი, ეგრევე მოვტრიალდი და წავედი მარიამთან. კარგ ხინკალს ძალიან ცოტა რამე სჯობს და მიხარია, რომ არ დამეზარა საცობში დგომა 😀 დაახლოებით 9 საათი იყო მგონი სახლში, რომ დავბრუნდი. წინა დღეს მოტანილი უგემრიელესი ღვინოდან ცოტა მქონდა მორჩენილი, ჩამოვისხი ერთი ჭიქა, სერიალი ჩავრთე და სულ მალე ძილიც მომერია. ალბათ, 11-ის ნახევარი იყო რომ დავწექი.

პარასკევი – ადრე რომ ვიძინებ, იმის იმედად ნამდვილად არ ვიძინებ რომ დილით 6 საათზე მეღვიძებოდეს და მერე ვეღარ ვიძინებდე -_-

P.S გადასარევი სასელფე სარკე მაქვს სახლში ^_^

Home Alone

მესამე დღეა საცხოვრებლად მარტო გადავედი .

ერთი წელი ველოდე ჩემი ბინის რემონტის დასრულებას, ამ ერთი წლიდან 5 თვე მხოლოდ გაზს ველოდებოდი. რაღაცნაირად ძალიან გაიწელა და მეც არსად მეჩქარებოდა. რაც უფრო ახლოვდებოდა, ის დრო რომ მარტო გადავსულიყავი, მით უფრო კომფორტული და თბილი ხდებოდა ჩემი მშობლების სახლი. სახლი, სადაც ყოველთვის იყო სადილი, სახლი რომლის კომუნალურებიც მე არ მაწუხებდა, სახლი სადაც გავიზარდე. ჩემი ოთახი და ჩემი საწოლი, რომელიც მსოფლიოში ყველაზე კომფორტული ადგილი იყო, დივანი მისაღებ ოთახში, რომელიც შაბათ-კვირის განუყოფელ ნაწილად იქცა… მოკლედ, ძალიან მშვიდად და კარგად ვგრძნობდი თავს სახლში. თუმცა, დრო იყო კიდევ უფრო დამოუკიდებელ ცხოვრებას შევჭიდებოდი.

რაღაცნაირად მეშინია მარტო ცხოვრების. ღამის მაჯლაჯუნების და მოწყენის არა, უფრო მეტად დამოუკიდებლობა მაშინებს. ახალი ცხოვრება დავიწყე 27 წლის ასაკში. უფრო მეტად საინტერესო, უფრო მეტად ხარჯიანი, უფრო მეტად დამოუკიდებელი და უცხოა ეს ყოველივე.

გარდა ამისა, მიჩვეული ვიყავი, სახლიდან რომ გამოვიდოდი ფეხით 3 წუთის სავალზე მქონდა ყველაფერი – რამდენიმე მაღაზია, აფთიაქები, ბანკები – ყველაფერი იქვე იყო, ერთი ხელის გაწვდენაზე. აქ კიდევ ახლოს არაფერია. მაღაზიაშიც კი მანქანით მივდივარ. თუმცა, უბანი ასათვისებები მაქვს და ერთი შემოვლა უნდა მოვაწყო 🙂

ვნახოთ როგორ განვითარდება მოვლენები.

რუმინეთი – დღე I და ბუქარესტი

საუკეთესო, რაც შეიძლება საკუთარ თავს გაუკეთო, მოგზაურობაა. შესაძლოა ყოველდღიურად ბევრ პატარ-პატარა რამეს ვიკლებ, მაგრამ სამომავლო მოგზაურობისთვის ფულის დაზოგვა ერთი დიდი სიამოვნებაა ჩემთვის.

მარტო არასდროს მიმოგზაურია, მაგრამ მაგის სურვილი დიდად არც მაქვს. მიყვარს ჩემს მეგობრებთან ერთად ქვეყნიდან ქვეყანაში და ქალაქიდან ქალაქში ბოდიალი, შთაბეჭდილებების და ემოციების იმ წუთას გაზიარება და არა მოგვიანებით, პირისპირ საუბრისას თუ FB პოსტის საშუალებით.

რუმინეთში ჩემი მოგზაურობა საშინლად დაიწყო. ყველაზე მეტად ვიზზეარზე ვნერვიულობდი (პირველად ვიფრინე) და ყველაზე ნაკლები პრობლემა სწორედ ამ ავიაკომპანიამ შექმნა – თავის დროზე გაფრინდა, ჩაფრინდა და გადასარევადაც ვიფრინე. ძალიან კომფორტულია პირდაპირი ფრენა.

ქუთაისამდე მისასვლელ ყველაზე კარგ ვარიანტად “ჯორჯიან ბასი” მეგულებოდა. ავტობუსის განრიგი რეისებსაა მორგებული და პირდაპირ აეროპორტში მიდის. ერთი შეხედვით ძალიან მიმზიდველად ჟღერდა, მაგრამ ავტობუსმა თბილისიდან გასვლა 25 წუთით დააგვიანა, ჩასვლა კი საათზე მეტით. ჩემი ფრენა 5 საათზე იყო, რეგისტრაცია, როგორც ხდება ხოლმე, 2 საათით ადრე, სამზე იწყებოდა. 14:45 იყო, როცა ჯერ კიდევ არ ვიყავით ქუთაისში შესულები. ავტობუსში საშინელი სუნი დადგა, რაღაც ნაწილი გაუფუჭდა და ბოლი აუვიდა. მძღოლმა ვერ გაარკვია რა ხდებოდა, ძრავს დიდხანს აკვირდებოდა, მერე ვიდეოქოლით დაურეკა ვიღაცას და იმანაც სასარგებლო ვერაფერი ურჩია. საბოლოოდ, დაახლოებით 45 წუთი, კონდიციონერის გარეშე, მოძრავი საუნით ვიმგზავრე. საბედნიეროდ რეგისტრაცია დროულად გავიარე და ფრენაც გადასარევი გამოდგა.

მეორე “თავგადასავალი” და ნერვიულობა რუმინეთში, საზღვარზე მელოდებოდა. მესაზღვრემ საბუთები დეტალურად შეამოწმა (არ მაქვს ამაზე პრობლემა, მისი უფლება და მოვალეობაა) და საბოლოოდ დაკითხვაზე გამიყვანეს. გამჩხრიკეს, უნებართვოდ გახსნეს ჩემი საფულე, ამოალაგეს ნივთები, გადათვალეს ფული და ძალიან შეურაცხყოფილად ვიგრძენი მათთან თავი. არ ვიცი რა უნდოდათ, რატომ გადაწყვიტეს, რომ სანდო არ ვიყავი, მაგრამ საშინელი წუთები იყო. საბედნიეროდ, უსიამოვნო მომენტები ამით დასრულდა.

როდესაც ვამბობდი რუმინეთში მივდივარ-მეთქი, ალმაცერად მიყურებდნენ, ჩვენზე დაქცეულ ქვეყანაში რატომ მიდიხარო და მეც ცოტა შიშით ველოდებოდი. მაგრამ ზუსტად ვიცოდი, რაც არ უნდა დამხვედროდა, მაინც მომეწონებოდა. საქართველოს გარეთ ვიყავი, ჩემს მეგობრებთან ერთად, და ბევრი არც არაფერი მინდოდა პრინციპში.

ბუქარესტი

პირველივე ემოცია, რაც აეროპორტიდან გამოსვლისას დამეუფლა, ქვეყნის სიიაფე იყო. აეროპორტიდან ქალაქის ცენტრამდე ყოველთვის საზოგადოებრივი ტრანსპორტით მივდივარ, ბეეევრად იაფია. ბუქარესტში კი ტაქსი გამოვიყენე, რაც 41 ლეი, დაახლოებით 9 ევრო დაჯდა.

წინასწარი განწყობით, ბუქარესტი არ უნდა მომწონებოდა, მაგრამ იმაზე კარგი გამოდგა, ვიდრე ველოდებოდი.

ტრიუმფალური თაღი, რევოლუციის მოედანი, საინტერესო ეთნოგრაფიული მუზეუმი ღია ცის ქვეშ, მუზეუმები, ეკლესიები და უზარმაზარი სკვერები, საინტერესო შენობები და ოლდ თაუნი – სასიამოვნო იყო ამ ქალაქის ქუჩებში ბოდიალი.

ბუქარესტის პარლამენტის შენობა ფართობით მეორე ადგილზეა პენტაგონის შემდეგ და 6000 ოთახისგან შედგება. იქვეა ტრიუმფალური თაღი, რომელიც 1920 წელს, პირველ მსოფლიო ომში მებრძოლი რუმინელი ჯარისკაცების საპატივცემულოდ, აიგო. ჩემთვის ყველაზე გამორჩეული და დასამახსოვრებელი ღია ცის ქვეშ, 1936 წელს გახსნილი ეთნოგრაფიული მუზეუმია. მუზეუმი ბუქარესტის ყველაზე დიდი პარკში, Herastrau-ში მდებარეობს და იქ სეირნობისას ძველ, ტრადიციულ რუმინულ სახლებს, ხის ეკლესიებს და სხვადასხვა ინსტალაციებს შეხვდებით, რომლებსაც სხვადასხვა ადგილებიდან (მთლიანი ქვეყნის მასშტაბით) ერთად მოუყარეს თავი. მუზეუმში შესვლა ზრდასრულებისთვის 15 ლეი (დაახლოებით 3.5 ევრო) ღირს, სტუდენტებისთვის კი 4 ლეი, ერთი ევროც კი არ გამოდის. მუზეუმში ჩვენი ID ბარათი, რომელსაც წარწერა “სტუდენტი” აქვს ჭრის 🙂

ethnographic museum in Bucharest

ბუქარესტში ყოფნისას აუცილებლად უნდა გაისეირნოთ Victoriei ავენიუზე. ამ ქუჩაზე სეირნობისას სხვადასხვა ისტორიულ და საინტერესო შენობა-ნაგებობებთან ერთად, ბევრ მუზეუმსაც აღმოაჩენთ. აქვეა რევოლუციის მოედანი, სადაც სიტყვით ბოლოჯერ გამოვიდა რუმინეთის კომუნისტი მეთაური ნიკოლაი ჩაუშესკუ, სამი დღის შემდეგ კი, ის და მისი ცოლი მოკლეს. მოედანზე შეგიძლიათ იხილოთ სამეფო სასახლე და ხელოვნების მუზეუმი.

ოლდ თაუნი, რომლის შენობების ნაწილი 17-ე საუკუნით თარიღდება, დღისითაც საინტერესოა და ღამით მით უმეტეს. კლუბები, კაფეები, ბარები და რესტორნებია, სადაც გართობა, ადგილობრივი ლუდის დაგემოვნება და საღამოს სასიამოვნოდ გაყვანაა შესაძლებელი. გართობა და ლუდის დალევა ცენტრისგან ცოტა მოშორებით, “ფაბრიკაშიც” სასიამოვნოა, თუმცა, ამ უკანასკნელს ჩვენი “ფაბრიკა” ჯობია 🙂 აქვეა 1724 წელს აშენებული ისტორიული Stavropoleos monastery .

Tiny Planet – Old Town Bucharest

დღენახევრის შემდეგ მზიანი, ცხელი და ჩახუთული ბუქარესტიდან ბრაშოვისკენ დავიძარით და გზად, ქალაქ სინაიას მახლობლად არსებული “პელეშ სასახლე” მოვინახულეთ.

Peles Palace – Romania

მეცხრამეტე საუკუნის პელეშ სასახლის მშენებლობა 1873 წლის 22 აგვისტოს დაიწყო და 1914 წელს დასრულდა. ციხესიმაგრემ სახელწოდება იქვე მთებიდან გამომდინარე მდინარის მიხედვით მიიღო. სასახლე თავის დროზე მეფის საზაფხულო რეზიდენციას წარმოადგენდა. 1947 წელს, კომუნისტური მმართველობის დამყარების შემდეგ, სასახლის ნაციონალიზაცია მოხდა და ტურისტებისთვის დაიხურა. 1989 წელის რუმინეთის რევოლუციის შემდეგ კი ციხესიმაგრე კვლავ გაიხსნა ტურისტებისთვის.

 

ციხესიმაგრე წვიმიანი, ნისლიანი და ღრუბლიანი დაგხვდა, თუმცა, რაც მინახავს იმათ შორის, ყველასგან გამორჩეული და განსხვავებული სასახლეა და თუ ვინმე რუმინეთში მოხვდებით აუცილებლად ნახეთ. ბუქარესტიდან დაახლოებით 2 საათის სავალ გზაზეა.

Peles Palace – Romania

მოგზაურობა რუმინეთში – დასაწყისი

არ ვიცი ყველა გენიალური იდეა ხინკლის ჭამის დროს მოდის თუ არა, მაგრამ ჩემი მოგზაურობა სწორედ მაგ დროს გადაწყდა. მე და ჩემი მეგობრები შუაგულ ვაჟაზე ხინკალს გეახლებოდით, როდესაც თემომ სასხვათაშორისოდ თქვა, ბუქარესტის ბილეთები საკმაოდ იაფია და ხომ არ წავსულიყავითო. მეც მეტი რა მინდოდა, წავიდეთ-მეთქი და რამდენიმე წუთში გადაწყდა, რომ უნდა წავსულიყავით. იქვე გადავავლეთ თვალი wizzair – ს ყველაზე იაფი როდის ღირდა ბილეთები და აგვისტოს ბოლო, სექტემბრის დასაწყისი ყველაზე კარგი პერიოდი აღმოჩნდა.

ამ შეთანხმებიდან დაახლოებით ერთ კვირაში ბილეთებიც ვიყიდეთ და გადაწყდა, რომ 25 აგვისტოდან 1 სექტემბრამდე რუმინეთში ვიქნებით.

მას შემდეგ რაც ბილეთები უკვე დავიგულეთ, ჯერი იმ ქალაქებზე მიდგა რაც უნდა გვენახა. ბევრი არც გვიფიქრია პრინციპში და ბუქარესტი, ბრაშოვი, სიგიშოარა, კლუჟ ნაპოკა და სიბიუ შეირჩა. თითო ქალაქში თითო ღამეს გავატერებთ და დღეს მაქსიმალურად გამოვიყენებთ ამ ზღაპრული ქალაქების ასათვისებლად. გუგლზე და ინსტაგრამზე დაყრდნობით პატარა, ლამაზი და მყუდრო ქალაქებია და თითო დღე უნდა გვეყოს, ან ვიმყოფინოთ 🙂

ქალაქების შერჩევის შემდეგ ჯერი სასტუმროებზე მიდგა. დაახლოებით 3 საათის განმავლობაში მე და თემომ ყველა შესაძლო ვარიანტი განვიხილეთ. Booking.com – ზე ვეძებდით ისეთს, თან ცენტრში რომ ყოფილიყო, თან ჩვენს მოთხოვნილებებს რომ აკმაყოფილებდეს და თან ძვირიც რომ არ ყოფილიყო. ასე და ამგვარად 5 ბინაც შეირჩა და დაიჯავშნა. რივიუები საგულდაგულოდ გადავიკითხეთ, ფოტოებიც დავათვალიერეთ, ლოკაციასაც კარგად დავაკვირდით და ხუთივე ქალაქის ჯავშანი მეილზეა მობრძანებული და ელოდება როდის ვესტუმრებით ^_^

ქალაქებს შორის გადაადგილება საზოგადოებრივი ტრასნპორტით რთული და ძვირი არ არის. მაგრამ რადგან ოთხნი ვიქნებით და ამ ოთხიდან ერთი გამოცდილი მძღოლია (მე არა, მე უცხო გზების მეშინია და არც გამოცდილი ვარ, პრინციპში 🙂 ) გადავწყვიტეთ რომ მანქანის დაქირავება ყველაზე კარგი ვარიანტი იქნებოდა. მართალია მანქანა ჯერ არ შეგვირჩევია, მაგრამ ზერელედ რასაც გადავხედეთ, შესანიშნავი ვარიანტებია, შესანიშნავ ფასად.

ცოტა ხნის წინ  B Bot – ის დახმარებით სამოგზაურო დაზღვევაც შევიძინე. მიყვარს მასთან ურთიერთობა, მარტივია. ჩატში მიწერ და 2 წუთში დაზღვევა მეილზე გაქვს. თან, როგორც აღმოჩნდა პირველი ბოტი, რომელიც დაზღვევას აკეთებს 1 წლის გამხდარა და მე, როგორც მოგზაურობის მოყვარულს სამოგზაურო ჩემოდანიც მაჩუქა! ჩემოდანს კი შესანიშნავი კისრის ბალიში, სტიკერები და ბლოკნოტები მოჰყვა.

ისღა დამრჩენია, დღეების ათვლა გავაგრძელო და 25 აგვისტომდე კალენდარზე წითელი მარკეტით ყოველი ჩავლილი დღე გადავხაზო 🙂

ბრიუსელი

პარიზში წასვლა, რომ დავგეგმე წინ კიდევ რამდენიმე არჩევანი მქონდა – მენახა საფრანგეთის ერთ-ერთი ძალიან ლამაზი ქალაქი – კოლმარი, ან წავსულიყავი და მენახა მონტ სან მიშელი, რომელიც ასევე ზღაპრულად კარგია, ან უბრალოდ ბრიუსელში გამესეირნა. საფრანგეთში და პარიზთან ახლოს მდებარე ქალაქებს თუ მასთ სი ადგილებს რომ გადავხედე იმდენია, რომ მივხვდი ამ ქვეყანაში კიდევ ერთხელ მომიწევდა ჩამოსვლა და აუცილებლად იქნებოდა ის, რისი არ ნახვის გამოც გული დამწყდებოდა. ამიტომ, ძალიან მარტივად მივიღე გადაწყვეტილება რომ ბრიუსელში წავიდოდი.

ბილეთები დაახლოებით 3 კვირით ადრე, flixbus – ზე ვიყიდე და პარიზი-ბრიუსელი-პარიზი დაახლოებით 50 ევრომდე დაჯდა. ავტობუსი გვიან ღამით გადიოდა და დილით 8-საათზე უკვე ბრიუსელში იქნებოდა.

პარიზში, ავტობუსის გაჩერებას ცოტა წვალებით მივაგენით მე და გვანცამ. კარგია რომ ცოტა ადრე გავედით, თურმე, გაჩერების სადგური შეუცვლიათ და ჩვენ სხვაგან მივედით. რამდენიმე ავტომობილისა და ჩვენს გარდა სულიერი რომ არ ჭაჭანებდა, მივხვდით რომ სხვაგან მოვხვდით. ბოლოს, დაგვიანების გარეშე, მივაგენით ავტობუსს და ბელგიისკენ დავიძარით.

ღამით მგზავრობა კარგია, ასე თუ ისე დავიძინეთ, საზღვარი რა თქმა უნდა ისე გადავკვეთეთ რომ არაფერი გამიგია, მეძინა არხეინად. გამთენიისას უკვე ბრიუსელში ვიყავით და დასიებული თვალებით სადგურთან ახლოს მდებარე სტარბაქსს მივადექით. ცოტა ადამიანის სახის დაბრუნება განვიზრახეთ და გამოგვივიდა კიდეც 🙂

კვირა დილა იყო, ხალხი ქუჩებში არ მოძრაობდა და ჩვენც ნება-ნება მივუყვებოდით წვრილ და ლამაზ ქუჩებს. ასე სეირნობისას თურმე წითელი ფარნების ქუჩას მივადექით, რა თქმა უნდა მაშინ მივხვდით სად ვიყავით წინ რომ ტრაკი შემოგვეფეთა და მინების მიღმა გოგოები გამვლელებს ესალმებოდნენ. იმდენად მოულოდნელი იყო, რომ გამოფხიზლებაში თავისი წვლილი შეიტანა ამ ქუჩაზე მოხვედრამ.

ბრიუსელის მთავარ მოედანზე მოხვედრამ სრული აღფრთოვანება გამოიწვია ჩემში. არასდროს გამომდის ჩემი ემოციების გამოხატვა და მითუმეტეს აქ გადმოცემა, მაგრამ იმდენად ლამაზი იყო იქაურობა რომ ცენტრში დგომა და თავის 360 გრადუსით ტრიალი მინდოდა რომ შენობების არც-ერთი ნაწილი არ გამომრჩენოდა.

პატარა, მყუდრო და ძალიან ხალხმრავალი ქალაქია ბრიუსელი. მიხარია რომ დილით ადრე, სანამ ხალხი გაიღვიძებდა, იქამდე მოვახერხე ქალაქის დიდი და მთავარი ნაწილის ნახვა. დღის მეორე ნახევარში ბრიუსელის მოედანზე დაბრუნება გადავწყვიტეთ და ხალხით იმდენად იყო სავსე, რომ ის ხიბლი აღარ ჰქონდა, რაც დილით, უთენია 🙂

ბრიუსელის გეგმა წინასწარ შევადგინეთ და ვეცადეთ მაქსიმალურად ყველაფერი გვენახა. მათ შორის ატომიუმიც. ატომიუმი ცოტა შორსაა და მეტროთი წავედით, ბილეთის ყიდვა ადგილზევეა შესაძლებელი, აპარატით. ატომიუმთან უზარმაზარი პარკია სადაც მშვიდად დასვენება და ბალახზე გორაობაც მოვასწარით.

ცენტრში დაბრუნებულებმა ბელგიური კარტოფოლი და ვაფლი დავაგემოვნეთ და მაღაზიების თვალიერებას შევუდექით, ყველგან შოკოლადს გვთავაზობდნენ და ჩვენც უპრობლემოდ, დიდი მადლობის შემდეგ გეახლებოდით, დღის ბოლოს სადგურზე შოკოლადით სავსე მუცლებით და ჩანთებით მივგორდით და ჩვენს ავტობუსს დაველოდეთ 🙂

 

P.S ჩემი აზრით ბრიუსელს ერთი დღე არ ყოფნის, ორი დღე მაინცაა საჭირო რომ ეს პატარა და შესანიშნავი ქალაქი, თავისი პარკებით და არაჩვეულებრივი შენობებით სრულყოფილად დაათვალიერო 🙂