Tag Archives: აეროპორტი

რუმინეთი – დღე I და ბუქარესტი

საუკეთესო, რაც შეიძლება საკუთარ თავს გაუკეთო, მოგზაურობაა. შესაძლოა ყოველდღიურად ბევრ პატარ-პატარა რამეს ვიკლებ, მაგრამ სამომავლო მოგზაურობისთვის ფულის დაზოგვა ერთი დიდი სიამოვნებაა ჩემთვის.

მარტო არასდროს მიმოგზაურია, მაგრამ მაგის სურვილი დიდად არც მაქვს. მიყვარს ჩემს მეგობრებთან ერთად ქვეყნიდან ქვეყანაში და ქალაქიდან ქალაქში ბოდიალი, შთაბეჭდილებების და ემოციების იმ წუთას გაზიარება და არა მოგვიანებით, პირისპირ საუბრისას თუ FB პოსტის საშუალებით.

რუმინეთში ჩემი მოგზაურობა საშინლად დაიწყო. ყველაზე მეტად ვიზზეარზე ვნერვიულობდი (პირველად ვიფრინე) და ყველაზე ნაკლები პრობლემა სწორედ ამ ავიაკომპანიამ შექმნა – თავის დროზე გაფრინდა, ჩაფრინდა და გადასარევადაც ვიფრინე. ძალიან კომფორტულია პირდაპირი ფრენა.

ქუთაისამდე მისასვლელ ყველაზე კარგ ვარიანტად “ჯორჯიან ბასი” მეგულებოდა. ავტობუსის განრიგი რეისებსაა მორგებული და პირდაპირ აეროპორტში მიდის. ერთი შეხედვით ძალიან მიმზიდველად ჟღერდა, მაგრამ ავტობუსმა თბილისიდან გასვლა 25 წუთით დააგვიანა, ჩასვლა კი საათზე მეტით. ჩემი ფრენა 5 საათზე იყო, რეგისტრაცია, როგორც ხდება ხოლმე, 2 საათით ადრე, სამზე იწყებოდა. 14:45 იყო, როცა ჯერ კიდევ არ ვიყავით ქუთაისში შესულები. ავტობუსში საშინელი სუნი დადგა, რაღაც ნაწილი გაუფუჭდა და ბოლი აუვიდა. მძღოლმა ვერ გაარკვია რა ხდებოდა, ძრავს დიდხანს აკვირდებოდა, მერე ვიდეოქოლით დაურეკა ვიღაცას და იმანაც სასარგებლო ვერაფერი ურჩია. საბოლოოდ, დაახლოებით 45 წუთი, კონდიციონერის გარეშე, მოძრავი საუნით ვიმგზავრე. საბედნიეროდ რეგისტრაცია დროულად გავიარე და ფრენაც გადასარევი გამოდგა.

მეორე “თავგადასავალი” და ნერვიულობა რუმინეთში, საზღვარზე მელოდებოდა. მესაზღვრემ საბუთები დეტალურად შეამოწმა (არ მაქვს ამაზე პრობლემა, მისი უფლება და მოვალეობაა) და საბოლოოდ დაკითხვაზე გამიყვანეს. გამჩხრიკეს, უნებართვოდ გახსნეს ჩემი საფულე, ამოალაგეს ნივთები, გადათვალეს ფული და ძალიან შეურაცხყოფილად ვიგრძენი მათთან თავი. არ ვიცი რა უნდოდათ, რატომ გადაწყვიტეს, რომ სანდო არ ვიყავი, მაგრამ საშინელი წუთები იყო. საბედნიეროდ, უსიამოვნო მომენტები ამით დასრულდა.

როდესაც ვამბობდი რუმინეთში მივდივარ-მეთქი, ალმაცერად მიყურებდნენ, ჩვენზე დაქცეულ ქვეყანაში რატომ მიდიხარო და მეც ცოტა შიშით ველოდებოდი. მაგრამ ზუსტად ვიცოდი, რაც არ უნდა დამხვედროდა, მაინც მომეწონებოდა. საქართველოს გარეთ ვიყავი, ჩემს მეგობრებთან ერთად, და ბევრი არც არაფერი მინდოდა პრინციპში.

ბუქარესტი

პირველივე ემოცია, რაც აეროპორტიდან გამოსვლისას დამეუფლა, ქვეყნის სიიაფე იყო. აეროპორტიდან ქალაქის ცენტრამდე ყოველთვის საზოგადოებრივი ტრანსპორტით მივდივარ, ბეეევრად იაფია. ბუქარესტში კი ტაქსი გამოვიყენე, რაც 41 ლეი, დაახლოებით 9 ევრო დაჯდა.

წინასწარი განწყობით, ბუქარესტი არ უნდა მომწონებოდა, მაგრამ იმაზე კარგი გამოდგა, ვიდრე ველოდებოდი.

ტრიუმფალური თაღი, რევოლუციის მოედანი, საინტერესო ეთნოგრაფიული მუზეუმი ღია ცის ქვეშ, მუზეუმები, ეკლესიები და უზარმაზარი სკვერები, საინტერესო შენობები და ოლდ თაუნი – სასიამოვნო იყო ამ ქალაქის ქუჩებში ბოდიალი.

ბუქარესტის პარლამენტის შენობა ფართობით მეორე ადგილზეა პენტაგონის შემდეგ და 6000 ოთახისგან შედგება. იქვეა ტრიუმფალური თაღი, რომელიც 1920 წელს, პირველ მსოფლიო ომში მებრძოლი რუმინელი ჯარისკაცების საპატივცემულოდ, აიგო. ჩემთვის ყველაზე გამორჩეული და დასამახსოვრებელი ღია ცის ქვეშ, 1936 წელს გახსნილი ეთნოგრაფიული მუზეუმია. მუზეუმი ბუქარესტის ყველაზე დიდი პარკში, Herastrau-ში მდებარეობს და იქ სეირნობისას ძველ, ტრადიციულ რუმინულ სახლებს, ხის ეკლესიებს და სხვადასხვა ინსტალაციებს შეხვდებით, რომლებსაც სხვადასხვა ადგილებიდან (მთლიანი ქვეყნის მასშტაბით) ერთად მოუყარეს თავი. მუზეუმში შესვლა ზრდასრულებისთვის 15 ლეი (დაახლოებით 3.5 ევრო) ღირს, სტუდენტებისთვის კი 4 ლეი, ერთი ევროც კი არ გამოდის. მუზეუმში ჩვენი ID ბარათი, რომელსაც წარწერა “სტუდენტი” აქვს ჭრის 🙂

ethnographic museum in Bucharest

ბუქარესტში ყოფნისას აუცილებლად უნდა გაისეირნოთ Victoriei ავენიუზე. ამ ქუჩაზე სეირნობისას სხვადასხვა ისტორიულ და საინტერესო შენობა-ნაგებობებთან ერთად, ბევრ მუზეუმსაც აღმოაჩენთ. აქვეა რევოლუციის მოედანი, სადაც სიტყვით ბოლოჯერ გამოვიდა რუმინეთის კომუნისტი მეთაური ნიკოლაი ჩაუშესკუ, სამი დღის შემდეგ კი, ის და მისი ცოლი მოკლეს. მოედანზე შეგიძლიათ იხილოთ სამეფო სასახლე და ხელოვნების მუზეუმი.

ოლდ თაუნი, რომლის შენობების ნაწილი 17-ე საუკუნით თარიღდება, დღისითაც საინტერესოა და ღამით მით უმეტეს. კლუბები, კაფეები, ბარები და რესტორნებია, სადაც გართობა, ადგილობრივი ლუდის დაგემოვნება და საღამოს სასიამოვნოდ გაყვანაა შესაძლებელი. გართობა და ლუდის დალევა ცენტრისგან ცოტა მოშორებით, “ფაბრიკაშიც” სასიამოვნოა, თუმცა, ამ უკანასკნელს ჩვენი “ფაბრიკა” ჯობია 🙂 აქვეა 1724 წელს აშენებული ისტორიული Stavropoleos monastery .

Tiny Planet – Old Town Bucharest

დღენახევრის შემდეგ მზიანი, ცხელი და ჩახუთული ბუქარესტიდან ბრაშოვისკენ დავიძარით და გზად, ქალაქ სინაიას მახლობლად არსებული “პელეშ სასახლე” მოვინახულეთ.

Peles Palace – Romania

მეცხრამეტე საუკუნის პელეშ სასახლის მშენებლობა 1873 წლის 22 აგვისტოს დაიწყო და 1914 წელს დასრულდა. ციხესიმაგრემ სახელწოდება იქვე მთებიდან გამომდინარე მდინარის მიხედვით მიიღო. სასახლე თავის დროზე მეფის საზაფხულო რეზიდენციას წარმოადგენდა. 1947 წელს, კომუნისტური მმართველობის დამყარების შემდეგ, სასახლის ნაციონალიზაცია მოხდა და ტურისტებისთვის დაიხურა. 1989 წელის რუმინეთის რევოლუციის შემდეგ კი ციხესიმაგრე კვლავ გაიხსნა ტურისტებისთვის.

 

ციხესიმაგრე წვიმიანი, ნისლიანი და ღრუბლიანი დაგხვდა, თუმცა, რაც მინახავს იმათ შორის, ყველასგან გამორჩეული და განსხვავებული სასახლეა და თუ ვინმე რუმინეთში მოხვდებით აუცილებლად ნახეთ. ბუქარესტიდან დაახლოებით 2 საათის სავალ გზაზეა.

Peles Palace – Romania

Advertisements

სტამბული, დღე I

საბიჰა გოქჩენში დილის 6 საათზე ვიყავით. აეროპორტშივე ვიგრძენი რომ თბილისიდან შორს ვარ, თუნდაც იმიტომ რომ ტუალეტი სუფთა იყო და ტარაკნები არ დარბოდნენ აქეთ-იქით. აეროპორტიდან გამოსვლისას ზღვისპირა ქალაქებისთვის დამახასიათებელი სინესტე მეცა და სიცხე. პრინციპში, ივნისის ბოლოს სიცხე რა გასაკვირია, თუმცა დანარჩენ დღეებში ნამდვილად არ შევუწუხებივარ მზეს. აეროპორტის გასავლელთან, დაახლოებით 10-მეტრში ავტობუსების გაჩერებაა, საიდანაც თითქმის ყველა მიმართულებით გადის ავტობუსი ნახევარ საათში ერთხელ. ტაკსიმისკენ მიმავალი ავტობუსი ვიპოვეთ, გადავიხადეთ ბილეთში 13 ლირა და დავიძარით. გოქჩენიდან ტაქსიმამდე დაახლოებით 1 საათი, არც კი, მოუნდა. გზაში თვალებს აქეთ-იქით ვაცეცებდი, ვათვალიერებდი შენობებს, ლამაზ და მოვლილ გაზონებს და ძალიან მიხაროდა რომ შევძელი და სტამბულში ჩამოვედი.

istanbul

ავტობუსი ტაკსიმზე გაჩერდა. ცოტა ხანში ოფლაინ მეფის საშუალებით გავარკვიეთ საით იყო ისტიკლალი და გავუდექით გზას. ისტიკლალი არც ისეთი დიდი ქუჩა აღმოჩნდა როგორც ველოდები. თუმცა, დილის 7-საათისთვის საკმაოდ ბევრი ადამიანი მოძრაობდა. მაღაზიები ნელ-ნელა იღებოდა, ხალხს სამსახურში აგვიანდებოდა და ა.შ. ჩვენი ჰოსტელის პოვნა ცოტა გაგვიჭირდა, ერთ ქალბატონს ვთხოვეთ დახმარება და ჰოსტელამდე მიგვაცილა. ჩექ ინი შუადღეს 2 საათზე უნდა ყოფილიყო, ამიტომ მხოლოდ ბარგი დავტოვეთ, საჭირო ნივთები (ციფრული, ფული და მობილური ტელეფონი) ავიღეთ და საკვები ობიექტის ძებნას შევუდექით. პრინციპში ეგ ყველაზე იოლი საქმეა სტამბულში. ყოველ ორ ნაბიჯზე რაღაცაა სადაც შეჭამ. თან, უბრალოდ კი არ შეჭამ, არამედ გემრიელად შეჭამ. უბრალოდ, მზარეულები დილის 11-საათამდე არ იქნებოდნენ და შესაბამისად რაიმე ისეთს, შაურმის, ან სენდვიჩის მსგავს ვერ შევჭამდით და ჰამბურგერებს დავჯერდით.

სადღაც 10-საათისთვის უმანკოების მუზეუმისკენ მიმავალ გზას დავადექით. ჩვენი ჰოსტელის პირდაპირ რომ ქუჩაა მაგას უნდა გაუყვე, იარო იარო დაღმართზე და წითელ სახლს, ვიწრო ქუჩაზე აუცილებლად იცნობთ. უმანკოების მუზეუმამდე მისასვლელი დაღმართი ძალიან ვიწრო და ლამაზი იყო. სხვათაშორის მთელ ქუჩაზე ძალიან ბევრგან იყო ჯამები, რომლებიც სავსეა ძაღლების და კატების საჭმელებით. ბევრი მსუქანი კატა და ძაღლი ვნახეთ.

უმანკოების მუზეუმი სწორედ ისეთი იყო როგორსაც ველოდებოდი. ამაყად გავუწოდე წიგნი და ბეჭედი ჩამირტყეს. თან, წიგნი რომ ვანახე, უიოოო, გაუხარდა სალაროს გოგოს ^_^

ერთჯერადი ბილეთი ^^ ბეჭედდარტყმული <3

ერთჯერადი ბილეთი ^^ ბეჭედდარტყმული ❤

შესასლელში გაგვაფრთხილეს რომ არანაირი ფოტოო, კი ვიცოდი რომ ფოტოების გადაღება არ შეიძლებოდა, მაგრამ მაინც გული დამწყდა :/ მაგრამ მათი თხოვნას ყური არ ვათხოვე და მობილურით 1-2 ფოტოს გადაღება მოვახერხე. მუზეუმი ზუსტად ისეთია როგორიც წიგნში. ათვალიერებ ნივთებს და იხსენებ ქემალ ბეის და ფუსუნის ყველა ისტორიას, ყველა წვრილმანს, ხედავ სახეხს და გახსენდება რომ იმ დღეს როცა ქემალ ბეი ის ფუსუნის სახლიდან წამოიღო პოლიციამ გააჩერა, ტელევიზორზე დასადებ ძაღლებს შეხედავ და გახსენდება რამდენჯერ მოიპარა ქემალ ბეიმ ისინი და რამდენჯერ შეცვალა ახლით. მოკლედ, მთელი მათი ისტორიაა. მიუხედავად იმისა, რომ წიგნით დიდად აღფრთოვანებული ვერ/არ დავრჩი, იმიტომ რომ საშინლად გაწელილი იყო, მაინც ძალიან სასიამოვნოა როდესაც შენს წინაშე მთელი წიგნი ცოცხლდება.

museum of innocence

ისე, წიგნის კითხვის დროს მუდმივად ვფიქრობდი რომ კარგი ფილმი გამოვიდოდა, აი ისეთი, 15-16 წლის შეყვარებული გოგოები რომ ცრემლებს აღვარღვარებენ.

მუზეუმიდან ჰოსტელში დავბრუნდით. სანამ 2 საათი გახდებოდა ჰოლში ვისხედით და ფბ-ს ვსქროლავდით. სხვათაშორის საფერფლე არ ჰქონდათ და ბიჩოკებს იქვე, ჰოსტელის შესასლელთან ყრიდნენ, ჩვენ რომ მოვიკითხეთ კი იუხერხულეს მაგრამ ძირს დაყარეთო გვითხრეს. სამაგიეროდ მეორე დღეს დიდი საფერფლე დაგვახვედრეს. ჰო, თურქეთში, არსად შენობაში მოწევა არ შეიძლება. რაღაც მომენტში კარგია, მაგრამ ხანდახან ძალიან ცუდია, გასაკუთრებით იმისთვის ვინც ბევრს ეწევა.

14:00-საათზე გასაღები ჩაგვაბარეს, გვითხრეს რომ ჩაი-ყავა შეგვეძლო დაგველია რამდენიც გვინდა, ვაიფის პაროლი მოგვახსენეს და ოთახისკენ გზაც დაგვილოცეს 🙂
1-2 საათიანი დასვენების მერე გალათა თაუერისკენ წავედით. ძალიან ოქროობა რუკა. არსად არ დავკარგულვართ და ყველაფერს მარტივად ვაგნებდით. გალათა თაუერი შორიდან უფრო კარგი ჩანს. ახლოდან ერთი ჩვეულებრივი კოშკია რა, რომლის თავიდანად სტამბულის ლამაზი ხედი იშლება.

galata tower

ბოდიალ-ბოდიალში გალათას ხიდს მივადექით. იმ დღეს ხიდს იქით გადასვლას ნამდვილად არ ვგეგმავდით, მაგრამ, ვინაიდან საკმაოდ ადრე იყო ჯერ და ხიდის საკმაოდ ახლოს აღმოჩნდა ეგრევე მეჰმედის სახელობის მეჩეთს მივადექით. უფლისწული მეჰმედი სულთან სულეიმან I-სა და ჰიურემ სულთნის პირველი შვილი იყო. მისი გარდაცვალების შემდეგ სულთან სულეიმანის ბრძანებით მისი სახელობის მეჩეთი ააშენეს. მეჩეთი 1543-1548 წლებში შენდებოდა. მეორენაირად შეჰზადეს (უფლისწული) მეჩეთს ეძახიან. ჩვენი მისვლის დროს ლოცვა იწყებოდა. ცოტა უცნაური იყო იმის ყურება როგორ იბანდა ფეხებს ბევრი კაცი და როგორ ემზადებოდა სალოცავად. სულთანაჰმედი უზარმაზარია, ოღონდ მართლა.

sultan ahmed

სულთანაჰმედიდან სუნელების ბაზარში გავიარეთ. უამრავი ძალიან კარგი სუნელი, უამრავი ტკბილეული და ყველაფერი გადასარევი. დავდიოდი და ნერწყვები მომდიოდა 😀

ჰოსტელში ფაქტობრივად გადამწვარი დავბრუნდი. დასვენება და ძილი იყო ის, რაც იმ წუთას მჭირდებოდა.

საღამოს კლუბში წავედით. გეტო ერქვა, ისტიკლალის ზედა ქუჩაზეა. ჩვენამდე ჭორებმა მოაღწია რომ რაღაც ფართი უნდა იყოს 11-ზეო. ზუსტად 11-ზე იქ ვიყავით, მაგრამ მაქსიმუმ 5 კაცი დაბორიალობდა აქეთ-იქეთ. ზევით ავედით, ვერანდაზე და ლუდი დავლიეთ. ერთ, პაწუკა ბოთს ეფესში 16 ლირა გადავიხადე 😐 ძალიან ძვირია. სამაგიეროდ, მაშინ როდესაც გადავწყვიტეთ რომ კლუბი შეგვეშალა და არაფერი ფართი არაა და დაბლა ჩავედით უამრავი ხალხი დაგვხვდა, ყველა ცეკვავდა, ერთობოდნენ, ლუდს სვამდნენ და ბედნიერები იყვნენ.

არ იყვნენ ჰომოფობები, არ იყვნენ კაი ბიჭები და არც მათი დები, არ იყვნენ ისინი ვინც ავი თვალით შემოგხედავდნენ პირსინგის, ან მოკლე შორტის გამო, არ იყვნენ ისინი ვინც რამეს გააფუჭებდა იმ საღამოს. ცოტა ხანს დავრჩი, ცოტა ვიცეკვე და ჰოსტელში დავბრუნდი. ძალიან დაღლილი ვიყავი და მეძინებოდა. თან, მეორე დღეს ბევრ რამეს ვგეგმავდი.

ის ის იყო დაძინებას ვაპირებდით მე და კნუტი და ძილბურანში ვიყავით რომ ფანჯრიდან ვიღაცამ რაღაც შემოგვძახა. შეშინებული კნუტი ოთახის ერთი ბოლოდან მეორე ბოლოში როგორ აღმოჩნდა ვერ დავინახე : )) გვერდზე ოთახიდან იყო, სიმპატიური ავსტრალიელი, უბრალოდ ხალისობდა ჩვენი შეშინებით. წარმომავლობით დაინტერესდა და იმით თუ რისთვის ვიყავით სტამბულში ან რამდენი ხანი ვრჩებოდით. ისე, ყველას კითხვა ეგ იყო ხოლმე, რამდენი ხნით ხარ და რისთვის ხარ 😀 შეშინებიდან რამდენიმე წუთში კარზე მოგვიკაკუნეს, გავაღე და ისევ ის ავტრალიელი ბიჭი იდგა, თეთრ ტრუსებში, ფეხშველა და კარი ჩამეკეტა და თქვენი ფანჯრიდან გადავძვრები თუ შეიძლებაო. უარს როგორ ვეტყოდით : ))) ფანჯრიდან გადასვლა ვერ გაბედა, შეეშინდა და ოუქეი, რისიფშენში ჩავალო და დროებითო : )

ფანჯრიდან გააგრძელა კონტაქტი, ცოტა ხანს.

სტამბული Part 1
სტამბული Part 2