Tag Archives: განათლება

მარტინ იდენი

მარტინ იდენი კაცია, რომელმაც მიაღწია იმას რაც უნდოდა და დაკარგა სიყვარული და თვით სიყვარულის რწმენაც კი. მარტინ იდენი კაცია, რომლისთვისაც მიზანი უმთავრესია. მარტინ იდენი კაცია, რომელმაც შესძლო წარმოუდგენლლად მოკლე დროში აეთვისებინა ის, და იმაზე მეტი, რაც ხალხმა წლები მოანდომა. თუმცა ღირდა კი?

ის უბრალო მუშათა კლასში აღზრდილი მეზღვაური იყო. სიარულიც მეზღვაურისა ჰქონდა. სიყვარულის ძალამ შეაძლებინა დაევიწყებინა ყველაფერი წარსულიდან და გაეზარდა უფსკრული რომელშიც თავად ჩაიკარგა. სიყვარულმა აიძულა განევითარებინა გონება და იდეოლოგიით კიდევ უფრო დაშორებოდა საყვარელ ქალს.

ცოდნამ, წიგნებმა, განათლებამ, აზროვნების უნარმა დაანახა რომ ბურჟუაზია სხვა არაფერია თუ არა ერთი დიდი ნეხვის კასრი, რომელიც მხოლოდ ფულზე და სახელზეა ორიენტირებული. სწორედ წიგნებმა აუხილა თვალი და დაანახა რომ ამ “ნეხვის კასრს” ეთაყვანებოდა. თვით საყვარელი ქალიც კი, რომლის სიყვარულმა აამაღლა მარტინის გონება ძალიან შორს დარჩა იდენისგან.

მარტინი ებრძოდა ჩამოყალიბებულ დოგმებს, აზროვნებას და იმას რაც “უნდა” და არა საჭიროა. მარტინმა ზედმეტად ბევრი იცოდა, ზედმეტად ჭკვიანი იყო და ზედმეტად ჩაუღრმავდა წუთისოფლის სიმყრალეს, ზედმეტად ბევრი გაიგო და ამ ცოდნამ შეიძლება ითქვას დაღუპა კიდეც.

არ ვიცი მომეწონა თუ არა… რაღაცნაირი წიგნია, ბევრ რამეში ვამტყუნებ ბევრშიც ვამართლებ. მისი ერთ–ერთი ნაკლი ალბათ ის იყო, რომ ზედმეტად ბევრი იცოდა.

რაც მთავარია, მან 1.ვერ ისწავლა ფულის “ყადრი” და 2.ისე მოკვდა, რომ ყველას აუსრულა დანაპირები.

თეუსუს აქცია ანუ თეუსუს ჯავახიშვილს უერთებენ #2

როგორც წინა პოსტში აღვნიშნე ჩვენს უნივერსიტეტს გარკვეული საფრთხე ემუქრება. ამასთან დაკავშირებით თეუსუს ეზოში გაიმართა აქცია, მოთხოვნით: “არ გვინდა თსუ”, “ჩვენ გვიყვარს თეუსუ”, ეზოში დაიარებოდა ლოყადაყატული ხალხი, რომლებსაც ეწერათ “I♥‌TEUSU”. მე მესმის მათი და ვუერთდები მათ პროტესტს მხოლოდ იმ საკითხში რომ გადაგვიარეს.

მაგრამ მსგავსი აყალმაყალით და ყვირილით ნამდვილად არამგონია რამეს მივაღწიოთ. მარტივ მაგალითს მოვიყვან: გრეჩიხა და რამოდენიმე ასეული ადამიანი თითქმის 40–დღის განმავლობაში აპროტესტებდნენ ხელისუფლებას და მის მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებებს. შედეგი ყველამ მშვენივრად ვიცით. უნივერსიტეტი და მისი შიდა სამზარეულოც თითქმის სახელმწიფოა და სახელმწიფო თავის პოლიტიკას ატარებს.ისევე როგორც სახელმწიფო არ ითვალისწინებს ხალხის აზრს (მაგ: ავტობუსების გაუქმება/შეცვლა), ისევე უნივერსიტეტის ხელისუფლება არ ითვალისწინებს სტუდენტების აზრს (არ შეერთებასთან დაკავშირებით), ანუ მსგავსი გამოსვლებით და წივილ–კივილით შედეგი არ გვექნება უზაააარმაზარი.

თვითმართველობამ გადაწყვიტა ეს ბრბო (მაპატიეთ, მაგრამ თითოეული თქვენთაგანი ბრბოს ნაწილს წააგავდა) სააქტო დარბაზში “შეეყარა” და იქ წყნარად, ყვირილის გარეშე გადაეწყვიტათ ყველაფრი. გადასაწყვეტი თითქოს არაფერია, მაგრამ:  ა) ჩამოსაყალიბებელია რას და რატომ ვითხოვთ; ბ) ჩამოსაყალიბებელია როგორ ვაპირებთ მიზნის მიღწევას; გ) ასარჩევია ჯგუფი რომელიც უხელმძღვანელებს გარკვეული საკითხების მოგვარებას (მაგ: მოლაპარაკებებს); დ) გასაკეთებელი კიდევ ბევრია…

თუმცა,  ჯერ ხომ გამიშვი გამატარე იყო შესვლაზე, შემდეგ დამშვიდდით დაწყნარდის ძახილი… როგორც იქნა ასე თუ ისე ჩაწყნარდნენ და დაიწყო თვითმმართველობის ერთ–ერთმა წევრმა და განგვიმარტა,რომ აქ იმისთვის შევიკრიბეთ რომ ჩამოვწეროთ რას ვითხოვთ და რას ველოდებით, ოღონდ ყაყანის გარეშეო… ბოლო სიტყვები თქვა და უკვე ბაზარი შეიქმნა. ამ ხალხს მოსმენის და საუბრის კულტურა არ გააჩნია. მოდი და ნუ დაუძახებ ბრბოს. ყველა თავისთვის უბერავდა, ყველა თავის გულისნადებს აპროტესტებდა, ზოგი მასხარაობისთვის და გასართობად იყო მოსული….

მოკლედ, ავდექი და წამოვედი. იქ გამჩერებელი ნამდვილად არ ვიყავი, მითუმეტეს ვიცოდი,რომ ვერანაირ გადაწყვეტილებას ბრბო ვერ მიიღებდა. მართალიც ავღმოჩნდი, ხვალაც ანალოგიურს აპირებენ, ოღონდ ამჯერად როგორც გავიგე თვითმმართველობის პრეზიდენტი, შოთა მისაბიშვილი პასუხისმგებლობას იღებს ორგანიზება გაუწიოს ალექსანდრე კვიტაშვილთან და განათლების სამინისტროს წარმომადგენლობასთან შეხვედრას. ხვალ (04.11.10) თეუსუს სტუდენტების სახელით ჯგუფის დელეგატები კითხვებს და წინადადებებს ჩამოაყალიბებენ, ხოლო ზეგ(05.11.10) იქნება ოფიციალური შეხვედრა სტუმრებთან, გაირკვევა თეუსუს საბოლოო ბედი.

მე მაინც წარმატებებს გისურვებთ, მიუხედავად იმისა,რომ ძალიან მინდა თსუ–ში.