Tag Archives: გული

ჭარბწონიანები ანუ მსუქნები

ჭარბი წონა რომ პრობლემაა ამაზე დიდი ხნის წინ შევთანხმდით. ერთი შეხედვით არაფერი. უბრალოდ ზედმეტი კილოგრამები გკიდია, ვიზუალურად ცოტა არ იყოს და ვერ გამოიყურები კარგად და შიგადაშიგ გაწუხებს პატარ–პატარა პრობლემები.  თუმცა დროთა განმავლობაში ეს პატარ–პატარა პრობლემები იზრდება და იზრდება. ჯერ სახსრები გაწუხებს, მერე ოფლიანობა, მერე აღმოაჩენ რომ ან დიაბეტი გაქვს ან დიაბეტისკენ გაქვს მიდრეკილება, მალე იმასაც გაიგებ რომ გულზე გაქვს პრობლემები, თუ მდედრობით სქესის ხარ შეიძლება სულაც უშვილობა გამოიწვიოს, კაცებში იმტონეციას იწვევსო და რაღა შორს წავიდე და შეიძლება სიმსუქნით ადამიანი დაიღუპოს კიდეც (ჩვენებურად მოკვდეს).

ჯერ იწყებს დედა, რომ უკვე პუტკუნა კი არა მსუქანი ხარ, აჰყვება ბებია ვითომ ხუმრობით და “სქელტრაკაო” გეძახის, მერე ნათესავებიც ყოველ ნახვაზე ხაზს უსვამენ რომ “უი, როგორ გასუქებულხაარ?”. ვინმეს ექიმთან თუ წაჰყევი ის ექიმი შენ გადმოგწვდება “და შენ როგორ ხარ? ციკლი ნორმალურად გაქვს? ჰორმონობზე შეემოწმე? სისხლის ანალიზი აიღე ყოველიშემთხვევისთვის” და ეს ყველაფერი მხოლოდ იმიტომ, რომ ჭარბი წონა გაქვს.

შემაწუხებელი ექიმები და ნათესავ–ახლობლები გვერდზე რომ ჩამოვიტოვოთ ქუჩაში თვალს ისე გაყოლებენ თითქოს მსოფლიოს მერვე საოცრება იყო. თანდათან გიტყდება ქუჩაში ჭამა იმიტომ რომ გგონია ხალხი გიყურებს და ფიქრობს “ამას კიდე ჭამა უნდა?”, გიტყდება მაკდონალდში მარტოს მისვლა და გემრიელად ჭამა რადგან გგონია ხალხი ამ დროს ფიქრობს “ჭამის მეტი არაფერი ახსოვს”.  მოკლედ, გგონია რომ ყველა შენ გიყურებს და ყველა შენ გლანძღავს მხოლოდ იმიტომ რომ ჭარბწონიანი ხარ (ჩვენებურად მსუქანი).

ამ დროს შენ ჯერ იგრუზები, ცდილობ დაიცვა ათასი სახის დიეტა რომელსაც მხოლოდ 1–3 თვეს ქაჩავ, იკიდებ ნერვოზს, გშურს მახინჯი ქალისაც მხოლოდ იმიტომ, რომ ის გამხდარია, ბოლოს “გასხამს”, იკიდებ ყველაფერს და თავისუფლდები ყველა კომლექსისგან. მე სწორედ დაკიდების სტადიაში ვარ.

მაგრამ, ამ დროს გამოჩნდება ვინმე კეთილისმსურველი (მშობლები), რომლებმაც ნახეს შაბათის (10/04/11) სპეციალური რეპორტაჟი მძიმე წონიანებზე, იქვე მოუსმინეს კეთილ, მეგობრულ რჩევას ზედმეტი წონის ქირურგიული გზით დაკლების შესახებ და აიტაცეს. აიტაცეს იმიტომ რომ დედა ბავშვობიდან მემუქრებოდა იცოდე კუჭის ოპერაციას გაგიკეთებო, მამამ ბევრი იფიქრა და გადაწყვიტა, რომ უკვე ჯანმრთელობისთვის საშიშია ჩემი წონა და თუ ნებითა ჩემითა არ/ვერ ვიკლებ ქირურგითა ძალითა დამაკლებინებენ.

ეს ერთი შეხედვით არც თუ ისე იოლი ოპერაცია 12 000 ლარი ჯდება. ძალიან ძვირია, მითუმეტეს რომ 100%–იან გარანტიას არ იძლევიან, რადგან ოპერაციის შემდეგ მთავარი მაინც პაციენტზეა დამოკიდებული. ჩემი წონის კლება ქირურგიული საშუალებით დამოკიდებულია ორ რამეზე: 1) ოპერაციის მერე უნდა შევძლო და მივეჩვიო იმას, რომ ადრე თუ 4 ხინკალს ვჭამდი ეხლა 1ც დამაკმაყოფილებს და თვალს, რომ ეშიება არ ვჭამო და 2) ფინანსურ საკითხებთან.

უცნობი ქალის წერილი

“მარტი გიჟობის თვე” – აბიტურიენტობის დროს მასწავლებელმა ეს თემა მომცა დასაწერად. სწორედ ამ მოთხრობაში გავიგე პირველად შტეფან ცვაიგის ერთ–ერთი თხზულება “უცნობი ქალის წერილი”. ერთი გავიფიქრე საინტერესო იქნება წავიკითხავთქო,ეგ იყო და ეგ. წელს უკვე ჩემი დაა აბიტურიენტი, მასაც მისცა იგივე თემა და ჩემგან განსხვავებით ჩემი და დაინტერესდა “უცნობი ქალის წერილით”.მიდგა მოდგა და წიგნი ვერ იშოვა. აქ უკვე მეც ჩავერთე, ერთი დასტატუსება ფეიქბუქზე საკმარისი იყო და მეორე დღეს ჯგუფელმა წიგნიც მომიტანა.

დილით ადრე გამეღვიძა, წვიმდა. ლიმნიანი ჩაი, “უცნობი ქალის წერილი” და მზად ვარ რაღაც შთამბეჭდავის წასაკითხათ. ვისთვისაც არ უნდა მეკითხა ძალიან, ძალიან მაგარი ნაწარმოებია,რომელიც აუცილებლად უნდა წავიკითხო, საერთოდაც, სირცხვილია რომ არ მაქვს წაკითხული.

კითხვა დავიწყე ძალიან კარგი განწყობით, მზად ვიყავი დაგრუზვისთვის და გულის დასათუთქად, როგორც ჩემმა დამ თქვა. პირველი,მეორე, მესამე გვერდი და მივხვდი,რომ ეს ის არ იყო რასაც ველოდებოდი. ერთ ჩვეულებრივ სასიყვარულო ისტორიას ჰგავდა, რომელიც უხვად ჰყრია ინტერნეტში თუ რეალურ ცხოვრებაში. ნელ–ნელა იმასაც მივხვდი რომ ის, რასაც მწერალი აღწერდა ყოვლად შეუძლებელი და სრულიად უაზრო გრძნობა იყო.

ის, რასაც უცნობი ქალი, ჯერ კიდევ 13 წლის გოგონა განიცდიდა არ შეიძლებოდა სიყვარული ყოფილიყო. სიყვარული არ ტანჯავს ადამიანს, არ აუბედურებს. თვითონ ნაწარმოებშია ნათქვამი:

“13 წლის გოგო, მხოლოდ შენი აჩემებით და შენით ვცხოვრობდი…”

დიახ, რომანტიკულო გოგონებო და თქვენ, ვისაც ეს სიყვარული გეგონათ, ეს უბრალოდ აჩემებაა. ისეთი, მე რომ ვიცი ხოლმე. უბრალოდ მე მალე მივლის, ამ ქალს კი სიცოცხლის ბოლომდე გაუხანგრძლივდა. ეს არ იყო  ის ერთადერთი და ჭეშმარიტი გრძნობა სიყვარულს, რომ ეძახიან, ის უბრალოდ გამოცანა და მიუწვდომელი “ნივთი” იყო, რომლისკენაც ასე ისწრაფოდა უცნობი ქალი:

“გესმის თუ არა,საყვარელო, რა საოცრება, რა მომხიბლავი გამოცანა იყავი ჩემთვის…”

 

იქნებ, საწადელი და ოცნება რომ აესრულებინა სულაც აღარ ჩაეთვალა ეს გრძნობა სიყვარულად. მაშინ უბრალოდ იგრძნობდა,რომ მიზანს მიაღწია, დაიკმაყოფილა სურვილი და ამით დამთავრდებოდა ეს ყველაფერი. შეუძლებლად მიმაჩნია შეგიყვარდეს ადამიანი, რომელსაც არ იცნობ. ადამიანის გაცნობა კი  შორიდან არც თუ ისე ადვილია. მისი საქციელი და მისი გრძნობები უფრო ფანატიზმს გაქვდა. ისეთს თინი, რომ მაიკლ ჯექსონის მიმართ განიცდის. “სიმპტომები” ერთი და იგივე:

“ვცხოვრობდი მხოლოდ შენით,ვყიდულობდი ყველა შენს წიგნს, შენს სახელს გაზეთში,რომ შევხვდებოდი, ეს ჩემთვის დღესასწაული იყო”.

თინიც ასე არაა? თუ არ ყიდულობს, ლეპტოპს ავსებს  მაიკლ ჯექსონის სიმღერებით, კონცერტებით. ყიდულობს და კითხულობს  ყველაფერს სადაც მის შესახებ იწერება. მეტსაც გეტყვით, თინი აგროვებს მაიკლის სურათებს და ეთაყვანება ჩუმათ. მაიკლიც მიუწვდომელია თინისთვის. ეხლა მითუმეტეს.

“უცნობი ქალის” გრძნობა ჩემთვის მიუღებელია. ის მონა იყო მწერლისა, ადამიანისა რომელსაც არ იცნობდა. ეთაყვანებოდა და აღმერთებდა ადამიანს,რომელსაც არცერთხელ უგრძნობინებია მისთვის სითბო. მთელი წერილის განმავლობაში ბევრჯერ არის ნახსენები ფრაზა: “არასდროს გაგამტყუნებ არა, ყოველთვის ვიქნები შენი მადლიერი”. ამდენჯერ “არ გამტყუნებ” ძალიან ცუდად მხვდებოდა და ბოლოს იმ დასკვნამდეც მივედი, რომ ამტყუნებდა. დიახაც ამტყუნებდა და ბრალს სდებდა იმაში, რომ ვერცერთხელ ვერ იცნო, ვერ ხვდებოდა ვინ უგზავნიდა თეთრ ვარდებს ყოველ დაბადების დღეზე, უსაყვედურა და შეურაცყოფად მიიღო “სიამოვნებისთვის” გადახდილი თანხა, არა და ის ხომ სწორედ ქუჩის მეძავივით მოიქცა (როგორც თვითონ აღნიშა). ის იყო მონა, გრძნობის მონა:

“მონური სიყვარულით და ერთგულებით მიყვარდი…”

მისი ცხოვრება წესით უკეთესი უნდა გამხდარიყო შვილის დაბადების შემდეგ. შვილისა რომელიც, იმ ერთადერთისგან ეყოლა, რომელიც მისთვის არსებობდა. სინამდვილეში შვილიც მწერალთან გააიგივა. ზრდიდა მისნაირად, შვილში საყვარელ მამაკაცს ხედავდა. მისთვის არ არსებობდა შვილი და დედობრივი გრძნობა. ის ერთდორულად მონა გახდა ორი მამაკაცისა შვილისა და მწერლისა.

“შენი მეორე “მესთვის” – შენი შვილისთვის”

ამ ქალში იგრძნობა სიამაყე და ამპარტავნობა. სწორედ ამ სიამაყეს მივაწერ მის ასეთ “თავგანწირვას” ამ მწერლის მიმართ. მისთვის რაღაც მომეტში, როგორც ჩანს შეურაცხმყოფელია, რომ ვერ გახდა სასურველი მამაკაცისთვის იდეალური:

“ყველა მეტრფოდა – შენს გარდა, მხოლოდ შენს გარდა,საყვარელო…”

ვისაც არ უნდა ჰკითხო “უცნობი ქალი” იდეალური ქალია. ის ხომ სიყვარულს შეეწირა, ის ხომ სიყვარულისთვის იბრძოდა. პატიობენ სხეულით ვაჭრობას, მაშინ როდესაც სხვას მიწასთან ასწორებდნენ. არა და “მოტივაცია” ყველა მეძავს ხომ ერთნაირი აქვს? აი მაგალითად:

“ამ ქვეყნად ღატაკი ადამიანი ყოველთვის დაჩაგრული და დამცირებულია, იგი მუდამ მსხვერპლს წარმოადგენს”

იდეალური საბაბია იმისთვის,რომ სხეულით ვაჭრობა დაიწყო. მაშინ რატომ პატიობენ “უცნობ ქალს” და სხვებს მიწასთან რატომ ასწორებენ? იმიტომ რომ ის შეყვარებული ქალბატონია? შეიძლება შეყვარებული არის, მაგრამ ამავე დროს მასში ბევრი ცუდი თვისება იგრძნობა. მშობიარობის შემდგომი პერიოდი და მისი პალატაში ყოფნის აღწერა ჩემში ბევრ უარყოფით დამოკიდებულებას იწვევს “უცნობი ქალის” მიმართ. ის თითქოს ზევიდან დაჰყურებს ყველას, მაშინ როდესაც თვითონაც ზუსტად მათნაირია და არაფრით გამორჩეული:

“სიღატაკის მთელი საშინელება,სულიერი და ხორციელი დამცირება, სირცხვილი განვიცადე ამ პალატაში მეძავებისა და ავადმყოფების გვერდით, რომელნიც საერთო ხვედრს საერთო სიმდაბლამდე მიეყვანა”

იმედები გამიცრუვდა. რაღაც ზე–ნაწარმოებს ველოდი. წაკითხვისას რომ ჟრუანტელი გივლის, რომ გრძნობ და რომ განიცდი ყოველივეს რასაც გმირები გრძნობენ და განიცდიან.დახურვის შემდეგ ისევ ნაწარმოებს რომ უტრიალებს შენი ფიქრები და ფანტაზიას რომ იშველიებ და ფიქრს იწყებ თუ რას იზამდი შენ იმ დროს და იმ სიტუაციაში…

ეს ნაწარმოები კიდევ ბევრისთვის იქნება საყვარელი და კიდევ ბევრი იტყვის “უცნობი ქალის წერილი”–ს გახსენებაზე: “ვაიმე, რა მაგარიაა; აუცილებლად უნდა წაიკითხო;გული დაგეწვება”. სამაგიეროდ ჩემმა დამ მშვენივრად დაასრულა კითხვა: “ეგეთი სიყვარულის დედაც ვატირეო”.

მესაჭიროება სიახლე

სიახლე – ეს ისეთი რამეა რასაც ორგანიზმი სისტემატიურად მთხოვს. არა მარტო ორგანიზმი, არამედ სული,ფსიქიკა, გონება და ყველაფერი.

ძველ დღიურებს ვათვალიერებდი და ყველგან სიახლის არარსებობაზე ვწუწუნებ და მოვთქვამ.

4–5 წლის წინანდელ ჩანაწერებს ვკითხულობ და იგივეს განვიცდი.იგივენაირად მსურს და მესაჭიროება სიახლე ცხოვრებაში როგორც მაშინ.

რამდენიმე თვე “კარგად” ვიყავი, რადგან იყო სიახლე ჩემს ცხოვრებაში ბლოგინის სახით. მეგონა უნივერსიტეტი კიდევ უფრო არევდა ჩემს ერთფეროვან ცხოვრებას და კიდევ უფრო მეტი სიახლე შემხვდებოდა ცხოვრებაში, თუნდაც ცუდი. მაგრამ მწარედ გაღიმებული დავრჩი…

ორგანიზმი, სული, ფსიქიკა, გონება, ყველაფერი მთხოვს რაღაც ახალს. რაღაცას რაც აბსოლუტურად შეცვლის ჩემს ცხოვრებას და ცხოვრების სტილს. მჭირდება რაღაც ან ვიღაც.

დღეს პირველად დავბრუნდი შინ მოდეპრესიო 😐 როგორც წესი მსგავსი “გაფრენები” არ მჭირს ხოლმე, მაგრამ საოცრად მინდა ტირილი. ტირილი მთელი გულით, სლუკუნით და ცრემლებით… მინდა ყველაფერი გამოვიდეს ჩემიდან, ყველა ემოცია, გრძნობა…

რაღაც მჭირდება. სიახლე მინდა… და როგორ მივაღწიო ამას არ ვიცი. დავიჯერო ისევ 4–5 წელი უნდა ველოდო?

მომავალი მძღოლი = )

დღეს დედაჩემსაც შევუთანხმდი და ალბათ ამ დღეებში დავიწყებ სიარულს მართვის მოწმობის ასაღებად. უფრო სწორედ, ჯერ ვისწავლი თეორიას და პრაქტიკას და მერე შევეცდები მართვის მოწმობაც ავიღო.

როგორც კი თანხმობა მივიღე რომ დამაფინანსებდნენ და ავტო სკოლაში ვივლიდი, ეგრევე იმაზე დავიწყე ფიქრი როგორი მძღოლი ვიქნებითქო. გული კინაღამ გამისკდა 😐

არ შეიძლება ჩემი საჭესთან დასმა. ვიქნები ძალიან,ძალიან ცუდი მძღოლი. დავარღვევ წესებს (თუ არ მომეწონა ის წესი), გადავაჭარბებ სიჩქარეს, ვინაგლებ გზაზე მოძრაობისას და სავარაუდოდ ნასვამიც დავჯდები ხოლმე.

ეს ეხლა ვფიქრობ და იმედია მართლა ეგეთი არ ვიქნები 😐

ჩიპსი

ვიცი რომ ათას უბედურებას უკეთებენ

ვიცი რომ საზიზღობებისგან მზადდება

სამაგიეროდ ისიც ვიცი რომ ყეგმრიელესია, და რომ სასტიკად ძალიან მიყვარს. ბოლო რამდენიმე დღეა დიიდ პაჩკას ვყიდულობ (უარაფროს და რა თქმა უნდა ლეისისას) ჩავუჯდები და დიდი სიამოვნებით მივირთმევ. ისეთი რამეა რომ ძნელია თავის დანებება. მზესუმზირას რომ მიყვები და ჭამ ეგეთ პონტში გადის. ხო და თუ ჩემი გულის მოგება გინდათ მიყიდედ ლეისის ჩიფსი კარტოფილის (ესე ვეძახი უარაფროს = )) ) და მაჩუქეთ = ))

Search Engine Terms

ე.ი ვეკომ დამთაგა და ეხლა იმაზე უნდა დავწერო რას ეძებს ხალხი ჩემს ბლოგზე. ან როგორ ხვდებიან. ანხელის ბრუნვებს და ”გოგონას გარეუბნიდან” გამოვტოვებ.თორემ უკვე მეც გული მიწუხს. დღე არ გავა რომ არ მოძებნონ სხვა და სხვა კონტექსტში.

ბევრი ვეძებე და საინტერესო ფრაზები მეც ამოვარჩიე მაგრამ ბევრი არ არის = ))

1. charchoebi – რა ზომის გნებავთ? მითხარით და დაგიმზადებთ ყველა ზომისას და ფორმისას

2. mesakutre.ge – ესეთი საიტიც არსებობს? თუ იპოვე გამაგებინე

3. მოწყენილი სურათები – გუგლის მიმართეთ = ))

4. სამკურნალო მცენარეების ზეთები – ჰა?

5. tmis moshoreba – რამდენიმე ვარიანტი არსებობს, შენ რომელს ამჯობინებ?

6. სასაცილო სკამები – გვერძე ბლოგზე

7. რა ხდება სიკვდილის შემდეგ – აუცილებლად გაგაგებინებ როცა დრო მოვა

8. http://www.tvali.ge – ამის მაძიებელი მაინც რატომ მოხვდა ჩემთან?

9. 09 – 09-ის ნომერს ეძებდით?

10.  გულით სიკვდილი – სხვანაირადაც კვდებიან?

11. ალექსანდრე თუ ბესო? – ბესო

12. ვაშლის ძმარი როგორც გასახდომი საშუალება – დიეტა არ ჯობია?

13. საიდუმლო სირობა გადმოწერა – 5 ლარი რა გაგიხდა?

14. ვითომ ქართველ გოგოს ამერიკელი ზანგები – სიმართლე გითხრა არ ვიცი რას ეძებ და ვერ დაგეხმარები. მაგრამ მე ისევ ვითომ ქართველი გოგოები მირჩევნია ამერიკელ ზანგებს

15. ვინ ვარ მე – სავარუდოდ ადამიანი. მაგრამ მაგის პასუხი საკუტარ ტავში უნდა იპოვო და არა ინტერნეტში

16. ხსნარების დამზადება – ეგეთი ხელმარჯვეც არ ვარ. მარიმ სნეიპის ბლოგს ესტუმრეო გირჩია = ))

17. ძმრის ესენცია – მგონი რაღაცაში ხმარობენ ხოლმე, მაგრამ ჩეს ბლოგზე ვერაფეს იპოვი საინტერესოს

18. დურმიშხანი – მგონი სახელია

19. ყველაზე ცუდი ბლოგი – და ჩემთან მოხვდი არა?

ეს ყველაზე მაგარია და ბოლოსთვის შემოვინახე.

20. sexy minda va – უკომენტაროდ

დათაგვა დამვიწყებია და ვეკომ შემახსენა = )) ბევრს უკვე დაწერილი აქვს მსგავსი პოსტები და მგონი ეს ორი ისეთები არიან რომელთა ბლოგზეც არ მინახავს  Search Engine Terms. მოკლედ ვთაგავ ეგოისტს და სალოლას

ეს ჩემი სამყაროა

ცოტა ხნის წინ facebook შევქმენი და ჩემი ბლოგიც დავამატე. ყველას ვისაც მოუნდებოდა შემოვიდოდა და ჩემს სამყაროში ამოყოფდა თავს. 2-3 დღე გავძელი და დღეს ისევ წავშალე იქიდან. არ მინდა ვინმემ ნახოს და წაიკითხოს რას ვგრძნობ და რას ვფიქრობ. ჩემთვის მინდა ვიყო. ეს ჩემი სამყაროა,ჩემივე ხელებით შექმნილი და არ მინდა ვინმე ჩამეზიაროს. ვინმე ნაცნობი. არ მინდა მეორე დღეს ზედმეტი კითხვები მართლა ეგრე ფიქრობ? მე რატომ არ მითხრი? უი რას ამბობ? და ა.შ. აქ ვარ გულწრფელი, აქ ვარ ის რასაც გულის კუნჭულებში ვმალავ. მე მიყვარს ჩემი ბლოგი და არ მინდა მხოლოდ იმიტომ მივატოვო და გული ავიცრუო რომ ვიღაც სხვა,ნაცობი წაიკითხავს. ისეთი ვინც არ მინდა რომ ნახოს.არა და ცოტა ხნის წინ მარის ვეუბნებოდი ნახონ შენი რა მიდისთქო… თურმე მიდის, და თან საკმაოდ ბევრი = ))