Tag Archives: დვალთა

Strawberry Fields

პირველად ტიკ-ტაკი როდის გავსინჯე არ მახსოვს, მაგრამ ტიკ-ტაკთან დაკავშირებული პირველი მოგონება მახსოვს. ჩემს სოფელში ტრანსპორტი არ დადის, შესაბამისად თუ დვალთაში მოხვედრა გსურთ, ან იქიდან გაღწევა, უკეთეს ვარიანტში მანქანა უნდა გყავდეთ, უარეს შემთხვევაში რამდენიმე კილომეტრი უნდა იარო ფეხით და მიაღწიო ადგილს სადაც ტრანსპორტი შეინიშნება. ეგეთი ადგილი ჩემს ბავშვობაში გვერდით მდებარე სოფელი თონეთი იყო. თონეთამდე მთებია გასავლელი, თანაც გარშემო რომ ტყეა და იმ ტყეში რომ სხვადასხვა ჯიშის და რჯულის ცხოველები ცხოვრობენ ეგეც გასათვალისწინებელი ფაქტორია. მახსოვს სიცხე მქონდა და ბებიას და ბაბუას ამ გზით მივყავდი თბილისში. 3-4 წლის ბავშვისთვის მთებზე სიარული, თანაც რამდენიმე კილომეტრის, საკმაოდ დამღლელია. სწორედ ამიტომ, ბებიამ გადაწყვიტა, რომ რამდენჯერაც დავიღლებოდი იმდენჯერ ტიკ-ტაკის ერთი მარცვალი მოეცა. მეც 10 წუთში ერთხელ ვიტყოდი დავიღალე-მეთქი, ძალის და ენერგიის მოსამატებლად ტიკ-ტაკი მომეცით-მეთქი და ბებიაც მაძლევდა. პატარა თეთრი რაღაცები იყო, საოცარი გემოსი, თან ზაფხულში, მზის გულზე ტიკ-ტაკის მიერ მონიჭებული სიგრილე ძალიან მსიამოვნებდა. როგორ ჩავაღწიე თბილისამდე არ მახსოვს, მხოლოდ სოფლიდან თონეთამდე მიმავალი გზა და ჩემი ტიკ-ტაკი მახსოვს, რომელიც გზის გაგრძელებაში მეხმარებოდა ხოლმე. ან მეგონა რომ მეხმარებოდა  🙂

სწორედ მაგ დღეს გადავწყვიტე რომ ძალიან მიყვარს ტიკ-ტაკი, ოღონდ ის, მეორე, ტკბილი.

ამ წლამდე საქართველოში არსებობდა მხოლოდ ორი ტიკ-ტაკი, ფორთოხლის და პიტნის არომატით. რამდენიმე თვის წინ შემოვიდა ახალი ორფეროვანი არომატი – Cherry Passion. არჩევანის წინაშე რომ ვდგებოდი, უპირატესობას ტკბილს ვანიჭებდი ხოლმე, როგორც ყველაზე მსუნაგი ადამიანი.

მაგრამ, ამას წინათ ტიკ-ტაკის ფეისბუქ გვერდზე  აღმოვაჩინე ახალი ტიკ-ტაკი, მარწყვის გემოთი, რომელიც ერთდროულად ტკბილიცაა და თან სიგრილის მომტანიც. ფოტოს ნახვისას ნერწყვები მომადგა და ჩავილაპარაკე შენ მაინც ჩემი გახდები-მეთქი.

Strawberry Fields

Strawberry Fields

ბედი მაქვსო მე უნდა ვთქვა. ამასწინათ აღმაშენებელზე რამდენიმე პრომო გოგონას მოვკარი თვალი, რომლებიც ტიკ-ტაკს, მარწყვის არომატიანს, არიგებდნენ. სასწრაფოდ მივაჭერი მათთან და ახალი გემოს გასასინჯად მოვემზადე.

ხომ არის ხოლმე შემთხვევები როდესაც ფაქტი მოლოდინს არ ამართლებს, მაგრამ ჩემს შემთხვევაში პირიქით იყო, ახალი ტიკ-ტაკი იმაზე უკეთესი აღმოჩნდა ვიდრე ველოდებოდი. ერთდროულად ტკბილიცაა, გემრიელიც, და გრილიც. საუკეთესო ვარიანტია.

tik-tak strawberry fields

მართალია მთელი ამდენი წელი ჩემთვის მხოლოდ ორი ტიკ-ტაკი არსებობდა: მწარე და ტკბილი, მაგრამ ახლა წარმატებით დაემატა კიდევ ორი ხილის არომატი Cherry Passion და Strawberry Fields.   ძალიან მოხარული ვარ, რომ აწი ხილის გემოიანი ნუგბარის დიდი არჩევანი მექნება.

strawberry fields

4 დღე

როგორც კი თავისუფალი 4 დღე გამომიჩნდა და დაიმედებული ვიყავი, რომ სამსახურიდან არ დამირეკავდნენ ბარგის ჩალაგება დავიწყე. ბევრი არაფერი მჭირდებოდა, მთავარი იყო, რომ გრძელმკლავიანი მაისური და საგულდაგულოდ გადანახული ჟაკეტი არ დამვიწყოდა.

ჩემს სოფელში ტრანსპორტი არ დადის და ეს პრობლემა პირველად სწორედ ამ მგზავრობისას გავაცნობიერე. ვერ ჩაჯდები მიკრო ავტობუსში და 2 საათის შემდეგ წყნარად ვერ მიხვალ საკუთარ სოფელში. აუცილებელია რომ სოფლის ასახვევთან ვინმე მანქანიანი დაგხვდეს და აგიყვანოს, წინააღმდეგ შემთხვევაში 5 კილომეტრის ფეხით გავლა და მთაზე ასვლა მოგიწევთ.

დვალთა – ჩემი სოფელი, რომელიც ძალიან პატარა და რომელიც ხეებშია ჩაკარგულია ❤

ასე იყო თუ ისე მშვიდად ვიმგზავრე, ჯერ კიდევ მაშინ მივხვდი რომ სოფელში საოცრად ეგრილებოდა როდესაც თბილისიდან გავედი და სახეში ცხელი ნიავის ნაცვლად გრილი სიო მიბერავდა. სოფლის ასახვევთან მშობლები მანქანით დაგვხვდნენ, გზიდან ჩამოგვხსნენ და ალგეთზე იდეაში საჭყუმპალაოთ და გასაგილებათ წავედით. საღამოსკენ უკვე სახლში ვიყავი, ბარგით ხელში და ვცდილობდი ორიოდე ხელი ტანსაცმელი დამებინავებინა. თუმცა, სანამ დაბინავებას დავიწყებდი ჩემს ეზოს უნდა შევგუებოდი. 3 თვეში რადიკალურად შეიცვალა. დიიდი მწვანე ეზოს ნაცვლად დიდი სახლი და ორიოდე ხე დამხვდა, იმ ორიოდე ხეზე კი ჰამაკი გაბმული. მე თუ მკითხავთ ძველი, პატარა, ნახევრად დანგრეული სახლი და დიდი ეზო მირჩევნია დიდ სახლს და უეზოობას, თუმცა ალბათ შეგუება სჭირდება ყველაფერს. ჩემი სოფელი ერთადერთი ადგილია სადაც ზაფხულში საბანში გახვეულს მძინავს. ჭოტის კივილი კი მისი განუყოფელი ნაწილია. სასიმოვნოდ ჩაძინებულს დილის 8 საათზე გამეღვიძა.

ახალი სახლი, რომელიც დასასრულებელია

შაბათი დილა სასიამოვნოა. განსაკუთრებით მაშინ თუკი ცივილიზაციას ხარ მოწყვეტილი, არც მანქანების ხმაურია, მზეც სასიამოვნოდ ათმობს არემას და ჰამაკი და წიგნი გელოდება. წიგნის შერჩევისას ბევრი ვიბოდიალე, არ მინდოდა ისეთი რამ წამეღო რაც არ მომეწონებოდა და 4 დღე სრულ უსაქმურობაში გამეტარებინა. სწორედ ამიტომ თვეების წინ დაწყებული 1984 წავიღე და როგორც იქნა დავასრულე. კარგი წიგნია, თუმცა ვხვდებოდი რა, როგორ და რატომ იქნებოდა. ჰამაკში, ნეტარებაში გატარებული რამდენიმე საათი უცბად გავიდა. ე.წ “ბირჟისკენ” ავლისა და დამსვნებელთათვის თვალის შევლების დრო იყო, თუმცა, ვის გინდა თვალი შეავლო როცა არავინ არაა და ფაქტობრივად სამიოდე კაცი სხედხართ და ზაფხულის და დასვენების გეგმებს აწყობთ.

ჰამაკი და ნეტარება

კვირა დილა იმით დაიწყო რომ ალგეთზე ჩახტომის შემდეგ დავიწყე გამოფხიზლება. ყველაზე უკეთ კი მაშინ გამოვფხიზლდი როდესაც მწვადების სუნმა იწყო ტრიალი. ბევრი მწვადი, ცოტა არაყი, მდინარეში გაგრილება, შეფხიზლება, ტყეში წამოწოლა და კითხვა არის ძალიან კარგი. მერე რა, რომ ძალიან იღლები და ძილის გარდა აღარაფერზე ფიქრობ, თანაც მაშინ როდესაც მეორე დღეს თბილისში ხარ წასასვლელი.

როდესაც ცდილობ თავი გაირთო

როდესაც დღეს დილით ჩემს ბარგს ისევ უკან, ზურგჩანთაში ვალაგებდი და თბილისში გამოსამგზავრებლად ვემზადებოდი, დიდხანს ვფიქრობდი დავრჩენილიყავი თუ დავბრუნებოდი დედაქალაქს. საბოლოოდ ინტერნეტის და შხაპის სიყვარულმა მძლია და უკვე თბილისში ვარ. მანგლისამდე მამაჩემის მანქანით გადავედი ისე, რომ საჭესთან მე ვიჯექი (!) და თბილისშიც მშვიდობით ჩამოვაღწიე. თუმცა, ჯერ კიდევ წყნეთში მაწუხებდა ცხელი ნიავი და ვგრძნობდი რომ საშინელი ღამე მელოდებოდა.

სოფელში არაფერი შეცვლილა, გარდა იმისა რომ სახლები უფრო და უფრო ძველდება, მოსახლეობა უფრო და უფრო მცირდება, ბავშვები ელვის სისწრაფიდ მრავლდებიან და ვეღარ ვხვდები ვინ ვისია და ვინ ვისი გორისაა.

პარასკევს ისევ ვუმიზნებ რომ შაბათ-კვირა დვალთაში გავატარო, იქ სადაც ცივა, სადაც კაკლის ჩრდილში გაკიდული ჰამაკი და დასვენება მელოდება.

სამოთხე ^^

მე და ზაფხული

ჩემთვის ზაფხული იყოფა ორ პერიოდად. გამოცდების პერიოდი და დასვენების პერიოდი. თუმცა, წელს summer job_ის წყალობით მესამე ეტაპიც მიემატა – სამსახური.

პირველი ეტაპი მშვიდად და ბედნიერად გადავლახე და ამაში საბოლოოდ გუშინ დავრწმუნდი. 1 საათის შუალედით გამწვამდა 6-ვე საგანი და 2 წლის განმავლობაში პირველად მოხდა, რომ ექვსივე საგანი ჩავაბარე გადაბარების გარეშე! თქვენთვის შეიძლება ჩვეულებრივი ამბავია, მაგრამ ჩემთვის ნამდვილად მიღწევაა. მითუმეტეს იმის ფონზე, რომ ერთ-ერთ საგანს მესამედ გავდიოდი და საფრთხე არსებობდა იმისა, რომ სტუდენტის სტატუსი შეეწყვიტათ. 6 საგნიდან ორზე ვვარაუდობდი რომ გადაბარება  და საზიზღარ მაღლივში აბოდიალება მომიწევდა, თუმცა გადავრჩი. აქვე ვიტყვი იმასაც, რომ ამ სემესტრში ლექტორებში საოცრად გამიმართლა. ვიმედოვნებ საშემოდგომო სემესტრიც ანალოგიურად წარმატებული იქნება. ერთადერთი რამ, რის გამოც გული დამწყდა იყო ის, რომ სწავლა 17 სექტემბერს იწყება და ისევ 25 ივლისს დასრულდება. ჩვენ თუ არა, საკუთარი თავები მაინც არ ეცოდებათ?! ჩემი აზრით დიდი უსინდისობაა საერთოდ ზაფხულში სწავლა, მაგრამ ვინ გისმენს 😐

ხანდახან სასწაულებიც ხდება, და ასეთი სასწაული იყო, ის რომ summer job-ზე დავრეგისტრირდი, თანაც საკმაოდ ადვილად. ლუდსახარშ ზედაზენში ვარ, სადისტრიბუციო ქსელში და ერთადერთი რაც მევალება მაღაზიებში ზედაზენის მაცივრების შემოწმებაა, რომ ზედაზენის ლუდის და ლიმონათების გარდა არაფერი იდოს, რაც არც თუ ისე რთული და დამღლელია, მითუმეტეს იმის ფონზე, რომ არაჩვეულებრივად კარგ კადრზე ხარ მიმაგრებული და ცდილობს ყველანაირად ხელი შეგიწყოს. მიუხედავად იმისა, რომ სადისტრიბუციო ქსელში ვარ. დღეს და ხვალ გადაწყვიტეს, რომ ქარხანაში გვამუშაონ, სადაც ბოთლებს ეტიკეტებს ვაკრავთ. ჩვენს მიერ გალამაზებულ ბოთლებს კი ამერიკაში გზავნიან. ზედმეტი მუშახელი დასჭირდათ და გამოგვიჭირეს. თუმცა, როგორც გვპირდებიან ეს ყოველივე მხოლოდ და მხოლოდ 2 დღეს გასტანს. სხვა მხრივ თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ სხვებთან შედარებით “კარგ პონტში” ვართ.  ანაზღაურება 500 ლარს შეადგენს, თუმცა საშემოსავლო 20% ეჭრება, რის შედეგადაც მხოლოდ და მხოლოდ 400 ლარი გვრჩება. ბევრი არ მიფიქრია იმაზე, თუ რა უნდა მექნა მაგ 400 ლარით, დარეგისტრირების დღესვე ვიცოდი – უნდა დამესვენა!

ვინაიდან და რადგანაც ჩემი ზაფხულის 95% სწავლამ და სამსახურმა წაიღო, ზაფხულში დასასვენებლად მხოლოდ 10 დღე მრჩება, ამიტომაც შემედგომას დავესესხები 25 დღეს და შემოდგომის ნაწილს სწორედ დასასვენებლად და აღებული ხელფასის დასახარჯად გამოვიყენებ. 20 აგვისტოს მუშაობას ვამთავრებ. ძალიან მინდა მეორე დღესვე ჩემს სოფელში წასვლა და ცოტა ხნით მაინც დასვნება. მიუხედავად იმისა, რომ დვალთაში 1 კვირაზე მეტს ვერ ვძლებ, ზაფხულში იქაურობა სამოთხეა! მდინარე, სიგრილე, ჰამაკი, ფიჭვების ტყე… სექტემბრის დასაწყისში სავარაუდოდ თბილისში ვიქნები, სამაგიეროდ 15 სექტემბრიდან-25 სექტემბრამდე ბათუმში წავალ და აღარც ჩამოვალ. რა კარგია რომ ხელფასი ბოლომდე მეყოფა და ვიმედოვნებ დარჩება კიდეც. მერე რა რომ სწავლის პირველი კვირა უნდა გავაცდინო, მე ზღვა და ცურვა მინდა!

ზაფხულში თბილისში ყოფნა და მუშაობა აუტანელია. სწორედ ამიტომ ბედნიერ ვიკენდებს ვიწყობ და ხან აკვა-პარკში მივდივარ, ხან ვპიკნიკობ, ეს ვიკენდი ბიერფესტზე გავატარე და ვარ ბედნიერი რომ ჩემი მეგობრები მაინც არიან თბილისში.

თქვენც ჩემსავით თბილისში ხართ და იხარშებით?

სამმაგი წუწუნი და არც ერთი გამოსავალი

“რა საშინელებაა, ნეტავ აქედან როდის წავალ, ყელში ამოვიდა უკვე ყველაფერი. ზომბებში მეათე სლოტი ვიყიდე და თამაში მესამედ დავხურე!

როგორ მომბეზრდა ჰამაკში წოლაც, წიგნების კითხვა და მდინარეზე სიარულიც! მომავალ წლამდე არც წიგნებს გავეკარები და არც სოფელში გამოვყვები ჩემებს.

….ნეტავ ახლა თბილისში თუნდაც რამდენიმე საათით გადამახედა, ბავშვები მანახა და ისევ დამაბრუნა… ნუთუ ასეთი ძნელია?

ანა ახლა ქეთისთანაა , ერთობიან , ინტერნეტი აქვთ, გათენებამდე ჭორაობენ და მოკლედ რომ ვთქვათ, ჩემზე ასჯერ უკეთეს პონტში არიან, აქ კიდევ წესიერი ბიჭიც კი არავინაა რომ გავერთო, fuck!

იმ ფართიზე მაინც გავეშვი ჩემებს! ცოტას გავერთობოდი მაინც და ერთი დღით მოვშორდებოდი აქაურობას! რაც აცივდა, ნასკები და ჟაკეტი არ გამიხდია ფეხიდან, ესაა ზაფხული? სიგრილეს ვნატრობდი, სიცივეს კი არა!

მომაშორეთ აქედან!”

***

“წარმომიდგენია ახლა ნათია რა კარგადაა სოფელში. ძალიან მინდა მის ადგილზე ვიყო: სიცივეში, თბილ საბანში გახვეული დავიძინებდი და წვიმის ხმას მოვუსმენდი ფანჯრის რაფაზე შემომჯდარი წიგნით ხელში.

საღამოს, როცა ყველა დაიძინებდა, ჩუმად გავიპარებოდით გარეთ და ტყუპებს შემოვუსხდებოდით აივანზე. გამთენიისას დაბრუნებულებს მეორე დღისით შუადღემდე დაგვეძინებოდა და საუზმის ნაცვლად სადილს გეახლებოდით.

მდინარეც მომენატრა. ნაწვიმარი და ატალახებულიც კი. მწვადებს შეწვავდა ახლა იქ კაცი.. მერე რა რომ არ მიყვარს, მაინც სიამოვნებით შევჭამდი.

რამდენი ხანია ცხენიდან არ გადმოვვარდნილვარ.. არა, მაინც რა ყოჩაღად გადმოვვარდი, გენიოსი ვარ! ნეტავ ახლა ტყუპი ვის ასეირნებს?

წამიყვანეთ ვინმემ სოფელში!”

***

“ეჰ, ნეტავ ახლა დვალთაში ვიყო, ბოლოსდაბოლოს იმ მიტოვებულ საწყობს მოვინახულებდი.. მეზიზღება ამ დროს თბილისი, დეპრესიაში მაგდებს და ყველა დადებით ემოციებს მიქრობს! სოფელში რა მყუდროება იყო, ზუტას მაინც გააწვალებდა კაცი…

ნეტავ მიტოვებულ სახლებს წვიმა არაფერს დაუშავებს? მომავალ წლამდე იმედია გაძლებენ და არ ჩამოინგრევიან..

ჩემი წუწუნას სტატუსის დაბრუნება მომენატრა, ბოლოსდაბოლოს თბილისში მწარედ დაწვას და ორი კვირა ბუზღუნს ვერ მოვახერხებ.

ახლა ალბათ იქ წვიმს. ნეტავ ჰამაკში ჩამაწვინა და წვიმაში წიგნი წამაკითხა. წიგნი დასველდებოდა თორემ რა მაგარი იქნებოდა , ავვვ ❤

ნათიას და-ძმა როგორ არიან ნეტავ ტროლი დის ხელში?

სოფელში რომელიმე მიტოვებული სახლის ყიდვა მინდაა!”

***

ასე ოცნებობენ ისინი , უფრო სწორად ასე ვოცნებობთ ჩვენ, მაგრამ არც ერთი არ ვართ იქ , სადაც ყოფნა გვინდა 😀

 

დასვენება დაუგეგმავად

ბავშვობიდან იმით ვტრაბახობ რომ 2 სოფელი მაქვს. 1 თბილისთან 30-წუთის სავალზე და მეორე მანგლისისკენ. როგორც კი თავისუფალი 3-4 დღე გამომიჩნდება აღაიანში მივდივარ და არაჩვეულებრივად ვისვენებ ხოლმე. ეხლაც ეგ პერიოდი იყო. გადავწყვიტე ორშაბათს წავსულიყავი და სამშაბათს საღამოს უკან დავბრუნებულიყავი. თუმცა…  მაშინ როდესაც მე მგონია რომ სამშაბათს ჩამომაკითხავს ან დედა ან მამა და თბილისში წამიყვანენ, მირეკავენ და მეუბნებიან რომ მეორე სოფელში წავიდნენ. O.o <– ამაზე ნაკლები სახე არ მქონია. გასაღები არ დაუტოვიათ თბილისის, არც ფული მქონია, არც შესაბამისი ტანსაცმელი, შამპუნი და პირადი ჰიგიენის ნივთები რომლებიც ესოდენ საჭიროა როდესაც იმყოფები სოფელში და თანაც გაურკვეველი ვადით.

იდეაში მინდოდა ჩემი გარუჯული სახე და მკლავები გამოჩენილიყო მაგრამ სინათლე მანათებს და არაფერიც არ ჩანს :შ

იდეაში მინდოდა ჩემი გარუჯული სახე და მკლავები გამოჩენილიყო მაგრამ სინათლე მანათებს და არაფერიც არ ჩანს :შ

რა შეიძლება გააკეთო ამ დროს? საბედნიეროდ ტელეფონში ინტერნეტი ჩართული მქონდა, ნოუთბუქიც გავაყოლე ხელს და საყვარელ თამაშს, ზომბებს, ვთამაშობდი. შიგადაშიგ ფეისბუქსაც დავხედავდი ხოლმე. მაგრამ მაგთიფიქსის მოდემმა გამაწამა და დამაწიწკნა ნერვები. შუადღის საათებში გასაოცარ გართობად შეიძლება ჩავთვალო ჭაში ჩაგდებული შლანგი რომლიდანაც “რაღაც მანქანებით” ამოდის წყალი და წუწავ ხალხს. ხალხს რა, ძირითადად ჩემს ორ დეიდაშვილს და და-ძმას. უფრო სწორედ, ისინი მწუწავენ მაშინ როდესაც მე ვცდილობ “ზაგარი” მივიღო და ამ ყველაფრის შემდეგ ვერთვები წუწაობის საყოველთაო საათში.

თუმცა წუწაობის მერე რთულია ბოლთა არ დასცე იქვე და არ იმეორო “ეხლა რა ვაკეთო, ეხლა რავაკეთო” როცა წინ ვერანაირ პერსპექტივას ერ ხედავ. ძილი იდეალურია. მაგრამ გაიღვიძებ და მერე? მერე ისევ ბოლთა, კარტი, ნარდი, დომინო და ამასობაში დაღამდება და დაიძინებ, მაგრამ უბედურება ის არის რომ ეს ყველაფერი არ იცი რამდენ ხანს შეიძლება გაგრძელდეს.

საბედნიეროდ ჩემს ვიშ-ვიშს 4 დღეში მოეღო ბოლო და ეხლა ამ პოსტს თბილისში, ჩემს ოთახსში, ჩემივე ნოუთბუქიდან ვწერ და სიამოვნებისგან აღარ ვიცი რა ვქნა. მერე რა რომ ცხელა, ამ სიცხის ატანა მხოლოდ 1 დღეს მომიწევს და ზეგ ისევ სოფელში მივდივარ, ამჯერად მანგილისისკენ. დვალთა სამოთხეა მაშინ, როდესაც თბილისში ტემპერატურა 40გრადუსს აღწევს რადგან იქ საოცრად გრილა, მითუმეტეს ღამე.

ზღვა

ერთადერთი ადგილი სადაც ვისვენებ როგორც ფიზიკურად ისე სულიერად ზღვაა. ცურვის დროს არ მახსოვს თუ რა ამაოა ეს ცხოვრება, ის რომ ყველაფერი წარმავალია, ის რომ ადრე თუ გვიან ყველაფერი მთავრდება, ყველა კვდება და რომ ადრე თუ გვიან მაინც მარტო რჩები. ცურვის დროს მხოლოდ სიამოვნებაზე ვფიქრობ. მხოლოდ საკუთარი ცურვის შედგად წარმოქმილი წყლის ხმა გესმის. დაბლა წყალში იყურები და უსასრულობას ხედავ. ამ ერთი ორ დიდ მედუზას (თუ შორს გახვედი). რაც უფრო შორს მიდიხარ უფრო და უფრო პატარავდებიან ადამიანები, შენობები და ხვდები რომ მათ ფასი არ აქვთ. ფასი სხვა რამეს აქვს, გრძნობებს, ფიქრებს, ოცნებებს, სურვილებს, მიზნებს…

შარშან ვერ წავედი ზღვაზე. მამაჩემთან ნაჩხუბარი ვიყავი და მასთან ერთად წასვლა და ერთ ოთახში ცხოვრება არ მინდოდა. თან მასზე დამოკიდებული უნდა ვყოფილიყავი. ვამჯობინე დვალთაში წავსულიყავი და ცურვის დანაკლისი მდინარეზე ამენაზღაურებინა, რომელიც რა თქმა უნდა უშედეგოდ დასრულდა. იმის წინა წელს ლავიწის ძვალი ვიღრძე და ცურვას ვერ ვახერხებდი. მხოლოდ ფეხებს თუ დავისველებდი და რაღაცას გავფართხალდებოდი. სხვათაშორის ეს ნაღრძობი დღემდე მახსენებს თავს 😐

მოკლედ, უკანასკნელი 2 წელია ცურვის და წყლის დეფიციტს განვიცდი, რომელსაც შიგადაშიგ აუზზე ვინაზღაურებდი.

სულ სხვა რამისთის დავიწყე წერა და სულ სხვა გეზი აიღო ბოლოს. იმის თქმა მინდოდა, რომ ამ პარასკევს, შაბათს და კვირას მექნება შანსი გავცურო ზღვაში. მართალია დრო ფაქტიურად არა, მაგრამ ცურვისთის აუცილებლად გამოვნახავ ორიოდე საათს. თუნდაც ღამე და უკუნეთ სიბნელეში!

გაძლიერებული ინტუიცია თუ რაღაც მაგვარი ანუ სასწაული დამთხვევები

რომ ამბობდნენ ქალებს მეექვსე გრძნობა გვაქვსო უბრალოდ მეღიმებოდა ხოლმე 🙂

თუმცა ბოლო ერთი პერიოდია ჩემს თავს გაძლიერებულ ინტუიციის გრძნობას ვამჩნევ.

მაგალითი 1:

სახლიდან უნივერსიტეტში მივდიოდი და გზად სკოლა უნდა გამევლო. ორ მასწავლებელზე ვფიქრობდი: ერთზე, რომელიც ძალიან მიყვარს და მეორე, რომელიც სკოლიდან გაუშვეს. პირველი პირდაპირ სკოლის გზასთან ვნახე, მეორე გადასასვლელზე. გამიკვირდა რომ ასე უცნაურად დაემთხვა თუმცა იმ დროს უფრო გამიხარდა ვიდრე გამიკვირდა და ამიტომ დიდი ყურადღება არც მიმიქცევია.

მაგალითი 2:

რუსთავში ვიყავი. ბევრჯერ მითქვამს იქ ბევრი ნაცნობი მყავსთქო და როდესაც თბილისში ვბრუნდებოდი ერთ–ერთ ნაცნობზე ვფიქრობდი, რომლის ნახვაც არ მაწყენდა და “მარშუტკიდან” დავინახე.

მაგალითი 3:

ყოველთვის როდესაც ჩემს სოფელს, დვალთას, ახსენებენ ხოლმე ეგრევე ტყუპები მახსენდებიან. ადამიანები რომლებიც ვერასდროს გაიზრდებიან და მუდამ იქნებიან ისეთები როგორებიც 5 წლის წინ, 2 წლის და თუნდაც წელს. ერთი კვირის წინ სოფელში წავყევი გვანცას და რა თქმა უნდა გამახსენდნენ და გავიფიქრე მომენატრნენთქო. ჩემი სახლის ჩასახვევს რომ მივუახლოვდი ბეგას (ტყუპების მამის) მანქანა დავინახე და ტყუპებიც იქ აღმოჩნდნენ.

მაგალითი 4:

ჩვენი ჯგუფი ექსკურსიას აწყობს და რამდენიმე დღეა ვფიქრობ წავიდე თუ არა. წასვლა ძალიან მინდოდა თუმცა რატომღაც მეგონა, რომ ბლოგერებიც (უფრო სწორედ ლევანი) ამ კვირაში თუ არა ამ თვეში მაინც იჩალიჩებდა ექსკურსიის მაგვარს და ფული დამჭირდებოდა და დედიკო აღარ დამაფინანსებდა. დღეს უნდა გადამეწყვიტა წავსულიყავი თუ არა და ბოლოს ისევ ჯგუფთან ერთად წასვლა ავირჩიე. თუმცა საღამოს ლევანი, რომ ვნახე მითხრა იმ კვირაში ექსკურსიას ვგეგმავოო…

მაგალითი 5:

ყოველთვის როდესაც გვანცას ვუმესიჯებ პასუხად მომდის ჯერ “აუ აი ამწამს გწერდი მეც” ან “ტექსტი მქონდა აკრეფილი და გიმესიჯებდი” და ბოლოს პასუხი მესიჯზე. ხშირად ხუმრობს ხოლმე ტელეპატები ვართო…

მოკლედ, რაც არ უნდა იყოს ალბათ დამეთანხმებით, რომ ინტუიციის თუ არა რაღაც მაგვარის გაძლიერებული გრძნობა მაქვს.