Tag Archives: ემოცია

კარგი დღე იყო

ყოველთვის ბევრ ხალხს ვითხოვ, მაგრამ ბოლო დროს იმას მივხვდი,რომ ცოტა ადამიანებთან უფრო კომფორტულად ვგრძნობ თავს. თუნდაც ერთი იყოს, ან ორი… მთავარია, რომ ვინმე იყოს ჩემს გვერდით. ისეთი ვისთან საუბარიც ყველაფერზე და დაუღალავად შეიძლება.

დღეს უბრალოდ ვიჯექი ორ ადამიანთან ერთად და ვსაუბრობდით “ამა ქვეყნისა ჭირსა და ვარამზე” და მსიამოვნებდა შექმნილი სიტუაცია. სიტუაცია რომელიც არც თუ ისე ხშირად არის.

კარგი დღე იყო დღეს. ვნახე ხალხი რომელიც დიდი ხანია არ მინახავს და ძალიან მენატრებოდნენ (გაბო, ფსიქე და ზურიუსი), გავიცანი ადამიანი, რომლის გამოც დღეს საერთოდ სახლიდან გავედი და მეორეჯერ დავესწარი ტრენინგს თემაზე ” როგორ დავწეროთ პროექტი” (რომელიც გუშინდელს ბევრად სჯობდა).

კარგ ხასიათზე ვარ 🙂 დადებითი ემოციებით ვარ აღსავსე. მიყვარს ესეთი დღეები

მესაჭიროება სიახლე

სიახლე – ეს ისეთი რამეა რასაც ორგანიზმი სისტემატიურად მთხოვს. არა მარტო ორგანიზმი, არამედ სული,ფსიქიკა, გონება და ყველაფერი.

ძველ დღიურებს ვათვალიერებდი და ყველგან სიახლის არარსებობაზე ვწუწუნებ და მოვთქვამ.

4–5 წლის წინანდელ ჩანაწერებს ვკითხულობ და იგივეს განვიცდი.იგივენაირად მსურს და მესაჭიროება სიახლე ცხოვრებაში როგორც მაშინ.

რამდენიმე თვე “კარგად” ვიყავი, რადგან იყო სიახლე ჩემს ცხოვრებაში ბლოგინის სახით. მეგონა უნივერსიტეტი კიდევ უფრო არევდა ჩემს ერთფეროვან ცხოვრებას და კიდევ უფრო მეტი სიახლე შემხვდებოდა ცხოვრებაში, თუნდაც ცუდი. მაგრამ მწარედ გაღიმებული დავრჩი…

ორგანიზმი, სული, ფსიქიკა, გონება, ყველაფერი მთხოვს რაღაც ახალს. რაღაცას რაც აბსოლუტურად შეცვლის ჩემს ცხოვრებას და ცხოვრების სტილს. მჭირდება რაღაც ან ვიღაც.

დღეს პირველად დავბრუნდი შინ მოდეპრესიო 😐 როგორც წესი მსგავსი “გაფრენები” არ მჭირს ხოლმე, მაგრამ საოცრად მინდა ტირილი. ტირილი მთელი გულით, სლუკუნით და ცრემლებით… მინდა ყველაფერი გამოვიდეს ჩემიდან, ყველა ემოცია, გრძნობა…

რაღაც მჭირდება. სიახლე მინდა… და როგორ მივაღწიო ამას არ ვიცი. დავიჯერო ისევ 4–5 წელი უნდა ველოდო?

ბლოგები და ბლოგერები

მარიმ მთხოვა და როგორ არ დამეწერა უკვე მეორედ “ორნაირი ბლოგერები”.

როდესაც პირველად დავწერე პოსტი იგივე სათაურით (ნახეთ აქ), მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცნობდი ყველას.

იძახიან ბლოგი და ბლოგის პატრონები განსხვავებულები არიანო. ძნელია ბლოგის მიხედვით გამოიცნო როგორია მისი პატრონი და “შემოქმედი”. პირადი ბლოგების მიხედვით ეს ადვილი გასაკეთებელია. მაგრამ, როდესაც წერენ ზოგადსაკაცობრიო თემებზე, როდესაც ბლოგებზე უფრო ჟურნალისტები არიან, ან კრიტიკოსები ვიდრე “უბრალო მოკვდავები” ძნელია მიხვდე სინამდვილეში რას წარმოადგენენ. მაგალითად ვასასი, მწვანე ვაშლი, ჰექსე, ლანდიშა, გაბო, ლეონსიო, ლიტერატორი, ყვავა. მათი ბლოგების კითხვით ვერ გაიგებთ როგორი ხასიათი აქვთ, რა უნდათ, რა სიამოვნებთ, რა აღიზიანებთ. შეძლებ მხოლოდ ერთი ან ორი დამახასიათებელი ნიშნის გამორჩევას, მაგრამ მთლიანად ამ ადამიანების დახასიათება მხოლოდ ბლოგით გამორიცხულია. აუცილებელია პირადად იცნობდეთ.

რამდენიმე წლიანი ურთიერთბის მერეც კი არ არის ხოლმე ადამიანი ბოლომდე “ამოცნობილი” და ბლოგით ეს მითუმეტეს შეუძლებელია. პირადი ჩანაწერების ბლოგებიდან გამოვარჩევდი მწვანე მარის, ეგოისტს, დიანიკოს, ადოს, ფსიქეს (რატომღაც მეტს ვერ ვიხსენებ) რომელთა ამოცნობაც ბლოგით შედარებით იოლია. მათი ხასიათი გაცილებით უკეთ ჩანს ბლოგებზე ვიდრე ნებისმიერი სხვისი. თუმცა “ლაივში” ისინიც სვანაირები არიან.

კიდევ არის რამდენიმე პირადი ჩანაწერის ბლოგი რომელთა კითხვის მერე ნამდვილად ვერ გამოიცნობ როგორები არიან მათი პატრონები. ამ შემთხვევაში მხოლოდ პოსტების კითხვა არ არის საკმარისი და აუცილებელია პირადად იცნობდე რომ მიხვდე სინამდვილეში როგორები არიან. ასეთებად კი ალუკარდი, კნუტი, ვეკო, ეკუსი, ქილიფა, დუდი, ქევანა, წყარო, სივრცე, ზურიუსი მიმაჩნია. ზურიუსი კიდევ ცალკე ფენომენია. სულ სხვანაირი ბლოგი აქვს. სამაგიეროდ ვიდეო პოსტები აქვს ისეთი კი მიხვდებით ადვილად სინამდვილეში როგორიცაა.

კი ვიძახი “სინამდვილეში როგორიცაა–მეთქი” მაგრამ ეს იმას არ  ნიშნავს რომ ბლოგზე ან “რეალში” ისინი “ყალბები” არიან. უბრალოდ, კომპიუტერს მიღმა მარტოდ მყოფი მხოლოდ კლავიატურით და გარეთ ბევრი ხალხის თვალწინ ერთი და იგივე ვერ იქნები (ლოგიკური დასკვა).

გამორიცხულია ბლოგზე და ნაწერებში გამოვიცნოთ ავტორის რეალური სახე. როდესაც კითხულობ რომელიღაცა პოსტს, შენ არ იცი რა ემოციით, რა გრძნობით, რა ინტონაციით წერდა ავტორი და ამიტომ ხშირად სწორი დასკვნები ვერ გამოგვდის.

საბოლოოდ იმ დასკვნამდე მივდივარ რომ ბლოგები სულ სხვა სამყაროს ეკუთვნის. ის ინტერნეტის და მკითხველის კუთვნილებაა. ბლოგერები კიდევ სულ სხვას. შეიძლება მოგწონდეს ბლოგი მაგრამ გაღიზიანებდეს ავტორი, ან პირიქით. ამიტომ ადამიანზე მხოლოდ ბლოგით მსჯელობა ძნელია, ხშირად ვერც პირადი ურთიერთობებით ვახერხებთ მათ გაცნობას. აი როდესაც იცნობ ბლოგსაც და მის ავტორსაც უფრო ადვილია მიხვდე რას წარმოადგენს.

რამდენიმე ბლოგია კიდევ რომელთა ავტორების გაცნობაც ძალიან მინდა. ვკითხულობ მათ ბლოგებს, ველაპარაკები ვირტუალურად და ვინტერესდები ისეთივები არიან თუ არა პირად ურთიერთობებშიც. რადგან არაერთი შემთხევა მქონია რომ ინტერნეტში დაუგრძელებიათ ენები და “ლაივში” ხმას ვერ ამოაღებინებ. ინტერნეტში ურთიერთობა გაცილებით ადვილია თუმცა ეს არაა შანსი ადამიანის ბოლომდე გაცნობის.

მოკლედ, სიამოვნებით გავიცნობდი ერეკლეს, ჯუნას, პაწუკა თაკოს, თინის, თემუჩინსzur.ge–ს…

პ.ს შეიძლება ბევრი გამომრჩა ვისი დაწერაც მინდოდა, მაგრამ მომიტევეთ. მკითხეთ და ისე გეტყვით რას ვფიქრობ თქვენზე.

დაკარგული ციფრული,მოსაბეზრებელი კლასელი,ჰარი პოტერი და მორიგი უინტერესო პოსტი

გახსნილი მაქვს ახალი პოსტის ფანჯარა და რა დავწერო არ ვიცი.

მაგრამ აშკარად მინდა წერა.

ეს დღეები ისე ვარ ემოციებისგან დაცლილი, რომ რა ვქნა აღარ ვიცი.

თან დღეს ჩემმა ”ბალეტკებმა” ქუსლები მატკინა = (( მაზოლი თუ რაც ქვია ეგ გამიჩინა =(( ლამის ქუჩაში გავიხადე და ფეხშველა წამოვედი.

ეხლა კიდე ვზივარ სკაიპში და ჩველ ”ტვინისბურღველ” კლასელს ველაპარაკები. სულ ერთი წელი იყო ჩვენს კლასსში და შარშან გადავიდა ისევ.ჩემს გარდა არავისთან არ აქვს კონტაქტი. არა და მუდმივი კითხვები: ვინ?როგორ?რანაირად?როგორი? მოსაბეზრებელია. უაზროდ ცნობისმოყვერეა. = (( თან ისეთ თემებზე მელაპარაკება სულ რო არ მელაპარაკინება მაგ თემებზე

დღეს კიდე ერთ ფილმს წავაწყდი შემთხვევით.   The Challenge-ს ქვია. დები ოსლენები მონაწილეობენ. ძალიან მიყვარს ეს მსახიობები და მათი მონაწილეობით მგონი ყველა ფილმი მაქვს ნანახი = )) ხო და რო ვუყურებდი ამ ფილმს შუა ნაწილში გაწყდა=( ეხლა ვიწერ და ისე უნდა ვუყურო.

კიდე მარიმ მათხოვა ჰაპი პოტერის მეშვიდე ნაწილი და დავამტავრე კიდეც კაი ხნის წინ და მიცემა მავიწყდება. უფრო სწორად არ მითქვამს როდის მოგცეთქო. ამის ტქმა მავიწყდება ანუ. გული დამწყდა რო დავამთავრე კითხვა = ((((( თან ისე მოულოდნელად გადაახტა 19-წელს ავტორი რომ ძაან მშრალად დამთავრებული გამოვიდა. უფრო დეტალურად აღწერას ველოდებოდი. მთელი 6-ნაწილის განმავლობაში ჰარის ყოველდღიური თანამგზავრი გავხდი და ეხლა სიცარიელის შეგრძნება მაქვს რომ ვერ ვკითხულობ = ((

დღეს გავიგე რომ ჩემს კლასელს ბანკეტზე ციფრული დაკარგვია. გამიტყდა. ყველა კლასელი იყო იქ და ვის უნდა აეღო?ბოლოს რამენიმე ბიჭიც შემოვიდა პრინციპში. მაგრამ ჩვენს კლასსში ადრე ორ ბავშვს ელეფონები დაეკარგა. ციფრულის დედაც… პროსტა ეს ფაქტი ტეხავს თვთონ რა…