Tag Archives: თურქეთი

სტამბული, დღე I

საბიჰა გოქჩენში დილის 6 საათზე ვიყავით. აეროპორტშივე ვიგრძენი რომ თბილისიდან შორს ვარ, თუნდაც იმიტომ რომ ტუალეტი სუფთა იყო და ტარაკნები არ დარბოდნენ აქეთ-იქით. აეროპორტიდან გამოსვლისას ზღვისპირა ქალაქებისთვის დამახასიათებელი სინესტე მეცა და სიცხე. პრინციპში, ივნისის ბოლოს სიცხე რა გასაკვირია, თუმცა დანარჩენ დღეებში ნამდვილად არ შევუწუხებივარ მზეს. აეროპორტის გასავლელთან, დაახლოებით 10-მეტრში ავტობუსების გაჩერებაა, საიდანაც თითქმის ყველა მიმართულებით გადის ავტობუსი ნახევარ საათში ერთხელ. ტაკსიმისკენ მიმავალი ავტობუსი ვიპოვეთ, გადავიხადეთ ბილეთში 13 ლირა და დავიძარით. გოქჩენიდან ტაქსიმამდე დაახლოებით 1 საათი, არც კი, მოუნდა. გზაში თვალებს აქეთ-იქით ვაცეცებდი, ვათვალიერებდი შენობებს, ლამაზ და მოვლილ გაზონებს და ძალიან მიხაროდა რომ შევძელი და სტამბულში ჩამოვედი.

istanbul

ავტობუსი ტაკსიმზე გაჩერდა. ცოტა ხანში ოფლაინ მეფის საშუალებით გავარკვიეთ საით იყო ისტიკლალი და გავუდექით გზას. ისტიკლალი არც ისეთი დიდი ქუჩა აღმოჩნდა როგორც ველოდები. თუმცა, დილის 7-საათისთვის საკმაოდ ბევრი ადამიანი მოძრაობდა. მაღაზიები ნელ-ნელა იღებოდა, ხალხს სამსახურში აგვიანდებოდა და ა.შ. ჩვენი ჰოსტელის პოვნა ცოტა გაგვიჭირდა, ერთ ქალბატონს ვთხოვეთ დახმარება და ჰოსტელამდე მიგვაცილა. ჩექ ინი შუადღეს 2 საათზე უნდა ყოფილიყო, ამიტომ მხოლოდ ბარგი დავტოვეთ, საჭირო ნივთები (ციფრული, ფული და მობილური ტელეფონი) ავიღეთ და საკვები ობიექტის ძებნას შევუდექით. პრინციპში ეგ ყველაზე იოლი საქმეა სტამბულში. ყოველ ორ ნაბიჯზე რაღაცაა სადაც შეჭამ. თან, უბრალოდ კი არ შეჭამ, არამედ გემრიელად შეჭამ. უბრალოდ, მზარეულები დილის 11-საათამდე არ იქნებოდნენ და შესაბამისად რაიმე ისეთს, შაურმის, ან სენდვიჩის მსგავს ვერ შევჭამდით და ჰამბურგერებს დავჯერდით.

სადღაც 10-საათისთვის უმანკოების მუზეუმისკენ მიმავალ გზას დავადექით. ჩვენი ჰოსტელის პირდაპირ რომ ქუჩაა მაგას უნდა გაუყვე, იარო იარო დაღმართზე და წითელ სახლს, ვიწრო ქუჩაზე აუცილებლად იცნობთ. უმანკოების მუზეუმამდე მისასვლელი დაღმართი ძალიან ვიწრო და ლამაზი იყო. სხვათაშორის მთელ ქუჩაზე ძალიან ბევრგან იყო ჯამები, რომლებიც სავსეა ძაღლების და კატების საჭმელებით. ბევრი მსუქანი კატა და ძაღლი ვნახეთ.

უმანკოების მუზეუმი სწორედ ისეთი იყო როგორსაც ველოდებოდი. ამაყად გავუწოდე წიგნი და ბეჭედი ჩამირტყეს. თან, წიგნი რომ ვანახე, უიოოო, გაუხარდა სალაროს გოგოს ^_^

ერთჯერადი ბილეთი ^^ ბეჭედდარტყმული <3

ერთჯერადი ბილეთი ^^ ბეჭედდარტყმული ❤

შესასლელში გაგვაფრთხილეს რომ არანაირი ფოტოო, კი ვიცოდი რომ ფოტოების გადაღება არ შეიძლებოდა, მაგრამ მაინც გული დამწყდა :/ მაგრამ მათი თხოვნას ყური არ ვათხოვე და მობილურით 1-2 ფოტოს გადაღება მოვახერხე. მუზეუმი ზუსტად ისეთია როგორიც წიგნში. ათვალიერებ ნივთებს და იხსენებ ქემალ ბეის და ფუსუნის ყველა ისტორიას, ყველა წვრილმანს, ხედავ სახეხს და გახსენდება რომ იმ დღეს როცა ქემალ ბეი ის ფუსუნის სახლიდან წამოიღო პოლიციამ გააჩერა, ტელევიზორზე დასადებ ძაღლებს შეხედავ და გახსენდება რამდენჯერ მოიპარა ქემალ ბეიმ ისინი და რამდენჯერ შეცვალა ახლით. მოკლედ, მთელი მათი ისტორიაა. მიუხედავად იმისა, რომ წიგნით დიდად აღფრთოვანებული ვერ/არ დავრჩი, იმიტომ რომ საშინლად გაწელილი იყო, მაინც ძალიან სასიამოვნოა როდესაც შენს წინაშე მთელი წიგნი ცოცხლდება.

museum of innocence

ისე, წიგნის კითხვის დროს მუდმივად ვფიქრობდი რომ კარგი ფილმი გამოვიდოდა, აი ისეთი, 15-16 წლის შეყვარებული გოგოები რომ ცრემლებს აღვარღვარებენ.

მუზეუმიდან ჰოსტელში დავბრუნდით. სანამ 2 საათი გახდებოდა ჰოლში ვისხედით და ფბ-ს ვსქროლავდით. სხვათაშორის საფერფლე არ ჰქონდათ და ბიჩოკებს იქვე, ჰოსტელის შესასლელთან ყრიდნენ, ჩვენ რომ მოვიკითხეთ კი იუხერხულეს მაგრამ ძირს დაყარეთო გვითხრეს. სამაგიეროდ მეორე დღეს დიდი საფერფლე დაგვახვედრეს. ჰო, თურქეთში, არსად შენობაში მოწევა არ შეიძლება. რაღაც მომენტში კარგია, მაგრამ ხანდახან ძალიან ცუდია, გასაკუთრებით იმისთვის ვინც ბევრს ეწევა.

14:00-საათზე გასაღები ჩაგვაბარეს, გვითხრეს რომ ჩაი-ყავა შეგვეძლო დაგველია რამდენიც გვინდა, ვაიფის პაროლი მოგვახსენეს და ოთახისკენ გზაც დაგვილოცეს 🙂
1-2 საათიანი დასვენების მერე გალათა თაუერისკენ წავედით. ძალიან ოქროობა რუკა. არსად არ დავკარგულვართ და ყველაფერს მარტივად ვაგნებდით. გალათა თაუერი შორიდან უფრო კარგი ჩანს. ახლოდან ერთი ჩვეულებრივი კოშკია რა, რომლის თავიდანად სტამბულის ლამაზი ხედი იშლება.

galata tower

ბოდიალ-ბოდიალში გალათას ხიდს მივადექით. იმ დღეს ხიდს იქით გადასვლას ნამდვილად არ ვგეგმავდით, მაგრამ, ვინაიდან საკმაოდ ადრე იყო ჯერ და ხიდის საკმაოდ ახლოს აღმოჩნდა ეგრევე მეჰმედის სახელობის მეჩეთს მივადექით. უფლისწული მეჰმედი სულთან სულეიმან I-სა და ჰიურემ სულთნის პირველი შვილი იყო. მისი გარდაცვალების შემდეგ სულთან სულეიმანის ბრძანებით მისი სახელობის მეჩეთი ააშენეს. მეჩეთი 1543-1548 წლებში შენდებოდა. მეორენაირად შეჰზადეს (უფლისწული) მეჩეთს ეძახიან. ჩვენი მისვლის დროს ლოცვა იწყებოდა. ცოტა უცნაური იყო იმის ყურება როგორ იბანდა ფეხებს ბევრი კაცი და როგორ ემზადებოდა სალოცავად. სულთანაჰმედი უზარმაზარია, ოღონდ მართლა.

sultan ahmed

სულთანაჰმედიდან სუნელების ბაზარში გავიარეთ. უამრავი ძალიან კარგი სუნელი, უამრავი ტკბილეული და ყველაფერი გადასარევი. დავდიოდი და ნერწყვები მომდიოდა 😀

ჰოსტელში ფაქტობრივად გადამწვარი დავბრუნდი. დასვენება და ძილი იყო ის, რაც იმ წუთას მჭირდებოდა.

საღამოს კლუბში წავედით. გეტო ერქვა, ისტიკლალის ზედა ქუჩაზეა. ჩვენამდე ჭორებმა მოაღწია რომ რაღაც ფართი უნდა იყოს 11-ზეო. ზუსტად 11-ზე იქ ვიყავით, მაგრამ მაქსიმუმ 5 კაცი დაბორიალობდა აქეთ-იქეთ. ზევით ავედით, ვერანდაზე და ლუდი დავლიეთ. ერთ, პაწუკა ბოთს ეფესში 16 ლირა გადავიხადე 😐 ძალიან ძვირია. სამაგიეროდ, მაშინ როდესაც გადავწყვიტეთ რომ კლუბი შეგვეშალა და არაფერი ფართი არაა და დაბლა ჩავედით უამრავი ხალხი დაგვხვდა, ყველა ცეკვავდა, ერთობოდნენ, ლუდს სვამდნენ და ბედნიერები იყვნენ.

არ იყვნენ ჰომოფობები, არ იყვნენ კაი ბიჭები და არც მათი დები, არ იყვნენ ისინი ვინც ავი თვალით შემოგხედავდნენ პირსინგის, ან მოკლე შორტის გამო, არ იყვნენ ისინი ვინც რამეს გააფუჭებდა იმ საღამოს. ცოტა ხანს დავრჩი, ცოტა ვიცეკვე და ჰოსტელში დავბრუნდი. ძალიან დაღლილი ვიყავი და მეძინებოდა. თან, მეორე დღეს ბევრ რამეს ვგეგმავდი.

ის ის იყო დაძინებას ვაპირებდით მე და კნუტი და ძილბურანში ვიყავით რომ ფანჯრიდან ვიღაცამ რაღაც შემოგვძახა. შეშინებული კნუტი ოთახის ერთი ბოლოდან მეორე ბოლოში როგორ აღმოჩნდა ვერ დავინახე : )) გვერდზე ოთახიდან იყო, სიმპატიური ავსტრალიელი, უბრალოდ ხალისობდა ჩვენი შეშინებით. წარმომავლობით დაინტერესდა და იმით თუ რისთვის ვიყავით სტამბულში ან რამდენი ხანი ვრჩებოდით. ისე, ყველას კითხვა ეგ იყო ხოლმე, რამდენი ხნით ხარ და რისთვის ხარ 😀 შეშინებიდან რამდენიმე წუთში კარზე მოგვიკაკუნეს, გავაღე და ისევ ის ავტრალიელი ბიჭი იდგა, თეთრ ტრუსებში, ფეხშველა და კარი ჩამეკეტა და თქვენი ფანჯრიდან გადავძვრები თუ შეიძლებაო. უარს როგორ ვეტყოდით : ))) ფანჯრიდან გადასვლა ვერ გაბედა, შეეშინდა და ოუქეი, რისიფშენში ჩავალო და დროებითო : )

ფანჯრიდან გააგრძელა კონტაქტი, ცოტა ხანს.

სტამბული Part 1
სტამბული Part 2

სტამბული Part 2

სტამბულზე იმდენი რამე მაქვს სათქმელი დაჟე ტვინშიც კი ვერ ვალაგებ და ვეღარ ვფიქრობ რითი დავიწყო, რითი გავაგრძელო და რითი დავასრულო -_-

1. ხალხი

სიმართლე გითხრათ ასე მგონია თურქები და ქართველები დიდად არ განსხვავდებიან ერთმანეთისგან. ნაგავს ორივეგან ძირს ყრიან და სიგარეტის ბიჩოკებსაც მოურიდებლად ისვრიან. პროსტა, დაჟე მგონია რომ თურქები ამ საკითხში ცოტას გვჯობნიან და ისეთ ადგილებშიც კი, სადაც უამრავი ტურისტია, მაგალითად აია სოფიასთან, ტოვებენ ნაპიკნიკარს და თან ისე რომ არ ერიდებათ და ჩვეულებრივ ამბად მიაჩნიათ. სამაგიეროდ, მერია თუ დასუფთავება თუ რაც გინდათ დაარქვით ძალიან კარგი ჰყავს. დაყრილ ნაგავს წამებში აქრობს მეეზოვე და თუკი რამე დარჩება გვიან ღამით მანქანა ჩამოუვლის და მთელ ნაგავს შეისრუტავს ხოლმე. ასე რომ ამ მხრივ ვგონებ რომ პრობლემა არ არის. თუმცა, რაღაცნაირად მაინც არასასიამოვნოა როდესაც უყურებ როგორ ყრის მოქალაქე A ნაგავს ძირს 🙂

თუმცა, ეს ერთი ნაკლი რომ არ ჩავთვლათოთ სხვა მხრივ ფრიად კარგი ტიპები არიან. სტამბულის იმ ნაწილში სადაც მე ვიყავი მუდამ მზად იყვნენ ხოლმე დასახმარებლად. ერთხელ, გოგოებს ვკითხეთ მინიატურკ პარკის მისამართი, არ იცოდნენ მაგრამ წავიდნენ, გაგვიგეს, და მიგვასწავლეს სად და როგორ და რა ნომერი ავტობუსით მივსულიყავით. ჩასვლისას, პირველი დღეს, ერთმა ქალმა ჰოსტელამდე მიგვაცილა, ზუსტად არ ვიცოდით სად უნდა გვეძებნა. ისე, გამყიდველები კარგი მეძვირეები და აფერისტები არიან.  ნებისმიერი რამის ყიდვის დროს უნდა შეევაჭროთ და არასდროს არ უნდა მისცეთ იმდენი რამდენსაც გეუბნებიან. მაგრამ, თუ ჩემსავით გეზარებათ, ან ბევრი ფული გაქვთ მაშინ თქვენი საქმისა თქვენ იცით : )

გარდა იმისა, რომ კეთილები და გულისხმიერები არიან, გამოირჩევიან საოცარი სიმპატიურობით. სიმართლე გითხრათ არ ველოდებოდი თურქეთში ამდენ სიმპატიურ ყმაწვილს. სულო და გულო, მაღლები, დაბლები, გამხდრები, მსუქნები, ქერები, შავგვრემნები… მოკლედ, ყველანაირი ტიპის ადამიანს ნახავ და უმეტესობას სიმპატიურს. ჰოსტელამდე ნერწყვების ყლაპვით მივდიოდი და გული მწყდებოდა რომ ამდენი სიმპატიური ბიჭი, ჩვენთან რუსთაველზე ნამდვილად არ დადის 😀  სამაგიეროდ გოგოებით ვერ დაიკვეხნიან. იქ ყოფნის დროს სულ რამდენიმე იყო ისეთი, ვისზეც ვიტყოდი რომ ლამაზი და კარგი გოგოა.

IMG_7108

2. ქალაქი

სტამბული ძალიან ლამაზი ქალაქია. უბრალოდ, იმისათვის რომ ჩემს სიტყვებში დარწმუნდეთ სურათების ნახვა და მოყოლილის მოსმენა/წაკითხვას აზრი არ აქვს, ეს უნდა ნახოთ უბრალოდ. იბოდიალოდ ქუჩებში დაუსრულებდად. იაროთ იქ სადაც  მეტრო, ავტობუსი, ტაქსი და  მანქანები ერთად, ერთ ვიწრო ქუჩაზე დადიან და პრობლემებს არ ქმნიან. დარწმუნებული ვარ სტამბულზე ბევრად კარგი და ლამაზი ქალაქებიც არსებობს, და შეიძლება სუბიექტური ვარ და ა.შ მაგრამ ნამდვილად ლამაზი ქალაქია. ლამაზი შენობებით, ვიწრო და ქვაფენილიანი ქუჩებით, აივნებზე ყვავილებით, სთრით არტის ელემენტებით, უამრავი ტურისტ, გალათას ხიდი თავისი მეთევზეებით, რომლებიც უამრავ თევზს იჭერდნენ, ზღვა და გემები,  ზღვის პირა ქალაქისთვის დამახასიათებელი სინესტე, ავი კოღოები, დაჟე მოლასაც კი თავისი მუღამი ჰქონდა რაღაცნაირი და ერთი წამით არ გავუღიზიანებივარ.

ყველაზე მეტად გეზი პარკთან დაკავშირებული მიტინგი მომეწონა. რაღაცნაირი მუხტი მოჰქონდათ ხალხს, ეტყობოდათ რომ მთელი გულით იყვნენ იქ, არ იმართებოდნენ მესამე პირების მიერ, სხვანაირი მუღამი ჰქონდა, ერთად იდგნენ ერთი კონკრეტული საქმისთვის. არაფერი არ მესმოდა ვააბშე რას ყვიროდნენ, მაგრამ მომინდა რომ მეც მათი ნაწილი ვყოფილიყავი, მეც მეყვირა ის რაღაც სიტყვები და მეც ვყოფილიყავი მიტინგის მონაწილე და არა ტურისტი, რომელიც შემთხვევით მოხვდა იქ, სადაც იდეაში არაფერი ესაქმება.

IMG_7475

გეი ფრაიდზე 100 000 ადამიანი იყო და არაფერი მოხმდარა ვაბშე. არ დაუზიანებიათ არც კედლები და არც არაფერი. მშვიდობიანი მსვლელობით ჩაიარეს ისიკლალი, ჰომოფობი მანგო დააწიოკეს და უმღერეს ყოველგვარი ექსესის გარეშე. რა თქმა უნდა მოწინააღდეგეებიც იყვნენ, ოღონდ ასე 50-მდე და ძალიან ჩუმად გამოხატავდნენ თავიანთ პროსტესტ და დამოკიდებულებას. არ მომხდარა არანაირი გადაყვირება და გადმოყვირება. კულტურული ხალხია თურქები. განვითარებულები და ჩამოყალიბებულები. ჩვენ, პაპუასებს არ გვგანან.

IMG_7515

ერთადერთი ნაკლი აქვს – საოცრად ძვირი ქალაქია.

მოკლედ, მიყვარს მე სტამბული, უკვე, და აუცილებლად ვნახავ კიდევ ერთხელ.

IMG_7117

ლინკი – სტმბული part 1

და თბილისში უკვე ძალიან ცხელა

გუშინ საღამოს შინ რომ ვბრუნდებოდი სკოლასთან ბავშვების ჯგრო შემხვდა. როგორც გავარკვიე მეოთხე კლასელები იყვნენ, ექსკურსიიდან დაბრუნდნენ და მასწავლებელს ემშვიდობებოდნენ. უმეტესობა ტიროდა. მახსოვს, მე რომ მეოთხე კლასი დავამთავრე და როცა გვითხრეს მეხუთედან სხვა დამრიგებელი გეყოლებათო რამდენიმე ჩემმა კლასელმაც იტირა. მე კიდევ რეაქცია არ მქონია. უემოციობის ბრალია, ან იმის რომ ცვლილებებს ადვილად ვეგუები.

არც მეოთხე კლასის დამთავრება და ახალი დამრიგებელი მინაღვლია, უფრო სწორად ძველი დამრიგებელის წარსულში ჩაბარება, არც სკოლის დამთავრება და ბავშვობის უკან მოტოვება. მოკლედ, ერთადერთი რასაც ვნანობ ამ ეტაპზე და განვიცდი ისაა რომ მუშაობა მინდა. ოღონდ ისეთ სამსახურს ვეძებ სწავლაში ხელს რომ არ შემიშლის, ან ძალიან რომ არ შემიშლის და ეგეთის პოვნა ფაქტობრივად გამორიცხულია.

15 ივნისს უნივერსიტეტში ჩემთვის მეექვსე სემესტრი მორჩა. მთავარი პრობლემა, გამოცდები, ჯერ კიდევ წინ არის. 21-ში მაქვს პირველი გამოცდა და მთელი დღის განმავლობაში ხან რას მივედე ხან რას.

მთელი 3 წლის განმავლობაში ყველაზე რთული სემესტრი მქონდა. 6 საგანს გავდიოდი, ექვსივე სავალდებულო იყო, და ექვსივე ერთმანეთზე უარესი. არა, ვიტყუები, შრომის სამართალი და საოჯახო/მემკვიდრეობით ადვილია.

25-ში ღამით (26-ში გამთენიისას უფრო სწორედ) თურქეთში, სტამბულში მივდივარ. რამდენიმე თვეა ვგეგმავ და ველოდები 25/26 ივნისს. თავიდან ჩემი მეგობრები მიდიოდნენ, აზრაც არ მომსვლია ის, რომ მეც წავსულიყავი მათთან ერთად, ვამბობდი არ გამიშვებენ ჩემები და კითხვას რა აზრი აქვს-მეთქი. მაგრამ ერთ საღამოს მაინც გავბედე და შედეგად დედაჩემმა მომიწონა იდეა, კარგია, რაც მეტ ქვეყანას ნახავ მით უკეთესიო, მამაჩემმა ცოტა ხნით და მცირე დოზით იჯუჯღუნა მაგრამ დამთანხმდა და მე ვიყავი გაოგნებული 🙂  სხვა ქვეყანაში კიარა, გვერდზე ქალაქში შეიძლება არ გამიშვან რომ მოვინდომო. მოკლედ, ამ გადაწყვეტყვეტილებას ჩავებღაუჭე და შევუდექი მზადებას. მზადებას რა, ძირითადად იმას რომ სტამბულის შესახებ რაც შეიძლება მეტი ინფორმაცია შემეკრიბა და მომეძებნა ის მუზეუმები თუ ადგილები, რომელთა ნახვასაც ვაპირებ.
✔ თვითმფრინავის ბილეთები ნაყიდია. სხვათაშორის საკმაოდ იაფად. პეგასუსით მივფინავთ;
✔ ჰოსტელი დაჯავშნულია. ესეც საკმაოდ იაფად. ძალიან კარგ ადგილზე, კარგი ჰოსტელია კარგი სტაფით. ასე ამბობენ ბუქინგ.ქომზე ყოველშეთმხვევაში. შეგიძლიათ ფბ-ზეც გადახედოთ ჩილაუთ ჰოსტელს 🙂

ჰო, კიდევ ის მადარდებს რომ სტამბულში, ტაქსიმის მოედანზე არეულობაა. რამდენიმე ათასი ადამიანია გამოსული და ერდოგანის გადადგომას მოითხოვენ, არ გვინდა ფაშიზმი და დიქტატურა ერდოგანის სახითო. პოლიციამ რამდენჯერმე დაარბია, გეზი პარკის გსუფთავებაც დაიწყო, მაგრამ ხალხი უკან არ იხევს და ათასობით ადამიანია გამოსული. ვიმედოვნებ 26-დან 30-მდე არანაირი შეტაკება და შეხლა-შემოხლა არ მოხდება რადგან არამარტო გეზიპარკთან მოგვიწევს ხშირი კონტაქტი, არამედ მაგ პარკთან ძალიან ახლოსაა ჩვენი ჰოსტელიც ^_^

8 დღე დარჩა.
და თბილისში უკვე ძალიან ცხელა.