Tag Archives: ისტორია

დილა წარსულიდან

კარზე საშინელი ბრახუნია, ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ… ვფხიზლდები და კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები, რომ კარი არ უნდა ჩავკეტო და დაე შემოვიდეს ყველა ვისაც უნდა. ფეხშველა და ნახევრად შიშველი მივიწევ კარისკენ და გულში მწარედ ვაგინებ ვინც არ უნდა იყოს.

– გეძინა?

– კი

– კაი მერე მოვალ

– უკვე გავიღვიძე, გულშიც გაგინე ჩემი გაღვიძებისთვის და შეგიძლია შემოხვიდე.

– მარტო ხარ?

– კი.

ამ დროს ლოგინისკენ მივემართები ისევ და სულ არ მაინტერესებს შემოვიდა თუ არა. თუმცა დარწმუნებული ვარ უკან მომყვება და ვერ ბედავს რამის თქმას. იცის,  როცა მაღვიძებენ საშინლად ავი ვხდები. ისევ ლოგინში ვძვრები, თბილია, არ გაციებულა და ლამისაა ჩამეძინოს.ბალიშის ქვეშიდან ტელეფონს ვიღებ, ეკრანს დავხედე და 7 ზარი დამხვდა, მისგან, ვინც ახლა ფრთხილი ნაბიჯით მოიპარება ჩემს ოთახში. 7-ჩემი ბედნიერი რიცხვია.  საწოლის მოპირდაპირე მდგომ დივანზე ჯდება და მიყურებს. ვგრძნობ მზერას, მაგრამ არ მინდა ვაგრძობინო, არ ვიმჩნევ და თვალები დახუჭული მაქვს. ცოტაც და დამეძინება, მაგრამ ფეხზე დგება და წასვლას აპირებს. არ მინდა რომ წავიდეს და ვეუბნები რომ გვერდზე მომიწვეს და ჩემთან ერთად დაიძინოს.

გვერდზე მიწვება, იმის მაგივრად რომ დაიძინოს საუბარს მიწყებს. არ მინდა ლაპარაკი, არ ვუსმენ, მხოლოდ ჩახუტება და ჩუმად ყოფნა მინდა. მინდა ვიგრძნო რომ ისევ მე მეკუთვნის და რომ არაფერი შეცვლილა 4 წლის განმავლობაში.ვითომ არც ყოფილა ეს 4 წელი. სიტყვები ბუნდოვნად მესმის: “სიყვარული”, “მეგობრობა”, “წყენა”, “ტკივილი”, “ცრემლი”… შინაარს ვერ ვწვდები და თავს ბალიშიდან ვწევ. ზურგზე წევს, თვალები ჭერისკენ აქვს მიპყრობილი, სიგარეტს ეწევა, ღრმად დაარტყა ნაფაზი და ბოლო სიტყვებს მეუბნება: “აღარასოდეს ვიქნებით ისე როგორც მაშინ, აღარასოდეს შემიყვარდები ისე როგორ მაშინ”.

 

 

-ვიცი

-და მაინც მოელი ჩემგან რამეს?

-არა

-აბა რატომ შემომიშვი სახლში?

-მომენატრე, – და ვკოცნი.

აზრზე რომ მოვედი ის ფეხზე იცვამდა და კარისკენ მიდიოდა.

-ნახვამდის. – დავადევნე სიტყვები

-მშვიდობით, – მიპასუხა და იმის მერე აღარ მინახავს.

….

ვიცი გავა დრო და ისევ ვნახავ, ისევ ვეტყვი რომ მომენატრა, რომ ძველი დრო მინდა დაბრუნდეს, რომ ნაწყენი ვარ იმიტომ რომ არ დამიჯერა და ისევ მეტყვის რომ არაფერი გამოვა და ისევ დამემშვიდობება.

კი, კი დაგვერხევა :))

დღეს ბოლო გამოცდა გადავწერე.

როგორც უკვე არაერთხელ ვთქვი თეუსუ თსუ–ს უერთდება და ამის “აღსანიშნავად” ჩვენი ლექტორები ზედმეტად ლოიალურები გახდნენ და გამოცდებს კი არ ვწერთ, არამედ ვიწერთ. ერთადერთი გამოცდა რომელიც სიმკაცრით ჩატარდა ისტორია იყო, თუმცა ყველას მაინც დადებითი ქულა (21–ს ზემოთ) დაუწერა, მიუხედავად იმისა რომ ბევრი უფრო დაბალი ქულა დაიწერა გამოცდაზე.

საინფორმაციო ტექნოლოგიების გამოცდის პასუხები წინა დღეს “გაბაზრდა” ფეისბუქზე (როდის,როგორ ან რატომ არ ვიცი) და ყველამ უმაღლესი შეფასება მივიღეთ.

გამოცდა  სახელმწიფოსა და სამართლის ისტორიაში, გამოცოდა სახელმწიფოსა და სამართლის თეორიაში, გამოცდა ინგლისურში  წინა დღეს დაკონსპექტებულიდან გადავწერე. ზოგმა წიგნიდან გადაწერა,ზოგმა გვერდზე მჯდომისგან. ჩვენ ამის უფლება მოგვცეს.

ვირო მადლიო, ჩემზეა ნათქვამი მაგრამ… რა გვეშველება მაშინ,როდესაც გამოცდებს ზევით, მაღლივში ჩაგვიტარებენ და გადაწერის კი არა გვერდზე გახედვის საშუალებას არ მოგვცემენ? კი, კი დაგვენძრევა :))

 

P.S მსგავსი თავისუფალი გამოცდები, როგორც ვიც მხოლოდ I კურსის ბავშვებს ცაგვიტარდა. ზედა კურსელები ცოტა აწამეს ^^

სააბიტურიენტო გამოცდების გაპროტესტება

განათლების სამინისტროს ეს კვირაა სერიოზულად აუმხედრდა ჯერ თეუსუს სტუდენტობა და ეხლა უკვე აბიტურიენტებიც.

როგორც უკვე იცით აბიტურიენტებს სავარაუდოდ მოუწევთ 8+4 გამოცდის ჩაბარება. 8 საატესტატო და 4 ეროვნული მისაღების. მე თუ მკითხავთ სრულიად მისაღებია საატესტატო გამოცდები. როდესაც ბავშვი დადის მთელი 12 წელი სკოლაში და მხოლოდ ბოლო 1–2 წელი გაფართხალდება და მიღებული ცოდნით (რომელიც მალევე აღარ ექნება) მოხვდება უმაღლეს სასწავლებელში, იმას განათლებული ნამდვილად არ ჰქვია და სწორედ მაგის ბრალია უნივერსიტეტებში არსებული “დომხალი”.

ზოგი დამიწყებს იმის მტკიცებას,რომ ადამიანმა უნდა იცოდეს მხოლიდ ის, რისკენაც მიისწრაფის. ანუ სპეციალობის იქით სასაუბრო თემა რომ არ ექნება.

მე ვეთანხმები მოსაზრებას,რომლის თანახმადაც, ადამიანს უნდა ჰქონდეს ზოგადი განათლება. სკოლა ამ განათლების მიღების საუკეთესო ადგილია.თუმცა გარკვეული რეფორმები სკოლებშიც გასატარებელია. 1. უნდა იყვნენ კვალიფიციური პედაგოგები (მსწავლებლის და პედაგოგის მცნებები განსხვავდება); 2. კლასში უნდა იჯდეს 20–25 მოსწავლე; 3. უნდა ხდებოდეს მიცემული დავალების მოთხოვნა და საფუძვლიანი სწავლება; 4. უნდა ტარდებოდეს წლის ბოლოს შემაჯამებელი გამოცდები. სკოლის ასეთი მოდელის მიღების შემთხვევაში, დაწესებულ სავალდებული საატესტატიო 8 გამოცდას არავინ გააპროტესტებდა.

თუმცა, აქ მდგომი 99.9% სრულიად უსაქმური აბიტურიენტია. ადამიანს რომელსაც სწავლა უნდა და არამხოლოდ უნივერსიტეტში ჩაბარება, ჩემი დის მსგავსად სახლში იქნებოდა, ოთახში ჩაკეტილი და იმეცადინებდა!

თუმცა მათიც მესმის. მთელი 11 წელი არაფერი უსწავლიათ, ან სწავლობდნენ მხოლოდ ქართულს,ისტორიას,ინგლისურს,შიგდაშიგ მათემატემატიკას,იმ საგნებს რომლებიც სავარაუდოდ გამოადგებოდათ და უცბად აღმოჩნდა რომ აბარებენ ყველაფერს.

მივესალმები მსგავს პროგრამას, ოღონდ უნდა განხორციელებულიყო ამჟამად მყოფ IX–კლასში მყოფ მოსწავლეებისთვის, რადგან მათ ექნებოდათ დრო აეღოთ ხელში წიგნები და თუ არ წაიკითხავდნენ თავში მაინც ერტყათ.

მე მივესალმები განათლებულ სკოლადამთავრებულ ახალგაზრდებს. მე მჯერა რომ უნივერსიტეტებში ყოველი ნაკადი გაცილებით განათლებული იქნება ვიდრე წინა წლებში.

 

P.S იმედისგაცრუება საშინელი გრძნობაა და ნუ გამიცრუებთ იმედებს!

მომიახლოვდა…

ვისაც აბიტურიენტობის ციებ-ცხელება გამოუცდია ის მოლოდინიც ეხსომება როდესაც ეგრედ წოდებულ პლასტიკურ ბარათს ელოდება, სადაც გამოცდის თარიღი და ადგილი იქნებოდა მითითებული. დღეს სკოლიდან მეც დამირეკეს, მითხრეს უკვე მოიტანესო… ერთი სული მქონდა როდის ვნახავდი. სასოფლოში მინდოდა და თან დილით. როგორც მინდოდა ზუსტად ისე აღმოჩნდა. ოთხივე გამოცდა დილით მაქვს და სასოფლოში.

02/07 – ქართული  – 08:00 სთ

05/07 – უნარები – 08:00

09/07 – ინგლისური – 08:00

15/07 – ისტორია – 08:00

უკვე ძალიან მომიახლოვდა ეს გამოცდები და ცოტა არ იყოს ავნერვიულდი. 3 კვირა დამრჩა და მორჩება ყველაფერი. ან მაშინ დაიწყება = ))

ჩემი სკოლა და პროექტები

ჩემს სკოლაზე ასე თუ ისე ბევრი პოსტი მაქვს დაწერილი. თუმცა (მგონი) არსად მიხსენებია 22-ე სკოლაში განხორციელებული პროექტები.

პირველი პროექტი, რომლის ავტორი იყო მარინა ზაქარეიშვილი, გახლდათ ”ფიქრები ტაო-კლარჯეთზე”. მონაწილეებმა წარმოადგინეს თავიანთი ნაშრომები თემის სახით (არა უმეტეს 10-გვერდისა). თემებს ასწორებდნენ წინასწარ შერჩეული ჟიურის წევრები. ბავშვებს მონაწილეობის მიღება შეეძლოთ როგორც ინდივიდუალურად ისე ჯგუფის სახითაც (არა უმეტეს 3 ბავშვისა). პრეზენტაცია თემების ჩაბარებიდან რამდენიმე დღეში გაიმართა. გამოვლინდა 6 ინდივიდუალური გამარჯვებული და ერთიც გუნდური. გამარჯვებული ბავშვები სკოლის დაფინანსებით  ხუთი დღით  წავიდნენ ტაო-კლარჯეთში. სკოლის მოსწავლეებს შეეძლოთ გადაეხადათ 340-ლარი და შეერთებოდნენ ამ მოგზაურობას. დამეთანხმებით რომ ასეთი პროექტებით ბევრი (მგონი არც-ერთი საჯარო სკოლა) სკოლის ბავშვები არ არის განებივრებული. მითუმეტეს მათ ჰქონდათ საშუალება მოენახულებინათ ისეთი ადგილი როგორიცაა ტაო-კლარჯეთი. პროექტს მხარს უჭერდა საპატრიარქოც.

მეორე პროექტი, რომელშიც მეც მივიღე მონაწილეობა, იყო ”ფიქრები სამეგრელო-ზემო სვანეთზე”. ამჯერად მონაწილებს შეეძლოთ აერჩიათ ჩამონათვალი თემებიდან რომელიმე და იმაზე წარედგინათ პროექტი. ჩემთვის ჩამოთვლილი ტემებიდან ყველაზე საინტერესო ”სვანური სამართალი” იყო. ბავშვები ამჯერად ვალდებულნი იყვნენ ემუშავათ ჯგუფში (არა უმეტეს 3 ბავშვისა) და პროეტი პრეზენტაციაზე ისე წარედგინათ. გაიმარჯვა ხუთმა გუუნდმა (რომელშიც მე ვერ მოვხვდი = (( ) და 5 დღე იმოგზაურა საქართველოს ამ ორ უმშვენიერეს კუთხეში. ამ პროეტში გამარჯვება მოახერხა ჩემი დის გუნდმაც და მარიამიც დატკბა ამ მხარის სილამაზით.

მესამე პროეტი იყო… სიმართლე გითხრათ სახელი არ ვიცი. ვიხსენებდი და ვერ გავიხსენე, ალბათ იმიტომ რომ ეს პროეტი ცოტა არ იყოს და ვერ იყო ნორმალურად მომზადებული. თემათა ჩამონათვალში იყო აფსოლიტურად განსხვავებული შინაარსის პროექტები და საბოლოოდ არეულ-დარეული გამოვიდა ყველაფერი, რასაც პრეზენტაციის დღეს დიდი დაპირისპირება მოჰყვა ბავშვებსა და პედაგოგებს შორის.  ”გამოჟონა” ასე თუ ისე ბევრმა უსიამოვნო ინფორმაციამ (ჩაწყობის,სამადლოდ დაწერილი ქულების შესაბ,არარეგისტრირებული ტემის გამარჯვებამ) და ყველაზე მნიშვნელოვანი მაინც ის იყო, რომ თემებს ამოწმებდა არაკომპეტენტური ჟიური. ანუ ჩემს თავზე მოვიყვან მაგალითს. ჩემი გუნდის თემა ეხებოდა 1921-წლის 25 თებერვალს, სათაურით ”წითელი ტერორი”, რომელსაც რატომღაც ფიზიკის და მათემატიკის მასწავლებლები ამოწმებდნენ. მე პირადად ვთვლი, რომ ეს თემა ან ისტორიის ან ქართულის მასწავლებელს უნდა შეემოწმებინა.  და მიუხედავად ამდენი უსიამოვნებისა ამ პროეტში გამარჯვება ჩემმა გუნდმაც მოახერხა (სამადლოდ დაწერილი ქულები ჩვენ გვეხებოდა). და 3-დღის განმავლობაში ვიყავით ყაზბეგში.

წელს უკვე მეოთხე გუნდურ ინტერეგრირებური პროექტი ”ჩვენი სამცხე- ჯავახეთი”  ტარდება. პრეზენტაცია დღეს უნდა გაიმართოს. სამწუხაროდ მე ვერ შევძელი მონაწილეობის მიღება მაგრამ სამაგიეროდ ჩემი და მონაწილეობს და ვუსურვებ წარმატებებს = ))  იმედი მაქვს ყოველგვარი აყალმაყალის გარეშე ჩაივლის და ბავშვებს (ისე როგორც მე) არ დარCებათ იმის შეგრძნება, რომ რაიმე უსამართლოდ ჩატარდა. სამწუხაროდ არ ვიცი არც ჟიურის შემადგენლობა და არც პირობები.წელს ყველაზე ცოტა მონაწილე ყავს ამ პროექტს. ალბათ იმიტომ რომ წელს ვინც დავამთავრეთ  ყოველთვის აქტიურობით გამოვირჩეოდით. წელს დამთავრებული 2-კლასიდან მინიმუმ 10-თემა მაინც მიიღებდა მონაწილეობას. დღეს კიდევ სულ 12-თემაა და გაიმარჯვებს მხოლოდ 5. კონკურსი ფაქტიურად არ არის და ჩემი დის იმედი მაქვს.

მგონი გასაგებად ავღწერე ჩემი სკოლის დამსახურება გასართობ-შემეცნებით პროექტებით. უკვე მეოთხე წელია ეს ყველაფერი გრძელდება და იმედი მაქვს რომ კიდევ დიდხანს გააგრძელებენ. მოსანახულებელი კიდევ ბევრია. ამ პროეტით ბავშვი მართლაც რომ ძალიან ბევრს გებულობენ თავისდაუნებურად = ))