Tag Archives: კლუბი

სტამბული, დღე I

საბიჰა გოქჩენში დილის 6 საათზე ვიყავით. აეროპორტშივე ვიგრძენი რომ თბილისიდან შორს ვარ, თუნდაც იმიტომ რომ ტუალეტი სუფთა იყო და ტარაკნები არ დარბოდნენ აქეთ-იქით. აეროპორტიდან გამოსვლისას ზღვისპირა ქალაქებისთვის დამახასიათებელი სინესტე მეცა და სიცხე. პრინციპში, ივნისის ბოლოს სიცხე რა გასაკვირია, თუმცა დანარჩენ დღეებში ნამდვილად არ შევუწუხებივარ მზეს. აეროპორტის გასავლელთან, დაახლოებით 10-მეტრში ავტობუსების გაჩერებაა, საიდანაც თითქმის ყველა მიმართულებით გადის ავტობუსი ნახევარ საათში ერთხელ. ტაკსიმისკენ მიმავალი ავტობუსი ვიპოვეთ, გადავიხადეთ ბილეთში 13 ლირა და დავიძარით. გოქჩენიდან ტაქსიმამდე დაახლოებით 1 საათი, არც კი, მოუნდა. გზაში თვალებს აქეთ-იქით ვაცეცებდი, ვათვალიერებდი შენობებს, ლამაზ და მოვლილ გაზონებს და ძალიან მიხაროდა რომ შევძელი და სტამბულში ჩამოვედი.

istanbul

ავტობუსი ტაკსიმზე გაჩერდა. ცოტა ხანში ოფლაინ მეფის საშუალებით გავარკვიეთ საით იყო ისტიკლალი და გავუდექით გზას. ისტიკლალი არც ისეთი დიდი ქუჩა აღმოჩნდა როგორც ველოდები. თუმცა, დილის 7-საათისთვის საკმაოდ ბევრი ადამიანი მოძრაობდა. მაღაზიები ნელ-ნელა იღებოდა, ხალხს სამსახურში აგვიანდებოდა და ა.შ. ჩვენი ჰოსტელის პოვნა ცოტა გაგვიჭირდა, ერთ ქალბატონს ვთხოვეთ დახმარება და ჰოსტელამდე მიგვაცილა. ჩექ ინი შუადღეს 2 საათზე უნდა ყოფილიყო, ამიტომ მხოლოდ ბარგი დავტოვეთ, საჭირო ნივთები (ციფრული, ფული და მობილური ტელეფონი) ავიღეთ და საკვები ობიექტის ძებნას შევუდექით. პრინციპში ეგ ყველაზე იოლი საქმეა სტამბულში. ყოველ ორ ნაბიჯზე რაღაცაა სადაც შეჭამ. თან, უბრალოდ კი არ შეჭამ, არამედ გემრიელად შეჭამ. უბრალოდ, მზარეულები დილის 11-საათამდე არ იქნებოდნენ და შესაბამისად რაიმე ისეთს, შაურმის, ან სენდვიჩის მსგავს ვერ შევჭამდით და ჰამბურგერებს დავჯერდით.

სადღაც 10-საათისთვის უმანკოების მუზეუმისკენ მიმავალ გზას დავადექით. ჩვენი ჰოსტელის პირდაპირ რომ ქუჩაა მაგას უნდა გაუყვე, იარო იარო დაღმართზე და წითელ სახლს, ვიწრო ქუჩაზე აუცილებლად იცნობთ. უმანკოების მუზეუმამდე მისასვლელი დაღმართი ძალიან ვიწრო და ლამაზი იყო. სხვათაშორის მთელ ქუჩაზე ძალიან ბევრგან იყო ჯამები, რომლებიც სავსეა ძაღლების და კატების საჭმელებით. ბევრი მსუქანი კატა და ძაღლი ვნახეთ.

უმანკოების მუზეუმი სწორედ ისეთი იყო როგორსაც ველოდებოდი. ამაყად გავუწოდე წიგნი და ბეჭედი ჩამირტყეს. თან, წიგნი რომ ვანახე, უიოოო, გაუხარდა სალაროს გოგოს ^_^

ერთჯერადი ბილეთი ^^ ბეჭედდარტყმული <3

ერთჯერადი ბილეთი ^^ ბეჭედდარტყმული ❤

შესასლელში გაგვაფრთხილეს რომ არანაირი ფოტოო, კი ვიცოდი რომ ფოტოების გადაღება არ შეიძლებოდა, მაგრამ მაინც გული დამწყდა :/ მაგრამ მათი თხოვნას ყური არ ვათხოვე და მობილურით 1-2 ფოტოს გადაღება მოვახერხე. მუზეუმი ზუსტად ისეთია როგორიც წიგნში. ათვალიერებ ნივთებს და იხსენებ ქემალ ბეის და ფუსუნის ყველა ისტორიას, ყველა წვრილმანს, ხედავ სახეხს და გახსენდება რომ იმ დღეს როცა ქემალ ბეი ის ფუსუნის სახლიდან წამოიღო პოლიციამ გააჩერა, ტელევიზორზე დასადებ ძაღლებს შეხედავ და გახსენდება რამდენჯერ მოიპარა ქემალ ბეიმ ისინი და რამდენჯერ შეცვალა ახლით. მოკლედ, მთელი მათი ისტორიაა. მიუხედავად იმისა, რომ წიგნით დიდად აღფრთოვანებული ვერ/არ დავრჩი, იმიტომ რომ საშინლად გაწელილი იყო, მაინც ძალიან სასიამოვნოა როდესაც შენს წინაშე მთელი წიგნი ცოცხლდება.

museum of innocence

ისე, წიგნის კითხვის დროს მუდმივად ვფიქრობდი რომ კარგი ფილმი გამოვიდოდა, აი ისეთი, 15-16 წლის შეყვარებული გოგოები რომ ცრემლებს აღვარღვარებენ.

მუზეუმიდან ჰოსტელში დავბრუნდით. სანამ 2 საათი გახდებოდა ჰოლში ვისხედით და ფბ-ს ვსქროლავდით. სხვათაშორის საფერფლე არ ჰქონდათ და ბიჩოკებს იქვე, ჰოსტელის შესასლელთან ყრიდნენ, ჩვენ რომ მოვიკითხეთ კი იუხერხულეს მაგრამ ძირს დაყარეთო გვითხრეს. სამაგიეროდ მეორე დღეს დიდი საფერფლე დაგვახვედრეს. ჰო, თურქეთში, არსად შენობაში მოწევა არ შეიძლება. რაღაც მომენტში კარგია, მაგრამ ხანდახან ძალიან ცუდია, გასაკუთრებით იმისთვის ვინც ბევრს ეწევა.

14:00-საათზე გასაღები ჩაგვაბარეს, გვითხრეს რომ ჩაი-ყავა შეგვეძლო დაგველია რამდენიც გვინდა, ვაიფის პაროლი მოგვახსენეს და ოთახისკენ გზაც დაგვილოცეს 🙂
1-2 საათიანი დასვენების მერე გალათა თაუერისკენ წავედით. ძალიან ოქროობა რუკა. არსად არ დავკარგულვართ და ყველაფერს მარტივად ვაგნებდით. გალათა თაუერი შორიდან უფრო კარგი ჩანს. ახლოდან ერთი ჩვეულებრივი კოშკია რა, რომლის თავიდანად სტამბულის ლამაზი ხედი იშლება.

galata tower

ბოდიალ-ბოდიალში გალათას ხიდს მივადექით. იმ დღეს ხიდს იქით გადასვლას ნამდვილად არ ვგეგმავდით, მაგრამ, ვინაიდან საკმაოდ ადრე იყო ჯერ და ხიდის საკმაოდ ახლოს აღმოჩნდა ეგრევე მეჰმედის სახელობის მეჩეთს მივადექით. უფლისწული მეჰმედი სულთან სულეიმან I-სა და ჰიურემ სულთნის პირველი შვილი იყო. მისი გარდაცვალების შემდეგ სულთან სულეიმანის ბრძანებით მისი სახელობის მეჩეთი ააშენეს. მეჩეთი 1543-1548 წლებში შენდებოდა. მეორენაირად შეჰზადეს (უფლისწული) მეჩეთს ეძახიან. ჩვენი მისვლის დროს ლოცვა იწყებოდა. ცოტა უცნაური იყო იმის ყურება როგორ იბანდა ფეხებს ბევრი კაცი და როგორ ემზადებოდა სალოცავად. სულთანაჰმედი უზარმაზარია, ოღონდ მართლა.

sultan ahmed

სულთანაჰმედიდან სუნელების ბაზარში გავიარეთ. უამრავი ძალიან კარგი სუნელი, უამრავი ტკბილეული და ყველაფერი გადასარევი. დავდიოდი და ნერწყვები მომდიოდა 😀

ჰოსტელში ფაქტობრივად გადამწვარი დავბრუნდი. დასვენება და ძილი იყო ის, რაც იმ წუთას მჭირდებოდა.

საღამოს კლუბში წავედით. გეტო ერქვა, ისტიკლალის ზედა ქუჩაზეა. ჩვენამდე ჭორებმა მოაღწია რომ რაღაც ფართი უნდა იყოს 11-ზეო. ზუსტად 11-ზე იქ ვიყავით, მაგრამ მაქსიმუმ 5 კაცი დაბორიალობდა აქეთ-იქეთ. ზევით ავედით, ვერანდაზე და ლუდი დავლიეთ. ერთ, პაწუკა ბოთს ეფესში 16 ლირა გადავიხადე 😐 ძალიან ძვირია. სამაგიეროდ, მაშინ როდესაც გადავწყვიტეთ რომ კლუბი შეგვეშალა და არაფერი ფართი არაა და დაბლა ჩავედით უამრავი ხალხი დაგვხვდა, ყველა ცეკვავდა, ერთობოდნენ, ლუდს სვამდნენ და ბედნიერები იყვნენ.

არ იყვნენ ჰომოფობები, არ იყვნენ კაი ბიჭები და არც მათი დები, არ იყვნენ ისინი ვინც ავი თვალით შემოგხედავდნენ პირსინგის, ან მოკლე შორტის გამო, არ იყვნენ ისინი ვინც რამეს გააფუჭებდა იმ საღამოს. ცოტა ხანს დავრჩი, ცოტა ვიცეკვე და ჰოსტელში დავბრუნდი. ძალიან დაღლილი ვიყავი და მეძინებოდა. თან, მეორე დღეს ბევრ რამეს ვგეგმავდი.

ის ის იყო დაძინებას ვაპირებდით მე და კნუტი და ძილბურანში ვიყავით რომ ფანჯრიდან ვიღაცამ რაღაც შემოგვძახა. შეშინებული კნუტი ოთახის ერთი ბოლოდან მეორე ბოლოში როგორ აღმოჩნდა ვერ დავინახე : )) გვერდზე ოთახიდან იყო, სიმპატიური ავსტრალიელი, უბრალოდ ხალისობდა ჩვენი შეშინებით. წარმომავლობით დაინტერესდა და იმით თუ რისთვის ვიყავით სტამბულში ან რამდენი ხანი ვრჩებოდით. ისე, ყველას კითხვა ეგ იყო ხოლმე, რამდენი ხნით ხარ და რისთვის ხარ 😀 შეშინებიდან რამდენიმე წუთში კარზე მოგვიკაკუნეს, გავაღე და ისევ ის ავტრალიელი ბიჭი იდგა, თეთრ ტრუსებში, ფეხშველა და კარი ჩამეკეტა და თქვენი ფანჯრიდან გადავძვრები თუ შეიძლებაო. უარს როგორ ვეტყოდით : ))) ფანჯრიდან გადასვლა ვერ გაბედა, შეეშინდა და ოუქეი, რისიფშენში ჩავალო და დროებითო : )

ფანჯრიდან გააგრძელა კონტაქტი, ცოტა ხანს.

სტამბული Part 1
სტამბული Part 2

24/01/2013

გუშინ ტრენინგები დაახლოებით 11-საათისთვის დასრულდა და დაღლილი ლოგინზე მივესვენე. სადღაც 1 საათში სასტუმროს კუთვნილ კლუბში წავედი. ვიფიქრე გავერთობი, დავლევ და ვიცეკვებ-მეთქი, მაგრამ ჩემი ფეხები. ლუდი დავლიე, ცოტა ტრაკიც გავაქნიე და საბოლოო ჯამში ნომერში დავბრუნდი.

collage

ასე, დილის 6 საათი იქნებოდა როცა დავიძინეთ, უფრო სწორად, როცა თემომ დაიძინა. ძალიან არაკომფორტულად ვიწექი, + ხან მცხელოდა, ხან მციოდა და ყოველ ნახევარ საათში ერთხელ მეღვიძებოდა და ვნატრობდი მალე გათენდეს-მეთქი. თვალი რომ გავახილე და ოდნავ განათებული დამხვდა გამიხარდა, ვიფიქრე ცოტაც და გათენდება-მეთქი. ისევ ჩამეძინა და საბოლოო ჯამში 9-ს რომ 10 აკლდა მაშინ გამეღვიძა. თემოს, და კიდევ ერთი აქ გაცნობილის გაცნობას უიმედოდ ვცდილობდი. ბოლოს ხელი ჩავიქნიე და სასადილოში ჩავედი. ცხელი ყავა დილით არის უებარი რამ ^_^ ვისაუზმე, კურტკას დავავლე ხელი და გარეთ გავედი.

თოვდა, ოღონდ ცოტათი, გზა სუფთა იყო, ხალხი საერთოდ არა.ვბოდიალობდი და ვცდილობდი ისეთ ადგილებში მევლო სადაც ნაფეხურები არ იქნებოდა. მომწონს ჩემს კვალს რომ ვტოვებ ხოლმე. ერთ-ერთ ადგილზე, მუხლებამდე თოვლში, როცა აღმოვჩნდი მივხვდი რატომაც არ იყო იქ ნაფეხურები 🙂 სხვათაშორის არ ციოდა, კურტკაში დამცხა.

ბაკურიანი დილის 9-საათზე, დაახლოებით

ბაკურიანი დილის 9-საათზე, დაახლოებით

სადღაც 10 საათისთვის სასტუმროში დავბრუნდი, ტრენინგი იწყებოდა. ტრენინგი რა, უფრო საუბარი და დისკუსია იმის შესახებ თუ როგორი უნდა იყოს ახალგაზრდული პარლამენტის ბლოგი, როგორ და რაზე შეიძლება წერონ ახალგაზრდული პარლამენტის წევრებმა, რა კრიტერიუმებით უნდა შეირჩეს რედაქტორი, რომელიც მხოლოდ ავტორის ტაიპოებს და გრამატიკულ შეცდომებს ჩაასწორებს. იდეები წამოვიდა და რაღაც მონახაზი ჩამოვაყალიბეთ. გაკეთებაღა დარჩა : )

სადღაც ორი საათი დრო გვქონდა და თხილამურებით სასრიალოდ გავედი. ბოლოს ბაკურიანში 10 წლის წინ ვიყავი, ალბათ, და შესაბამისად თხილამურებზე ბოლოს სწორედ მაშინ ვიდექი. მეგონა გამიჭირდებოდა, განსაკუთრებით “კანატკით” ზევით ასვლა. საბედნიეროდ არც კისერი მომიტეხია, არც ხელ-ფეხი, არც წავქცეულვარ და იდეალურად ვისრიალე. ხელები გამეყინა უბრალოდ. მიყვარს თოვლი, განსაკუთრებით ბაკურიანში.

269241_458980840818405_885194620_n

სასტუმროში დავბრუნდით და ასე 1 საათში მორიგი ტრენინგი იწყებოდა სოციალურ მედიაზე. სოციალური მედიის პირველი საფეხურები და ა.შ. ტრენინგს ილიაუნის პიარმენეჯერი ლანა ღვინჯილია უძღვებოდა.
ასევე, ლანამ წაიკითხა ლექცია იმის შესახებ თუ როგორ უნდა დაიწეროს პროექტი და რა მნიშვნელოვანი დეტალებია გასათვალისწინებელი. კარგი გამოვიდა. ვგონებ, მეორე დღე გაცილებით პროდუქტიული გამოდგა.

ამჯერად (21:08 საათია) მიმდინარეობს დისკუსია იმის შესახებ პარლამენტი უნდა იყოს თბილისში თუ ქუთაისში. დაახლოებით 30 კაციდან მხოლოდ სამმა ადამიანმა გამოთქვა იმის სურვილი, რომ პარლამენტი თბილისში უნდა იყოს. მათი ძირითადი არგუმენტი იყო ის რომ: 1. თბილისი დედაქალაქია და პარლამენტი დედაქალაქში უნდა იყოს და 2. პარლამენტარებს მუშაობა თბილისიდან უფრო გაუადვილდებათ.
მე თუ მკითხავთ სულ-ერთია სად იქნება პარლამენტი, მთავარია თავიანთი საქმე აკეთონ. მაგრამ ჯერ-ჯერობით ახალი მოწვევის პარლამენტის გაკეთებულ საქმეებს ვერ ვხედავ, ვაცდი ბატონო, ვაცდი.

ძალიან მეძინება. ალბათ იმიტომ რომ რამდენიმე საათი მეძინა მხოლოდ. გული მწყდება რომ ხვალ 10-საათისთვის აქედან გამოვალ და ვინ უწყის კიდევ როდის ჩამოვალ ბაკურიანში და კიდევ როდის ვისრიალებ თხილამურებით.

ა, ხო, გუშინ, დილით 25 უცხო ბავშვი რომ დავინახე მააგრად გამიტყდა. როგორც წესი არ მიყვარს ბავშვები და ვერც ვურთიერთობ მათთან, ხო, ალბათ ჩემი ბრალია. მაგრამ ამჯერად სხვანაირად გამოვიდა. მართალია ყველას გაცნობა ვერ მოვახერხე და მხოლოდ რამდენიმე ადამიანის სახელი დამამახსოვრდა (იმათი ვისაც უნო ვეთამაშე), მაგრამ საერთო ჯამში კარგები არიან. მომწონს როცა ცდილობენ ბევრი არგუმენტი მოიყვანონ და დაასაბუთონ თავიანთი ნათქვამი. იმედი მაქვს ახალგაზრდული პარლამენტის ბლოგსაც კარგად გაუძღვებიან.

ფრანი ნაითოფისში

ასე 22:10 საათი იქნებოდა. ბარათაშვილის ხიდთან ვიდექი მეგობრებთან ერთად და ველოდებოდით კიდევ ერთ მეგობარს. არ ციოდა სხვათაშორის, თოვლიც ალაგ-ალაგ მშვდობაში იყო. მეგობარი მალევე გამოჩნდა, მეტროდან კიდევ ერთი ნაცნობი გამოუყოლებია. კიბეებით დაბლა ჩავედით, ნაით ოფისთან, მოსაწვევები მოგვცა და რიგში ჩავდექით.

525955_523960920947626_1872127234_n

არ მიყვარს რიგში დგომა. მაგრამ არც ისეთი უსიამოვნოა როცა გარშემო უამრავი ხალხია. მათი ასაკი დაახლოებით 18-დან 25 წლამდე მერყეობდა. გამიკვირვიდა. არ ველოდებოდი ამდენ ხალხს თუ ვნახავდი. საერთოდაც, მეგონა ფრანს 7 წლის მანძილზე მსმენელი თოვლივით გაუქრა მეთქი. მაგრამ ვცდებოდი.

ნაით ოფისში ფრანის კონცერტი იყო. 7 წლის იუბილეს აღნიშნავდნენ. 7 წლის წინ მეც ვუსმენდი. უფრო სწორად, ორიოდე სიმღერა მომწონდა. მგონი მაშინ არც ჰქონდათ მეტი. როცა სხვა ნოტებზე ამღერდნენ, მე თავი დავანებე და ასე ავცდით ერთმანეთს ცხოვრების გზაზე.

როგორც იქნა ჩემი რიგიც მოვიდა. ჩანთა ფრთხილად შეამოწმეს, საბედნიეროდ არც ცივი იარაღი მქონდა, არც ცხელი და არც რაიმე მსგავსი^^ გარდერობისკენ გავიკვლიე გზა და აუარება ხალხი დამხვდა. ზოგი ქურთუკის დატოვების რიგში იდგა, ზოგი ვიღაცას ელოდებოდა და ა.შ. გარდერობი საკმაოდ პატარა აღმოჩნდა. ძალიან ბევრს მოუწია ქურთუკი, კარგ შემთხვევაში, ხელში დაეჭირა და ისე გაეტარებინა მთელი საღამო.

დარბაზი საკმაოდ დიდი და მოცულობითია. ბარების გადანაწილება იდეალური. ხელს არ გიშლის არაფერში. სცენა პატარა და კომფორტული, საცეკვაოდ საკმაოდ დიდი ადგილი და ნაკლები შანსი იმისა ვინმეს გაქნეული თეძო მოგხვდეს. ფასები სტანდარტული. შეიძლება ითქვას სხვა კლუბებთან შედარებით იაფიც კი. თუ მაგიდას დაჯავშვნი თავის მენიუთი არც ისე ძვირი ჯდება. კაცზე სადღაც 25 ლარი, რაც საკმაოდ იაფია.

ფრანის კონცერტი 12-საათისთვის დაიწყო. ფანები მონატრებულები იყვნენ, ზეპირად იცოდნენ სიმღერის ტექსტები, ცეკვავდნენ და ხარობდნენ იმით, რომ დღეს ფრანი მათ წინაშე იდგა და ცოცხლად მღეროდა. 12:01-ს და 21 დეკემბერს ფრანის კონცერტზე შევხვდი, როგორც აღმოჩნდა გადავრჩით, მივულოცეთ ერთმანეთს და კონცერტიც გაგრძელდა.

_MG_1181 [1024x768]

პირველი კითხვა რაც გამიჩნდა იყო შემდეგი: “რა უნდა ფრანის კონცერტს ნაით ოფისში?”. თურმე ამასაც ჰქონია ადეკვატური ახსნა. მას შემდეგ რაც ნაითოფისმა მუშაობა აღადგინა გადაწყვიტა რომ ხუთშაბათი დღე დაუთმოს ცოცხალ მუსიკას და მის მსმენელს. ამ ხუთშაბათს ფრანის და ფრანის მსმენელთა რიგი იყო.

შეყვარებული ახალგაზრდა წყვილები, რომლებიც ფრანის მუსიკის ფონზე იდეალურად გრძნობენ თავს, რამდენიმე გოგო, რომელიც მთელი საღამო ცდილობს ინტაგრამით ნორმალური ფოტო გადაიღოს და არ გამოსდის, მოცეკვავე ახალგაზრდები, მაგიდასთან მსხდომი მოქეიფე ხალხი, კიბეებზე ჩამომჯდარი და სულგანაბული გოგოები, ბართან მჯდომი და რედბულ-ვოდკას მოწრუპავი ყმაწვილები და სცენაზე ამღერებული ფრანი.

frani

კარგი საღამო გამოვიდა მათთვის ვისაც ფრანი უყვარს და კარგი საღამოები იქნება ხუთშაბათობით ნაითოფისში ^_^ ასე, რომ იყავით ყურადღებით და არ გამოგეპაროთ ივენთები 🙂

კლუბიდან გამოსულს თოვლი დამხვდა, მაგრამ სველი. მეგონა დილით დადებული დამხვდებოდა და შევცდი.