Tag Archives: მეტრო

ბარსელონა, ესპანეთი

ჩემი ბარსელონაში მოგზაურობა ფაქტობრივად შემთხვევით გადაწყდა. თემომ გადაწყვიტა ესპანეთში წასვლა და მეც ავეკიდე. ავეკიდე იმ პირობით, რომ სხვა რომელიმე ქვეყნის ქალაქსაც ვნახავდით. რომი ერთად შევარჩიეთ.

როგორც წინა პოსტში აღვნიშნე თვითმფრინავის ბილეთი (პეგასუსი) ბარსელონას მიმართულებით 87 ევრო დამიჯდა. თბილისიდან 3 აპრილს, დილის 5-ის ნახევარზე გავფრინდი, ორსაათნახევრიანი ფრენის შემდეგ სტამბულის აეროპორტში, საბიჰაში, შეძლებისდაგვარად გავიყვანეთ ოთხი საათი და შემდეგ სტამბულიდან ბარსელონამდე ისევ 4 საათი ვიფრინეთ.

ბარსელონას აეროპორტიდან (El Prat Airport) ქალაქის ცენტრში მოსახვედრად მატარებელი ავირჩიეთ. თემომ წინასწარ იცოდა რომელ სადგურზე უნდა ჩამოვსულიყავით (Passeig de Gràcia) რუკაც ჰქონდა და პრინციპში ადვილად გავერკვიეთ. აროპორტიდან სადგური საკმაოდ ახლოსაა და ბილეთის ყიდვაც იქვეა შესაძლებელი. 1 გზა 4 ევრო და რაღაც ღირს (მგონი 4.50 ევრო), ხოლო 10 გზა 9.95 ევრო. ამ უკანასკნელის ყიდვა ვამჯობინეთ.

მეტროს სადგურიდან სულ პირდაპირ უნდა გვევლო და ჩვენს ქუჩას, დიაგონალ ავენიუსაც მივადგებოდით. ჰოსტელის პოვნა არ გაგვჭირვებია, პირდაპირ ჰოსტელის შესასვლელ კარს მივადექით.

ფოტოებიდან და რივიუებიდან ვიცოდი რომ კარგი ჰოსტელი იქნებოდა და მოლოდინიც გაამართლა. 7 დღე-ღამე არაჩვეულებრივად გავატარე. წყნარ, მშვიდ, სუფთა და კომფორტულ ჰოსტელში.

ბარსელონაში აუცილებლად სანახავი ადგილების ნუსხა წინასწარ მქონდა მეც და თემოსაც. რუკა თემოს ჰქონდა (იმიტომ რომ ორიენტაციაში მე ძალიან მოვიკოჭლებ) და შევუდექით ბარსელონას დათვალიერებას.

პირველი რაც ბარსელონაში ვნახეთ საგრადა ფამილია იყო. მართალია შეფუთულია და ჯერ ისევ მიმდინარეობს სარემონტო სამუშაოები, მაგრამ მაინც შთამბეჭდავი სანახავი იყო. საგრადა ფამილიას ერთი მხარე შავია, მეორე უკვე გათეთრებული. გოთიკურ სტილს ცხადია შავი მხარე უფრო უხდება და სწორედ ეგ შავი მხარე იყო გაცილებით ლამაზი და კარგი. შიგნით არ შევსულვარ. 2027 წელს, როცა დასრულდება საგრადა ფამილიას მშენებლობა მაშინ დავბრუნდები ესპანეთში და მაშინ შევალ შიგნითაც.

საგრადა ფამილია

ძალიან მინდოდა და მაინტერესებდა გაუდის კასა მილა და კასა ბატლო. მე აღფრთოვანებული დავრჩი, ძალიან მომეწონა, განსაკუთრებით კასა ბატლო.
აქვე აღვნიშნავ რომ გაუდის პარკი, არის ერთ-ერთი ყველაზე კარგი რამ, რაც კი ბარსელონაში ვნახე. უზარმაზარი პარკი, სიმწვანე, სიმშვიდე და ძალიან ლამაზი ნაგებობები. პარკში ყველაზე საინტერესო ადგილები ფასიანია და თიქეთ ოფისები პარკშივე დგას. რიგი ცხადია არის.
გაუდის პარკში მარტივად მოსახვედრად ეს ლინკი გამოგადგებათ – how to get here

გაუდის პარკი

ასევე ძალიან კარგი და ლამაზია ბარსელონას ტრიუმფალური თაღი, რომელიც 1888 წელს აიგო. თაღის გავლით ძალიან კარგ პარკში მოხვედრა შეიძლება.

თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ გოთიკური უბანი ბარსელონაში ყველაზე ლამაზი უბანია! გოთიკური სტილი, ლამაზი სთრით არტები, პატარა ვიწრო ქუჩები – მთლიანობაში საოცარი სანახაობაა. აქვე არის ბარსელონას მთავარი საკათედრო ტაძარი, რომელიც XIII-XV საუკუნეებში აიგო. ჩვენი იქ ყოფნის დღეს დაემთხვა წითელი პარასკევი. ქუჩაში საოცარი ცერემონიალი მოეწყო და ძალიან მიხარია რომ მაინც და მაინც პარასკევ დღეს გადავწყვიტეთ გოთიკურ უბანში წასვლა. 

IMG_0726

ტიბიდაბო!
მთა ბარსელონას თავზე.  512 მეტრი სიმაღლის მთაზე მდებარეობს ეკლესია, ატრაქციონების პარკი და სატელევიზიო ანძა. ტიბიდაბოს მთა არის ბარსელონას გარშემო ყველაზე მაღალი მთა. ტიბიდაბოზე მოხვედრა ფუნიკულიორით შეიძლება. ფუნიკულიორის ბილეთი 7.70 ევრო ღირს და ორივე გზას მოიცავს.  ფუნიკულიორამდე მიდის ძველი, ლურჯი ტრამვაი, რომლის ღირებულებას 5.50 ევროა და მისი გაჩერება Dr Andreu-ს მოედანზეა. ბილეთების ყიდვა იქვეა შესაძლებელია. თუმცა, მე თუ მკითხავთ 5,50 ევრო ძალიან, ძალიან ძვირია და ფუნიკულიორამდე მისვლა ფეხითაც თავისუფლად შეიძლება, ან თუ ჩემსავით ზარმაცი ხართ, მაშინ ავტობუსიც ადის. ატრაქციონების პარკში შესასვლელი ბილეთი ფუნიკულიორის ასასვლელთან იყიდება და უზარმაზარი რიგი დგას. ბილეთის ყიდვის შემთხვევაში შეგეძლებათ შეხვიდეთ პარკში და დასხდეთ ნებისმიერ ატრაქციონზე. თუ ატრაქციონების პარკის ბილეთი არ გაქვთ, ისე არ შეგშვებენ :/ სამაგიეროდ ეკლესიის ნახვას შესძლებთ,  რომელიც 1902-1961 წლებში აშენდა. Sagrat Cor წმიდა გულს ნიშნავს და იგულისხმება იესოს გული. ეკლესიის თავზე აღმართულია იესოს ბრინჯაოს ქანდაკება.
ტიბიდაბოს მთაზე მოსახვედრად ეს ლინკი გამოგადგებათ – tibidabo cathedral del sagrat cor

ტიბიდაბო

მიუხედავად იმისა, რომ მე თავად ბარსელონას აკვარიუმში არ ვყოფილვარ (ჩემთვის ძვირი ღირდა), თქვენ მაინც გირჩევთ იქ მისვლას 🙂 აკვარიუმი პორტთან ახლოს, რამბლა დე მართან არის და ზვიგენებიც ჰყავთ.

ბარსელონაში ძალიან კარგი და ძალიან გრძელი ფეხით სასიარული ქუჩაა – La Rambla. რამბლას ქუჩა ღია კაფეებით იწყება, სუვენირების ჯიხურებით გრძელდება და მიმებით სრულდება. შუაში კატალუნიის მოედანია, იქვე არის ბარსელონას გადასარევი ბაზარი. უბრალოდ ცოტა თევზის სუნი დგას :/

ბარსელონას ბაზარი

კატალონიის ხელოვნების ნაციონალური მუზეუმთან ფანტანია, რომელიც აუცილებლად უნდა ნახოთ. ძალიან მეზარებოდა ფანტანთან მისვლა, მაგრამ კიდევ კარგი არ დამეზარა და მივედი. ფანტანი კონკრეტულ დღეებში, კონკრეტულ საათებში ირთვება. ასე, რომ წინასწარ გადაამოწმეთ და ისე მიდით მის სანახავად. ფანტანი წითლად ინთება, შებინდებისას ოდნავ მოვარდისფროა და მერე ნელ-ნელა მუქდება.

ბარსელონას ფანტანი

ბარსელონაში ზღვის სეზონი გადასარევი იქნება. ყვითელი ქვიშა, ზღვა და ნუდისტური სანაპიროები :3 ჩემი პირველი ნუდისტური სანაპირო სულ რაღაც ათიოდე დღის წინ იყო ^_^ მართალია ზღვის სეზონი არ არის, წყალი საშინლად ცივია, მაგრამ სანაპიროზე ხალხი მაინც ირუჯებოდა, ცხადია შიშვლები :3 ნუდისტურ სანაპიროზე ყველა ასაკის, ფორმის, გარეგნობის ადამიანის ნახვა შეიძლება. მათ შორის 60+ ასაკის ადამიანების.

მოკლედ, მე მგონია რომ ბარსელონაში ადამიანი ზღვის სეზონზე უნდა წავიდეს. დრო გაცილებით სწრაფად, კარგად და ნაყოფიერად გავა ^_^

P.S აუცილებლად გასინჯეთ პაელა (ბრინჯი ზღვის პროდუქტებით) და დალიეთ სანგრია ^_^ მართალია სანგრია იმაზე ალკოჰოლური აღმოჩნდა, ვიდრე ველოდებოდი და ცოტა შემათრო, მაგრამ საოცრად გემრიელია ❤

Advertisements

ამსტერდამი, ნიდერლანდები

სხიპჰოლის აროპორტიდან ამსტერდამის ცენტრალურ სადგურამდე მეტროს უნდა გაყვეთ. რომელიც 5 ევრო ( 4 ევრო ბილეთი, 1 ევრო მომსახურეობა) ღირს. ცენტრალური სადგურიდან დანიშნულების ადგილამდე შეგიძლიათ ფეხით, ან ტრამვაით მიხვიდეთ, რომლის ღირებულებაც 2.80 ევროა ( 60 წუთის განმავლობაში შეგიძლია გამოიყენოთ ბილეთი).

ამსტერდამი ზღაპარია.
გგონია დედამიწაზე არ არსებობს, ცალკე, დამოუკიდებელი სამყაროა და დამოუკიდებლად არსებობს. გგონია გარშემო ყველაფერი ჩაკეტილია და მხოლოდ ამსტერდამია, პატარა, 6 სართულიანი სახლები, ხის დარაბებით, ფანჯრებზე ყვავილებით და უამრავი ველოსიპედიანი ხალხი.
ხიდები, მდინარე, ბედნიერი სახეები, უამრავი ტურისტი და ქუჩებში ბოდიალის გარდა არაფერი რომ არ აკეთო მაინც ბედნიერი იქნები.
ძალიან წყნარი და მშვიდი ქალაქია, ოღონდ ყველგან მარიხუანის სუნია, ქოფი შოფებთან კიდევ უფრო 🙂

IMG_7993

✔ ამსტერდამის ერთ-ერთი აუცილებლად სანახავი ადგილი ზოოპარკია. შესვლა 20 ევრო ღირს და მზად უნდა იყოთ, რომ ასე 4-5 საათი დაუთმოთ. უზარმაზარ ტერიტორიაზე უამრავი რამ არის სანახავი.

ზოოპარკის რუკა :)

ზოოპარკის რუკა 🙂

ვოილერები ყველა ცხოველისთვის ცალ-ცალკეა შექმნილი და ყველა ცხოველს თუ ფრინველს თავისი ადეკვატური გარემო აქვს. ორ ერთნაირ ვოლიერს იქ ვერ ნახავთ. ყველაზე ძალიან რამაც გამაოცა ის იყო, რომ ვოლიერები ღიაა. რა თქმა უნდა ცხოველების ნაწილი (მაგ: ლომები, მგლები) ჩაკეტილ გალიაში არიან, მაგრამ უმეტესობა ღიაა და პრინციპში, რომ მოინდომონ თავისუფლად გამოვლენ და გაერევიან დამთვარიელებში, მაგრამ რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს არ გამოდიან.

IMG_8163

✔ რედ ლაით დისთრიქთზე გოგოები კიარა ანგელოზები დგანან 🙂 უმეტესობა მათგანი ძალიან კარგად გამოიყურება და ვიტრინიდან გეკეკლუცება. მსურველს შუძლია პირდაპირ ვიტრინაში შევიდეს, რა თქმა უნდა საკმაოდ ბევრი ფულის გადახდის სანაცვლოდ. სამწუხაროდ დისთრიქთზე ფოტოების გადაღება აკრძალულია და არ მომეცა საშუალება დამეფიქსირებინა ის ყველაფერი რაც იქ ხდებოდა. მიუხედავად იმისა რომ ამსტერდამი საკმაოდ მშვიდი ქალაქია და ღამით ხალხი დიდად არ ჩოჩქოლობს, რედლაითზე ყოველთვის ბევრი ხალხი და ჩოჩქოლია, იქვე შეიძლება კოკაინის შოვნაც. ვიღაც ადამიანები გვერდზე ჩაგივლიან და გიჩურჩულებენ რომ კოკაინი აქვთ. ალბათ ბევრი კოკაინის და მოსაწევის ბრალია, რომ ჩემი იქ ყოფნის განმავლობაში სასწრაფოს ხმა კაი ხანს ისმოდა.

✔ ბევრისგან მსმენია სექს მუზეუმი მასთ სიი ადგილიაო. იაფი ღირს შესვლა, სულ რაღაც 4 ევრო და ალბათ ეგ გახდა საფუძველი რომ მაინც შევედი. თავიდანვე დიდად არ მაინტერესებდა და ბოლოს მივხვდი კიდეც რომ მივქარე. ეგეთი უინტერესო და მოსაწყენი ადგილი ამსტერდამში ძალიან ცოტაა. პრინციპში, გემოვნების ამბავია, ბევრს მოსწონს 🙂

sex museum

✔ The Dungeon-ს შემთხვევვით მოვკარით თვალი ტრამვაით შინ რომ ვბრუნდებოდით. საშინელებათა ოთახი გვეგონა. პრინციპში, სულ ცოტათი აღმოჩნდა კიდეც. საშიში ნაკლებადაა იქაურობა, სამაგიეროდ ვიზუალური გაფორმებაა გადასარევი! 1 საათის განმავლობაში გაჩვენებენ ესპანურ იკვიზიციას, რომელიც ჰოლანდიას შეეხო.  როგორი იარაღები არსებობდა საწამებლად, როგორ ასამართლებდნენ ხალხს, როგორ და რატომ წვავდნენ ჯადოქრებს კოცონზე, რა ხდებოდა იმ პერიოდში გემზე და ა.შ. 22 ევრო ღირდა შესვლა, პრინციპში ძვირია. თუმცა არ ვნანობ რომ მანდ ვიყავი.

the dungeon amsterdam

ამსტერდამი ჩემი ოცნების ქალაქი იყო წლების განმავლობაში და ვერასდროს ვიფიქრებდი, რომ ოცნება ასე მალე ამიხდებოდა. თითქოს ჯერ ისევ არ მჯერა, რომ იქ ვიყავი, რომ პატარა ქვაფენილიან ქუჩებზე დავბოდიალობდი, რომ ხიდიდან ხიდზე ყოველი გადასვლისას ვფიქრობდი, რომ ზღაპარში ვიყავი.

P.S ძალიან მარტივი გასარჩევია ვინ ადგილობრივია და ვინ ტურისტი 🙂 თუ ველოსიპედზე დაინახავთ ადამიანს, რომელიც ორივე ან თუნდაც ერთი ხელით ჩაფრენილია საჭეს და მხოლოდ პირდაპირ უყურება და ყველა წვრილმანზე ასიგნალებს ე.ი ტურისტია, ხოლო ადამიანი რომელიც თან ველოსიპედზე ზის, თან ყავას სვამს, თან სიგარეტს ეწევა და თან ტელეფონზე ლაპარაკობს ე.ი ადგილობრივია. ამსტერდამი ველოსიპედების ქალაქია და მათთვის უზარმაზარი პარკინგი არსებობს.

amsterdam

სტამბული part 1

1.

იმისათვის რომ მოხვდეთ სტამბულში არსებობს რამდენიმე გზა, მაგრამ მე ყველაზე ძვირიანს, თვითმფრინავს მივადექი. იმიტომ, რომ კომფორტულია და სწრაფი. პეგასუსით ვიფრინე, ბილეთები მაისის დასაწყისში შევიძინე 127 ევროდ. საკმაოდ იაფია ვგონებ. საერთოდ, რაც უფრო ადრე შეიძენთ ბილეთებს მით უკეთესი. ერთადერთი პრობლემა ის იყო რომ საბიჰა გოქჩენის აეროპორტში ფრინდება და ცოტა მოშორებითაა სტამბულის იმ ადგილიდან სადაც ჩვენ ვაპირებდით დაბინავებას. თუმცა, ეგ პრობლემა ძალიან მარტივად მოგვარდა ავტობუსების დახმარებით. აეროპორტიდან გამოსვლისთანავე არის სადგომი, საიდანაც ნებისმიერი მიმართულებით დადიან ავტობუსები და ასე 30 წუთში (საცობების შემთხვევაში 50-60წუთში) დანიშნულების ადგილზე, ჩვენ შემთხვევაში ტაქსიმზე, გაჩნდებით. თანაც, სულ რაღაც 13 ლირად.

2.

საცხოვრებელი ადგილის შერჩევა სტამბულში ერთ-ერთი რთული საქმეა. ჩვენ თავიდანვე გადაწყვეტილი გვქონდა რომ ჰოსტელში უნდა გვეცხოვრა, იმიტომ რომ იაფია. გადავქექეთ booking.com – ი და შედეგად ჩილაუთ ჰოსტელს მივაგენით. ჩილაუთი ისტიკლალ კადექსზე მდებარეობს, თითქმის ბოლოში, პატარა ჩიხში.  წყნარი, მშვიდი და სუფთა ჰოსტელია. ტაქსიმის მოედნამდე და შესაბამისად მეტროს სადგურამდე ასე 15 წუთის სავალზე. 6 სართულიანი ჰოსტელია, სულ 23 ოთახი და იდეაში საკმაოდ ბევრი ხალხიც ჰყავდათ. მაგრამ ეგეთი სიმშვიდე, ჰოსტელში რომ იყო არსად არ მინახავს სტამბულში. ოთახებში სივიწროვეა და მხოლოდ ლოგინის ადგილებია, მაგრამ მიუხედავად მაგისა არ ცხელოდა. რამდენიმე ფანჯარა იყო და ყველას გაღების შემთხვევაში თავისუფლად უბერავდა. wi-fi მხოლოდ პირველ სართულზე, მისაღებში იყო სადაც უამრავი როზეტია (აკა შტეფსელი) და კომპიუტერს/ტელეფონს დაჯდომის საფრთხე არ ემუქრება 🙂 სისუფთავე იყო ასევე ვანა-ტუალეტშიც, მართალია ორივეგან ძალიან სივიწროვე იყო და ძალიან ცხელოდა მაგრამ შესვლა არ დაგეზარებოდა. ბუქინგ ქომზე ჯავშანისას მომხმარებლის კომენტარებს დიდად ნუ მიაქცევთ ყურადღებას. მე ჯერ დავჯავშნე და წასვლამდე ორი-სამი დღით ადრე გადავხედე კომენტარებს და გული გამისკდა, საშინელ რაღაცებს წერდნენ ჩილაუთზე, ფანჯარა არ იღებაო, ლოგინები არაკომფორტულიაო, კედლები თხელიო და ა.შ და რეალურად მე იქ არანაირ პრობლემას არ წავწყდომივარ.

chillout hostel

chillout hostel

3.

მას შემდეგ რაც მგზავრობის ბილეთები ნაყიდი და ჰოსტელი დაჯავშნული დავიგულე გადავედი იმ მუზეუმების/ადგილების მოსაძებნად რაც კი უნდა მენახა სტამბულში. გავაკეთე პატარა ჩამონათვალი, რომელშიც შედიოდა: აია-სოფია, ლურჯი მეჩეთი, სულთანაჰმედი, ტოპკაპი, გალათა თაუერი, მინიატურკი, ტური ბოსფორზე, ბაზილიკა ცისტერნი და უმანკოების მუზეუმი. თითოეული მათგანი მოვძებნე რუკაზე, დავსქრინე და შევინახე ტელეფონში. გადმოვწერე ოფლაინ მეფი, სადაც სტამბულის ყველა ქუჩა იყო აღნიშნული. დაახლოებით ჩამოვყალიბდი რომელ დღეს რა უნდა მენახა და რა მანძილი უნდა მევლო. შევადგინე გეგმა და გავწერე ყველაფერი. თუმცა, საბოლოო ჯამში გეგმის მიხედვით არ წასულა ყველაფერი. ცოტა რთულია სწორხაზოვნად მიჰყვე გეგმას. განსაკუთრებით მაშინ თუ არ გაქვს გათვალისწინებული ის რომ მთელი დღე უნდა იარო. და მთელ დღეში მართლა მთელი დღე იგულისხმება.

4.

ტრანსპორტი სტამბულში ის შემთხვევაა, რომელსაც უკიდურეს შემთხვევაში უნდა მიადგე. საკმაოდ ძვირი სიამოვნებაა, სამაგიეროდ კომფორტული. მოკლედ, სტამბულში დადის ავტობუსი, მინი ავტობუსი (მარშრუტკა), ტრამვაი და მეტრო. მეტრო არის მიწის ზემოთ და ჩემთვის ძალიან უცნაური იყო და მთელი იქ ყოფნის განმავლობაში ტროლეობუსს ვეძახდი : ) როგორია შეეგუო იმ ფაქტს რომ შეიძლება მეტრომ 10 სანტიმეტრის რადიოსში ჩაგიაროს. მეტროში კონდიციონერი იყო და საკმაოდ გრილოდა. + ადაპტირებული იყო შმმ პირებისთვის და ძალიან მომეწონა. სტამბულში მეტროს რამდენიმე ხაზია და თუ რომელიმედან რომელიმეში გადაჯდომა გინდა დამატებით კიდევ უნდა გადაიხადო. ერთი მგზავრობა 3 ლირა ღირს. აი, ჩვენთან ვაგზალზე გადაჯდომისას რო კიდევ იხდიდე მგზავრობის საფასურს ეგ მომენტია. უბრალოდ, მეტროში და ზოგადად ტრანსპორტში ფულის ხარჯვას სჯობს ფეხით სიარული.

მეტრო

მეტრო

უკეთესი მარიანტი ავტობუსია, რომელიც 2 ლირა ღირს. გალათას ხიდთან ავტობუსების სადგომს მივაგენით და საღამოობით მკვდრები იქიდან მოვყვებოდით. უფრო სწორად, 2-ჯერ გამოვყევით. მართალია ავტობუსი ტაქსიმის მოედნიდან ცოტა შორს აჩერებს და უშუალოდ ტაქსიმზე არ მიდის, მაგრამ მაინც კარგი ტრანსპორტია, იმიტომ რომ შედარებით იაფი გიჯდება.  რაც შეეხება მინი ატობუსს – ფასი რამდენადაც მახსოვს 3 ლირა იყო, სამაგიეროდ ავტობუსზე სწრაფია. ძალიან მოცუცქნულია, 9 კაციანი, თან კონდიციონერიც არ არის და მაგით სარგებლობას ისევ ავტობუსი სჯობს. ტრამვაის საკმაოდ პატარა ხაზები აქვს. მე ერთადერთი ვნახე, ტაქსიმის მოედნიდან ისტიკლალის ბოლოში. პატარა, წითელი, ღია, კუსკუსა ტრამვაია. შემიყვარდა, ოღონდ შორიდან. მომწონდა როცა ვუყურებდი. ტრამვაიც 3 ლირა ღირს და ვფიქრობ ძალიან ღორობაა ერთი ქუჩის გავლაში რომ 3 ლარს იხდი. ამიტომ, ისევ შორით ტრფობა და სიყვარული სჯობს იქ ასვლას.

ტრამვაი

ტრამვაი

არსებობს კიდევ ეგეთი რამ, ტაქსი, რომელსაც არაფრის დიდებით არ უნდა გაეკაროთ თუ ძალიან სასწრაფო და გადაუდებელი არ გჭირდებათ.

5.

სტამბულში ჭამა ძვირი სიამოვნებაა. არის ადგილები სადაც იაფად შეჭამთ, და არის ადგილები სადაც საკმაოდ სოლიდურ თანხას დატოვებთ. მაგრამ, ყოველთვის გექნებათ გარანტია რომ თქვენი შეკვეთილი საჭმელი გემრიელია. თუმცა, ძალიან წარმატებულად შეგიძლიათ ისარგებლოთ ბურგერ კინგით. რომელიც იაფია და პლიუს მისი ჭამის შემდეგ ნამდვილად აღარ იტყვით რომ ისევ გშიათ. აგრეთვე, იაფია სენდვიჩები. ისტიკლალზე იყო ეგეთი ზავიძენია patatos სადაც აკეთებდნენ ქათმის უგემრიელეს სენდვიჩს და სულ რაღაც 3.5 ლირა ღირდა. კვებასთან დაკავშირებით დიდად კომპეტენტური ვერ ვარ, იმიტომ რომ ძირითადად ფასთ ფუდებზე გადავიარეთ 🙂

6.

დანარჩენს შემდეგ პოსტში გავაგრძელებ ^_^

ავტობუსის უსინდისო მძღოლები

ავტობუსები გაიფიცნენ რამდენიმე დღის წინ და მე ისევ გაცოფებული ვარ.

ე.ი ავტობუსის მძღოლები მუშაობენ თვეში 12 დღეს. მათი შემოსავალი შეადგენს 800-900 ლარს.  სამუშაო საათები – 6-დან 23-24 საათამდე. ხელფასი არის იმდენი, რამდენიც უნდა ჰქონდეთ.

ვიცი რომ საშინელ პირობებში არიან, რომ 14 საათი სკამზე ჯდომა და ალაგ-ალაგ ტერფების მოძრაობა არის საშინელება. ამას დაუმატეთ, მუდმივად შეწუხებული მგზავრის ბუზღუნი, რომელიც ყველა პრობლემაზე მძღოლს ლანძღავს. მაშინაც, როცა კონტროლიური აჯარიმებს და მაშინაც, როცა ავტობუსში იმაზე მეტი ხალხია ვიდრე გათვალისწინებულია. მძღოლი ილანძღება არაადამიანობისთვის, მაშინ როდესაც გაჩერებიდან-გაჩერებამდე შუა გზაში არ უღებს კარებს არავის. გასაგებია რომ სტრესულ სიტუაციაში არიან.

მაგრამ,
ისინი ავტობუსებს მართავენ საშინლად. ზოლიდან-ზოლში ყოველგვარი “პავაროდნიკის” გარეშე გადაადგილდებიან. არ იყურებიან სარკეში როდესაც მგზავრი ჩადის ან ამოდის და ძალიან ბევრჯერ გავხმდარვარ იმის მოწმე, თუ როგორ მოიყოლა ავტობუსის კარებმა ჩამავალი ან ამავალი მგზავრი. ასეთი მძღოლი, საერთოდ გასაგდებია სამსახურიდან. მაგრამ სანაცვლოდ 12 დღეში 800 ლარი აქვს. კარგი, დავაბრალოთ ყველაფერი ნერვებს, რომლებიც 14 საათიანმა სამუშაო გრაფიკმა გააუარესა.

მე ძალიან მარტივი და უბრალო კითხვა გამიჩნდა, სად გინახავთ დასაქმებული ადამიანი, რომელსაც 12 დღეში 800 ლარი აქვს? ხომ არიან პირები, რომლებიც 24 საათი მუშაობენ იმიტომ რომ 500 ლარი აიღონ? 500-იც კარგ შემთხვევაში, თორემ ისე უფრო ნაკლები აქვთ. დავიჯერო 6-დან 11 საათამდე უფრო ადვილია მუშაობა, ვიდრე ღამის 11-დან დილის 10-მდე?  ან თუნდაც მიმტანები, რომლებიც 10-დან ბოლო კლიენტამდე დღეში 10 ლარად მუშაობენ, დავიჯერო იმაზე ნაკლებად იღლებიან, ვიდრე მჯდომარე და საჭის მტრიალებელი მძღოლები?

კარგი, დავუშვათ ისინი ყველაზე მძიმე პირობებში არიან და მათზე უარეს დღეში აღარავინ აღარ არის, ხომ შეიძლება რომ მოითხოვო ადეკვატური რამ და არ გაღორდე? ხომ შეიძლება მხოლოდ პირობების გაუმჯობესება მოითხოვო და დღეში ერთი კაცის ნაცვლად ორმა რომ იმუშაოს? ან მხოლოდ ხელფასის 50%-ით გაზრდა და პირობები იგივე დარჩეს? შეიძლება ადამიანი ასე გაღორდე და შენი სიღორის და უსინდისობის გამო ამდენ ათას მგზავრს შეუზღუდო გადაადგილების უფლება? ქალაქში სიარული კატასტროფაა. მიკრო ავტობუსები სავსეა და ფანჯარაზე აჭყლეტილიც კი ვერ იმგზავრებ იმიტომ რომ ადგილი არ არის ფიზიკურად, განსაკუთრებით დილით და საღამოთი. მეტროთი ვიმგზავროთ? ვინც ახლოს არ ცხოვრობს ან მუშაობს მეტროსთან იმან რა ქნას? ფეხით იაროს? და იმისთვის რომ ვიღაც-ვიღაცებს იმაზე მეტი მოუნდათ ვიდრე იმსახურებენ 2 საათით ადრე გაიღვიძონ?!

უსინდისოები არიან.

მათი მოთხოვნები, რომ იყოს აკედვატური ვიდგებოდი მათ გვერდზე.

ყველას ერთ ქვაბში მოხარშვა არ შეიძლება

არა ერთხელ გამიგონია ყველაზე დიდი სულელური ფრაზა: “ქალები/კაცები ყველანი ერთნაირები არიან”

არ არიან ერთნაირები. არ აქვთ ერთნაირი მიზნები, ხასიათი, გემოვნება.

რატომ ხდება რომ როდესაც ბიჭი აწყენინებს გოგოს ძმაკაცი ამშვიდებს “დაწყნარდი ეგენი ყველანი ერთნაირები არიანო,  “გვერდზე ოთახში” კი გოგოს დაქალი ბობოქრობს “ყველა ბიჭი ერთნაირი ნაძირალაო”.

ყველას ერთ ქვაბში მოხარშვა არ შეიძლება.

ჩემი თავით ვიმსჯელებ და უამრავ განსხვავებულ თვისებას და სურვილს ჩამოვთვლი, რომელიც  გოგონების უმეტესობას თავში აზრად გავლებულიც არ ექნება.

  • საკმაოდ დიდი ხანია ოცნებად მაქვს ქცეული, რომ რამდენიმე დღით მაინც მოვხვდე ციხეში (ქალთა კოლონიაში). საშინლად მაინტერესებს მათი ყოფა, ცხოვრების სტილი, გრძნობები და სიტუაცია. შორიდან ყველაფერი არც ისე ძნელია, მაგრამ არავინ არ ვიცით (თუ არ ხარ ნამყოფი) რა ხდება შიგნით. მე კიდევ სწორედ ამის სურვილი მაქვს. და ძალიან დიდი იმედიც, რომ ამ სურვილს ავიხდენ და მინიმუმ 1–კვირა გავატარებ იმ ხალხთან
  • მინდა რომ გავიჭედო მეტროში, ჩაქვრეს შუქი და ეს ყველაფერი მაშინ, როდესაც ვაგონი იქნება შუა გვირაბში. ოღონდ ცოტა ხნით.
  • მინდა შუა ზღვაში გემით ყოფნის დროს ამოვარდეს ქარიშხალი და მოვყვე საშინელ ღელვაში. ოღონდ არ მოვკვდე!
  • მინდა და აუცილებლად ავისრულებ რამდენიმე დღიან დასვენებას მაინც ამსტერდამში. ოცნების ქალაქია. ეს ის ადგილია, რასაც მოისურვებ ყველაფერი რომ არის. ხო და მეც “იმ ყველაფრისთვის” მინდა წასვლა.
  • შვილის გულისთვის დავთმობ კარიერას. ეს ისეთი რაღაცაა, რაც დღეს რატომღაც უკვირთ. ბევრისთვის ჯერ კარიერაა და მერე ოჯახი. ჩემთვის ჯერ შვილი, ოჯახი და მერე სხვა დანარჩენი
  • არ ვდგევარ სარკესთან ნახევარი საათი. არ ვბურღავ ტვინს კიტხვით “რა ჩავიცვა?”
  • როდესაც მომწონს ბიჭი ვეუბნები პირდაპირ. ვთვლი რომ ამისათვის იაზვობა და ზედმეტი თავის დაფასება არ არის საჭირო.
  • არ მწყინს და არ მიკვირს ისეთი რაღაცეები რაც გოგონების უმეტესობას.
  • შეყვარებულთან დაცილების შემდეგ არ დავიწყებ “ყოფილის” ლანძღვას, აბუჩად აგდებას და იმის ძახილს რომ მე ის მაინც არ მიყვარდა.
  • ძალიან არ მაინტერესებს ხალხის აზრი. აი, საერთოდ არავისი. ოჯახის წევრისაც კი. მთავარია მე მომწონს. არ მანაღვლებს რას ფიქრობენ ჩემზე. როდესაც ამას ვამბობ არ სჯერათ. ბოლომდე “ფეხებზე მკიდია” ვერ იქნებიო. არა და ვარ. მართლა საერთოდ არ მაინტერესებს.
  • პარიზი არ ასოცირდება სიყვარულის ქალაქთან და არც ეიფელის კოშკზე კოცნაზე ვოცნებობ.
  • თავის გადაპარსვა მინდა

მოკლედ, იმის თქმა მინდოდა რომ არ მივეკუთვნები “ეგენი ყველანი ერთნაირები არიან”–ს კატეგორიას. ხომ წაიკითხეთ, რომ აბსოლიტურად განსხვავებული ვარ? თანაც ეს მცირედია ჩემი განსხვავებულობისა. რამდენია კიდევ ჩემნაირი, ვისაც სრულიად სხვა და სხვა “წვეტიანი” აზრები აწუხებს? ალბათ ათასობით. ხო და მეგობრები,  ნუღარ იტყვით რომ ყველანი ერთნაირები არიანო.