Tag Archives: საფრანგეთი

ბრიუსელი

პარიზში წასვლა, რომ დავგეგმე წინ კიდევ რამდენიმე არჩევანი მქონდა – მენახა საფრანგეთის ერთ-ერთი ძალიან ლამაზი ქალაქი – კოლმარი, ან წავსულიყავი და მენახა მონტ სან მიშელი, რომელიც ასევე ზღაპრულად კარგია, ან უბრალოდ ბრიუსელში გამესეირნა. საფრანგეთში და პარიზთან ახლოს მდებარე ქალაქებს თუ მასთ სი ადგილებს რომ გადავხედე იმდენია, რომ მივხვდი ამ ქვეყანაში კიდევ ერთხელ მომიწევდა ჩამოსვლა და აუცილებლად იქნებოდა ის, რისი არ ნახვის გამოც გული დამწყდებოდა. ამიტომ, ძალიან მარტივად მივიღე გადაწყვეტილება რომ ბრიუსელში წავიდოდი.

ბილეთები დაახლოებით 3 კვირით ადრე, flixbus – ზე ვიყიდე და პარიზი-ბრიუსელი-პარიზი დაახლოებით 50 ევრომდე დაჯდა. ავტობუსი გვიან ღამით გადიოდა და დილით 8-საათზე უკვე ბრიუსელში იქნებოდა.

პარიზში, ავტობუსის გაჩერებას ცოტა წვალებით მივაგენით მე და გვანცამ. კარგია რომ ცოტა ადრე გავედით, თურმე, გაჩერების სადგური შეუცვლიათ და ჩვენ სხვაგან მივედით. რამდენიმე ავტომობილისა და ჩვენს გარდა სულიერი რომ არ ჭაჭანებდა, მივხვდით რომ სხვაგან მოვხვდით. ბოლოს, დაგვიანების გარეშე, მივაგენით ავტობუსს და ბელგიისკენ დავიძარით.

ღამით მგზავრობა კარგია, ასე თუ ისე დავიძინეთ, საზღვარი რა თქმა უნდა ისე გადავკვეთეთ რომ არაფერი გამიგია, მეძინა არხეინად. გამთენიისას უკვე ბრიუსელში ვიყავით და დასიებული თვალებით სადგურთან ახლოს მდებარე სტარბაქსს მივადექით. ცოტა ადამიანის სახის დაბრუნება განვიზრახეთ და გამოგვივიდა კიდეც 🙂

კვირა დილა იყო, ხალხი ქუჩებში არ მოძრაობდა და ჩვენც ნება-ნება მივუყვებოდით წვრილ და ლამაზ ქუჩებს. ასე სეირნობისას თურმე წითელი ფარნების ქუჩას მივადექით, რა თქმა უნდა მაშინ მივხვდით სად ვიყავით წინ რომ ტრაკი შემოგვეფეთა და მინების მიღმა გოგოები გამვლელებს ესალმებოდნენ. იმდენად მოულოდნელი იყო, რომ გამოფხიზლებაში თავისი წვლილი შეიტანა ამ ქუჩაზე მოხვედრამ.

ბრიუსელის მთავარ მოედანზე მოხვედრამ სრული აღფრთოვანება გამოიწვია ჩემში. არასდროს გამომდის ჩემი ემოციების გამოხატვა და მითუმეტეს აქ გადმოცემა, მაგრამ იმდენად ლამაზი იყო იქაურობა რომ ცენტრში დგომა და თავის 360 გრადუსით ტრიალი მინდოდა რომ შენობების არც-ერთი ნაწილი არ გამომრჩენოდა.

პატარა, მყუდრო და ძალიან ხალხმრავალი ქალაქია ბრიუსელი. მიხარია რომ დილით ადრე, სანამ ხალხი გაიღვიძებდა, იქამდე მოვახერხე ქალაქის დიდი და მთავარი ნაწილის ნახვა. დღის მეორე ნახევარში ბრიუსელის მოედანზე დაბრუნება გადავწყვიტეთ და ხალხით იმდენად იყო სავსე, რომ ის ხიბლი აღარ ჰქონდა, რაც დილით, უთენია 🙂

ბრიუსელის გეგმა წინასწარ შევადგინეთ და ვეცადეთ მაქსიმალურად ყველაფერი გვენახა. მათ შორის ატომიუმიც. ატომიუმი ცოტა შორსაა და მეტროთი წავედით, ბილეთის ყიდვა ადგილზევეა შესაძლებელი, აპარატით. ატომიუმთან უზარმაზარი პარკია სადაც მშვიდად დასვენება და ბალახზე გორაობაც მოვასწარით.

ცენტრში დაბრუნებულებმა ბელგიური კარტოფოლი და ვაფლი დავაგემოვნეთ და მაღაზიების თვალიერებას შევუდექით, ყველგან შოკოლადს გვთავაზობდნენ და ჩვენც უპრობლემოდ, დიდი მადლობის შემდეგ გეახლებოდით, დღის ბოლოს სადგურზე შოკოლადით სავსე მუცლებით და ჩანთებით მივგორდით და ჩვენს ავტობუსს დაველოდეთ 🙂

 

P.S ჩემი აზრით ბრიუსელს ერთი დღე არ ყოფნის, ორი დღე მაინცაა საჭირო რომ ეს პატარა და შესანიშნავი ქალაქი, თავისი პარკებით და არაჩვეულებრივი შენობებით სრულყოფილად დაათვალიერო 🙂

Advertisements

პრაქტიკული რჩევები პარიზში მოგზაურთათვის

საფრანგეთის ქალაქ პარიზში მოხვედრა საქართველოს ორი ქალაქიდანაა შესაძლებელი – ქუთაისიდან და თბილისიდან. ქუთაისიდან პირდაპირ რეისს დაბალბიუჯეტიანი ავიაკომპანია „ვიზიარი“ ასრულებს, ხოლო თბილისიდან მოგზაურთა მსურველებს გაცილებით მეტი არჩევანი აქვთ – როგორც პირდაპირი რეისების, ისე სხვადასხვა ქვეყნების გავლით.

„ვიზიარი“ პარიზიდან მოშორებით, ბოვეში დაფრინავს. პარიზის ცენტრსა და ბოვეს შორის მანძილი დაახლოებით 90 კილომეტრია.  პარიზის ცენტრში მოხვედრა კი ავტობუსითაა შესაძლებელი. ავტობუსი ავიაკომპანიის რეისებსაა მორგებული და მისი ღირებულება 17 ევროს შეადგენს, თუ ბილეთს წინასწარ, ონლაინ იყიდით მისი ღირებულება 15 ევრომდე იქნება. გზას დაახლოებით  1 საათი სჭირდება. ავტობუსის ბილეთების შეძენა შეგიძლიათ სალაროში ან ბილეთების განკუთვნილ აპარატში.

ავიაკომპანიები თბილისიდან შარლ დე გოლის ან ორლის აეროპორტებში დაფრინავენ. ორლის აეროპორტიდან პარიზის ცენტრში მოსახვედრად ყველაზე ოპტიმალური ვარიანტი ავტობუსია, რომლის ღირებულებაც 8.7 ევროს შეადგენს.  ბილეთის ყიდვა ადგილზე, აპარატითაა შესაძლებელი. ქალაქში შესვლისას, ბოლო გაჩერებამდე, ავტობუსი რამდენიმე ადგილას აჩერებს, საბოლოო დანიშნულება კი   Denfert-Rochereau სადგურია, საიდანაც თავისუფლად შეგიძლიათ მოხვედრა პარიზის ნებისმიერ წერტილში.  მგზავრობის დრო დაახლოებით 25-35 წუთს შეადგენს.
ორლის აეროპორტიდან ცენტრამდე საზოგადოებრივი ტრანსპორტის შესახებ დეტალური ინფორმაცია შეგიძლიათ იხილოთ ბმულზე – https://goo.gl/TRsDHC

შარლ დე გოლის აეროპორტიდან ქალაქის ცენტრში მოსახვედრად ყველაზე კარგი ვარიანტი მატარებელია, რომელიც  Gare du Nord, Chatelet, St.Michel, Luxemburg, Port Royal, Denfert-Rochereau სადგურებამდე მიდის, იქიდან კი მეტროში გადაჯდომა და ნებისმიერ წერტილში მოხვედრაა შესაძლებელი.  შარლ დე გოლის აეროპორტიდან ავტობუსებიც დადიან და მისი ღირებულება 10 ევროა. ავტობუსი პარიზის ცენტრში ოპერის მოედანზე, ან შარლ დე გოლზე ჩერდება.
შარლ დე გოლის აეროპორტიდან ცენტრამდე საზოგადოებივი ტრანსპორტის შესახებ დეტალური ინფორმაცია შეგიძლიათ იხილოთ ბმულზე – https://goo.gl/Y7VtJX

ტურისტულ პარიზში გადაადგილება მეტროს და ავტობუსის საშუალებითაა შესაძლებელი. ერთი ბილეთის ღირებულება 1.9 ევროა და მისი გამოყენება 2 საათის განმავლობაში რამდენჯერმე შეგიძლიათ. ერთიანად 10 ბილეთის ყიდვის შემთხვევაში ერთის ღირებულება 1.49 ევრო გამოდის. ამ შემთხვევაში ბილეთი ერთჯერადია და მის გამოყენებას მხოლოდ ერთხელ შესძლებთ.  პარიზის მეტროზე მოარული ლეგენდა დადის, რომ მის ლაბირინთებში გარკვევა რთული და შეუძლებელია. როდესაც თბილისიდან, ისეთი ქალაქიდან მიდიხართ, სადაც მეტროს მხოლოდ 2 ხაზი გვაქვს, ცოტა რთულია, მაგრამ არა შეუძლებელი. პარიზის მეტრო 14 ხაზისგან შედგება და რუკაზე და სადგურებზე ყველა მათგანი სხვადასხვა ფერითაა აღნიშნული. მეტროს ვაგონებში სადგურების აღმნიშვნელ დაფაზე ყველა სადგურის ქვეშ მითითებულია რომელ ხაზზეა შესაძლებელი გადაჯდომა. მთავარია ზუსტად იცოდეთ რომელი ხაზი გინდათ, რომელი სადგური და შეუძლებელი ნამდვილად აღარაფერი იქნება.  მოგზაურობის დროს აუცილებლად თან იქონიეთ მეტროს რუკა, რომლის აღებაც უფასოდ, მეტროს სადგურებში შეგიძლიათ საინფორმაციო ჯიხურში.

ასევე შესაძლებელია სამგზავრო ბარათის, ნავიგოს ყიდვა. ნავიგო არის 1 კვირიანი ან 1 თვიანი და განსხვავდება ზონების მიხედვით. ჩემი რჩევაა, რომ იყიდოთ ისეთი ბარათი, რომელიც საზოგადოებრივი ტრანსპორტის კარს ქალაქის ყველა ზონაში გაგიხსნით. 1 კვირიანი ნავიგოს ღირებულება 22.8 ევროა, ხოლო ერთთვიანის ღირებულება 75.2 ევროს შეადგენს. ყურადღება მიაქციეთ, რომ ერთ კვირიანი ნავიგო აქტიურდება ორშაბათ დღეს და სრულდება კვირას, 11:49 საათზე. თუ ნავიგოს მაგალითად ოთხშაბათს შეიძენთ, მისი ვადა მაინც კვირა დღეს ამოიწურება.
ნავიგოს შესახებ დეტალურ ინფორმაციას შეგიძლიათ გაეცნოთ ბმულზე – http://www.navigo.fr/ ან  https://goo.gl/xxsM1Z

პარიზი თავისი მუზეუმებითაა სახელგანთქმული, რომელთა ღირებულებაც ბევრს არ შეადგენს, მაგრამ გთავაზობთ, რომ შეიძინოთ პარიზის მუზეუმების საშვი, რომელიც საშუალებას გაძლევთ დაზოგოთ თანხა. პარიზის მუზეუმების საშვი ფასებისა და დღეების მიხედვით განსხვავდება – ორდღიანი საშვის ღირებულება 48 ევროა, 4 დღიანი 62 ევრო ღირს, ხოლო 6 დღიანი – 74 ევრო. თუ თქვენ აპირებთ ლუვრში ვიზიტს (15 ევრო), ორსეს მუზეუმის დათვალიერებას (12 ევრო), ტრიუმფალური თაღის მონახულებას, თაღზე ასვლას და არაჩვეულებრივი ხედით დატკბობას (12 ევრო), თანამედროვე მუზეუმის, პომპიდუს ნახვას (12 ევრო), პარიზის ნოტრ დამის ფასიანი ადგილების მონახულებას (10 ევრო), პანთეონში გასეირნებას (8.5 ევრო), როდენის ნამუშევრების დათვალიერებას (10 ევრო) და ვერსალში ვიზიტს (18 ევრო) მაშინ ნამდვილად ღირს მუზეუმების საშვის შეძენა. ჩამოთვლილი მუზეუმები ჯამში 97.5 ევრო დაგიჯდებათ, 6 დღიანი საშვის ღირებულება კი 74 ევროს შეადგენს. გარდა ჩამოთვლილი მუზეუმებისა, კიდევ ბევრ ადგილს და მუზეუმს შეგიძლიათ ესტუმროთ, რომელსაც ალბათ არც ნახავდით თანხის დაზოგვის მიზნით. ამ საშვის უპირატესობა ისაა, რომ ერთი და იგივე მუზეუმს რამდენჯერმე შეგიძლიათ ესტუმროთ. მუზეუმების საშვის ყიდვა შესაძლებელია ორლის და შარლ დე გოლის აეროპორტებში, ასევე მუზეუმებშიც.
დეტალურ ინფორმაციას შეგიძლიათ გაეცნოთ ბმულზე – http://en.parismuseumpass.com

მუზეუმში შესვლისას, საინფორმაციო დახლთან აუცილებლად მოიკითხეთ მუზეუმის რუკა, განსაკუთრებით ისეთ დიდ მუზეუმებში როგორიცაა ლუვრი, ორსეი, ვერსალი და მოინიშნეთ ის ადგილები, რომელთა ნახვაც აუცილებლად გსურთ. თუ დრო დაგრჩებათ, ესტუმრეთ იმ დარბაზებსაც, რომლის მიმართაც ინტერესი დაბალი გაქვთ. ჩემი რჩევაა, რომ დიდ მუზეუმებს ეწვიოთ დღის პირველ ნახევარში, სანამ ჯერ კიდევ გექნებათ შემართება და ენერგია, რომ თითოეული ნამუშევარი კარგად ნახოთ.  თუმცა, თუ კი მუზეუმებს დღის ბოლოს, დახურვამდე 2-3 საათით ადრე ესტუმრებით, დიდი შანსი გაქვთ რომ რიგში დგომა და დროის კარგვა არ მოგიწიოთ.

აუცილებლად გადაამოწმეთ მუზეუმების მუშაობის საათები, ხშირად კვირაში ერთი დღე გვიანობამდეა ღია. ორშაბათობით, ყველა მუზეუმი დაკეტილია.

პარიზი განთქმულია თავისი ფასებით. IPM-ის 2018 წლის კვლევების მიხედვით ევროპის მასშტაბით პირველ და მსოფლიოს მასშტაბით მეორე ადგილს იკავებს ძვირადღირებულ ქალაქებს შორის. თუმცა, ასეთ ძვირ ქალაქშიც კი შესაძლებელია იაფად კვება. სუპერმარკეტებში პროდუქტები საკმაოდ იაფია, შესაბამისად, თუ ბინა გაქვთ ნაქირავები შეგიძლიათ შინ მოიმზადოთ მარტივი სადილები. თუმცა, თუ სასტუმროში ხართ დაბინავებული და არ შეგიძლიათ საკვების მომზადება, შესაძლებელია დღის განმავლობაში სენდვიჩებით და ბულანჟერიის საკვებით გახვიდეთ ფონს. მაგრამ, სან მიშელზე, ლათინურ კვარტალში ძალიან ბევრი რესტორანი, კაფე და ბარია რომელიც 10-15 ევროიან მენიუებს გთავაზობენ. მენიუ 3 კერძისგან შედგება – სტარტერი, ძირითადი კერძი და დესერტი. სამივე მათგანში 2-3 შემოთავაზებაა და არჩევანი თქვენზეა – მიდიებს შეჭამთ თუ ძეხვეულის ასორტს, ლოკოკინებს თუ სალათს. სტეიკს თუ ღვინოში მოხარშულ საქონლის ხორცს, შოკოლადის ბლინს თუ კრუასანს და ა.შ. მოკლედ, რესტორნები საკმაოდ ხელმისაწვდომ და ზომიერ საუზმეს/სადილს/ვახშამს გთავაზობენ და დამეთანხმებით, 10 ევრო 3 კერძისთვის საკმაოდ კარგი ფასია.

 

და ბოლოს – პარიზი ყველასთვის ეიფელის კოშკთან ასოცირდება. თუმცა, თავად ქალაქი იმდენად დიდებული, შთამბეჭდავი და გრანდიოზულია, რომ ეიფელის კოშკი სულაც აღარ მოგეჩვენებათ ისეთი საოცრება, როგორიც წარმოგიდგენიათ. ამიტომ, საკუთარი გამოცდილებიდან, ეიფელის კოშკი პირველივე დღეს ნახეთ, სანამ სხვა რაღაცებს მოივლით. ასეთ შემთვევაში, ეიფელის კოშკი მოგეწონებათ და დადებითი ემოციებით დამუხტული დარჩებით. თუ მოგზაურობის ბოლოსთვის მოიტოვებთ, ამდენი ღირსშესანიშნაობის შემდეგ, შესაძლოა იმედგაცრუებული დარჩეთ და ქალაქის სიმბოლო აღარაფრად მოგეჩვენოთ.

პარიზის ის ქალაქია, რომლის თითოეული ნაწილი დღის სინათლეზეც უნდა დაათვალიეროთ და ღამითაც.

სასტუმროს შერჩევისას აუცილებლად გაითვალისწინეთ რომ იყოს მეტროსთან ახლოს. აუცილებელი არაა ცენტრში ცხოვრობდეთ, მთავარია მეტროს გაჩერებასთან იყოთ ახლოს.

სასიამოვნო მოგზაურობას გისურვებთ!

P.S სტატია შეგიძლიათ წაიკითხოთ ALLNEWS.GE-ზე

შაგრენის ტყავი

ვერ გავიგე რატომ გახდა ეს წიგნი საქართველოში იმდენად პოპულარული, რომ 50–წიგნში პირველ ადგილზე გავიდა. მაგრამ ფაქტია ხალხს მოსწონს.

წიგნი ერთ უბედურ ადამიანზეა, რომელმაც თავისი ხანმოკლე ცხოვრების განმავლობაში ერთხელ ვერ შესძლო ყოფილიყო ბედნიერი. ბავშვობა ფაქტიურად მამამ გაუმწარა მუდმივი კონტროლით და მკაცრი დისწიპლინით. ახალგაზრდობის წლები “სხვენში” გაატარა, 3 წელი სრულ სიღარიბეში იცხოვრა მომავლის იმედით, თუმცა სიყვარულმა გაანადგურა. ფულზე ოცნებობდა და ოცნება აუხდა. მან “ხელშეკრულება” გააფორმა შაგრენის ტყავთან, რომლის თანახმადაც მისი სურვილები პირდაპირპროპორცილად აისახებოდა მისი სიცოცხლის განგძლივობაზე. ცხოვრების გემო იგრძნო და გამოთხოვება გაუჭირდა. ცხოვრობდა განდეგილივით. ყველაფერი ჰქონდა რაზეც ოცნებობდა:ფუფუნება, შეეძლო ნებისმიერ ქალთან ყოფილიყო, თუმცა ეს ყველაფერი მას სიცოცხლეს მოუსწრაფებდა. ლექსიკონიდან ამოიღო სიტყვები “მინდა”, “მსურს”. ამ ხნის განმავლობაში ერთხელ არ გამოუხატავს სურვილი ვინმეს დახმარებოდა, მისთვის სიცოცხლე ყველაზე ძვირფასი გახდა…

წიგნის მორალი? ის რომ ბედნიერება არ იყიდება? და რომ ბედნიერება ფულში არაა? ის რომ ცხოვრება ყველაზე ძვირფასია? ის რომ ყველაზე მშვენიერი ქალი და სიყვარული შეიძლება დამღუპველი გახდეს?ის რომ ადამიანები ვერ ვაფასებთ იმას რაც გაქვს? მოკლედ, ისეთი უამრავი პატარა რაღაცის სწავლა შეიძლება წიგნიდან, რომლებიც  ცხოვრებაში გამოგადგებათ, რომ კითხვის დროს თავადვე იქნებით გაკვირვებულები.

ცოტა რთული წასაკითხია, მიჭირდა შევგუებოდი ავტორის ენას. ნაწარმოები დატვირთულია უამრავი აღწერით, ვერ ვხდებოდი რა საჭირო იყო, მაგრამ იმისათვის რომ თავიდან ბოლომდე გადაეშვა მეცხრამეტე საუკუნის საფრაგნეთში და გაიგო რას გრძნობდა რაფაელი სხვადასხვა გასაჭირის თუ ბედნიერების დროს სწორედ ამდენი აღწერაა საჭირო.

ერთადერთი რაზეც გული დამწყდა დასასრული იყო. ძალიან ბანალური და არაფრის მომცემი დასასრულით. რაღაც უფრო მეტს ველოდი, მაგიას ან რამეს.. არ ვიცი რას, მაგრამ თუ სიკვდილია სხვანაირი სიკვდილი მინდოდა.

წითელი და შავი

ბავშვობიდან მეჯავრებოდა წიგნები სადაც უამრავი აღწერა იყო ადამიანების, ბუნების, გრძნობების, ხასიათის თუ ნებისმიერი ნივთის. მთელ 1 ან 2 საათს ვუნდებოდი იმ გვერდის ჩაკითხვას.

უკვე რამდენიმე თვეა “წითელ და შავს” ვკითხულობ (გუშინ ღამე დავასრულე). პირველად ეს წიგნი ვეკოსგან გავიგე. ისე აქო და ადიდა მეთქი ეგ არის და რაღაც სასწაული უნდა იყოს–მეთქი.

საბოლოოდ ხელში შემრჩა რომანი, რომელსაც სრულიად ალოგიკური დასასრული ჰქონდა (ჩემთვის). მთელ წიგნში აღწერილი იყო გლეხი ბიჭის გრძნობები, განცდები და თავგადასავალი, მისი წარმატებები და მოულოდნელი მარცხი. მთელი ნაწარმოების განმავლობაში ჟულიენი (მთავარი გმირის სახელი) მოცულია საოცარი ამპარტავნობით. თავი მიაჩნია არავის ღირსად. და მიუხედავად ამისა უცბად ირკვევა რომ ამპარტავნობასთან ერთად ჟულიენმა საერთოდ არ იცის საკუთარი თავის ფასი. რატომღაც მიაჩნია, რომ ყველასთვის უბრალოდ გლეხის ბიჭია, რომელიც არაფერს წარმოადგენს. ერთდროულად აღმერთებდე  და გძულდეს საკუთარი თავი საოცარ ტენდემს ქმნის და გამოდის აჯაფსანდალი.

მის სიამაყეს, სიამპარტავნობას და თვითშეფასების კრიტერიუმებს თავი, რომ დავანებოთ არც მეგობრად ვარგა. ფუკე (ჟულიენის მეგობარი) მხოლოდ მაშინ ახსენდება როდესაც დახმარება სჭირდება. ამ ნაწარმოების მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, მეგობრობა მხოლოდ დახმარების ხელი ყოფილა.

ასევე გაუგებარია ჩემთვის მისი სიყვარული. ყველა (მდიდარ) ქალს აღიქვამს შეცდენის ობიექტად. ცდილობს შეაცდინოს, დაეუფლოს მას და ასე “გაისწოროს” თავისი, რადგან მიაჩნია, რომ მას ნამდვილ ვაჟკაცად არავინ აღიქვამს.თუმცა ქალთან გატარებული ერთი ღამის შემდეგ ხვდება რომ შეყვარებულია, თანაც თავდავიწყებით და იმის მაგივრად რომ გრძნობებს მიენდოს რაღაც უაზრო გეგმებს ხლართავს. ლაპარაკობს წინასწარ შედგენილი სიტყვებით და წინადადებებით.

ის არ ენდობა საკუთარ თავს. ცდილობს რჩევა მიიღოს ვინმე მასზე უფრო მაღალ საფეხურზე მდგომი ადამიანსგან და იმოქმედოს ისე.

დასასრული ყოვლად უაზრო და გაურკვეველი ჰქონდა. წიგნი დავხურე და მიხაროდა, რომ როგორც იქნა დავასრულე და 2–3 თვის შემდეგ მაინც დაუბრუნებ პატროონს. ასე ძალით წიგნი ჯერ არ წამიკითხავს. ყოველი ფურცლის დასრულების შემდეგ მქონდა პატარა იმედი, რომ ეხლა მაინც მოხდება რამე კარგი ან საინტერესო, მაგრამ ხელში სასოწარკვეთილი გლეხი ბიჭის არაფრისმომცემი ცხოვრება შემრჩა.

ერთადერთი რასაც მთელი ნაწარმოების განმავლობაში ვაფასებდი ეს იყო საფრანგეთის ცხოვრება ნაპოლეონის ეპოქის დასრულების შემდეგ.

ვეკო,ძალიან გთხოვ გამაგებინე რამ აგაღფრთოვანა ასე ძალიან?