Tag Archives: სტუდენტი

აბიტურიენტობიდან იურისტობამდე

2010 წლის 30 იანვარს მე აბიტურიენტი ვიყავი და სიყვარულოვნას ბლოგი შევქმენი. მის მერე 5 წელი გავიდა.
ჩვეულებრივი, სტანდარტული აბიტურიენტობა მქონდა. ვიყავი ნიჭიერი, მაგრამ ზარმაცი 🙂 ვემზადებოდი მასწავლებლებთან და ვაპირებდი ჩამებარებინა იმ ფაკულტეტზე, რომელიც წლების წინ შევარჩიე – იურიდიულზე.

2015 წლის 30 იანვარს ვორდფრესმა სიყვარულოვნას ბლოგს დაბადების დღე მიულოცა. 5 წელი გავიდა. დღეს გავიგე ბოლო გამოცდის ქულაც და უკვე იურისტი ვარ. 4,5 წელი ვსწავლობდი უნივერსიტეტში. დამატებითი სემესტრი დავასრულე ეხლახანს.

მიუხედავად იმისა, რომ თსუ-ზე უამრავ ცუდ რაღაცას ამბობენ, მაინც ძალიან მიყვარს. არ ვიცი სხვა ფაკულტეტებზე რა ხდება, მაგრამ რაც მესმის იმ ფაქტებზე დაყრდნობით შემიძლია ვთქვა, რომ იურიდიული ფაკულტეტი საუკეთესოა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. თუნდაც ის რად ღირს, რომ ზუსტად ვიცით როდის გაიხსნება ბაზები, როდის დაემატება ადგილები კონკრეტულ საგნებს და ა.შ.

Mr._Happyალბათ გამიმართლა, რომ ამდენი წლის განმავლობაში მხოლოდ 1 ლექტორი მახსენდება, რომელიც მძულს და ვერ ვხვდები რატომ არის დღემდე თსუ-ში. მგონი ეგ და უნივერსიტეტი ერთი ასაკისანი არან, 97-ის 🙂 იყვნენ მეტნაკლებად კარგები და ძალიან კარგებიც. რამდენიმე მათგანი ალბათ ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში მემახსოვრება. ზოგი იუმორის გრძნობის ქონის გამო, ზოგი ცოდნის და ზოგიც ორივეს ქონის გამო.

დღეს, როდესაც ჩემს ბაზაში დაეწერა რომ 240 კრედიტი დავაგროვე, ბედნიერი ვიყავი. არაჩვეულებრივი გრძნობაა. თუნდაც ის რად ღირს, რომ მუდმივად არ მაწუხებს შინაგანი ხმა ადექი იმეცადინე და ნუ უსაქმურობო.

აბოტურიენტობიდან იურისტობამდე – 5 წელი გავიდა. 5 წელია ბლოგზე ვწერ. 5 წელია ჩემს ბლოგს და იმ რამოდენიმე მკითველს, რომელიც კიდევ შემორჩა ბლოგს, ვუზიარებ ჩემთვის მნიშვნელოვან ამბებს. ხანდახან ძალიან პირადულს, ხანდახან ძალიან უაზროს, ხანდახნ კი საჭიროს და გამოსადეგს.  ?????????????????????????????????????????????????????????????????

ამ 5 წლის განმავლობაში გავხდი სტუდენტი, ვიმოგზაურე თურქეთში, ჰოლანდიაში, ჩეხეთში, გერმანიაში, ლატვიაში, დავიწყე მუშაობა და დავასრულე უნივერსიტეტი და პარალელურად განვაგრძობდი ბლოგზე წერას.

P.S მე მაინც მგონია, რომ სანამ მაგისტრატურას არ დავამთავრებ იქამდე იურისტი ვერ ვიქნები. იმიტომ რომ ამ წლების განმავლობაში მხოლოდ ზედაპირულად ვისწავლე ის, რაც ძალიან მაინტერესებს. სისხლის სამართლის შესწავლას აუცილებლად გავაგრძელებ მაგისტრატურაზე, ოღონდ ჯერ არა. ჯერ უნდა დავისვენო უნივერსიტეტისგან.

chiquita-dm2-minion-dave-bananas

ეტლით უნივერსიტეტში

სამშაბათი ყველაზე ნაკლებად მიყვარდა წინა სემესტრში. ჩემი სამშაბათი ორშაბათობდა და დილით ადრე მიწევდა ადგომა. თანაც, ისეთი ლექცია იყო ვერ გამეგო რას ვსწავლობდი, ან რატომ. პირველი რამდენიმე ლექცია კიბეებზე გავატარეთ ფაქტობრივად, მაღლდა – დაბლა დავდიოდით და ვეძებდით ისეთ აუდიტორიას სადაც პრეზენტაციას გაუშვებდა. იდეაში რომელი აუდიტორიაც გვეკუთვნოდა ის დაკავებული დაგხვდა.

ერთ-ერთი ასეთი სამშაბათი იყო, 9-ის ნახევარზე მაღვიძარამ დარეკა. 15 წუთში ლოგინიდან წამოვიზლაზნე, აბაზანაში გატარებული 15 წუთის შედეგად გამოვფხიზლდი, ჩავიცვი და 10-ის 15 წუთზე უკვე გაჩერებაზე ვიდექი და გატენილ 21 ან 51 ნომერ ავტობუსს ველოდებოდი.

ზუსტად 10-საათზე უნივერსიტეტის კიბეებს მივადექი და აუდიტორიისკენ წავედი. ჩემს გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა რომ მომლოდინე ბავშვებს შორის ეტლით მოსარგებლე ადამიანი შევამჩნიე. გავოცდი, ვერ მივხვდი საიდან მოვიდა. მაგრამ მერე გამახსენდა, თსუ-ს მეორე კორპუსს, კიბეების ერთ ნაწილს აქვს ე.წ პანდუსები. თუმცა, იმ პანდუსებზე ფეხით მოსიარულე ძლივს ივლის და წარმოდგენა არ მინდა როგორ უჭირს ეტლით მოსარგებლეს იმ “პანდუსებით” სარგებლობა. პანდუსები დამაგრებულია პირდაპირ კიბეებზე, შესაბამისად არის ძალიან დახრილი და რთული ასასვლელი, ამასთანავე პანდუსები დამაგრებულია არა მოაჯირის, არამედ კედლის მხარეს და არანაირი სხვა დამხმარე საშუალება რომ ეტლიანმა ადამიანმა შესძლოს ამოსვლა. საბოლოო ჯამში, მგონი ეს პანდუსები სულაც არაა გათვლილი ეტლით მოასიარულე სტუდენტისთვის.

როგორც გავარკვიე აღნიშნული სტუდენტი ლექციებზე მამას დაჰყავს. რადგანაც შეუძლებელია სხვანაირად იმ პანდუსებით სარგებლობა. თანაც, ეს პანდუსები დამაგრებულია არა იმ კიბეებზე, რომლითაც სტუდენტების 90% სარგებლობს, არამედ მეორე, უკანა კიბეებზე. ნუ კარგი, მეორე კორპუსში მამას დაჰყავს, მაგრამ ძალიან შემაწუხა იმ ფაქტმა, რომ მაღლივის ბიბლიოთეკაში, სადაც გამოცდებს ვაბარებთ, არ არის საერთოდ რაიმე მოპანდუსო ელემენტიც კი. შესაბამისად, მამას უწევს სთხოვს ბიჭებს რომ მისი შვილი ხელში აყვანილი აიყვანონ კიბეებზე. ძალიან, ძალიან ცუდ და არასახარბიელო სიტუაციაშია მამაც და შვილიც. წარმოიდგინეთ, მამა ფაქტობრივად შვილის ცხოვრებით ცხოვრობს, დილიდან საღამომდე უწევს შვილის აუდიტორიიდან აუდიტორიაში ტარება და დანარჩენი დროის უსაქმურობაში გაყვანა.

შევეცადე თავი ეტლით მოსარგებლეს ადგილას დამეყენებინა და ჩემი თავი ძალიან შემეცოდა. წარმოვიდგინე,რომ მუდმივად ვიღაცის ხელით სატარებელი ვარ, იმიტომ რომ უნივერსიტეტებში არ არსებობს ის პირობები, რომ ეტლიანმა ადამიანმა თავი კომფორტულად იგრძნობს. ერთი-ორი მახსენდება ეგეთი, თუმცა, იქ სწავლის გადასახადი იმხელაა რომ ალბათ ვერ გავწვდებოდი. კარგი, რამენაირად მოვხვდი უნივერსიტეტში და ვიღაც ყოველთვის მადგას თავზე რომ მატაროს აუდიტორიიდან აუდიტორიაში, მერე? აუდიტორიაში შესვლისას უკვე პრობლემა წარმომექმნებოდა, ზღრუბლზე გადასვლისას უნდა მეწვალა. მერე ბავშვებისთვის მეთხოვა რომ მერხისთვის სკამი მოეშორებინათ რომ მე ჩემი ეტლით მივგორებულიყავი. თუმცა, თსუ-ში, და მგონი უმეტეს უნივერსიტეტებში, ისეთი მერხებია რომლებსაც თავისი სკამი მოჰყვება და საკმაოდ გრძელია, ე.ი სკამს ვერ მოაცილებდნენ მერხს და მე მერხთან ვერ დავჯდებოდი. მომიწევდა რომ აუდიტორიის მიღმა ვყოფილიყავი, სადღაც მერხებს შორის გაჩხერილი, ან მერხების წინ და მოწყვეტილი სემინარს თუ ლექციას. უნდა ვჯდარიყავი იქ სადაც ყველას ყურადღებას მივიქცევდი და ნებით თუ უნებლიეთ ყველას თვალი ჩემსკენ იქნებოდა.

ის ბავშვი ერთადერთია, რომელიც თსუ-ში შევამჩნიე. პრინციპში ეგეც მიკვირს. არ არის არანაირი პირობა იმისთვის რომ ეტლით მოსარგებლემ მიიღოს სრულყოფილი განათლება და ამაში ხელი არ შეეშალოს. აუდიტორიამდე რომ ვერ მიაღწევ დამოუკიდებლად, შემოვლითი გზებით და ვიღაცების დახმარებით რომ გიწევს აუდიტორიიდან აუდიტორიაში წასვლა, ტუალეტიც კიარაა ინვალიდებისთვუს, ეს ყველაფერი ვგონებ არც ისე სახარბიელოა. თანაც ამ ყველაფერს ბონუსად მოსდევს სტუდენტების, ლექტორების, დეკანატის სევდით აღსავსე თვალები, რომლებიც გამოხატავენ: “რა უბედური ხარ შე საწყალოს”.

რამდენიმე კვირის წინ პროექტ “education is your right”-ს ფარგლებში დისკუსია გაიმართა, რომელიც ეხებოდა უმაღლესი განათლების ხელმისაწვდომობისა და დისკრიმინაციის პრობლემებს საქართველოში. დისკუსიაზე წარმოდგენილი იყო კვლევა, რომელიც ESN Tbilisi ISU – მ (erasmus student network) ფონდ “ღია საზოგადოების” დაფინანსებით ბოლო 5 თვის მანძილზე ჩაატარა სხვადასხვა უნივერსიტეტებში. კვლევის მიზნობრივ ჯგუფებს წარმოადგენდა:  უცხოელი სტუდენტები საქართველოს უნივერსიტეტებში, ეთნიკური უმცირესობების წარმომადგენელი სტუდენტები, სოციალურად დაუცველი სტუდენტები და შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე სტუდენტები. კვლევის შედეგების მოკლე მიმოხილვა შეგიძლიათ ნახოთ ამ ბმულზე და თავად დარწმუნდეთ რომ ზემოთ ჩამოთვლილ ჯგუფებს საკმაოდ ბევრი პრობლემა ექმნებათ მაშინ, როდესაც ცდილობენ მიიღონ სრულყოფილი განათლება.

სახლიდან გამოგდებული მე, მწვანეთვალება ბავშვი და “ტავარი”

25 ნოემბერს, დილით, 10 საათზე, ოკრიბასთან ვიყავი და მეგობართან ერთად ახალციხისკენ მიმავალ მიკრო ავტობუსს ვეძებდი. დიდუბის მეტროს შესასვლელთან ახლოს მდგარან, ადგილები დავიკავეთ და მოვემზადეთ რომ 3 საათი გზაში უნდა ვყოფილიყავით. არ ვიცოდი სად მივდიოდი, მხოლოდ ის იყო ჩემთვის ცნობილი, რომ დანიშნულების ადგილს საბარგოს ან “ტავარს” ეძახის მაცხოვრებელი. მძღოლს შევეკითხე, თუ იცოდა აღნიშნული ადგილი და მითხრა კიო. მეც დაიმედებულმა ძილ-ღვიძლში გავატარე ორსაათნახევარი. ბოლოს მითხრა, აი აქ უნდა ჩახვიდეო და ჩამომსვა.

შუა გზაზე ვდგევარ, გარშემო დიიიდი მინდორი და მინდორს იქით დასახლებაა. 20 წუთში იმ დასახლებაში ვიყავი, ვიკითხე ტავარი ხომაა-მეთქი, მაგრამ მიპასუხეს, რომ არა. შენ რასაც ეძებ 12 კილომეტრის იქით არისო, ჩადი გზაზე და რამეს გაყევიო. გავშრი, მაგრამ რას ვიტყოდი. წარმოიდგინეთ, სრულიად უცნობ ადგილას ვარ მარტო, ამინდი არეულია და წვიმას აპირებს, არ ვიცი სად უნდა წავიდე ან რითი მაგრამ მაინც არ შევუშინდი, ჩავედი ტრასაზე და ველოდები რამეს, რაც მიმიყვანს “ტავარზე”. გაიარა ერთმა, არ გამიჩერა. მეორემ, ამანაც არ გამიჩერა. გავიდა 20 წუთი და რაღაცა მოავტობუსო ავტომობილმა ზუსტად ფეხებთან გამიჩერა. მძღოლმა მითხრა ტავარზე მივდივარო, მგზავრებმა ჩვენ გეტყვით სად უნდა ჩამოხვიდეო და ვენდე.

ამჯერად სწორად მოვხვდი. სწორ გაჩერებაზე ჩამოსვეს. რამდენიმე ბავშვს მოვკარი თვალი და ვთხოვე ჩემთვის სასურველი ადამიანის საცხოვრებელი ადგილი მიესწავლებინა. მან კი არ დაიზარა და ბოლომდე გამაცილა. გზაში რაღაცებს მიყვებოდა. ძალიან ლამაზი, 7 წლის გოგო იყო, შავგვრემანი, დიდი მწვანე თვალებით, ძველი, ალაგ-ალაგ გახეული ტანსაცმლით, ძირგავარდნილი ფეხსაცმლით, სიცივისგან შეწითლებული ლოყებით და ძალიან კომუნიკაბელური. მითხრა რომ 2 და და 3 ძმა ჰყავდა, თავისზე უფროსები. მხოლოდ ბიძაშვილი იყო მასზე 1 წლით პატარა, რომელიც მათ სახლში ცხოვრობდა. მითხრა რომ თამაში უყვარდა, მაგრამ ხშირად უწევს დედას მიეხმაროს მინდორში, იმიტომ რომ მამა არ ეხმარება და ამიტომ შვილები მუშაობენ. მითხრა, ძალიან მინდა სკოლაში ვიაროო.

ამასობაში ჩემი მასპინძლის სახლს მივუახლოვდი. სახლში არ დამხვდა, სამაგიეროდ იქვე ახლოს ასე 30 წლამდე ასაკის ბიჭი იყო, მითხრა ეხლავე დავუძახებო. ხისგან შეკრული რაღაცისგან ხმელბალახაკრული, 60-წლამდე ქალბატონი გამოვიდა. ავუხსენი ვინც ვიყავ და რაც მინდოდა, თანაც გავახსენე რომ ჩამოსვლამდე 2-ჯერ დავურეკე. საბოლოო ჯამში ქალბატონმა უარი მითხრა რომ მასზე და მის შრომაზე დამეწერა. მეჩხუბა, ყველაფერში პირველი ვიყავი და ეხლა ჩემს მოუსავლიანობას არ გადაგაღებინებო, არც კარტოფილი მაქვს და არც სიმინდი, ლობიოც კი არ მოვიდა წელსო. მთელი ეს თვეები იმისთვის ვიშრომე, რომ ჩემი უბედურება შენ გადაგაღებინოო. ქალბატონს ვერ ავუხსენი, რომ აქ მისი მოსავლის გადასაღებად კიარა, თვითონ იმ ქალის გადასაღებად ვიყავი, მინდოდა მის მასზე და მის მიერ გაწეულ შრომაზე დამეწერა ყველაფერი. მაგრამ, ჩემმა თხოვნამ, ახსნამ და ა.შ უშედეგოდ ჩაიარა. ბოლოს გამახსენდა რომ ჩამოსვლამდე 2-ჯერ დავურეკე და როცა ვკითხე რატომ არ მითხარით, რომ არ ჩამოვსულიყავი-მეთქი, მითხრა ჩემმა შვილმა გიპასუხათ, პატარაა ჯერ და ცუდად მოიქცაო. მისი პატარა შვილი 22 წლის სტუდენტი გოგო აღმოჩნდა.

გაწვიმდა. მე კიდევ გარეთ ვდგევარ და რა გავაკეთო არ ვიცი. ჩემმა “მასპინძელმა” მითხრა გზას გაუყევი და 3 კილომეტრში ახალციხეში შეხვალ და იქიდან რამეს გაყევი თბილისშიო. ფაქტობრივად სახლიდან გამომაგდო, უფრო სწორად ეზოდან. სახლიდან გაგდებას კიდევ ვინ ჩივის. მადლობა გადავუხადე და წამოვედი. გზად ის ბავშვი შემხვდა ისევ, ხელი დამიქნია და დამემშვიდობა. გაჩერებაზე დავდექი, 3 წიწილა აქეთ-იქით დარბოდა, ჩემს წინ ძაღლ იდგა, მე კიდევ ვიდექი და სიგარეტს ვეწეოდი. არ ვიცოდი რა უნდა გამეკეთებინა ან სად წავსულიყავი.

ყველაფერი მოგვარდა და გვერდზე სოფელში, წნისში წამიყვანეს, სადაც ვალიდა გავიცანი.

სტუდენტი გოგონას ცხოვრება

ის სენი შემეყარა ძველ ბლოგერებს რომ სჭირთ. ვეღარ ვწერ, უფრო სწორად არ ვიცი რაზე ვწერო. არადა, იყო დრო კვირაში რამდენიმე პოსტს ვწერდი, ბლოგი აქტიური და მხიარული იყო, მეც წერის ხალისი მქონდა. ერთი შეხედვით არაფერი შეცვლილა, ისევ ისე ვცხოვრობ და ჩემ გარშემოც ისევ ხდება საინტერესო რამეები, თუმცა წერას ხომ თავის მობმა უნდა, მეკიდევ ყველაზე ზარმაცი ადამიანი ვარ, ვინც კი ოდესმე შეგხვედრიათ. ნუ ეცდებით შემოკამათებას, არ ღირს.

ჩვეულებრივი სტუდენტი გოგონას ცხოვრება მაქვს.

ბოლო ერთი კვირა შუალედური გამოცდები მქონდა. ალბათ ეს ის ბედნიერი შემთხვევა იყო როდესაც თითოეული გამოცდა მაგრად მეკიდა, ქულები საკმარისად მაქვს დაგროვებული, და თითოეულ გამოცდაზე 5 ქულაც კი მეყოფოდა, ამიტომ ბევრი არ მინერვიულია. ერთადერთი რაც მაბრკოლებდა მაღლივი იყო. ვერ ვიტან მაღლივს და საერთოდაც, მაღლივი ჩემი ტკივილია (c). ყოველ დილით 9-საათზე იქ ყოფნა, კიბეებთან დგომა, ჩანთის ჩაბარება, სექტორის მოძებნა და ლოდინი როდის დაიწყებენ გამოცდას ძალიან მოსაბეზრებელია. ასე იყო თუ ისე, ყველაფერმა კარგად ჩაიარა, უბრალოდ რა საკვირველია ქულები ჯერ არ დადებულა, ხომ უნდა გვაწვალონ ცოტა, სანამ ფინალური გამოცდები დაიწყება.

16 ივნისი. შაბათი. ორი გამოცდა ერთ დღეს და 3 საათიანი შუალედი. მაღლივის ჰავა და გამოცდები ბიბლიოთეკაში გაიძულებს საიდანმე გადახტე :დ

ფინალური გამოცდები 29 ივნისს მეწყება და 16 ივლისს ვამთავრებ. თუმცა, ხელაღებით იმის თქმა, რომ გამოცდებს 16-ში ვამთავრებ მაინც არ შემიძლია, რა იცი და გადასაბარებელი გამიხდეს რამე, მერე რა ვქნა? ხოდა მინიმუმ 1 თვე ისევ უნივერსიტეტზე ვიქნები გადართული. გარდა ამისა, ეს ზაფხული იმით იქნება გამორჩეული რომ ვიმუშავებ! summerjob-ზე დავრეგისტრირდი. მეორედ რომ გამოცხადდა ვაკანსია მაშინ. სხვათაშორის ძალიან ადვილად. ლუდსახარშ ზედაზენში გაყიდვების მენეჯერის ასისტენტი უნდა ვიყო. მაგრამ, რას და სად გავაკეთებ ჯერ უცნობია. მთელი ზაფხული, 20 აგვისტომდე, თბილისში მომიწევს ყოფნა და მუშაობა. დედაჩემი მეუბნება დაანებე თავი, არ იმუშაო და იმ ფულს რაც უნდა გადაგიხადონ მე მოგცემო, მაგრამ ჯიუტად მაინც მინდა მუშაობა. თუნდაც იმ ვაკანსიაზე, სადაც დავრეგისტრირდი. ხელფასით კარგი გეგმები მაქვს.

გარდა გამოცდებისა უნივერსიტეტში კონკურსებიც ტარდება. ერთ-ერთი მისია 2012 იყო, რომლის ფარგლებშიც 6 ფინალისტ გუნდს გვევალებოდა გურიელის ხილის ჩაის მარკეტინგული და საკომუნიკაციო სტრატეგიის ძირითადი მიმართულებების განსაზღვრა. ჩემს გუნდში კნუტი და ანნა იყვნენ. სამივე იურისტმა თავი უცბად მარკეტინგის სამყაროში ამოვყავით, იქ სადაც არაფერი გვესაქმებოდა და რომლის ანა-ბანაც არ ვიცოდით. თუმცა, ჩვენდა სასახელოდ, და ჯესის დახმარებით, უნდა ითქვას რომ ელემენტარულ რამეებში კარგად გავერკვიეთ და პროექტი და პრეზენტაციაც ნორმალური გავაკეთეთ. თუმცა, არც ისეთი კარგი, რომ გაგვემარჯვა. არაუშავს, ამ კონკურსიდან მაინც ბევრი რამ წამოვიღე, თუნდაც ის რად ღირს რომ მარკეტინგის ანა-ბანა ავითვისე და რაჭაში ვიყავი პირველად.

რაჭა. ფინალისტ გუნდებთან ერთად.

შუალედური გამოცდების დასრულებისთანავე, მეორე დღეს ანასთან და კნუტთან ერთად აკვა-პარკში წავედი. დღის პირველი ნახევარი მოღრუბლული და ქარიანი იყო. წყლიდან ამოსულები სველ პირსახოცში ვეხვეოდით და ვკანკალებდით. სამაგიეროდ ენერგიულად ვსრიალებდით სხვადასხვა სასრიალოებზე და ხმის ჩახლეჩვამდე ვყვიროდით. სხვათაშორის, კიბეებზე ასვლა და კამერის ათრევაც არ მეზარებოდა. ასე 4-საათისკენ მზეც გამოვიდა, შევიბრაწეთ და ბედნიერები წამოვედით. სიამოვნებით მოვიწყობდი კიდევ ერთ მსგავს დღეს საკმარისი ფული რომ მქონდეს :/ თუნდაც 15 ლარი და ზუმით წავიდოდი იქ. მაგრამ, ეგ 15 ლარიც არ მაქვს. ხომ ვთქვი, ჩვეულებრივი სტუდენტი გოგონასავით ვცხოვრობ-მეთქი, უმუშევარი სტუდენტი გოგონასავით.

გაბურძგნული მე, აკვა-პარკში

ცოტა ხანში ფინალურები იწყება, კვირის ბოლოს სემინარები და ლექციები დასრულდება და წესით და რიგით ბოლომდე ორიენტირებული გამოცდებზე უნდა ვიყო. მგონი, ამ სემესტრის დასაწყისშიც ვთქვი, არც-ერთი საგანი აღარ შემეტენება-მეთქი და სწორედ ეგ პირი უჩანს (ტფუი ტფუი თვალი არ ეცეს).

ხო, ძველებურად ვარ, კარგად და მშვიდად. ჩვეულებრივად და ამავე დროს განსხვავებულადაც.

დასაქმება სწრაფად, მარტივად და ხარისხიანად

მას შემდეგ რაც სტუდენტი გავხდი უშედეგოდ ვცდილობ ვიპოვო რაიმე სამსახური რომელიც იქნება ნახევარ განაკვეთზე და არ ენდომებათ გამოცდილება. მქონდა მცდელობა მემართა ფეიჯი, რომელიც ერთი შეხედვით ადვილი ჩანდა, თუმცა მაინც მოითხოვდა მთელ დღეს კომპიუტერთან. საბოლოოდ გამოვიდა ისე, რომ მეორე კურსს  ვასრულებ და სასურველი სამსახური ვერ ვიპოვე, სასურველს ვინ ჩივის, ისეთი სამსახური რომელზეც CV-ს გავაგზავნიდი. უმეტეს შემთხვევაში დამაბრკოლებელი ორი გარემოება ხდებოდა: 1. სამუშაო გამოცდილება; 2. უნივერსიტეტის დიპლომის მოთხოვნა. ვინაიდან ვერც-ერთს ვაკმაყოფილებდი ჩემი cv უფუნქციოდ განისვენებდა D დისკზე.

დაახლოებით ერთი კვირის წინ ანნას პოსტი ვნახე, საკმაოდ ხმაურიანი და მიმზიდველი წინადადებით – სამუშაო გამოცდილება საჭირო არ არისო. საბოლოოდ აღმოჩნდა რომ ალდაგის ფეიჯზე ორ პოზიციაზე აქვთ ვაკანსია: სამედიცინო სატელეფონო ქსელის ოპერატორი და სადაზღვეო აგენტი.  მართალია ანასი მჯერა, და დავრწმუნდი რომ სამუშაო გამოცდილება ნაკლებად სჭირდებოდა აღნიშნულ პოზიციას, მაგრამ გადავწყვიტე თავად გადამემოწმებინა ეს ყველაფერი ალდაგის ფეიჯზე. 

აღმოჩნდა რომ აღნიშნულ ვაკანსიაზე ძირითადად 18-25 წლის ახალგაზრები საქმდებიან და საკმაოდ წარმატებული კარიერის აწყობას ახერხებენ. ალდაგი ბისიაი საშუალებას გაძლევთ გქონდეთ სამსახური საკმაოდ კარგი ანაზღაურებით და  გაძლევთ შანს შეისწავლოთ ბაზარზე საკმაოდ მოთხოვნადი პროფესია. ამისათვის ტარდება ტრენინგები და უკვე დატრენინგებული იწყებ სამუშაოს. ყველაფერი შენზე და შენს ენთუზიაზმზეა დამოკიდებული.დასაქმების პერიოდში სწავლობ ყველაფერ იმას რაც აგენტისთვისაა საჭირო და აუცილებელი. შანსი გეძლევა თვეში 400-800 ლარი იშოვო. რა თქმა უნდა რაც უფრო მეტს გაირჯები, მით მეტი იქნება შენი შემოსავალი. გარდა ამისა, აღნიშული ვაკანსია, საშუალებას გაძლევს შეუთავსო სხვა სამსახურიც, რადგან თავისუფალი გრაფიკია. ჩემს შემთხვევაში “სხვა სამსახური” სწავლაა.  ძალიან გული მწყდება რომ ალდაგის შესახებ თავის დროზე არ მოვიძიე ინფორმაცია და არ მიცდია ვყოფილიყავი სადაზღვეო აგენტი.  ალდაგი ბისიაი 2010 წლიდან ფართო სააგენტო ქსელს ქმნის, ანუ იქიდან მოყოლებული რაც მე ჩავაბარე და სტუდენტი გავხდი. შემეძლო ვყოფილიყავი იმ 690 დატრენინგებულს შორის, რომლებმაც ტრენინგი 2011 წელს გაიარეს.  გამოდის, რომ მთელი ის დრო, რაც სხვადასხვა ფეიჯებზე ბოდიალს დავუთმე, შემეძლო მარტივად ვყოფილიყავი აგენტი და მერე უკვე უფულობის დაბრალება მხოლოდ ჩემი თავისთვის მომიწევდა.

ბევრი ფიქრი მემგონი არ სჭირდება, როდესაც დავლაგდები აუცილებლად შევავსებ ალდაგის ფეიჯზე ვაკანსიის განაცხადს და შევეცდები ყველაფერმა ისე ჩაიაროს როგორც მე მინდა. თვეში 400 ლარი რიგითი სტუდენტისთვის ურიგო არ არის, მეტსაც გეტყვით, ფრიად დამაკმაყოფილებელია, თანაც, თუ მოვინდომებ და სათანადოდ გავირჯები პრემია 800-ლარამდე ავა ^_^  ყოველშემთხვევაში, იმ პერიოდში მაინც სანამ სტუდენტი ვიქნები და არ მექნება საშუალება დავსაქმდე საკუთარი პროფესიით, ვეცდები ვიყო ალდაგი ბისიაის სადაზღვეო აგენტი.

P.s დღეს შევეცადე სტუდენტების აზრი გამეგო რას ფიქრობენ სადაზღვეო აგენტზე და იმუშავებდნენ თუ არა აგენტებად. უმეტესობის პასუხი იყო რომ იმუშავებდნენ იმ პერიოდში მაინც, სანამ საკუთარი პროფესიით შეძლებდნენ დასაქმებას. გარდა ამისა ფრიად იხიბლებოდნენ თავისუფალი განაკვეთით. სამწუხაროდ, მათი 99% უარს ამბობდა რომ ვიდეო გადამეღო. რისი ჩაწერაც მოვახერხე ეს არის:

hate you, tsu!

უკვე ტრადიციად მექცა რომ ყოველი სემესტრის დაწყების წინ მინიმუმ 1 კვირა ვლანძღო თსუ და მისი ადმინისტრაცია.

მათ ზუსტად იციან როგორ უნდა შეუშალონ ხელი სტუდენტებს მშვიდ და წყნარ ვითარებაში აირჩიონ სასურველი საგნები. იციან, რა ადვილია იმოქმედო სტუდენტის ფსიქოლოგიაზე როდესაც სავალდებულო საგნებზე გაქვს იმდენად მცირე ადგილი რომ ბაზის გახსნიდან 10 წუთში სავსეა.

ჯერ იყო და სრულიად შემთხვევით გავიგე, რომ ბაზა დათქმული 7 მარტის ნაცვლად 5 მარტს იხსნებოდა. მე, ისევე როგორც ალბათ სტუდენტების უმეტესობა, სასწავლო წლის ვადებს ეძებს tsu.ge–>სწავლა–>2011-2012 სასწავლო წლის ვადებში, და არა sms.tsu.ge-ს შესასვლელში რომ წითლად წერია “სასწავლო ვადები” იქ. თანაც, ბრძანება, რომ ადმინისტრაციული რეგისტრაცია იწყებოდა 5 მარტს, გამოქვეყნდა 4 მარტს, საღამოს. მე, ჩემის მხრივ, ძალიან უსამართლოდ და უპასუხისმგებლო საქციელად მივიჩნევ, სასწავლო წლის ვადების შეცვლას ერთი დღით ადრე.

მეორე პრობლემა რომელიც მუდმივად არსებობს ეს არის სასურველ საგნებზე ადგილების რაოდენობა. არასოდეს, არასოდეს არ არის ისინი საკმარისი რაოდენობით. ჯერ კიდევ დილით, 11-საათზე შევამოწმე ბაზა, დახურული დამხვდა, სავარჯიშოდ წავედი, დავბრუნდი და ყველა საგანზე ადგილები შევსებული იყო. პრინციპში, არ ყოფილა დიდი სიურპრიზი ჩემთვის თსუ-ს ბარდაგი, მაგრამ მთელი დღეა ვზივარ და ვარეფრეშეფ და ადგილები ცოცხალი თავით არ ემატება. ჩემი ამბავი, რომ ვიცი აუცილებლად დაემატება ადგილები, ოღონდ მაშინ როდესაც მეძინება, ან მაშინ როდესაც ამ პოსტს ვწერ და საწყალობელი 30 ადგილიც წამში შეივსება. sad story, but true. დავარეფრეშე და არ დაუმატებიათ.

ყველაზე დიდი პრობლემა კი ქულების დადებამდე ბაზის გახსნაა. წარმოიდგინეთ, ელოდებით ქულებს, რომლებზეც დამოკიდებულია გაგიხსნით თუ არა მომდევნო საგნებს და ამ დროს იხსნება ბაზა. თანაც, ზუსტად იცით რომ ბაზაში სავალდებულო საგნები, გახსნიდან 10 წუთში სავსეა.  რა უნდა ქნა ამ დროს გარდა იმისა, რომ გახსნა თსუ-ს საგამოცდო ცენტრის ფეიჯი და საყვარლად აგინო ყველას? ალბათ სხვა გზა არც გაქვთ. თქვენ ხომ არ იცით ჩააბარეთ თუ არა  და გაქვთ თუ არა შანსი რომ აირჩიოთ სხვა, ან იგივე, საგანი.

კიდევ ერთი პრობლემა სასწავლო სემესტრის საფასურის გადახდას და ბაზის ურთიერთკავშირს ეხება. თუ კი არ გაქვთ დაფარული სემესტრის 50% მაშინ ბაზა არ გაგეხსნებათ. თანხის გადახდა შესაძლებელია 10 მარტამდე. გადახდის შემდეგ ბაზა 2-3 დღეში იხსნება. ე.ი თუ კი თანხას 10 მარტს გადაიხდით, ბაზა შესაძლოა 12-ში გაგეხსნათ, მაშინ როდესაც სწავლა იწყება და დამრწმუნეთ, ყველა საგანი უკვე შევსებული იქნება.

ყველაზე საინტერესო იცით რა არის, როდესაც მოითხოვთ ადგილების დამატებას? გთავაზობენ აირჩიოთ სხვა ფაკულტეტის სასწავლო საგნები. სასაცილოა.

დავიჯერო არ შეიძლება ერთხელ მაინც შეცდნენ და სავალდებულო საგნებზე მაინც იყოს იმდენი ადგილი, რომ ყველა სტუდენტმა შესძლოს ნორმალურ ვითარებაში არჩევა? დავიჯერო არ შეიძლება, რომ ერთხელ მაინც შესძლოს სტუდენტმა დაიძინოს მშვიდად და არ ეშინოდეს რომ ადგილები შევსებული დახვდება? არ შეიძლება სტუდენტებთან ასე მოქცევა!

პ.ს სოც-პოლზე მგონი შედარებით უკეთესი ვითარებაა. ყოველშემთხვევაში ჩემს დას არჩეული აქვს ექვსივე საგანი, სემინარებითურთ და ცხრილი მზად აქვს. მებადება კითხვა, რა დავაშავეთ სხვა ფაკულეტის სტუდენტებმა?

აწ უკვე სტუდენტებს!

აწ უკვე სტუდენტების და ჯერ კიდევ 3 დღის წინანდელი აბიტურიენტების აჟიოტაჟზე ჩემი თავი მახსენდება შარშანდელი.

საბედნიეროდ მშვიდად შევხვდი ჩემს გასტუდენტებას, მშვიდად მოვიძიე ინფორმაცია უნივერსიტეტზე, რომელიც არ აღმოჩნდა ინტერნეტში, მივედი რეგისტრაციაზე მარტო (!) და დავიწყე სწავლა ყოველგვარი დახმარებების გარეშე და თქვენც მაგას გირჩევთ! თანაც მე ეს ყველაფერი 2-ჯერ გავიარე. პირველად თავართქილაძეში სადაც ყველაფერი მზამზარეული დამხვდა და მეორედ ჯავახიშვილში, სადაც ყველაფერი ჩემი გადასაწყვეტ-მოსაგვარებელი იყო.

მოკლედ, ჩემს გარშემო ძალიან ბევრი აბიტურიენტია რომლებიც დღეში ალბათ 10-15 კითხვას სვამენ მხოლოდ იმის შესახებ თუ სად/როდის/როგორ/რანაირად/რატომ უნდა მივიდნენ რეგისტრაციისთვის, აინტერესებთ როდის იწყება სწავლა, ვერ გაუგიათ რა არის კრედიტი და რისთვისაა საჭირო და თავიანთი ცნობისმოყვარეობის დაკმაყოფილებას სხვების დახმარებით ცდილობენ. ბულშით! არ გამოადგებათ.

როდემდე უნდა იყოთ სხვებზე ჩამოკიდებულები? როდემდე უნდა მიგყვებოდეთ თქვენი უფროსი და, მეგობარი, ახლობელი და უკიდურეს შემთხვევაში დედა, მამა, ბებია და სანათესაო რეგისტაციაზე გასავლელად და ხელშეკრულების გასაფორმებლად?

ყველაფერი ძალიან ძალიან მარტივია. თქვენ უკვე სტუდენტი ხართ და მოხვდით რომელიღაცა უნივერსიტეტში. პირველ რიგში რასაც აკეთებთ ეს არის ამ უნივერსიტეტზე ყველანაირი ინფოს მოძებნა (აუცილებელი არაა დაარსების ისტორია გაიზუთხოთ). შემდეგ ცდილობთ გაარკვიოთ როდის იწყება რეგისტრაცია და რა გჭირდებათ რეგისტრაციისთვის, როდის ფორმდება ხელშეკრულება და სხვადასხვა ადმინისტრაციულ წვრილმანებს, რომელშიც წესით დაგეხმარებათ უნივერსიტეტის საიტი, თუკი საიტზე ვერაფერს იპოვით ფორუმები, გუგლი, მოკლედ, სადღაც რაღაც აუცილებლად იქნება. ბოლო-ბოლო ფბ-ზე სტატუსი დაწერეთ ამა და ამა უნიში ვინ ხართ-თქო და ვინმე გამოგეხმაურებათ და დაგაკვალიანებთ.

რეგისტაციის და ხელშეკრულების დადების შემდეგ გაიგეთ როდის იწყება სწავლა. საგნების არჩევა რთული არ არის. მთავარია იცოდეთ რა გჭირდებათ. გქონდეთ კარგი უნარი ცხრილის დაგეგმვისა და everything will be ok. ინტერნეტში ყველაფერია, აბსულუტურად ყველაფერი. რომელია სავალდებულო, კრედიტების რაოდენობა, მისამართები, აუდიტორიების განლაგება.

საკუთარი თავის რწმენა როდემდე არ უნდა გქონდეთ? როდემდე უნდა გეშინოდეთ თქვენით მიიღოთ გადაწყვეტილება და პასუხიც თქვენვე აგოთ? როდემდე იქნებით სხვაზე ჩამოკიდებულები? დიდები ხართ უკვე, სტუდენტები და სრულწლოვანი ადამიანები.

ამ ყველაფრის გასაკეთებლად არ გჭირდებათ დედა, მამა, ბებია, ბაბუა, მეგობარი, და-ძმა. აიღეთ პასუხისმგებლობა საკუთარ თავზე და იყავით დამოუკიდებლები.

უკვე სრულწლოვნები ხართ და დროა ისწავლოთ დამოუკიდებლად აზოვნება და გადაწყვეტილებების მიღება. ნუ შეგეშინდებათ შედეგის.