Tag Archives: ტვინი

მეხსიერება – ერთ–ერთი ძვირფასი უნარი

ყველაზე (ერთ–ერთი) ძვირფასი რამ რაც ადამიანებს (და ცხოველებსაც) გააჩნიათ მეხსიერებაა. წარმოიდგინეთ, რა იქნებოდა თქვენი ცხოვრება მეხსიერება რომ არ არსებობდეს? იქნებოდა ცხოვრება მხოლოდ ერთი დღით. ყოველ ახალ დღეს ყველაფრის თავიდან დაწყება და ხშირ შემთხვევაში ვერ დასრულება.

რამდენჯერ ყოფილა,რომ გინატრიათ არასდროს დაგვიწყნოდათ ესა თუ ის მომენტი, ან მთლიანად დღე, ან უბრალოდ წამი. მათ დასამახსოვრებლად ხშირად ვერც ფურლები (ბლოგი) გამოდგება, ვერც ფოტო/ვიდეო/აუდიო მასალა. მხოლოდ გულს და გონებას შეუძლია შეინახოს თითოეული წამი, მაგრამ ისიც არა სამუდამოდ. ყველაფერი წარმავალიაო და ეგრეც ყოფილა. რამდენიმე დღის/კვირის/თვის/წლის მერე აღარ მემახსოვრება ის შეგრძნება და ემოცია რაც (სიტყვაზე) გუშინ და გუშინ წინ მქონდა, რომლის დამახსოვრებაც ვინატრე. არ იყო რამეთი განსაკუთრებული,რომ თავისით დამმახსოვრებოდა. ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო, მაგრამ რაღაცით მაინც გამორჩეული. წლების მერე უბრალოდ გავიხსენებ ამ პერიოდს და სინანულით ვიტყვი: “ეჰ,აი იყო. მომენატრა”, ისე როგორც ხანში შესული ადამიანები იხსენებენ ახალგაზრდობას სინანულით.

არ მინდა რომ დამავიწყდეს რამე. მაგრამ იმ შერძნებას რასაც ამა თუ იმ მომენტში განვიცდიდი ვერ გადმოვცემ და მიწევს ჯაჭვით დავაბა ჩემს გონებაში და ტვინის იმ ოთახში, რომელსაც მეხსიერება ჰქვია.

ყველას ერთ ქვაბში მოხარშვა არ შეიძლება

არა ერთხელ გამიგონია ყველაზე დიდი სულელური ფრაზა: “ქალები/კაცები ყველანი ერთნაირები არიან”

არ არიან ერთნაირები. არ აქვთ ერთნაირი მიზნები, ხასიათი, გემოვნება.

რატომ ხდება რომ როდესაც ბიჭი აწყენინებს გოგოს ძმაკაცი ამშვიდებს “დაწყნარდი ეგენი ყველანი ერთნაირები არიანო,  “გვერდზე ოთახში” კი გოგოს დაქალი ბობოქრობს “ყველა ბიჭი ერთნაირი ნაძირალაო”.

ყველას ერთ ქვაბში მოხარშვა არ შეიძლება.

ჩემი თავით ვიმსჯელებ და უამრავ განსხვავებულ თვისებას და სურვილს ჩამოვთვლი, რომელიც  გოგონების უმეტესობას თავში აზრად გავლებულიც არ ექნება.

  • საკმაოდ დიდი ხანია ოცნებად მაქვს ქცეული, რომ რამდენიმე დღით მაინც მოვხვდე ციხეში (ქალთა კოლონიაში). საშინლად მაინტერესებს მათი ყოფა, ცხოვრების სტილი, გრძნობები და სიტუაცია. შორიდან ყველაფერი არც ისე ძნელია, მაგრამ არავინ არ ვიცით (თუ არ ხარ ნამყოფი) რა ხდება შიგნით. მე კიდევ სწორედ ამის სურვილი მაქვს. და ძალიან დიდი იმედიც, რომ ამ სურვილს ავიხდენ და მინიმუმ 1–კვირა გავატარებ იმ ხალხთან
  • მინდა რომ გავიჭედო მეტროში, ჩაქვრეს შუქი და ეს ყველაფერი მაშინ, როდესაც ვაგონი იქნება შუა გვირაბში. ოღონდ ცოტა ხნით.
  • მინდა შუა ზღვაში გემით ყოფნის დროს ამოვარდეს ქარიშხალი და მოვყვე საშინელ ღელვაში. ოღონდ არ მოვკვდე!
  • მინდა და აუცილებლად ავისრულებ რამდენიმე დღიან დასვენებას მაინც ამსტერდამში. ოცნების ქალაქია. ეს ის ადგილია, რასაც მოისურვებ ყველაფერი რომ არის. ხო და მეც “იმ ყველაფრისთვის” მინდა წასვლა.
  • შვილის გულისთვის დავთმობ კარიერას. ეს ისეთი რაღაცაა, რაც დღეს რატომღაც უკვირთ. ბევრისთვის ჯერ კარიერაა და მერე ოჯახი. ჩემთვის ჯერ შვილი, ოჯახი და მერე სხვა დანარჩენი
  • არ ვდგევარ სარკესთან ნახევარი საათი. არ ვბურღავ ტვინს კიტხვით “რა ჩავიცვა?”
  • როდესაც მომწონს ბიჭი ვეუბნები პირდაპირ. ვთვლი რომ ამისათვის იაზვობა და ზედმეტი თავის დაფასება არ არის საჭირო.
  • არ მწყინს და არ მიკვირს ისეთი რაღაცეები რაც გოგონების უმეტესობას.
  • შეყვარებულთან დაცილების შემდეგ არ დავიწყებ “ყოფილის” ლანძღვას, აბუჩად აგდებას და იმის ძახილს რომ მე ის მაინც არ მიყვარდა.
  • ძალიან არ მაინტერესებს ხალხის აზრი. აი, საერთოდ არავისი. ოჯახის წევრისაც კი. მთავარია მე მომწონს. არ მანაღვლებს რას ფიქრობენ ჩემზე. როდესაც ამას ვამბობ არ სჯერათ. ბოლომდე “ფეხებზე მკიდია” ვერ იქნებიო. არა და ვარ. მართლა საერთოდ არ მაინტერესებს.
  • პარიზი არ ასოცირდება სიყვარულის ქალაქთან და არც ეიფელის კოშკზე კოცნაზე ვოცნებობ.
  • თავის გადაპარსვა მინდა

მოკლედ, იმის თქმა მინდოდა რომ არ მივეკუთვნები “ეგენი ყველანი ერთნაირები არიან”–ს კატეგორიას. ხომ წაიკითხეთ, რომ აბსოლიტურად განსხვავებული ვარ? თანაც ეს მცირედია ჩემი განსხვავებულობისა. რამდენია კიდევ ჩემნაირი, ვისაც სრულიად სხვა და სხვა “წვეტიანი” აზრები აწუხებს? ალბათ ათასობით. ხო და მეგობრები,  ნუღარ იტყვით რომ ყველანი ერთნაირები არიანო.