Tag Archives: უნივერსიტეტი

2014

რაც სიყვარულოვნას ბლოგი არსებობს მის მერე ვწერ წლის შემაჯამებელ პოსტებს. ხოდა, 2014 წელი მგონი ყველაზე მაგარი წელი იყო, ყოველშემთხვევაში რაც მახსოვს იმ წლებთან შედარებით.

პირველ რიგში ის უნდა აღვნიშნო რომ მუშაობა დავიწყე. ორგან. დეველოპერულ კომპანიაში, “არქი ჯგუფში” და პალიტრა TV-ში, სოციალური მედიის მენეჯერი ვარ.

მეორე, ავიხდინე ოცნება და ვიყავი ამსტერდამში, ჩემი აზრით ყველაზე ლამაზ და ყველაზე მაგარ ქალაქში. ჰააგა, პრაღა, დრეზდენი და რიგაც მოვინახულე, მაგრამ ამსტერდამი მაინც #1 ქალაქად რჩება ჩემთვის და ვერ წარმომიდგენია მასზე უკეთესი სხვა რა შეიძლება ვნახო.

და ბოლოს, როგორც იქნა დავამთავრე უნივერსიტეტი! 4 ფინალური გამოცდაღა დამრჩა, ჯერ ბოლომდე დამთავრებული არ მაქვს, მაგრამ მაინც!

მთელი წლის განმავლობაში იყო პატარ-პატარა რაღაცები, რაც კარგი იყო. მაგრამ გადავწყვიტე რომ მხოლოდ მთავარი მოვლენები დამეწერა.

მინდა რომ ყოველ შემხვედრს მოვუყვე თუ როგორი მაგარი წელი მქონდა, მინდა რომ ყველას ვახარო 2014 წლის ჰაილაითები.

კარგი წელი იყო 2014, ბედნიერი ვარ.

P.S გუშინ მეილზე სიყვარულოვნას ბლოგის 2014 წლის შეჯამება მომივიდა თუ გაინტერესებთ გადახედეთ – annual-report

P.P.S არ ვიცი 2015 წელს რა უნდა მოხდეს, რომ 2014-ზე მაგარი იყოს, მაგრამ ოპტიმისტურად ვარ განყობილი და იმედს არ ვკარგავ ^_^

IMG_8015

keep your memories offline

GPC-იმ ცოტა ხნის წინ მობილური ტელეფონებისთვის (Android, IOS) მშვენიერი აპლიკაცია გამოუშვა და ორიგინალური სახელი APPთიაქიც დაარქვა. მისი გადმოწერა Google play-დან შეგიძლიათ ამ ლინკზე.  აღნიშნულ აპლიკაციაში ნახავთ ყველაფერს, რომელი აფთიაქია თქვენთან ახლოს, რომელი წამალი რა ღირს, ნებისმიერ ინფორმაციას მათ პროდუქციაზე და დაგროვებით ბარათზე. მოკლედ, იმ კითხვებზე გაგცემთ პასუხს რომლისთვისაც ან აფთიაქში უნდა წასულიყავით, ან დაგეგუგლათ 🙂

gpc-mobile-app-6-0-s-307x512

ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო ფუნქცია ფოტოების ბეჭდვაა. აპლიკაციის საშუალებით ატვირთავთ ფოტოს, მიუთითებთ რომელ აფთიაქში გსურთ რომ დაბეჭდილი ფოტოები მიიღოთ და ერთ სამუშაო დღეში თქვენი ფოტოები დაბეჭდილი დაგხვდებათ თქვენივე მითითებულ აფთიაქში. ორი ზომის, 9X13-ზე და 10X15-ზე ფოტოები იბეჭდება. თქვენივე სურვილით ირჩევთ ზომას და ხარისხს, გლუვი გინდათ თუ პრიალა. მოკლედ, კარგი და სასიამოვნო აპლიკაციაა ვისაც ფოტოების ბეჭდვა დღემდე გიყვართ.

აი, მე მაგალითად, ხშირად არა, მაგრამ წელიწადში რამდენჯერმე ვბეჭდავ ხოლმე. ვაგროვებ ჩემთვის საინტერესო ფოტოებს ფაილში “დასაბეჭდები” და მერე, როცა თავს მოვაბამ, ვბეჭდავ. ალბათ, უფრო ხშირად დავბეჭდავდი მისვლა, დატოვება, ლოდინი, და წამოღება რომ არ მეზარებოდეს. ხოდა, თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ აღნიშნული აპლიკაცია ჩემთვისაა ^_^ GPC-ის აფთიაქი უნივერსიტეტთანაც ახლოს მაქვს და სახლთანაც.

ისე, საინტერესოა რამდენი თქვენგანი ბეჭდავს დღემდე და რამდენი ინახავს ალბომში ბლოკნოტში, ან ბუხრის თავზე ამობეჭდილ ფოტოებს ^_^ საერთოდ, გახსოვთ ბოლოს როდის ამობეჭდეთ ფოტოები?

P.S პოსტის სათაურისთვის მადლობა თამარას.

P.P.S ჯიპისის ფოტო და შატო მუხრანის ღვინო ❤

1377544_559678517415303_1362656331_n

და თბილისში უკვე ძალიან ცხელა

გუშინ საღამოს შინ რომ ვბრუნდებოდი სკოლასთან ბავშვების ჯგრო შემხვდა. როგორც გავარკვიე მეოთხე კლასელები იყვნენ, ექსკურსიიდან დაბრუნდნენ და მასწავლებელს ემშვიდობებოდნენ. უმეტესობა ტიროდა. მახსოვს, მე რომ მეოთხე კლასი დავამთავრე და როცა გვითხრეს მეხუთედან სხვა დამრიგებელი გეყოლებათო რამდენიმე ჩემმა კლასელმაც იტირა. მე კიდევ რეაქცია არ მქონია. უემოციობის ბრალია, ან იმის რომ ცვლილებებს ადვილად ვეგუები.

არც მეოთხე კლასის დამთავრება და ახალი დამრიგებელი მინაღვლია, უფრო სწორად ძველი დამრიგებელის წარსულში ჩაბარება, არც სკოლის დამთავრება და ბავშვობის უკან მოტოვება. მოკლედ, ერთადერთი რასაც ვნანობ ამ ეტაპზე და განვიცდი ისაა რომ მუშაობა მინდა. ოღონდ ისეთ სამსახურს ვეძებ სწავლაში ხელს რომ არ შემიშლის, ან ძალიან რომ არ შემიშლის და ეგეთის პოვნა ფაქტობრივად გამორიცხულია.

15 ივნისს უნივერსიტეტში ჩემთვის მეექვსე სემესტრი მორჩა. მთავარი პრობლემა, გამოცდები, ჯერ კიდევ წინ არის. 21-ში მაქვს პირველი გამოცდა და მთელი დღის განმავლობაში ხან რას მივედე ხან რას.

მთელი 3 წლის განმავლობაში ყველაზე რთული სემესტრი მქონდა. 6 საგანს გავდიოდი, ექვსივე სავალდებულო იყო, და ექვსივე ერთმანეთზე უარესი. არა, ვიტყუები, შრომის სამართალი და საოჯახო/მემკვიდრეობით ადვილია.

25-ში ღამით (26-ში გამთენიისას უფრო სწორედ) თურქეთში, სტამბულში მივდივარ. რამდენიმე თვეა ვგეგმავ და ველოდები 25/26 ივნისს. თავიდან ჩემი მეგობრები მიდიოდნენ, აზრაც არ მომსვლია ის, რომ მეც წავსულიყავი მათთან ერთად, ვამბობდი არ გამიშვებენ ჩემები და კითხვას რა აზრი აქვს-მეთქი. მაგრამ ერთ საღამოს მაინც გავბედე და შედეგად დედაჩემმა მომიწონა იდეა, კარგია, რაც მეტ ქვეყანას ნახავ მით უკეთესიო, მამაჩემმა ცოტა ხნით და მცირე დოზით იჯუჯღუნა მაგრამ დამთანხმდა და მე ვიყავი გაოგნებული 🙂  სხვა ქვეყანაში კიარა, გვერდზე ქალაქში შეიძლება არ გამიშვან რომ მოვინდომო. მოკლედ, ამ გადაწყვეტყვეტილებას ჩავებღაუჭე და შევუდექი მზადებას. მზადებას რა, ძირითადად იმას რომ სტამბულის შესახებ რაც შეიძლება მეტი ინფორმაცია შემეკრიბა და მომეძებნა ის მუზეუმები თუ ადგილები, რომელთა ნახვასაც ვაპირებ.
✔ თვითმფრინავის ბილეთები ნაყიდია. სხვათაშორის საკმაოდ იაფად. პეგასუსით მივფინავთ;
✔ ჰოსტელი დაჯავშნულია. ესეც საკმაოდ იაფად. ძალიან კარგ ადგილზე, კარგი ჰოსტელია კარგი სტაფით. ასე ამბობენ ბუქინგ.ქომზე ყოველშეთმხვევაში. შეგიძლიათ ფბ-ზეც გადახედოთ ჩილაუთ ჰოსტელს 🙂

ჰო, კიდევ ის მადარდებს რომ სტამბულში, ტაქსიმის მოედანზე არეულობაა. რამდენიმე ათასი ადამიანია გამოსული და ერდოგანის გადადგომას მოითხოვენ, არ გვინდა ფაშიზმი და დიქტატურა ერდოგანის სახითო. პოლიციამ რამდენჯერმე დაარბია, გეზი პარკის გსუფთავებაც დაიწყო, მაგრამ ხალხი უკან არ იხევს და ათასობით ადამიანია გამოსული. ვიმედოვნებ 26-დან 30-მდე არანაირი შეტაკება და შეხლა-შემოხლა არ მოხდება რადგან არამარტო გეზიპარკთან მოგვიწევს ხშირი კონტაქტი, არამედ მაგ პარკთან ძალიან ახლოსაა ჩვენი ჰოსტელიც ^_^

8 დღე დარჩა.
და თბილისში უკვე ძალიან ცხელა.

 

Timha 28.03

გუშინ სულაკაურის გვერდს ვათვალიერებდი და მოვთქვამდი ბევრი ფული მინდა, რომ ბევრი წიგნი ვიყიდო-მეთქი. ყველაზე ძალიან რაც მომინდა ამოვარჩიე და ჩემთვის შევინახე ლინკებითურთ. სულ 16 წიგნი გამოვიდა და იმედი მაქვს უახლოეს მომავალში მათ ყიდვას შევძლებ.

Capture

 

სხვათაშორის, დღეს მივხვდი რომ სწავლის პერიოდში უფრო მეტ წიგნს ვკითხულობ, ვიდრე მაშინ როცა სახლში ვარ. აი, კვირა დღეს მაგალითად, მთელი დღე სახლში ვარ და ვცდილობ ჩემი თავი ვაიძულო, რომ ვიმეცადინო ან წიგნი წავიკითხო, მაგრამ სანაცვლოდ ფეისბუქის სქროლვის მეტს არაფერს ვაკეთებ და ასე მეორდება ყოველ დასვენების დღეს.
სწავლის დღეებში კი უფრო მეტი დრო და სურვილი მაქვს იმის რომ რაღაც წავიკითხო, ამ დღეებში “დაჟე” ფეისბუქზე ყოფნაც მეზარება ხოლმე და თავს წიგნით ვიქცევ. ძილის წინ შუქის ჩაქრობმდე 2-3 გვერდს ჩავიკითხავ და ტკბილად მიმეძინება ხოლმე. რისი ბრალია რომ ასე ვიქცევი არ ვიცი -_-

მოკლედ, იმის თქმა მინდოდა რომ დღეს “ტიპი მეზობელი საფლავიდან” ვიყიდე და გავბედნიერდი ^_^  ამ დღეებში “ქაბულელი წიგნებით მოვაჭრეს” მოვრჩები და ახალ წიგნზეც გადავალ. იმედია რამდენადაც მოკლე აღწერით მოვიხიბლე, იმდენად მომხიბლავს წიგნიც ^_^

tipi mezobeli saflavidanP.S დასაწიყისის წაკითხვა შეგიძლიათ ამ ლინკზე.

 

 

პარასკევი, Timha 15.03

პარასკევი საშინელი დღეა.
დილის 9-ის ნახევარი იყო პირველად რომ გამეღვიძა. არ მახსოვს რამ გამაღვიძა, ტელეფონის ზარმა, კარზე ზარის დარეკვმ თუ დედაჩემის ხმაურმა, მაგრამ ფაქტი ისაა რომ საშინელ ხასიათზე გამეღვიძა. ამ ყველაფერს პარალელურად სამზარეულოდან გამოსული ტელევიზორის ხმა გასდევდა ფონად. გაბრაზებული წამოვვარდი ლოგინიდან, სამზარეულოს კარი მივხურე, ოთახის კარიც დავკეტე, ფარდები საგულდაგულოდ ჩამოვაფარე და დარჩენილი 2 საათი ძილისთვის მოვემზადე. თუმცა უშედეგოდ. 9-ის ნახევრიდან 11-ის ნახევრამდე მილიონჯერ გაიჯახუნეს სხვადასხვა კარებები, მილიონჯერ დარეკა ტელეფონმა და ამდენჯერვე ჩამესმოდა ყურში ბებიაჩემის საოცრად ხმაურიანი ლაპარაკი. ტანჯვა წამებით და ვებით ასე თუ ისე გამოვიძინე.

11-ის ნახევარზე მაღვიძარამ დარეკა, ავდექი, ვისაუზმე და უნივერსიტეტში წავედი. 12-საათიდან 7 საათამდე გადაბმულად მქონდა ლექციები. ჯერ 3 საათიანი სისხლის სამართლის კერძო ნაწილი, მერე შრომის სამართალი და ბოლოს სამოქალაქო სამართლის პროცესი. ამ 7 საათის განმავლობაში ვცდილობდი მეპოვნა Timha და თავს ვიმედოვნებდი, რომ ითს ოქეი, რამე აუცილებლად გამოჩნდება და ამ პარასკევს იქნება პაწუკა, მაგრამ დღის ნათელი წერტილი-მეთქი. თუმცა, მუდმივად ის მახსენდებოდა, რომ  სახლში მკვდარი მივიდოდი, რიარია დამხვდებოდა იმიტომ, რომ ბებიაჩემის დაბადების დღეა და ამ ყველაფერს დამატებული ის, რომ ხვალისთვის სამეცადინო მაქვს. ხვალ, შაბათ დღეს უნივერსიტეტში 9-საათზე უნდა გამოვცხადდე და 4 საათამდე მაინც დავყო იქ.

ამ 7 საათის განმავლობაში ნათელი წერტილი ის ერთი საათი იყო, რომელიც შრომის სამართლის ლექციიდან გამოვედი. თვალებში ვეღარ ვიხედებოდი დაღლილობისგან და შიმშილისგან. მეგობრებთან ერთად იქვე ლობიანს გეახელით და დარწმუნებული იმაში, რომ ეს იყო ამ დღის ერთადერთი ბედნიერი მომენტი დავუბრუნდი ლექციებს.

მეორე, რამაც გამაბედნიერა უნივერსიტეტიდან გამოსვლისას ისევ დღის სინათლე იყო. ალბათ დიდი ხანია 7-საათზე აღარ ბნელა, მაგრამ მე ეხლა აღმოვაჩინე და რაღაცნაირად გამიხარდა, ვიგრძენი რომ გაზაფხულია.

ჩემს უბანს როგორც კი მივუახლოვდი იქვე, კორპუსთან მდგარი ხე შევნიშნე, რომელიც აყვავებული იყო და ლამაზი, პატარა, ვარდისფერი ყვავილები ჰქონდა. გადაღება მინდოდა, მაგრამ დღის სინათლე კარგი არ იყო, თანაც მომერიდა, იქვე ხალხი იყო და ყვავილის პოზიორობა არ მინდოდა :))

ჩემი მთავარი Timha სახლში მისვლისას აღმოვაჩინე:

20130315_191958ანანასი, რომელიც ძალიან დიდი ხანია მინდა და ეკლერი, რომელიც ძალიან მიყვარს. ჯერ არც-ერთი დამიგემოვნებია და შორიდან ვუმზერ ^_^ შესაფერის მომენტს ველოდები, რაიმე სერიალის ახალი სერიის დადებას, ან საინტერესო ფილმის მოძებნას და ყურების დროს ჭამას.

დავიმსახურე დღის ასეთი დასასრული და უკვე სამეცადინოც კი ვეღარ მიწამლავს ნერვებს. ხვალაც ანალოგიურად შევეცდები ვიპოვო რაიმე პაწუკა რომელიც გამაბედნიერებს.

Tsu VOL6

VOL6 იმიტომ, რომ მეექვსე სემესტრია თსუ-ში ვარ, მეექვსე სემესტრია საგნებს ვირჩევ კისრის ტეხვით, მეექვსე სემესტრია ყოველი სემესტრის დასაწყისში ვილანძღები და ვიგინები, მეექვსე სემესტრია სემესტრის დასაწყისში მიმკვდარი ვარ კომპიუტერს, მეექვსე სემესტრია მძულს ის სერვერი რომელზეც sms.tsu.ge-ა განთავსებული.

თუმცა, წინა 5 სემესტრისგან განსხვავებით, ამ სემესტრში გაცილებით კარგად და ორგანიზებულად იყო ყველაფერი:

1.იურისტებს ცალკე გაგვეხსნა ბაზა და შესაბამისად უფრო ნაკლებად ჭედავდა. ანუ, თუ მანამდე მჭირდებოდა 1 საათი, რომ როგორმე შემეღწია ბაზაში, ამ სემესტრში მხოლოდ 20 წუთი დამჭირდა.
2. ფეისბუქზე დეკანის მოადგილემ გააკეთა გრუფი, სადაც შეძლებისდაგვარად ხშირად წერდა ჩვენთვის საჭირო ინფორმაციას. მაგალითად, წერდა  რომ ადგილების დამატება მოხდებოდა სისტემატიურად 12-საათიდან 5-საათამდე, ან ადგილები საგნებზე დაემატებოდა 3-საათზე. და წინა 5 სემესტრისგან განსხვავებით არ მიწევდა უნივერსიტეტიდან სახლში და სახლიდან უნივერსიტეტში სირბილი იმის გასარკვევად დაემტებოდა თუ არა ადგილები ამა და ამ საგნებს.
3. შეძლებისაგვარდ ყველა ჩვენს კითხვაზე ეცემოდა პასუხი. თუ უშუალოდ დეკანის მოადგილე არა, სხვ სტუდენტები, რომლებიც იმ პერიოდში იყვნენ ჩართულნი აკადემიურ რეგისტრაციაში, გვეხმარებოდნენ.
4. ბაზაში გაკეთდა სპეციალური ველი, საიდანაც შეგვეძლო მიგვეწერა აკადემიურ რეგისტრაცისთან დაკავშირებულ პრობლემებზე, მოგვეთხოვა ადგილების დამატება ამა თუ იმ საგანზე და ა.შ. ჩვენი ეს წერილები დღის ბოლოს იკითხებოდ და მეორე დღეს ამატებდნენ ადგილებს. თუმცა, ჩემი ერთადერთი მოთხოვნა, დაემატებინათ ადგილები იმ ლექტორთან რომელთანაც მინდოდა არ გაუთვალისწინებიათ და ჯიბრზე ამატებდნენ მეორე ლექტორთან 🙂

აღარ მახსენდება ის პლიუსები რაც ამ სემესტრში იყო. რისფექთ თსუ რომ ამჯერად ყველაფერი შედარებით ორგანიზებულად გაკეთდა, ვიყავით ბოლომდე ინფორმირებულები და ა.შ

თუმცა, მაინც მინდა, რომ თსუ-ს ბავშვებმა ლარ-ლარი შევაგროვოთ და ახალი სერვერი ვიყიდოთ sms.tsu.ge-სთვის.

პ.ს უბრალოდ წუწუნი იმაზე, რომ ბაზა გვიან გამეხსნა და შესაბამისად ვერ ავირჩიე  რომელი ლექტორიც მინდოდა და საშინელი ცხრილი მაქვს მეზარება და ჯერჯერობით იმითაც კმაყოფილი ვარ, რაც ამ სემესტრში გაკეთდა.

ეტლით უნივერსიტეტში

სამშაბათი ყველაზე ნაკლებად მიყვარდა წინა სემესტრში. ჩემი სამშაბათი ორშაბათობდა და დილით ადრე მიწევდა ადგომა. თანაც, ისეთი ლექცია იყო ვერ გამეგო რას ვსწავლობდი, ან რატომ. პირველი რამდენიმე ლექცია კიბეებზე გავატარეთ ფაქტობრივად, მაღლდა – დაბლა დავდიოდით და ვეძებდით ისეთ აუდიტორიას სადაც პრეზენტაციას გაუშვებდა. იდეაში რომელი აუდიტორიაც გვეკუთვნოდა ის დაკავებული დაგხვდა.

ერთ-ერთი ასეთი სამშაბათი იყო, 9-ის ნახევარზე მაღვიძარამ დარეკა. 15 წუთში ლოგინიდან წამოვიზლაზნე, აბაზანაში გატარებული 15 წუთის შედეგად გამოვფხიზლდი, ჩავიცვი და 10-ის 15 წუთზე უკვე გაჩერებაზე ვიდექი და გატენილ 21 ან 51 ნომერ ავტობუსს ველოდებოდი.

ზუსტად 10-საათზე უნივერსიტეტის კიბეებს მივადექი და აუდიტორიისკენ წავედი. ჩემს გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა რომ მომლოდინე ბავშვებს შორის ეტლით მოსარგებლე ადამიანი შევამჩნიე. გავოცდი, ვერ მივხვდი საიდან მოვიდა. მაგრამ მერე გამახსენდა, თსუ-ს მეორე კორპუსს, კიბეების ერთ ნაწილს აქვს ე.წ პანდუსები. თუმცა, იმ პანდუსებზე ფეხით მოსიარულე ძლივს ივლის და წარმოდგენა არ მინდა როგორ უჭირს ეტლით მოსარგებლეს იმ “პანდუსებით” სარგებლობა. პანდუსები დამაგრებულია პირდაპირ კიბეებზე, შესაბამისად არის ძალიან დახრილი და რთული ასასვლელი, ამასთანავე პანდუსები დამაგრებულია არა მოაჯირის, არამედ კედლის მხარეს და არანაირი სხვა დამხმარე საშუალება რომ ეტლიანმა ადამიანმა შესძლოს ამოსვლა. საბოლოო ჯამში, მგონი ეს პანდუსები სულაც არაა გათვლილი ეტლით მოასიარულე სტუდენტისთვის.

როგორც გავარკვიე აღნიშნული სტუდენტი ლექციებზე მამას დაჰყავს. რადგანაც შეუძლებელია სხვანაირად იმ პანდუსებით სარგებლობა. თანაც, ეს პანდუსები დამაგრებულია არა იმ კიბეებზე, რომლითაც სტუდენტების 90% სარგებლობს, არამედ მეორე, უკანა კიბეებზე. ნუ კარგი, მეორე კორპუსში მამას დაჰყავს, მაგრამ ძალიან შემაწუხა იმ ფაქტმა, რომ მაღლივის ბიბლიოთეკაში, სადაც გამოცდებს ვაბარებთ, არ არის საერთოდ რაიმე მოპანდუსო ელემენტიც კი. შესაბამისად, მამას უწევს სთხოვს ბიჭებს რომ მისი შვილი ხელში აყვანილი აიყვანონ კიბეებზე. ძალიან, ძალიან ცუდ და არასახარბიელო სიტუაციაშია მამაც და შვილიც. წარმოიდგინეთ, მამა ფაქტობრივად შვილის ცხოვრებით ცხოვრობს, დილიდან საღამომდე უწევს შვილის აუდიტორიიდან აუდიტორიაში ტარება და დანარჩენი დროის უსაქმურობაში გაყვანა.

შევეცადე თავი ეტლით მოსარგებლეს ადგილას დამეყენებინა და ჩემი თავი ძალიან შემეცოდა. წარმოვიდგინე,რომ მუდმივად ვიღაცის ხელით სატარებელი ვარ, იმიტომ რომ უნივერსიტეტებში არ არსებობს ის პირობები, რომ ეტლიანმა ადამიანმა თავი კომფორტულად იგრძნობს. ერთი-ორი მახსენდება ეგეთი, თუმცა, იქ სწავლის გადასახადი იმხელაა რომ ალბათ ვერ გავწვდებოდი. კარგი, რამენაირად მოვხვდი უნივერსიტეტში და ვიღაც ყოველთვის მადგას თავზე რომ მატაროს აუდიტორიიდან აუდიტორიაში, მერე? აუდიტორიაში შესვლისას უკვე პრობლემა წარმომექმნებოდა, ზღრუბლზე გადასვლისას უნდა მეწვალა. მერე ბავშვებისთვის მეთხოვა რომ მერხისთვის სკამი მოეშორებინათ რომ მე ჩემი ეტლით მივგორებულიყავი. თუმცა, თსუ-ში, და მგონი უმეტეს უნივერსიტეტებში, ისეთი მერხებია რომლებსაც თავისი სკამი მოჰყვება და საკმაოდ გრძელია, ე.ი სკამს ვერ მოაცილებდნენ მერხს და მე მერხთან ვერ დავჯდებოდი. მომიწევდა რომ აუდიტორიის მიღმა ვყოფილიყავი, სადღაც მერხებს შორის გაჩხერილი, ან მერხების წინ და მოწყვეტილი სემინარს თუ ლექციას. უნდა ვჯდარიყავი იქ სადაც ყველას ყურადღებას მივიქცევდი და ნებით თუ უნებლიეთ ყველას თვალი ჩემსკენ იქნებოდა.

ის ბავშვი ერთადერთია, რომელიც თსუ-ში შევამჩნიე. პრინციპში ეგეც მიკვირს. არ არის არანაირი პირობა იმისთვის რომ ეტლით მოსარგებლემ მიიღოს სრულყოფილი განათლება და ამაში ხელი არ შეეშალოს. აუდიტორიამდე რომ ვერ მიაღწევ დამოუკიდებლად, შემოვლითი გზებით და ვიღაცების დახმარებით რომ გიწევს აუდიტორიიდან აუდიტორიაში წასვლა, ტუალეტიც კიარაა ინვალიდებისთვუს, ეს ყველაფერი ვგონებ არც ისე სახარბიელოა. თანაც ამ ყველაფერს ბონუსად მოსდევს სტუდენტების, ლექტორების, დეკანატის სევდით აღსავსე თვალები, რომლებიც გამოხატავენ: “რა უბედური ხარ შე საწყალოს”.

რამდენიმე კვირის წინ პროექტ “education is your right”-ს ფარგლებში დისკუსია გაიმართა, რომელიც ეხებოდა უმაღლესი განათლების ხელმისაწვდომობისა და დისკრიმინაციის პრობლემებს საქართველოში. დისკუსიაზე წარმოდგენილი იყო კვლევა, რომელიც ESN Tbilisi ISU – მ (erasmus student network) ფონდ “ღია საზოგადოების” დაფინანსებით ბოლო 5 თვის მანძილზე ჩაატარა სხვადასხვა უნივერსიტეტებში. კვლევის მიზნობრივ ჯგუფებს წარმოადგენდა:  უცხოელი სტუდენტები საქართველოს უნივერსიტეტებში, ეთნიკური უმცირესობების წარმომადგენელი სტუდენტები, სოციალურად დაუცველი სტუდენტები და შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე სტუდენტები. კვლევის შედეგების მოკლე მიმოხილვა შეგიძლიათ ნახოთ ამ ბმულზე და თავად დარწმუნდეთ რომ ზემოთ ჩამოთვლილ ჯგუფებს საკმაოდ ბევრი პრობლემა ექმნებათ მაშინ, როდესაც ცდილობენ მიიღონ სრულყოფილი განათლება.

ორშაბათი

7:30 სთ. მაღვიძარა რეკავს. რაც ტელეფონს ჩიპი ამოვაცალე და ჩემს ძმას ვაჩუქე, მაღვიძარას ზარიც ბუნებრივია შეიცვალა. მთელი 4 წელი გერმანული მარშის ხმაზე ვიღვიძებდი, თანაც სასწრაფოდ, რომ რაც შეიძლება მალე გამომერთო. ბოლო 2 თვეა ძალიან წყნარი და ჩუმი ზარი რეკავს, უბრალოდ ჩემს ტელეფონში მეტი ხმაურიანი ვერაფერი ვიპოვე. მაგრამ, ყველა ზარი რომელიც დილით მაღვიძებს საშინელება და კატასტროფაა. სასწრაფოდ გადავყავი ხელი გვერდზე მდგომი ტუმბოსკენ, ტელეფონი ხელის ფათურით ძლივს ვიპოვე. საერთოდ, რთულია ისეთი პაწუკა ტელეფონის პოვნა ჩემ ტუმბოზე როგორიც ნოკია 5310-ია, განსაკუთრებით მაშინ თუ იგი ტანსაცლის, წიგნის, ლეპტოპის და დიდი ჩანთის ქვეშაა. რამდენი წელიც არ უნდა გავიდეს და როგორც არ უნდა გაუბედურდეს ჩემი ჯართი ნოკია, მაინც ყველაფერს მირჩევნია. ამდენი წელია ერთად მოვდივართ ბოლო-ბოლო. მაღვიძარა გამოვრთე. ვინებე და თვალებიც გავახილე რამოდენიმე წამით. აივანთან ახლოს მძინავს, ფარდებს ძილის წინ არ ვწევ და ახალ გაღვიძებულს ახლად ამოსული მზე მეგებება ხოლმე. არ მიყვარს დილით მზე. 5 წუთი მჭირდება რომ საკუთარი თავი დავარწმუნო და თვალები საბოლოოდ გავახილო. მთავარი ეგაა, მერე ადგომაც გაცილებით ადვილია.

7:45 სთ. სულ 15 წუთი მჭირდება იმისთვის, რომ უნივერსიტეტში წასასვლელად მზად ვიყო. რა თქმა უნდა ამ 15 წუთში ჩანთის ჩალაგება არ შედის. ჯერ კიდევ დადებილებული სახით ლეპტოპს ვრთავ, 2 წუთი, არც კი, სჭირდება რომ ჩაირთოს და მე ამასობაში სამზარეულოში გასვლას და ყავის გაკეთებას ვასწრებ. დილით მიყვარს ყავა, იმიტომ არა რომ მივეჩვიე და უკოფეინოდ ვერ ვძლებ. არა, უბრალოდ ყავა მიყვარს. ნახევარი საათი, იმაზე ორჯერ მეტი ვიდრე ჩაცმა-დახურვაში მჭირდება, აუცილებელია დილის ფეისბუქისთვის. ვთვლი, რომ მსზე უკეთესი ადგილი გამოსაფხიზლებლად არ არსებობს. ფეისბუქი განსაკუთრებით საინტერესო ხდება როცა გუშინ ძალიან ადრე დაწექი.

8:20 წთ. გაჩერებაზე ვარ და ავტობუსს ველოდები. ვაკის მიმართულებით 2 ავტობუსი დადის, 21 და 51. რა თქმა უნდა ორივე სავსე და ორივე გატენილი. არსებობს ალტერნატიული გზაც. გაცილებით კომფორტული, გაცილებით სწრაფი და გაცილებით ძვირი. სამწუხაროა, მაგრამ უმუშევარ სტუდენტს 80 თეთრის “მარშუტკაში” გადახდა ძალიან მენანება. მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი მირჩევნია ამ წამს ავტობუსში შეტენვას მაინც ავტობუსს ვუცდი და “მარსუტკას” სევდიანი თვალებით ვაცილებ.

8:50 სთ. უნივერსიტეტში ვარ. უფრო სწორად, უნივერსიტეტთან. მიყვარს დილით მეორე კორპუსის კიბეებზე დგომა და მოწევა, თუნდაც მაშინ როდესაც ვინმეს ველოდები. ასე მგონია მაგ დროს ჰაერი სუფთაა, ქუჩაში ბევრად ნაკლები მანქანა, უნივერსიტეტთან მაქსიმუმ 5 კაცი, მზე ნახევრად ამოსული. დამლაგებლები ჩამოყრილ ფოთლებს გვიან და სიგარეტის ბიჩოკებს აგროვებენ. რატომღაც ყველა ვინც ეწევა ბიჩოკს ძირს აგდებს და მე თავი სრული იდიოტი მგონია ხოლმე, როცა ნაგვის ურნასთან მივდივარ, ვაქრობ ანთებულ სიგარეტს და ვაგდებ ნაგვის ურნაში.

9:00 სთ. ლექცია იწყება. სისხლის სამართლის კერძო ნაწილი. სისხლს ძალიან დიდ პატივს ვცემ. მიყვარს ეს საგანი, გაცილებით საინტერესო, გაცილებით ადვილი, გაცილებით მრავალფეროვანია. ვისთვის როგორ პრინციპში. რაც სწავლა დაიწყო სისხლის ლექციაზე ჯერ არ ვყოფილვარ. 17-ში ბათუმში ვიყავი, 24-შიც ბათუმშიც ვიყავი, 1-ში არჩევნები იყო და 8-ში მეც მივაღწიე ფდა-მდე. ლექციის თემა მკვლელობა (108-ე მუხლი) და მკვლელობა დამამძინებელ გარემოებებშია (109-ე მუხლი). მსიამოვნებს მოსმენა, გაგება და აღქმა. მხოლოდ იურისტი თუ გამიგებს.

11:00 სთ. ლექცია მორჩა. მთელი დღე თავისუფალი მაქვს. მაგრამ ვინაიდან წიგნები ძალიან ძვირი ღირს და + ამას სახლში ვერ ვმეცადინეობ ბიბლიოთეკაში ვრჩები. იმას, რასაც ბიბლიოთეკაში 1 საათში ვსწავლობ, სახლში მთელ დღეს ვუნდები. იმიტომ რომ სახლში ფეისბუქია, წყალია, ტუალეტია, საჭმელია და უამრავი 1000 ნივთი და ხელსაწყო რაც ხელს გიშლის მეცადინეობაში. ბიბლიოთეკაში მეცადინეობა ძალიან პროდუქტიულია და ამას წინა სემესტრში მივხვდი.

13:00 სთ. ვარჯიშს თავი დიდი ხანია დავანებე. დღეს კი როგორც იქნა მივაღწიე. კარების კოდიც კი დამვიწყნია იმდენი ხანია არ ვყოფილვარ. მიხარია ვარჯიშის დაწყება, მიხარია რომ 2 თვის ფული წინასწარ გადავიხადე. ასე ის ფული აღარ დამეხარჯება და მეც ორი თვე ყველა ვარიანტში მომიწევს სიარული. სხვა ყველაფერს თავი რომ დავანებოთ, ბოლო-ბოლო ის ფული დამენანება რომელიც უკვე გადავიხადე.

15:00 სთ. სახლის კარი მამაჩემმა გამიღო. გაუკვირდა, ასე ადრე სახლში რატომ მოხვედიო. ლექციები მომირჩა, ვიმეცადინე კიდეც და ვარჯიშზეც ვიყავი-მეთქი. მაგ ყველაფრის მერე არსად არ წახვედიო? ან ვინმე არ გყავდა სანახავი ან “რაღაც” არ გქონდა გასაკეთებელიო? თავი დამნაშავეთ ვიგრძენი, ასე ადრე სახლში აღარ დავბრუნდები.

19:00 სთ. უსაქმურობისგან რა გამეკეთებინა არ ვიცოდი. მაცივარს მივადექი და საყინულეში თევზი ვიპოვე. გავალღვე მიკროტალღოვან ღუმელში. გავასუფთავე, გავრეცხე და შევწვი. ძალიან გემრიელად გამოიყურებოდა. თითებს რომ ჩაიკვნეტდი ისე. ვარჯიშთან ერთად დიეტაც დავიწყე, უფრო სწორად გავაგრძელე, და ვიფიქრე ასეთ დროს ჭამა ცუდი იდეაა და ხვალისთვის იდეალური სადილი გამომივიდა-მეთქი. ფუტურამას ყურება დამშვიდებული და კმაყოფილი სინდისით გავაგრძელე. მომწონს ფუტურამა, ძალიან სახალისო და ტონკი იუმორით გაჯერებული სერიალია. ერთ-ორ საათში სამზარეულოში გავლასლასდი და ის თეფში, რომელზე იდეაში თევზი დავტოვე, ცარიელი და გასარეცხი დამხვდა. თუკი ჩემთვის გვიანი აღმოჩნდა ასეთ დროს ჭამა, ჩემი ძმისთვის და მამაჩემისთვის იმდენი თევზი საკმარისიც არ აღმოჩნდა. მე ხომ მშვიდი და წყნარი ნერვები მაქვს, ხოდა არაფერი დამილეწია სიბრაზისგან.

23:00 სთ. დავიღალე, მეძინება და ერთი სული მაქვს ლოგინში შევძვრე. საბანში გახვევა ერთი სიამოვნებაა. ვიფიქრე ცოტას წავიკითხავ-მეთქი, ჰაინრიხ ბიოლის “კლოუნის თვალთახედვა” დავიწყე. დროის უქონლობის და ფეისბუქის გამო მხოლოდ ძილის წინ ვახერხებ წაკითხვას, ისიც 3-5 ფურცლისა. მიუხედავად იმისა, რომ წიგნში ნაკლებადაა დიალოგები და ბლომად უუუზარმაზარი აბზაცები, მაინც ადვილად და საინტერესოდ იკითხება. დღეს 3 ფურცლამდეც ვერ გავქაჩე, ჩემს დას შუქის ჩაქრობა და თავისი ნეთბუქის გამორთვა ვთხოვე, ძილში ხელს მიშლის-მეთქი და 5 წუთში ისე ჩამეძინა სინათლე და ნეთბუქი არ გაუთიშავს.

დილით ისევ დარეკავს საშინელხმიანი მაღვიძარა.

ერთი დღე

რადგანაც არ/აღარ/ვეღარ ვიცი რაზე ვწერო და ვიმსჯელო გადავწყიტე თავიდან ბოლომდე დავწერო ჩემი ერთი დღე. თუნდაც დღევანდელი, ორშაბათი.

როგორც წესი კვირა საღამოს ფეისბუქზე ერთი ამბავი ტყდება არიქა ორშაბათი და მძიმე კვირა იწყებაო. ჩემთვის კვირა სამშაბათ დღეს იწყება, იმ მარტივი მიზეზით რომ ლექცია-სემინარებისგან ორშაბათს ვისვენებ. და ვინაიდან არც ვმუშაობ ამიტომ შემიძლია ორშაბათ დღეს მეძინოს იქამდე სადამდეც მინდა და გამოვიყენო დღე ისე, როგორც მინდა. დღეს ფრიად სასიამოვნო შეტყობინებამ გამაღვიძა:

ფრიად სასიამოვნო სმს

სანამ “მესიჯი” მოვიდოდა ეკლებზე ვიჯექი. ათასი წვეტიანი აზრი მიტრიალებდა თავში და იმ ვარიანტსაც ვუშვებდი რომ არ ჩამიბარებია და მომელანდა-მეთქი. შეტყობინების შემდეგ რა თქმა ჯერ სრულიად ფეისბუქს ვახარე ჩემი ამბავი და ქავთარაძისკენ გავწიე. გზაში გამახსენდა რომ პირადობის დამადასტურებელი მოწმობა დამრჩა, მოვბრუნდი, ავიღე და აღმოჩნდა რომ სინამდვილეში პირადობა სულაც არ მჭირდება და სახელი და გვარის თქმის შემდეგაც უპრობლემოდ მაძლევენ მართვის მოწმობას.

მართვის მოწმობა

იქიდან გამოსული ფრენა-ფრენით და გაზაფხულზე ხეებიდან მცვენარა ბუნდღლების წყევლით anna-სთან ავედი. მხოლოდ მართვის მოწმობის ჩანთაში ჩადების შემდეგ დავიჯერე რომ ვსო! მართლა ჩავაბარე!

მართალია ორშაბათია და წესით უნივერსიტეტში არაფერი მესაქმება მაგრამ, როდესაც შენთვის კვირა სამშაბათს იწყება და შაბათ-კვირა უსაქმურობის მეტს არაფერს აკეთებ, იძულებული ხდები ორშაბათ დღეს დედაუნის ეწვიო და სამეცადინო მასალა გადააქსეროქსო მაინც, პრინციპით – რა იცი რაში დაგჭირდეს.

დრაკულასთან ერთსაათიანი ვოიაჟის შემდეგ სახლს მივაშურე იმ მოტივით, რომ სამეცადინო-მაქვს მეთქი. რეალურად კი, ფეისბუქზე ბოლთის ცემის გარდა არაფერი გამიკეთებია. სამაგიეროდ, როდესაც ავტობუსში ადგილია და დაჯდომა ძალგიძს, იმ 30-40 წუთში საკმაოდ ბევრი რამის წაკითხვა შეიძლება.

მეცადინეობის დასრულებას ცოტა ხანში ვაპირებ, აი მაშინ, ფეისბუქი რომ მომბეზრდება და ძილი მომერევა. თუმცა, სხვა გზა არც მაქვს.

პ.ს ვერ გადამიწყვეტია ზოგადად ალერგია დავწყევლო თუ ის ბუნდღლები ხეებიდან რომ ცვივა?

hate you, tsu!

უკვე ტრადიციად მექცა რომ ყოველი სემესტრის დაწყების წინ მინიმუმ 1 კვირა ვლანძღო თსუ და მისი ადმინისტრაცია.

მათ ზუსტად იციან როგორ უნდა შეუშალონ ხელი სტუდენტებს მშვიდ და წყნარ ვითარებაში აირჩიონ სასურველი საგნები. იციან, რა ადვილია იმოქმედო სტუდენტის ფსიქოლოგიაზე როდესაც სავალდებულო საგნებზე გაქვს იმდენად მცირე ადგილი რომ ბაზის გახსნიდან 10 წუთში სავსეა.

ჯერ იყო და სრულიად შემთხვევით გავიგე, რომ ბაზა დათქმული 7 მარტის ნაცვლად 5 მარტს იხსნებოდა. მე, ისევე როგორც ალბათ სტუდენტების უმეტესობა, სასწავლო წლის ვადებს ეძებს tsu.ge–>სწავლა–>2011-2012 სასწავლო წლის ვადებში, და არა sms.tsu.ge-ს შესასვლელში რომ წითლად წერია “სასწავლო ვადები” იქ. თანაც, ბრძანება, რომ ადმინისტრაციული რეგისტრაცია იწყებოდა 5 მარტს, გამოქვეყნდა 4 მარტს, საღამოს. მე, ჩემის მხრივ, ძალიან უსამართლოდ და უპასუხისმგებლო საქციელად მივიჩნევ, სასწავლო წლის ვადების შეცვლას ერთი დღით ადრე.

მეორე პრობლემა რომელიც მუდმივად არსებობს ეს არის სასურველ საგნებზე ადგილების რაოდენობა. არასოდეს, არასოდეს არ არის ისინი საკმარისი რაოდენობით. ჯერ კიდევ დილით, 11-საათზე შევამოწმე ბაზა, დახურული დამხვდა, სავარჯიშოდ წავედი, დავბრუნდი და ყველა საგანზე ადგილები შევსებული იყო. პრინციპში, არ ყოფილა დიდი სიურპრიზი ჩემთვის თსუ-ს ბარდაგი, მაგრამ მთელი დღეა ვზივარ და ვარეფრეშეფ და ადგილები ცოცხალი თავით არ ემატება. ჩემი ამბავი, რომ ვიცი აუცილებლად დაემატება ადგილები, ოღონდ მაშინ როდესაც მეძინება, ან მაშინ როდესაც ამ პოსტს ვწერ და საწყალობელი 30 ადგილიც წამში შეივსება. sad story, but true. დავარეფრეშე და არ დაუმატებიათ.

ყველაზე დიდი პრობლემა კი ქულების დადებამდე ბაზის გახსნაა. წარმოიდგინეთ, ელოდებით ქულებს, რომლებზეც დამოკიდებულია გაგიხსნით თუ არა მომდევნო საგნებს და ამ დროს იხსნება ბაზა. თანაც, ზუსტად იცით რომ ბაზაში სავალდებულო საგნები, გახსნიდან 10 წუთში სავსეა.  რა უნდა ქნა ამ დროს გარდა იმისა, რომ გახსნა თსუ-ს საგამოცდო ცენტრის ფეიჯი და საყვარლად აგინო ყველას? ალბათ სხვა გზა არც გაქვთ. თქვენ ხომ არ იცით ჩააბარეთ თუ არა  და გაქვთ თუ არა შანსი რომ აირჩიოთ სხვა, ან იგივე, საგანი.

კიდევ ერთი პრობლემა სასწავლო სემესტრის საფასურის გადახდას და ბაზის ურთიერთკავშირს ეხება. თუ კი არ გაქვთ დაფარული სემესტრის 50% მაშინ ბაზა არ გაგეხსნებათ. თანხის გადახდა შესაძლებელია 10 მარტამდე. გადახდის შემდეგ ბაზა 2-3 დღეში იხსნება. ე.ი თუ კი თანხას 10 მარტს გადაიხდით, ბაზა შესაძლოა 12-ში გაგეხსნათ, მაშინ როდესაც სწავლა იწყება და დამრწმუნეთ, ყველა საგანი უკვე შევსებული იქნება.

ყველაზე საინტერესო იცით რა არის, როდესაც მოითხოვთ ადგილების დამატებას? გთავაზობენ აირჩიოთ სხვა ფაკულტეტის სასწავლო საგნები. სასაცილოა.

დავიჯერო არ შეიძლება ერთხელ მაინც შეცდნენ და სავალდებულო საგნებზე მაინც იყოს იმდენი ადგილი, რომ ყველა სტუდენტმა შესძლოს ნორმალურ ვითარებაში არჩევა? დავიჯერო არ შეიძლება, რომ ერთხელ მაინც შესძლოს სტუდენტმა დაიძინოს მშვიდად და არ ეშინოდეს რომ ადგილები შევსებული დახვდება? არ შეიძლება სტუდენტებთან ასე მოქცევა!

პ.ს სოც-პოლზე მგონი შედარებით უკეთესი ვითარებაა. ყოველშემთხვევაში ჩემს დას არჩეული აქვს ექვსივე საგანი, სემინარებითურთ და ცხრილი მზად აქვს. მებადება კითხვა, რა დავაშავეთ სხვა ფაკულეტის სტუდენტებმა?