Tag Archives: ყოფილი

რა უნდა…

რამდენიმე დღის წინ მარიმ მკითხა სად არის შენი სამოქმედო გეგმაო, ვერ ვხედავო. არ მიყვარს გეგმები, მერე მგონია ამ გეგმით ვარ ჩარჩოში მოქცეული და აუცილებლად (!) უნდა შევასრულო. არა, ისეც კი მაქვს შესასრულებელი მაგრამ არ შესრულების შემთხვევაში წინ “გეგმა” არ დამხვდება რომელიც გამახსენებს, რომ რაღაც ნიტოდაა. თუმცა თავისუფლად პარპაში არ გამომადგება. მერე რა რომ არ მიყვარს ჩარჩოები, არ მიყვარს to do list-ები რომელიც მახსენებს რომ ჩემი აუცილებელი საქმე მაქვს, რომელსაც ჩემ გარდა ვერავინ გააკეთებს.

სიყვარულოვნა

სიყვარულოვნა

პირველ რიგში ამდენი ხნის მანძილზე, რომ ენას კბილს ვაჭერდი ისევ უნდა დავაჭირო. არ მიყვარს ხალხის გაოგნებული სახეები, (არც მათი წარმოდგენა), გაოგნებული, გაკვირვებული და ხშირად აღშფოთებული ტონით ნათქვამი სხვა და სხვა ფრაზები, ძირითადად მხოლოდ ერთი ფრაზა.

ვუბრუნდები დიეტას. “ვისვენებ, დავიღალე, აღარ შემიძლია” ძალიან გამიგრძელდა და აშკარად მოვიმატე წონაში. ხო და კმარა!

წინის წინა თუ იმის წინა პოსტში ვთქვი და აქაც უნდა გავიხსენო, სწავლას ვუბრუნდები. უნდა ვისწავლო. თანაც უკვე იმდენად უსაქმურად ვარ, რომ მომენატრა კონსპექტების გაკეტება, ნერვების მოშლა და ხანდახან დროის უქონლობა.

უკანასკნელი relationship-იდან გამომდინარე, ვისწავლე რომ ყოფილებთან დაბრუნება არ გამოვა. და კარგად უნდა გავითავისო ეს, რომ გული არ დამწყდეს რაღაც–რაღაცებზე.

რაც ნაკლები იცი უფრო მშვიდად გძინავსო, ხო და აღარ ვიკითხავ როდის? როგორ? რატომ? ვინ ვისთან? რამდენჯერ? რანაირად? და ა.შ

სამაგიეროდ რაც უფრო ნაკლებს ვლაპარაკობ საკუთარ თავზე და ჩემი კარგი თუ ცუდი ვიცი მხოლოდ მე, არ მაწყობს. არ მაწყობს რა… უბრალოდ ცუდად მოქმედებს ჩემს ხასიათზე. ხო და ხანდახან მეგობრებისთვის მოყოლა უბრალოდ გრძნობებისგან გათავისუფლებაა და ცუდი სულაც არაა.

რაც შეიძლება ნაკლები დრო უნდა გავატარო კომპიუტერთან, უფრო სწორედ ფეისბუქზე. შევეცადო მობილურით ყოველ 2 წუთში ერთხელ ფბ–ზე არ ვიყო და notifications-არ ვამოწმებდე.უკვე იმდენად აქტიური ვარ ფბ–ზე, რომ მროველმა წამშალა კიდეც ^_^ ყველგან ეგ იყოვო :დ

ყველაზე საჭირო, ყველაზე მნიშვნელოვანი–ვიშოვო სამსახური (!!!). არ მაქვს პრეტენზია, რომ პირველივე კურსზე ჩემი პროფესიით დამასაქმებს ვინმე, ან თუნდაც სტაჟიორად ამიყვანს. უკვე ისე ვარ, რომ ნებისმიერ სამსახურზე თანახმა ვარ. ნებისმიერში ვგულისხმობ ნებისმიერს. მთავარია, რომ ლექციების დროს არ დაემთხვეს.

შევეჩვიო ადრე დაძინებას (12–ზე ან 1–ზე მაინც). და სხვათაშორის ამ “პუნქტზე” უკვე ვმუშაობ. ვწვები ადრე, მერე რა რომ მთელი 2 საათი უაზროდ ვგიდვარ ლოგინში და ხელი ისევ მობილურსიკენ (ფბ–ზე შესასვლელად) გამირბის. მთავარია რომ ვცდილობ!

მივხედო საკუთარ თავს. 1.შევიჭრა თმა. უკვე ისე გამეზარდა რომ ძალიან უფორმოდ მაქვს, ნორმალურად ვერც ვიკრავ და დავდივარ გაწეწილი, თან ამ ქარში. 2.მივიდე “მანიკურშასთან” და მივხედო ჩემს ფრჩხილებს, ძალიან დავიკიდე და არ მომწონს. 3.ვისწავლო პარფიუმერიის გამოყენება. უკვე იმდენი ნივთი დამიგროვდა, რომ სინდისი მქეჯნის უაზროდ, რომ მიყრია ჩანთაში, უფრო სწორედ უჯრაში. პრინციპში რომც ვისწავლო მაკიაჟის კეტება გამკეთებელი მე არ ვარ და :/

გავუფრთხილდე ნერვებს. არ გავღიზიანდე უაზრო იუმორზე, უაზრო საქციელზე, უაზრო კომენტარებზე, უაზრო ადამიანებზე და ვიყო ჩემთვის.

საკმაოდ დიდი გამოვიდა. ხო და ვიწყებ ამ გეგმის განხორციელებას ❤

UPDATE

ძალიან მინდა ტატუ უკვე დიდი ხანია. თითქმის ბავშვობიდან ვოცნებობდი და ყოველთვის ვამბობდი, რომ გავიზრდები უნდა გავიკეთოთქო თუმცა არ ვიცოდი რა დამეხატა :/ ეხლა ვიცი, სამაგიეროდ ისიც ვიცი რომ ტატუ რომ გავიკეთო მამაჩემი რბილად რომ ვთქვათ მომკლავს ^^ ხო და უნდა მივაღწიო იმდენს, რომ ჩემს ტატუზე რეაქცია არ ჰქონდეს, ან მაქსიმუმ შემომხედოს “ვაი შენს პატრონს” თვალებით.

ასევე ძალიან მინდა პირსინგი, წარბზე. ფსიქემ გაიხვრიტა, თან თავისით და მშურს :(( არ ვიცი ამას რამდენად მოვახერხებ უახლოეს მომავალში მაგრამ მე მაინც მექნება ნახვრეტი წარბზე! ^^ ნუ თუ არა და გადამივლის სურვილი რა :დ

ყველას ერთ ქვაბში მოხარშვა არ შეიძლება

არა ერთხელ გამიგონია ყველაზე დიდი სულელური ფრაზა: “ქალები/კაცები ყველანი ერთნაირები არიან”

არ არიან ერთნაირები. არ აქვთ ერთნაირი მიზნები, ხასიათი, გემოვნება.

რატომ ხდება რომ როდესაც ბიჭი აწყენინებს გოგოს ძმაკაცი ამშვიდებს “დაწყნარდი ეგენი ყველანი ერთნაირები არიანო,  “გვერდზე ოთახში” კი გოგოს დაქალი ბობოქრობს “ყველა ბიჭი ერთნაირი ნაძირალაო”.

ყველას ერთ ქვაბში მოხარშვა არ შეიძლება.

ჩემი თავით ვიმსჯელებ და უამრავ განსხვავებულ თვისებას და სურვილს ჩამოვთვლი, რომელიც  გოგონების უმეტესობას თავში აზრად გავლებულიც არ ექნება.

  • საკმაოდ დიდი ხანია ოცნებად მაქვს ქცეული, რომ რამდენიმე დღით მაინც მოვხვდე ციხეში (ქალთა კოლონიაში). საშინლად მაინტერესებს მათი ყოფა, ცხოვრების სტილი, გრძნობები და სიტუაცია. შორიდან ყველაფერი არც ისე ძნელია, მაგრამ არავინ არ ვიცით (თუ არ ხარ ნამყოფი) რა ხდება შიგნით. მე კიდევ სწორედ ამის სურვილი მაქვს. და ძალიან დიდი იმედიც, რომ ამ სურვილს ავიხდენ და მინიმუმ 1–კვირა გავატარებ იმ ხალხთან
  • მინდა რომ გავიჭედო მეტროში, ჩაქვრეს შუქი და ეს ყველაფერი მაშინ, როდესაც ვაგონი იქნება შუა გვირაბში. ოღონდ ცოტა ხნით.
  • მინდა შუა ზღვაში გემით ყოფნის დროს ამოვარდეს ქარიშხალი და მოვყვე საშინელ ღელვაში. ოღონდ არ მოვკვდე!
  • მინდა და აუცილებლად ავისრულებ რამდენიმე დღიან დასვენებას მაინც ამსტერდამში. ოცნების ქალაქია. ეს ის ადგილია, რასაც მოისურვებ ყველაფერი რომ არის. ხო და მეც “იმ ყველაფრისთვის” მინდა წასვლა.
  • შვილის გულისთვის დავთმობ კარიერას. ეს ისეთი რაღაცაა, რაც დღეს რატომღაც უკვირთ. ბევრისთვის ჯერ კარიერაა და მერე ოჯახი. ჩემთვის ჯერ შვილი, ოჯახი და მერე სხვა დანარჩენი
  • არ ვდგევარ სარკესთან ნახევარი საათი. არ ვბურღავ ტვინს კიტხვით “რა ჩავიცვა?”
  • როდესაც მომწონს ბიჭი ვეუბნები პირდაპირ. ვთვლი რომ ამისათვის იაზვობა და ზედმეტი თავის დაფასება არ არის საჭირო.
  • არ მწყინს და არ მიკვირს ისეთი რაღაცეები რაც გოგონების უმეტესობას.
  • შეყვარებულთან დაცილების შემდეგ არ დავიწყებ “ყოფილის” ლანძღვას, აბუჩად აგდებას და იმის ძახილს რომ მე ის მაინც არ მიყვარდა.
  • ძალიან არ მაინტერესებს ხალხის აზრი. აი, საერთოდ არავისი. ოჯახის წევრისაც კი. მთავარია მე მომწონს. არ მანაღვლებს რას ფიქრობენ ჩემზე. როდესაც ამას ვამბობ არ სჯერათ. ბოლომდე “ფეხებზე მკიდია” ვერ იქნებიო. არა და ვარ. მართლა საერთოდ არ მაინტერესებს.
  • პარიზი არ ასოცირდება სიყვარულის ქალაქთან და არც ეიფელის კოშკზე კოცნაზე ვოცნებობ.
  • თავის გადაპარსვა მინდა

მოკლედ, იმის თქმა მინდოდა რომ არ მივეკუთვნები “ეგენი ყველანი ერთნაირები არიან”–ს კატეგორიას. ხომ წაიკითხეთ, რომ აბსოლიტურად განსხვავებული ვარ? თანაც ეს მცირედია ჩემი განსხვავებულობისა. რამდენია კიდევ ჩემნაირი, ვისაც სრულიად სხვა და სხვა “წვეტიანი” აზრები აწუხებს? ალბათ ათასობით. ხო და მეგობრები,  ნუღარ იტყვით რომ ყველანი ერთნაირები არიანო.