Tag Archives: ჩემი და

არასდროს მითქვამს,მაგრამ მიყვარხარ ♥

მას შემდეგ რაც ჩემი და ფეისბუქის მეგობრობა დაიწყო დასაძინებლად დაახლოებით 2–3 საათზე მივდივარ ხოლმე. ფეხაკრეფით მივიპარები, ჩემს დას თუ გაეღვიძა მტრისას! შევდივარ ოთახში,ვკეტავ კარს,ვწვები ლოგინში და ვიძინებ. ჩემი და აბიტურიენტია, ან თავის ოთახში მეცადინეობს ან სძინავს, დილით ადრეა ხოლმე ასადგომი.

არ მიყვარს მარტო ძილი. მე და ჩემი და ერთ ოთახში ვცხოვრობთ, დასაძინებლადაც ყოველთვის ერთად მივდიოდით. მომენატრა ბალიშებით ჩხუბი,ლოგინზე ხტუნაობა,კამათი უაზრობაზე, ჭორაობა ყველასა და ყველაფერზე, განვლილი დღის დეტალურად განხილვა და დასკვნების გამოტანა. ხშირად გვიჩხუბია, გაბუტულებს დაგვიძნია და დილით აღარაფერი გვხსომებია. ვჭირაობდით ჩვენზე, მისგან დამალული არაფერი მქონია… ეხლა თავისით იმალება ყველაფერი. რამდენიმე დღის შემდეგ ვიგებ ამა თუ იმ სიტუაციას და მოვლენას. ისიც მომენატრა, გაუჩერებლად რომ ყვებოდა ხოლმე რაღაცას, მე გადაბრუნებული ვიყავი, ნახევრად ძილში და მხოლოდ “ხოს” ან “უის” ვიძახდი… ბოლოს ისე მეძინებოდა ვერ ვხვდებოდი ისევ ლაპარაკობდა თუ მასაც ეძინა.

რამდენიმე დღის წინ ინტერნეტი არ მქონდა. შესაბამისად ადრე მომიწია დაწოლა, ე.ი ჩემს დასთან ერთად.. ისევ განმეორდა… თვალების დახუჭვამდე ვლაპარაკობდით, უფრო სწორედ ის ლაპრაკობდა და მაშინ მივხვდი,რომ ეს სიტუაცია მომენატრა ^_^

არასოდეს მითქვამს, მაგრამ მიყვარხარ ♥

უცნობი ქალის წერილი

“მარტი გიჟობის თვე” – აბიტურიენტობის დროს მასწავლებელმა ეს თემა მომცა დასაწერად. სწორედ ამ მოთხრობაში გავიგე პირველად შტეფან ცვაიგის ერთ–ერთი თხზულება “უცნობი ქალის წერილი”. ერთი გავიფიქრე საინტერესო იქნება წავიკითხავთქო,ეგ იყო და ეგ. წელს უკვე ჩემი დაა აბიტურიენტი, მასაც მისცა იგივე თემა და ჩემგან განსხვავებით ჩემი და დაინტერესდა “უცნობი ქალის წერილით”.მიდგა მოდგა და წიგნი ვერ იშოვა. აქ უკვე მეც ჩავერთე, ერთი დასტატუსება ფეიქბუქზე საკმარისი იყო და მეორე დღეს ჯგუფელმა წიგნიც მომიტანა.

დილით ადრე გამეღვიძა, წვიმდა. ლიმნიანი ჩაი, “უცნობი ქალის წერილი” და მზად ვარ რაღაც შთამბეჭდავის წასაკითხათ. ვისთვისაც არ უნდა მეკითხა ძალიან, ძალიან მაგარი ნაწარმოებია,რომელიც აუცილებლად უნდა წავიკითხო, საერთოდაც, სირცხვილია რომ არ მაქვს წაკითხული.

კითხვა დავიწყე ძალიან კარგი განწყობით, მზად ვიყავი დაგრუზვისთვის და გულის დასათუთქად, როგორც ჩემმა დამ თქვა. პირველი,მეორე, მესამე გვერდი და მივხვდი,რომ ეს ის არ იყო რასაც ველოდებოდი. ერთ ჩვეულებრივ სასიყვარულო ისტორიას ჰგავდა, რომელიც უხვად ჰყრია ინტერნეტში თუ რეალურ ცხოვრებაში. ნელ–ნელა იმასაც მივხვდი რომ ის, რასაც მწერალი აღწერდა ყოვლად შეუძლებელი და სრულიად უაზრო გრძნობა იყო.

ის, რასაც უცნობი ქალი, ჯერ კიდევ 13 წლის გოგონა განიცდიდა არ შეიძლებოდა სიყვარული ყოფილიყო. სიყვარული არ ტანჯავს ადამიანს, არ აუბედურებს. თვითონ ნაწარმოებშია ნათქვამი:

“13 წლის გოგო, მხოლოდ შენი აჩემებით და შენით ვცხოვრობდი…”

დიახ, რომანტიკულო გოგონებო და თქვენ, ვისაც ეს სიყვარული გეგონათ, ეს უბრალოდ აჩემებაა. ისეთი, მე რომ ვიცი ხოლმე. უბრალოდ მე მალე მივლის, ამ ქალს კი სიცოცხლის ბოლომდე გაუხანგრძლივდა. ეს არ იყო  ის ერთადერთი და ჭეშმარიტი გრძნობა სიყვარულს, რომ ეძახიან, ის უბრალოდ გამოცანა და მიუწვდომელი “ნივთი” იყო, რომლისკენაც ასე ისწრაფოდა უცნობი ქალი:

“გესმის თუ არა,საყვარელო, რა საოცრება, რა მომხიბლავი გამოცანა იყავი ჩემთვის…”

 

იქნებ, საწადელი და ოცნება რომ აესრულებინა სულაც აღარ ჩაეთვალა ეს გრძნობა სიყვარულად. მაშინ უბრალოდ იგრძნობდა,რომ მიზანს მიაღწია, დაიკმაყოფილა სურვილი და ამით დამთავრდებოდა ეს ყველაფერი. შეუძლებლად მიმაჩნია შეგიყვარდეს ადამიანი, რომელსაც არ იცნობ. ადამიანის გაცნობა კი  შორიდან არც თუ ისე ადვილია. მისი საქციელი და მისი გრძნობები უფრო ფანატიზმს გაქვდა. ისეთს თინი, რომ მაიკლ ჯექსონის მიმართ განიცდის. “სიმპტომები” ერთი და იგივე:

“ვცხოვრობდი მხოლოდ შენით,ვყიდულობდი ყველა შენს წიგნს, შენს სახელს გაზეთში,რომ შევხვდებოდი, ეს ჩემთვის დღესასწაული იყო”.

თინიც ასე არაა? თუ არ ყიდულობს, ლეპტოპს ავსებს  მაიკლ ჯექსონის სიმღერებით, კონცერტებით. ყიდულობს და კითხულობს  ყველაფერს სადაც მის შესახებ იწერება. მეტსაც გეტყვით, თინი აგროვებს მაიკლის სურათებს და ეთაყვანება ჩუმათ. მაიკლიც მიუწვდომელია თინისთვის. ეხლა მითუმეტეს.

“უცნობი ქალის” გრძნობა ჩემთვის მიუღებელია. ის მონა იყო მწერლისა, ადამიანისა რომელსაც არ იცნობდა. ეთაყვანებოდა და აღმერთებდა ადამიანს,რომელსაც არცერთხელ უგრძნობინებია მისთვის სითბო. მთელი წერილის განმავლობაში ბევრჯერ არის ნახსენები ფრაზა: “არასდროს გაგამტყუნებ არა, ყოველთვის ვიქნები შენი მადლიერი”. ამდენჯერ “არ გამტყუნებ” ძალიან ცუდად მხვდებოდა და ბოლოს იმ დასკვნამდეც მივედი, რომ ამტყუნებდა. დიახაც ამტყუნებდა და ბრალს სდებდა იმაში, რომ ვერცერთხელ ვერ იცნო, ვერ ხვდებოდა ვინ უგზავნიდა თეთრ ვარდებს ყოველ დაბადების დღეზე, უსაყვედურა და შეურაცყოფად მიიღო “სიამოვნებისთვის” გადახდილი თანხა, არა და ის ხომ სწორედ ქუჩის მეძავივით მოიქცა (როგორც თვითონ აღნიშა). ის იყო მონა, გრძნობის მონა:

“მონური სიყვარულით და ერთგულებით მიყვარდი…”

მისი ცხოვრება წესით უკეთესი უნდა გამხდარიყო შვილის დაბადების შემდეგ. შვილისა რომელიც, იმ ერთადერთისგან ეყოლა, რომელიც მისთვის არსებობდა. სინამდვილეში შვილიც მწერალთან გააიგივა. ზრდიდა მისნაირად, შვილში საყვარელ მამაკაცს ხედავდა. მისთვის არ არსებობდა შვილი და დედობრივი გრძნობა. ის ერთდორულად მონა გახდა ორი მამაკაცისა შვილისა და მწერლისა.

“შენი მეორე “მესთვის” – შენი შვილისთვის”

ამ ქალში იგრძნობა სიამაყე და ამპარტავნობა. სწორედ ამ სიამაყეს მივაწერ მის ასეთ “თავგანწირვას” ამ მწერლის მიმართ. მისთვის რაღაც მომეტში, როგორც ჩანს შეურაცხმყოფელია, რომ ვერ გახდა სასურველი მამაკაცისთვის იდეალური:

“ყველა მეტრფოდა – შენს გარდა, მხოლოდ შენს გარდა,საყვარელო…”

ვისაც არ უნდა ჰკითხო “უცნობი ქალი” იდეალური ქალია. ის ხომ სიყვარულს შეეწირა, ის ხომ სიყვარულისთვის იბრძოდა. პატიობენ სხეულით ვაჭრობას, მაშინ როდესაც სხვას მიწასთან ასწორებდნენ. არა და “მოტივაცია” ყველა მეძავს ხომ ერთნაირი აქვს? აი მაგალითად:

“ამ ქვეყნად ღატაკი ადამიანი ყოველთვის დაჩაგრული და დამცირებულია, იგი მუდამ მსხვერპლს წარმოადგენს”

იდეალური საბაბია იმისთვის,რომ სხეულით ვაჭრობა დაიწყო. მაშინ რატომ პატიობენ “უცნობ ქალს” და სხვებს მიწასთან რატომ ასწორებენ? იმიტომ რომ ის შეყვარებული ქალბატონია? შეიძლება შეყვარებული არის, მაგრამ ამავე დროს მასში ბევრი ცუდი თვისება იგრძნობა. მშობიარობის შემდგომი პერიოდი და მისი პალატაში ყოფნის აღწერა ჩემში ბევრ უარყოფით დამოკიდებულებას იწვევს “უცნობი ქალის” მიმართ. ის თითქოს ზევიდან დაჰყურებს ყველას, მაშინ როდესაც თვითონაც ზუსტად მათნაირია და არაფრით გამორჩეული:

“სიღატაკის მთელი საშინელება,სულიერი და ხორციელი დამცირება, სირცხვილი განვიცადე ამ პალატაში მეძავებისა და ავადმყოფების გვერდით, რომელნიც საერთო ხვედრს საერთო სიმდაბლამდე მიეყვანა”

იმედები გამიცრუვდა. რაღაც ზე–ნაწარმოებს ველოდი. წაკითხვისას რომ ჟრუანტელი გივლის, რომ გრძნობ და რომ განიცდი ყოველივეს რასაც გმირები გრძნობენ და განიცდიან.დახურვის შემდეგ ისევ ნაწარმოებს რომ უტრიალებს შენი ფიქრები და ფანტაზიას რომ იშველიებ და ფიქრს იწყებ თუ რას იზამდი შენ იმ დროს და იმ სიტუაციაში…

ეს ნაწარმოები კიდევ ბევრისთვის იქნება საყვარელი და კიდევ ბევრი იტყვის “უცნობი ქალის წერილი”–ს გახსენებაზე: “ვაიმე, რა მაგარიაა; აუცილებლად უნდა წაიკითხო;გული დაგეწვება”. სამაგიეროდ ჩემმა დამ მშვენივრად დაასრულა კითხვა: “ეგეთი სიყვარულის დედაც ვატირეო”.

საჩუქრები

ხუთშაბათს, საღამოს ჩემი დედიკო ჩამოვიდა და პატარა საჩუქრებიც ჩამომიტანა = ))

1.პარფიუმერიის ჩასადები.ოღონდ დიდია და სავარაუდოდ მხოლოდ მგზავრობისას გამოვიყენებ. ჯერ ამდენი ნივთიც არ მაქვს რომ ამხელა ”ჩემოდანში” ჩავყარო = )) ერთი ჩემია ერთი ჩემი დის. შავი სავარაუდოდ მე მეკუთვნის = ))

2.ესენი ფეხზე ულამაზესებია = ))

3.ფრჩხილის მოსავლელი ”ნივთები”. ძალიან დიდი ხანია რაც ყიდვა მინდა, მაგრამ ხარისხიანი საკმაოდ ძვირი ღირს და ბოლოს დედიკომ მაჩუქა.

4.შოკოლადები, რომლის სურათებიც არ მაქვს გარკვეული მიზეზების და გამო = ))

იასამანი

მაისის თვე თუნდაც იმიტომ მიყვარს, რომ არაჩვეულებრივი ყვავილი, იასამანი იწყებს ყვავილობას.

არაჩვეულებრივი სუნი აქვს,და ჩემთვის ყველა ყვავილზე,მათ შორის ვარდზეც კი ლამაზია. საბედნიეროდ ჩემს დედიკოსაც უყვარს და 2-3 დღეში ერთხელ მოაქვს ხოლმე და ასე და ამგვარად ჩემს სახლში ყოველთვის არის იასამანი და ყოველთვის ტრიალებს მისი არაჩვეულებრივი სუნი = ))  ამ ბოლო დროს სოსომაც დაიწყო იასამნების ჩუქება და ჩემი და სახლში (თითმის ყოველთვის) იასამნით ბრუნდება = )) ამიტომ იასამნის ერთი თაიგული ჩემი და ჩემი დის ოთახს ამშვენებს = ))