Tag Archives: წიგნი

ცუდი გოგოს ოინები

როდესაც მასა კონკრეტულ რამეს ამოიჩემებს და მუდმივად იმის ქება დიდებაშია მაშინვე მიქრება რაიმე სურვილი რომ მეც დავინტერესდე. არ აქვს მნიშვნელობა წიგნია, ფილმია, სერალია, გადაცემაა, მუსიკაა თუ რა არის. არც სნობი ვარც, არც რამე მსგავსი, უბრალოდ აღარ მიზიდავს და აღარ მაინტერესებს ხოლმე. თუმცა, მთავარი ამ ამბავში ის არის, რომ რაც არ უნდა იყოს ის, დიდი ხნის მერე, როცა მითქმა-მოთქმა და საუბრები მორჩება, აუცილებლად ვნახავ, წავიკითხავ, ვუყურებ და ა.შ

ასე იყო “ცუდი გოგოს ოინებზეც”.

7265759720წიგნი გამომცემლობა “ინტელექტმა” საკმაოდ დიდი ხნის წინ გამოსცა, ბევრი საუბრობდა მასზე, უმეტესობა აქებდა და ადიდებდა და შესაბამისად მისი წაკითხვის სურვილმა ჩემში ცოტა ხნით გადაიწია. ასე იყო თუ ისე, რამდენიმე თვის წინ “ცუდი გოგოს ოინები” თანამშრომელმა მაჩუქა, ძალიან გამიხარდა და კითხვასაც შევუდექი. ზუსტად ვიცოდი რომ მომეწონებოდა და არც შევმცდარვარ.

მეოცე საუკუნის მეორე ნახევარი, პოლიტიკური, სოციალური და კულტურული რევოლუციები და ამ ყველაფრის ფონზე სიყვარულის ისტორია რომელიც ფაქტობრივად ბავშვობაში დაიწყო. კარგი ბიჭის და ცუდი გოგოს სიყვარულის ისტორია მთელი მათი ცხოვრების მანძილზე გრძელდება. ავადმყოფური, საშინელი და პირდაპირი მნიშვნელობით დამღუპველი სიყვარულის მიღმა ცუდი გოგოს ცუდი ოინებია. ფაქტობრივად ერთი დიდი ტუტორიალია იმის შესახებ, როგორ უნდა გავუნადგუროთ ადამიანს ცხოვრება, როგორ უნდა მოვირგოთ მისი სიყვარული ჩვენზე და როგორ უნდა ავიწყოთ ჩვენი კეთილდღეობა ჩვენზე შეყვარებული ადამიანის დახმარებით.

პრინციპში, წიგნი საერთოდ არ არის სიყვარულზე, არც რომანტიკაზე და უწი-პუწიზე, წიგნი ადამიანებზეა, და იმაზე, თუ რისი გაკეთება შეუძლია მიზანდასახულ, მონდომებულ და კარგად მომზადებულ ადამიანს. წიგნი იმაზეა რომ სოციალური გარემო, დაბადების ადგილი და გარშემომყოფები ჩვენზე და ჩვენს სამომავლო გეგმებზე ძალიან დიდ ზემოქმედებას ახდენს. წიგნი იმაზეა რომ თუ ქალს კარგად ცხოვრება და ბევრი ფული უნდა, ის დათმობს ყველაფერს – ოჯახს, სამშობლოს, სიყვარულს, საკუთარი თავის პატივისცემას და თავმოყვარეობსაც კი. ფულის და ფუფუნების სიყვარული ნამდვილ, გულწრფელ, ბავშვურ სიყვარულზე ძლიერი ყოფილა.

11158086_842544595794594_172673928_n-700x336

წიგნი მეოცე საუკუნის 50-იანი წლების ფაქტობრივად სამი კონტინენტის პოლიტიკურ, ეკონომიკურ და სოციალურ ცხოვრებას გვაცნობს და ამ ცხოვრების მიღმა მყოფ ძლიერ სიყვარულს, ტკივილს, ვნებას, თანადგომას, დახმარებას, პატიებას და ადამიანებს.

 

ჩემსა და ფამუქს შორის შავმა კატამ გაირბინა

კინგის მოთხრობების კითხვას რომ მოვრჩი, ჩემს თაროს მივადექი და ძებნა დავუწყე ისეთ წიგნს, რომელიც წაკითხული არ მაქვს. ჯევდეთ ბეი აღმოჩნდა ეგეთი.

მას შემდეგ, რაც ფამუქის თითქმის ყველა წიგნი წავიკითხე, რომელიც ქართულად არის ნათარგმნი (ჯევდეთ ბეი და მისი ვაჟიშვილები დამრჩა), მივხვდი რომ ჩემსა და ფამუქს შორის შავმა კატამ გაირბინა.

თითქმის ყველა წიგნში არაფრით გამორჩეული სიუჯეტები აქვს, უამრავი აღწერა და ღრმა აზრები, რომელსაც ძირითადად ვერ ვიგებ. ხშირ შემთხვევაში ვერ ვხვდები რისი თქმა უნდა, ვერ ვხვდები რატომ იკითხება ასე ნელა და ვერ ვხვდები რატომ აქვს ძალიან ჩვეულებრივი, ფაქტობრივად ბანალური სიუჟეტები. მე მიყვარს წიგნები, სადაც ბევრი თავგადასავალია, სადაც ბევრი მოქმედებაა, სადაც რამე ხდება. ფამუქის წიგნებში ძირითადად არაფერი არ ხდება, უფრო სწორად, ხდება, მაგრამ ეს ამბავია გაწელილია 600-700-800 გვერდზე და ხანდახან ძალიან, ძალიან მოსაბეზრებელი ხდება.

საბოლოო ჯამში მივედი დასკვნამდე, რომ ფამუქის ორად ორ წიგნს არ გადავუსვამდი ხაზზს “უმანკოების მუზეუმს” და “თოვლს”. “უმანკოების მუზეუმში” რომ ბანალური სიუჟეტია, ეგეთი მგონი არც-ერთ წიგნში არაა. სამაგიეროდ მდიდარია სტამბულის აღწერით, რაც ძალიან მომწონს. “თოვლი” კი უბრალოდ მიყვარს. “თოვლში” უამრავ რამეზეა აქცენტი გაკეთებული, თან საინტერესოდ და რაც მთავარია, არ არის ის საშინელი აღწერები, რომლებიც ასე ძალიან მძულს.

საბედნიეროდ თაროზე გოგი გვახარიას “ცრემლიანი სათვალე” ვიპოვე ^_^

“ჯევდეთ ბეის და მის ვაჟიშვილებს” მაინც წავიკითხავ, ოღონდ ჯერ არა. ჯერ ძალიან დამღალა ფამუქმა :/

P.S ამ ყველაფერს სტატუსად ვწერდი ფეისბუქზე. მერე მივხვდი რომ ამ სტატუსების ბრალია ბლოგზე რომ აღარ ვწერ და copy + paste-ით გადმოვიტანე new post-ის ფანჯარაში და ვარ ბედნიერი ^_^
P.P.S ფეისბუქზე სტატუსების წერა იმიტომ არის მარტივი, რომ სათაურზე არ გიწევს ფიქრი -_-

ავტოგრაფიანი პირველი წიგნი

ჩემი დისგან სმს მომივიდა, ფამუქი ჩამოდის და გეხვეწები მოსაწვევი მეც გამიჩითეო. მისგან გავიგე პირველად, რომ ორჰან ფამუქი უნდა ჩამოსულიყო. სულაკაურის გამომცემლობის და free uni-ს ერთობლივი ძალისხმევით ორჰან ფამუქი თბილისში ჩამოდიოდა. სახლში მოსულმა, სულაკაურის გვერდზე გავარკვიე, რომ ფამუქთან შეხვედრა 13 მარტს, რუსთაველის თეატრში იქნებოდა, მოსაწვევბი კი 5 მარტს, გამომცემლობის ოფისიდან გაიცემოდა. 5 მარტს ვმუშაობდი და ვერ გავედი, მოსაწვევებიც გათავდა. ყურები ჩამოვყარე, შემშურდა ბევრის ვინც მოახერხა და მოსაწვევს დაეპატრონა.

ორჰან ფამუქის ლექციაზე მოსაწვევი

თუმცა, საბოლოო ჯამში ისე აღმოჩნდა რომ 12 მარტს, free uni-ს დიღმის კამპუსში ორჰან ფამუქის ლექციას დავესწარი. ხალხი ბევრი იყო, ყველა ტელეფონით/ციფრულით შეიარაღებული და ორჰან ფამუქს გამოჩენისთანავე სურათების გადაღება დაუწყეს, ფამუქმაც თავისი ფოტოაპარატი ამოიღო და ჩვენ, ხალხს გვიღებდა სურათებს. შემდეგ თავისუფალი უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორის წოდება მიენიჭა და გამოგვიცხადა, ახლა უფრო ყურადღებით მომისმენთო. იმ დროის განმავლობაში, როდესაც მე ფამუქს ვუსმენდი, მხოლოდ ერთ რამეზე ვფიქრობდი – ფამუქი, იმაზე მეტად პოზიტიური და იუმორით აღსავსე ადამიანი ყოფილა, ვიდრე ამას წარმოვიდგენდი.

ორჰან ფამუქი

ორჰან ფამუქი

რამდენიმე წიგნი მაქვს წაკითხული, და ბოლოს მივხვდი რომ მისი წიგნები კონკრეტული ადამიანების ისტორიებით კი არ არის საინტერესო, არამედ იმით რასაც ამ ადამიანების მიღმა ყვება, წერს და გადმოსცემს. იმით რაც შინაარსის გარეთაა. არასდროს დამიმალავს, რომ წიგნები შინაარსის გამო მაინტერესებდა, მაინტერესებდა X ადამიანს რა მოუვიდოდა, როდესაც Y მოკვდებოდა და ა.შ. ხოდა, ფამუქის წიგნებში ეს ყველაზე ნაკლებსაინტერესოა. აი მაგალითად, უმანკოებს მუზეუმის წაკითხვის შემდეგ ორი ემოცია დამრჩა:
I. შინაარსი იყო ძალიან უინტერესო, ბანალური და ჩვეულებრივი სასიყვარულო რომანი;
II. უმანკოების მუზეუმით გავიცანი სტამბული, კითხვის დროს წარმოვიდგენდი როგორ დავბოდიალობდი ბეიოღლუზე, წვრილ თუ განიერ ქუჩებზე, წარმოვიდგენდი როგორ ვიჯექი ზღვის პირას და ვუყურებდი გემებს. უმანკოების მუზეუმმა სტამბული შემაყვარა და ძალიან დიდი წვლილი მიუძღვის იმაში, რომ მე შარშან სტამბულში ვიყავი.  სწორედ უმანკოების მუზეუმზე დავატოვინე ავტოგრაფი, წიგნზე რომელიც სტამბულში, მუზეუმშია ნამყოფი 🙂

ავტოგრაფი

ავტოგრაფი

თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ წარმატებული და საინტერესო კვირა იყო. განსაკუთრებით იმიტომ, რომ კვირა მეგობრებით დასრულდა ♥

P.S უმანკოების მუზეუმი ჩემი პირველი ავტოგრაფიანი წიგნია და ძალიან გამიხარდება თუ სხვა წიგნებზეც გაჩნდება ავტოგრაფები ^_^

გზა საკურთხევლისკენ

არსებობს წიგნები, რომლებიც ძილის წინ უნდა წაიკითხო. მარტივი, მსუბუქი ენით დაწერილი, ყოველგვარი ზედმეტი ფილოსოფიური შეხედულებებისგან გათავისუფლებული წიგნები – აი ასეთები მიმაჩნია ძილის წინ საკითხავი. რომ წაიკითხავ და მომდევნო 45 წუთი არ გიწევს იფიქრო იმაზე თუ რას ფიქრობდა ავტორი რელიგიაზე, ხალხზე, ბრბოზე, არ ფიქრობდე იმაზე შენ რომ მის ადგილას ყოფილიყავი რას იზამდი, არ ფიქრობდე ბევრ ისეთ რაღაცაზე რაზეც წიგნების წაკითხვის მერე ფიქრობ ხოლმე.

ერთი ისტორია შეყვარებულ წყვილზე – ნიკოლას სპარკსის “გზა საკურთხევლისკენ” სწორედ ძილის წინ საკითხავი წიგნია. კარგად წასაკითხი, თხელი და საინტერესო წიგნია. კითხვის პროცესში არ იღლები და სასიამოვნოდ იფურცხლება ყოველი ფურცელი.

ისტორია 17 წლის ბიჭზეა, რომელიც ფაქტობრივად ერთ წელიწადში დაკაცდა, რომელმაც შეიცვალა შეხედულებები და რომელსაც შეუყვარდა. ლენდონი, თუ სწორად მახსოვს მისი სახელი, ჩვეულებრივი ბიჭი იყო. ყოველდღიურად რომ ვხედავთ ხოლმე ქუჩაში, ტრანსპორტში და საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში აი ისეთი. მისი ცხოვრება კი თავდაყირა იმ ადამიანმა დააყენა ვისგანაც ყველაზე ნაკლებად მოელოდა და თანაც ისე შეცვალა რომ ყველაზე საშინელ კოშმარშიც ვერ წარმოიდგენდა. ლენდონი ხომ სწორედ მსგავს ადამიანებს იგდებდა აბუჩად ძმაკაცებთან ერთად.

პრინციპში, კითხვის დაწყებიდან ძალიან მალევე მივხვდი რაც მოხდებოდა. მაგრამ დასრულების შემდეგ მომინდა რომ პოსტი დამეწერა, მომინდა რომ ჩემი გრძნობები გამეზიარებინა და არ გამომივიდა :/

თითქოს ჩვეულებრივი წიგნია, ჩვეულებრივი სასიყვარულო ისტორიით, ჩვეულებრივი რომანი ისეთი დასასრულით როგორიც წარმოგიდგენია. მაგრამ, წიგნის დასრულების შემდეგ ნამდვილად არ ნანობ ძილის წინ დახარჯულ 20-30 წუთს რომელიც ამ წიგნს დაუთმე.

P.S ნიკოლას სპარკსის “დღიური” მაქვს წაკითხული და მაშინ ვთქვი, 15 წლის თინეიჯერი შეყვარებული ადამიანი რომ ვყოფილიყავი აუცილებლად ვიტირებდი-მეთქი. პრინციპში, ვინმეს რომ ეთქვა ორიოდე სიტყვით დამიხასიათე “გზა საკურთხევლისკენო” სწორედ იგივეს ვუპასუხებდი.

ტიპი მეზობელი საფლავიდან

თხელი, ლამაზ ყდიანი, 218 გვერდიანი წიგნია. შესაბამისად მსუბუქიც და ადვილად სატარებელი უნივერსიტეტში.

წარმოიდგინეთ, ვიღაც მოდის თქვენთან და გეუბნებათ რომ “აუუ, გუშინ რა მაგარი რაღაც მოხდა იცი?” და აგრძელებს: “ანდაც არაფერი, დაიკიდე” და ცოცხალი თავით აღარ უნდა მოგიყვეს რა მოხდა. აი, ზუსტად ეგ განცდა მქონდა ღამის 3 საათზე ბოლო გვერდი რომ ჩავიკითხე.

კარგი თარგმანია, ადვილად იკითხება და სულ რაღაც 7 ლარი ღირს. ისეთ რაღაცებზე დაგაფიქრებს როგორიცაა განსხვავებები ადამიანებს შორის, რა შეუძლია სიყვარულს, ვნებას. რაზე დახუჭავს თვალს შეყვარებული კაცი ან ქალი და ა.შ. სიყვარული მართლა ბრმაა თუ არა, ურთიერთობების მამოძრავებელი ძალა ვნებაა თუ არა, რას გააკეთებ მეგობრის გამო და ა.შ.

მოკლედ, ერთი შეხედვით საინტერესო და გასართობი წიგნი ბევრ რამეზე დაფიქრების საშუალებას იძლევა. ხოდა, გირჩევთ რომ წაიკითხოთ 🙂

Timha 28.03

გუშინ სულაკაურის გვერდს ვათვალიერებდი და მოვთქვამდი ბევრი ფული მინდა, რომ ბევრი წიგნი ვიყიდო-მეთქი. ყველაზე ძალიან რაც მომინდა ამოვარჩიე და ჩემთვის შევინახე ლინკებითურთ. სულ 16 წიგნი გამოვიდა და იმედი მაქვს უახლოეს მომავალში მათ ყიდვას შევძლებ.

Capture

 

სხვათაშორის, დღეს მივხვდი რომ სწავლის პერიოდში უფრო მეტ წიგნს ვკითხულობ, ვიდრე მაშინ როცა სახლში ვარ. აი, კვირა დღეს მაგალითად, მთელი დღე სახლში ვარ და ვცდილობ ჩემი თავი ვაიძულო, რომ ვიმეცადინო ან წიგნი წავიკითხო, მაგრამ სანაცვლოდ ფეისბუქის სქროლვის მეტს არაფერს ვაკეთებ და ასე მეორდება ყოველ დასვენების დღეს.
სწავლის დღეებში კი უფრო მეტი დრო და სურვილი მაქვს იმის რომ რაღაც წავიკითხო, ამ დღეებში “დაჟე” ფეისბუქზე ყოფნაც მეზარება ხოლმე და თავს წიგნით ვიქცევ. ძილის წინ შუქის ჩაქრობმდე 2-3 გვერდს ჩავიკითხავ და ტკბილად მიმეძინება ხოლმე. რისი ბრალია რომ ასე ვიქცევი არ ვიცი -_-

მოკლედ, იმის თქმა მინდოდა რომ დღეს “ტიპი მეზობელი საფლავიდან” ვიყიდე და გავბედნიერდი ^_^  ამ დღეებში “ქაბულელი წიგნებით მოვაჭრეს” მოვრჩები და ახალ წიგნზეც გადავალ. იმედია რამდენადაც მოკლე აღწერით მოვიხიბლე, იმდენად მომხიბლავს წიგნიც ^_^

tipi mezobeli saflavidanP.S დასაწიყისის წაკითხვა შეგიძლიათ ამ ლინკზე.

 

 

Timha 20.03

1. როდესაც აღმოვაჩენდი, რომ სამგზავრო ბარათზე თანხა აღარ მაქვს მიწევდა უაზლოესი მეტროს, ან საქართველოს ბანკის ფილიალის მოძებნა და ჩარიცხვა, რაც ხშირ შემთხვევაში ძალიან მეზარებოდა და იქამდე დავდიოდი უბარათოდ, სანამ შემთხევით არ მოვხვდებოდი ან მეტროსთან ან ბანკის ფილიალთან.

ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა, როდესაც დღეს დილით გაჩერებაზე საქართველოს ბანკის სწრაფი ჩარიცხვის აპარატი ვნახე.
წარმოიდგინეთ რომ როცა გინდა ჩარიცხავ და არ დაგჭირდება ზედმეტი ბოდიალი :3 ნელ-ნელა ყველა გაჩერებაზე იქნება მსგავსი აპარატი და ყველა იქნება ბედნიერი.

20130320_163254

2. გუშინ დავამთავრე უმანკოების მუზეუმის კითხვა. სამწუხაროდ ლექციიდან ლექციამდე ჩემი დრო არ შემცირებულა და აუცილებლად მესაჭიროებოდა რამე ახალი წიგნი, სასურველია საინტერესო და ისეთი დიდი ხანი რომ მინდოდა. ხოდა, დღეს გივიმ  ქაბულელი წიგნებით მოვაჭრე მაჩუქა ❤

20130320_171803

როგორც წიგნის უკანა ყდა მატყობინებს, რაც წიგნშია მოთხრობილი, ნამდვილია – ყველაფერი თავად ავტორმა ნახა, მოისმინა და განიცადა სულთან ხანის ოჯახში ცხოვრებისას. ავტორი ნორვეგიელი ჟურნალისტი ოსნე საიერშტადია და როგორც ამბობენ, ცნობილია საინტერესო რეპორტაჟებით მსოფლიოს ყველაზე ”ცხელი წერტილებიდან”. თუმცა იგი, კონფლიქტის მშრალი და სტატისტიკური აღწერის ნაცვლად, თავად იქ მცხოვრები ადამიანების ბედით ინტერესდება. “ქაბულელი წიგნებით მოვაჭრეში”  მისი ”მუზა” ავღანეთია – მრავაწლიანი შინა და გარე ომებით ძალაგამოცლილი ისლამიტური ქვეყანა შუა აზიაში, რომელიც ჯერაც საშიშ ადგილადაა მიჩნეული ტერეროზმისა და ფანატიკოსი მუსულმანების სიმრავლის გამო.

ავტორის განსაკუთრებულ ყურადღებას მაინც ადმიანის ”შინაგანი ომები” იწვევს – ის, რაც პოტენციურად ფანატიზმისა და ტერორიზმის სათავეც კი შიეძლება იყოს. წიგნის მთავარი პერსონაჟებიც  რიგითი ავღანელები არიან, იქნება ეს წიგნებით მოვაჭრე პატრიარქატული ოჯახის უფროსი სულთან ხანი თუ მისივე დიდი ოჯახის წევრები – მამაკაცები და თითქმის უუფლებო ქალები – თავიანთი ფიქრებით, ემოციებით, შინაგანი კონფლიქტებით…

მოკლედ, იმედი მაქვს სააინტერესო იქნება.

3. საღამოს ძალიან მიყვარს რომელიმე ცხელ სასმელთან ერთად ჯდომა და ფბ-ს სქროლვა. დღეს ხელში კისელი ვიგდე. ალბათ 2 წელი მაინცაა რაც არ დამილევია. არადა რა ადვილად კეთდება, რა გემრიელი და რა კარგი რამეა ❤ ერთ შეფუთვა კისელს სჭირდება დაახლოებით 1,3 ლიტრი წყალი. ამ 1,3 ლიტრი წყლიდან დაახლოებთ 400 გრამი (თბილი) უნდა დავასხათ ფხვიერ კისელს და კარგად გავხსნათ. დარჩენილი წყლი უნდა ავადუღოთ და ადუღების შემდეგ ეს გახსნილი მასა ჩავასხათ. დაბალ ცეცხლზე გავაჩეროთ და ვურიოდით პერმანენტულად. სანამ ადუღდება იქამდე გამოვრთოთ. გადავანაწილოთ ჭიქებში (დაახლოებით 6 ჭიქა გამოდის. ზომასაც გააჩნია პრინციპში) და დაველოდოთ ცოტა ხანი. ცხელიც კარგია, მაგრამ მე პირადად გემოს ვერ ვატან, თან მიყვარს გაციების შემდეგ ოდნავ რომ შესქელდება ხოლმე. ასე, რომ 15 წუთი ველოდები და მერე ვიწყებ ნელ-ნელა და ნება-ნება კისელის სმას.

collage

P.S პოსტის წერა კისელთან ერთად სულ სხვა მუღამი აქვს ^_^