Tag Archives: ჯგუფი

განაჩენის მოლოდინში ანუ თეუსუს ჯავახიშვილს უერთებენ

გუშინდელის მერე დიდი ამბებია ატეხილი თეუსუში და ფეისბუქზე.
საქმე იმაშია,რომ არც თუ ისე დიდი ხნის წინ, სრულიად დამოუკიდებლად და ყველანაირი უფლებების დარღვევით ბატონმა პრეზიდენტმა მიიღო გადაწყვეტილება რომ თბილისის ეკონომიკურ ურთიერთობათა სახელმწიფო უნივერსიტეტი უნდა შეუერთდეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტს.თუმცა საბოლოო “განაჩენი” გამოტანილი არ არის. ხვალ, პარლამენტში განიხილება ეს საკითხია და ალბათ  გავიგებთ რას გვიპირებენ.
თეუსუში მომუშავე პროფესორები,დეკნები,ლექტორები რჩებიან უსამსახუროდ.

დავიწყებ იმით,რომ მსგავსი ქმდება და გადაწყვეტილება ჩვენთვის, თეუსუელებისთვის არის თავზე დაჯმა და უფლებების დარღვევა. ფეხქვეშ თელავენ იმ მომუშავე ლექტორებს, სტუდენტებს და ყველას, ვისაც რაიმე შეხება აქვს თეუსუსთან. იკიდებენ ჩვენს,სტუდენტების, ინტერესებს და მოქმედებენ საკუთარი შეხედულებებისამებრ.

რა თქმა უნდა ვიცოდი,რომ ადრე თუ გვიან დაიწყებოდა უნივერსიტეტების შემცირება,რადგან 8+4 გამოცდის ჩაბარებას ყველა აბიტურიენტი ვერ შესძლებს, შესაბამისად უნივერსიტეტებში დარჩება ბევრი თავისუფალი ადგილი. მთავრობისთვის კი სასურველია ნაკლები უნივერსიტეტი,რომელიც თავისთავად ნაკლებ ხარჯებს უდრის. თუმცა, იმედი მქონდა რომ წინასწარ, მოვალეობის მოხდის მიზნით მაინც გაგვაფრთხილებდნენ თავიანთი გეგმების შესახებ, ისევ მოვალეობის მოხდის მიზნით მაინც შეგვეკითხებოდნენ აზრს და ისე მიიღებდნენ გადაწყვეტილებას შეერთება არ–შეერთებასთან დაკავშირებით თუმცა, როგორც ავღნიშნე დაიკიდეს ყველაფერი და ხვალ გვეტყვიან პასუხს.

განაჩენის მოლოდინს ჰგავს, ოღონდ იმ განსხვავებით,რომ ჩვენ არ ვიცოდით განაჩენი თუ გამოჰქონდათ. თეუსუს სტუდენტები მოითხოვენ საკუთარი ინტერესების დაცვას და ამისთვის აქციების გამართვასაც გეგმავენ,თუნდაც არ ჰქონდეს შედეგი.

ჩვენს უნივერსიტეტს თავი რომ დავანებოთ გადავინაცვლოთ თსუ–ს უნივერსიტეში, დავიჯერო იმათთვის სასიამოვნო იქნება შემოხიზნული “სასტავი”? ასე მგონია დაიყოფა ჯგუფებად: “ისინი” და “ჩვენ”.

არ დავიწყებ ამ პოსტში თსუ–ს და თეუსუს შედარებას და დადებითი და უარყოფითი მხარეების ჩამოთვლას. მხოლოდ იმას ავღნიშნავ,რომ მე მიხარია იქ გადასვლა, მაინც ამას ვგეგმავდი პირველი კურსის დახურვისთანავე. თუმცა არანაკლებ მაღიზიანებს ჩემი უფლებების დარღვევა!

P.S სადღაც ერთი კვირაა ისიც გავაცნობიერე,რომ ჩემი ჯგუფი მიყვარს და მიუხედავად ამისა მაინც დიდი სიხარულით შევუერთდები ჯავახიშვილს, უნივერსიტეტს სადა არ მეყოლება ჯგუფი.

პრობლემა ჩემში ყოფილა

როდესაც რაიმე ახალს არც თუ ისე კარგ ხასიათზე და არც თუ ისე კარგი განწყობით ხვდები, პირველი ემოცია დიდხანს გრძელდება და პირველი შთაბეჭდილება ხშირად სამუდამოა ხოლმე, განსაკუთრებით ადამიანების და რაიმე საზოგადოებრივი ჯგუფის მიმართ.

როდესაც ჯგუფთან ერთად ექსკურსიაზე მივდიოდი არ ვიცი რისი, მაგრამ რაღაც კარგის (თუნდაც მცირედის) იმედი მქონდა. თითქოს მეგონა რომ აუდიტორიაში არსებული სიტუაცია შეიცვლებოდა.

მაგრამ იმასაც მივხვდი, რომ გამუდმებული უკმაყოფილება ჩემში არსებული პროტესტის ბრალია. პროტესტისა რომელიც ჯავახიშვილს უკავშირდება და აკვიატებულ სურვილს იქ ყოფნისას.

ისიც ჩემი ბრალია,რომ ვერ ვერთობი “ამის პატრონმა რა ქნას” თამაშით, როდესაც ფანტაზია მძღოლს ვერ სცდება, ვერ ვერთობი საშინლად უგემოვნო სიმღერების მღერით და ცანცარით, ვერ ვერთობი, როდესაც არაყს ისხამენ მუცელში და არა სხვამენ, ვერ ვერთობი მაშინ როდესაც დანაყრების მერე ყველა თავის პონტშია და დანარჩენები კიდია, ვერ ვერთობი მაშინ როსესაც 2–3 ადამიანი ცეცხლთან ჭორაობს, 2–3 სკამზე ზის, 2–3 ვიღაცის ტვინის ბურღვას უსმენს (სიმართლესაც რომ ლაპარაკობდეს მთვრალი ადამიანის მონოლიგი ყოველთვის ტვინის ბურღვაა), 2–3 სულ “სხვა სამყაროშია”… მოკლედ, ერთი შეხედვით უკმაყოფილი დავრჩი, თუმცა მთლიან დღეს საბოლოოდ მაინც არ ვთვლი ტყუილად გადაყრილ დროთ…

ჯერ ყველაფერი წინ გვაქვს!

გაძლიერებული ინტუიცია თუ რაღაც მაგვარი ანუ სასწაული დამთხვევები

რომ ამბობდნენ ქალებს მეექვსე გრძნობა გვაქვსო უბრალოდ მეღიმებოდა ხოლმე 🙂

თუმცა ბოლო ერთი პერიოდია ჩემს თავს გაძლიერებულ ინტუიციის გრძნობას ვამჩნევ.

მაგალითი 1:

სახლიდან უნივერსიტეტში მივდიოდი და გზად სკოლა უნდა გამევლო. ორ მასწავლებელზე ვფიქრობდი: ერთზე, რომელიც ძალიან მიყვარს და მეორე, რომელიც სკოლიდან გაუშვეს. პირველი პირდაპირ სკოლის გზასთან ვნახე, მეორე გადასასვლელზე. გამიკვირდა რომ ასე უცნაურად დაემთხვა თუმცა იმ დროს უფრო გამიხარდა ვიდრე გამიკვირდა და ამიტომ დიდი ყურადღება არც მიმიქცევია.

მაგალითი 2:

რუსთავში ვიყავი. ბევრჯერ მითქვამს იქ ბევრი ნაცნობი მყავსთქო და როდესაც თბილისში ვბრუნდებოდი ერთ–ერთ ნაცნობზე ვფიქრობდი, რომლის ნახვაც არ მაწყენდა და “მარშუტკიდან” დავინახე.

მაგალითი 3:

ყოველთვის როდესაც ჩემს სოფელს, დვალთას, ახსენებენ ხოლმე ეგრევე ტყუპები მახსენდებიან. ადამიანები რომლებიც ვერასდროს გაიზრდებიან და მუდამ იქნებიან ისეთები როგორებიც 5 წლის წინ, 2 წლის და თუნდაც წელს. ერთი კვირის წინ სოფელში წავყევი გვანცას და რა თქმა უნდა გამახსენდნენ და გავიფიქრე მომენატრნენთქო. ჩემი სახლის ჩასახვევს რომ მივუახლოვდი ბეგას (ტყუპების მამის) მანქანა დავინახე და ტყუპებიც იქ აღმოჩნდნენ.

მაგალითი 4:

ჩვენი ჯგუფი ექსკურსიას აწყობს და რამდენიმე დღეა ვფიქრობ წავიდე თუ არა. წასვლა ძალიან მინდოდა თუმცა რატომღაც მეგონა, რომ ბლოგერებიც (უფრო სწორედ ლევანი) ამ კვირაში თუ არა ამ თვეში მაინც იჩალიჩებდა ექსკურსიის მაგვარს და ფული დამჭირდებოდა და დედიკო აღარ დამაფინანსებდა. დღეს უნდა გადამეწყვიტა წავსულიყავი თუ არა და ბოლოს ისევ ჯგუფთან ერთად წასვლა ავირჩიე. თუმცა საღამოს ლევანი, რომ ვნახე მითხრა იმ კვირაში ექსკურსიას ვგეგმავოო…

მაგალითი 5:

ყოველთვის როდესაც გვანცას ვუმესიჯებ პასუხად მომდის ჯერ “აუ აი ამწამს გწერდი მეც” ან “ტექსტი მქონდა აკრეფილი და გიმესიჯებდი” და ბოლოს პასუხი მესიჯზე. ხშირად ხუმრობს ხოლმე ტელეპატები ვართო…

მოკლედ, რაც არ უნდა იყოს ალბათ დამეთანხმებით, რომ ინტუიციის თუ არა რაღაც მაგვარის გაძლიერებული გრძნობა მაქვს.

სტუდენტობა ისეთი,როგორიც მინდოდა

ხშირად მეკიტხებიან აღმოჩნდა თუ არა სტუდენტური ცხოვრება ისეთი როგორიც მეგონა.

ჩემი პასუხი ყოველთვის უარყოფითია.

როგორი მეგონა?

პირველ რიგში მინდოდა რომ ჯგუფი მყოლოდა ბევრად აქტიური, მხიარული და კომუნიკაბელური. მერე იმედი მქონდა რომ რაღაც სამსახურს ვნახავდი, მიმიღებდნენ და ვიმუშავებდი. მექნებოდა ხელფასი და დილით გზის ფულის გამორთმევა მაინც აღარ დამჭირდებოდა. არ მინდოდა ლექციების დასრულების შემდეგ გადავსულიყავი ქუჩაზე,დავლოდებოდი 169 ნომერ “მარშუტკას” და წამოვსულიყავი სახლში. არ მინდოდა სახლში ერთი–ორი საათი მეწუწუნა იმაზე,რომ ხვალ სემინარი მაქვს და რომ აუარება მაქვს სასწავლი, არ მინდოდა რომ საღამოს ჩვეულებრივად გამომერთო კომპიუტერი და დამეძინა საშინელი განწყობით, რომელსაც დილის 8–საათზე დარეკილი მაღვიძარა გააგრძელებდა.არ მინდოდა ყოველ დილით მეფიქრა წავიდე არ წავიდეზე და ისევ ისეთი უინტერესო,მოსაბეზრებელი და პასიური დღე ყოფილიყო,როგორიც წინა იყო.

ჯერ სულ რაღაც 3 კვირაა რაც სწავლა დავიწყე და ყველაფერი წინ მაქვს? პირველ კვირაშიც მაგას მეუბნებოდნენ, მეორე კვირაშიც და ალბათ ასე გაგრძელდება იქამდე სანამ სიტუაცია არ შეიცვლება.

ჯგუფს რას ვერჩი?

არაფერს :)) ყველანი კარგები არიან, უბრალოდ ჩვენ ყველა ერთად ვერ ვქმნით ისეთ სიტუაციას რომელშიც თავს ისე ვიგრძნობდი, როგორც თევზი წყალში.

ასე რომ, ძირფასო აბიტურიენტებო წინასწარ ნუ შეიქმნით რაღაც ფანტაზიებს სტუდენტობასთან დაკავშირებით. მე თავი ისევ სკოლის მოსწავლე მგონია, რომელიც გაკვეთილების შემდეგ სახლში მიიჩქარის სამეცადინოდ

თეუსუ და მე #3

15–ში სწავლა დამეწყო.

9–საათზე დაგვიბარეს უნივერსიტეტის დარბაზში. მაგრამ რა თქმა უნდა 10–ის ნახევრამდე არაფერი მომხდარა.

რექტორი, დეკანი, ლექტორები და ა.შ გაგვეცვნენ. წაგვიკითხეს, კი არა და მოგვახსენეს, უნივერსიტეტის წესები, თხოვნები (და შემდეგ უკვე მოთხოვნები) და წარმატება გვისურვეს. ბიჭებს ეკრძალებათ (არ არის სასურველი) წვერგაუპარსავი და ქუდით სიარული. არ არის სასურველი საყურებიით “დვიჟენია”. გოგონებისთვის “დაპატარავებული” მაისურებით სიარულია მიუღებელია, რადგან ბათუმის და ზღვის დრო გავიდაო და არც ძალიან ცხელაო.

პირველი ლექცია პირველის ნახევარზე მეწყებოდა. ჩემი ჯგუფელები მიმოიფანტნენ და სულ მარტო დავბოდიალობდი წინ და უკან. საბედნიეროდ ჩემი პარალელური კლასელი ვიპოვე და ერთად გავაგრძელეთ უსაქმურობა.

პირველი ლექცია (სახელი არ მახსოვს) კომპიუტერებს უკავშირდებოდა. ლექტორი მთელი გულითა და სულით ცდილობდა ჩვენთვის “დისკტოპის”, “ბათომის”, ორჯერ სწრაფად დაკლიკვის სწავლებას… შემდეგი ორი ლექცია უკვე პრაქტიკას დაეთმო და ინტერნეტთანაც მოვხვდი. მოცემული 3 დავალება წარმატებით შევასრულე. შევქმენი სამი სლაიდი და ორი ფოტო ალბომი და დარჩენილი დრო http://www.ambebi.com – ზე ძრომიალს მოვანდომე (ხვალ დავწერ ამაზე პოსტს).

შესაბამისად კურსელების, მომიტევეთ ჯგუფელების, გაცნობა ვერ მოვახერხე. მხოლოდ ორი ბიჭის, ბესოს და თენგოს სახელები დავიმახსოვრე, ისიც იმიტომ რომ მათ შორის ვიჯექი ლექციაზე, თუ სემინარზე (რაც არის მოკლედ).

დღევანდელი დღე ოდნავ დაგვიანებით დაიწყო. მაგრამ კიდევ კაი ლექტორი არ იყო შესული (ორი დაგვიანებული სტუდენტი არ შემოუშვა). მხოლოდ ერთი ლექცია ჩაგვიტარდა და შინ გამოგვიშვა. გზად რამდენიმე ბავშვის გაცნობა კიდევ მოვახერხე. მერე რა რომ სახელები არ მახსოვს 😀 არა, ვიტყუები, რამდენიმესი დავიმახსოვრე. მაგალითად ჯგუფში ორი სოფო და ორი ხატია გვყავს, კიდევ ერეკლე,ნიკა… მოკლედ, საბოლოოდ მგონი კმაყოფილი ვარ. იმედია კარგი თუ არა ნორმალური ჯგუფი მაინც იქნება = ))