and again :)

25 ბლოკნოტი მაქვს <3
ბოლო ორი ბათუმიდან ჩამომიტანეს. უფრო სწორად, ერთი მეგობრებმა ჩამომიტანეს და ძალიან აწწწ ჩანაწერები დამხვდა შიგნით და მეორე ბათუმიდან გამომიგზავნა მეგობარმა :3
დღეს ვუყურებდი ჩემს გადავსებულ უჯრას და ვფიქრობდი იმაზე, რომ ერთი თარო მესაჭიროება :( თაროების მაღაზია არის ნეტავ სადმე? მაგრამ მაინც არ მაქვს ფული და რა ჯანდაბით ვიყიდო -_-

10014636_635170996532721_86451260_n 10174961_635170426532778_1076285742_n

ერთი თვე გავიდა რაც მუშაობა დაიწყო ^_^ ცოტა ხანში ხელფასის ჩარიცხვას ველოდები და უკვე ვიცი რაშიც უნდა დავხარჯო:
1. ვარჯიში უნდა დავიწყო ასპრიაში;
2. ჩავიტარო ანალიზები;
3. სწავლის ფული გადავიხდო.

P.S დიეტა დავიწყე, ისევ.

კვირის სიკეთეები

დავიღალე იმით, რომ რასაც არ უნდა ვაკეთებდე ყველაფერს ბექგრაუნდად გასდევს ჩემი ფიქრები რომ სამეცადინო მაქვს, რომ ერთი თვე გავიდა რაც სწავლა დაიწყო და მე არც წიგნი გადამიშლია, არც ვორდის ფაილი გამიხსნია და არც რომელიმე ქეისისთვის გადამივლია თვალი, ვობშემ, უარესი, არც ლექციებზე დავდივარ.
დავიღალე სწავლით :( უფრო სწორად, საინტერესო საგნებს რომ უინტერესო ლექტორები მიკითხავენ მაგით დავიღალე. ერთი შეხედვით ძალიან საინტერესო საგანი რომაა, სილაბუსიც რომ მოგწონს, მაგრამ ლექციაზე რომ გეყვინთება რას ჰგავს ეგ საქციელი? -_- ხომ შეიძლება რომ რამე შეცვალონ ლექტორებმა, მონოტონური აღარ იყოს ლექცია, ცოტა სხვა სტილში წარმართონ ყველაფერი.
არა, ყველგან ერთი და იგივეა, 10 წუთით დაგვიანება, პროექტორის ძლივს ჩართვა, პრეზენტაციის გახსნა და 2 საათიანი მონოტონური და აუტანელი საუბარი იმაზე, რაც ძალიან საინტერესო უნდა იყოს წესით და რიგით.

დღეს კვირაა, და ალბათ დიდი ხნის განმავლობაში პირველი კვირაა როცა სახლიდან ფეხი არ გამიდგამს. როცა 2 საათამდე ლოგინში ვიწექი და ვკითხულობდი, როცა ხალათი არ გამიხდია და როცა არაფერზე ვფიქრობდი.

განვლილი კვირის სიკეთეები:

#1 ბლოკნოტი ^_^ ჩემთვის რიგით 23-ე ბლოკნოტი, რომელივ ნიკამ ჩამომიტანა და რომელიც ძალიან სათნო და კუსკუსაა <3

1969309_632218173494670_851783454_n

#2 მეფეთა ჯახი.
არც თუ ისე დიდი ხნის წინ გეიმ ოფ თრონსმა ჩემი მეგობრის უმეტესობა ჩაითრია. სერიალების დიდი მოყვარული არ ვარ, მეზარება ხოლმე და ამიტომ არც ყურადღება მიმიქცევია და მასობრივ აღტაცებასაც არ ავყევი. მაგრამ, როდესაც გავიგე რომ GOT-ის პირველი წიგნი თარგმნეს, მაინც დავნებდი და თვალი წიგნისკენ მაინც გამექცა. ვიყიდე, წავიკითხე, მერე პირველ სეზონსაც ვუყურე და აგერ უკვე ერთი წელია (თუ სწორად მახოვს) ველოდებოდი გოთ-ის მეორე წიგნის პირველი ნაწილის თარგმნას, რომელსაც როგორც იქნა დაადგა საშველი <3 რა თქმა უნდა ეგრევე ვიყიდე :>

1525245_685900721470611_790164720_n

To me you are perfect

ტელეფონი წელიწადნახევრის წინ ვიყიდე, თუმცა მხოლოდ გუშინ გავისიგრძეგანე, რომ ძალიან ჭედავს. ფიქრობს დიდხანს, ხან საერთოდ არაფერზე არ რეაგირებს. ვიწექი და ვფიქრობდი, ახალი ვიყიდო თუ ბოლომდე გამოვცადო ჩემი ნერვები-მეთქი. სანამ გადაწყვეტილებას მივიღებდი facebook-ზე სხვადასხვა გვერდებს ჩამოვუარე, იქნება იყოს რამე ისეთი რაც თვალს მომჭრის და საბოლოოდ გადამაწყვეტინებს მობილურის შეცვლას-მეთქი.

ასე და ამგვარად LG-ის ფეისბუქ გვერდზე აღმოვჩნდი, სადაც საინტერესო ფოტო კონკურსი დამხვდა.

LG_G2_in_hand

 

წესები მარტივია:

✔competitionlg@post.com – ზე უნდა გაგზავნოთ ფოტო, რომელიც უკეთ ასახავს LG G2 ის სლოგანს  “To me You Are Perfect” ( ჩემთვის შენ სრულყოფილი ხარ).

✔ფოტოზე შეიძლება იყოს ასახული ნებისმიერი რამ, მთავარია პასუხობდე სლოგანს To me you are perfect. თუ თქვენთვის სრულყოფილი რომელიმე წიგნია, შეგიძლიათ გაუგზავნოთ იმ წიგნის ფოტო, რომელსაც სრულყოფილად მიიჩნევთ :) თუ თქვენთვის რომელიმე X ადამიანია სრულყოფილი, მისი ფოტოს გაგზავნაც შეგიძლიათ ^_^

✔კონკურსი ორი ტურისგან შედგება. პირველ ტურში საჭიროა ლაიქების მოგროვება. ხოლო მეორე ტურში ერთ ფოტოს ჟიური აარჩევს, ხოლო ორი ლაიქებით გამოვლინდება.

პრიზები გადასარევია ^_^ სწორედ პრიზების გამო დავინტერესდი ამ კონკურსით :)

ე.ი 1 ადგილი: LG G2 32GB
2 ადგილი LG G2 16 GB
3 ადგილი LG G PRO Lite

ეხლა ვზივარ და ვფიქრობ, რა არის ჩემთვის სრულყოფილი?
თქვენ რის ფოტოს გააგზავნიდით?

პ.ს ფოტოების მიღება 10 დღეს გაგრძელდება, ასე რომ დიდხანს ნუ იფიქრებთ ♥

შაბათ-კვირა

3 წლის ვიყავი ბაღში რომ მიმიყვანეს. ბუნდოვნად მახსოვს, მაგრამ შაბათ-კვირის სიყვარული მახსოვს ძალიან კარგად. პარასკევს ადრე არ მაძინებდნენ, იმიტომ რომ მომდევნო დღე შაბათი იყო და ადრე არ ვიყავი ასადგომი. შაბათს შემეძლო დიდხანს ვყოფილიყავი ლოგინში და შემდეგ დიდხანს ვყოფილიყავი ეზოში. მიყვარდა შაბათ-კვირა და პარასკევს საღამოს იმის შეგრძნება რომ ხვალ შაბათია.

სკოლისთვის კიდევ უფრო ადრე ვდგებოდი. მიუხედავად იმისა რომ 5 წუთის სავალზე მქონდა სკოლა, მაინც 8-საათზე მაღვიძებდა მამაჩემი. მას მიაჩნდა რომ დილის საუზმე უმნიშვნელოვანესი იყო მოზარდის ზრდა-განვითარებისთვის. მერე გავიზარდე, და უკვე თავად ვწყვეტდი საუზმე მინდოდა თუ არა. რა თქმა უნდა არ მინდოდა, ის დრო რაც ჭამაში უნდა დამეხარჯა მერჩივნა მძინებოდა. შესაბამისად ჩემი ძილის დრო ნახევარი საათით გაიზარდა. 12 წელი ვდგებოდი 9-ის ნახევარზე და ყოველი ჩემი ადგომა ტანჯვა-წამებასთან და ბუზღუნთან იყო დაკავშირებული. ყოველთვის ველოდებოდი პარასკევი საღამოს შეგრძნებას, ყოველთვის მოწიწებით ვეტრფოდი შაბათ-კვირას. ორ დღეს, როდესაც შემეძლო გამღვიძებოდა მაშინ, როდესაც მომინდებოდა, და არა მაშინ როდესაც მაღვიძარა დარეკავდა. მიყვარდა შაბათ-კვირა.

მერე უნივერსიტეტში ჩავაბარე და შაბათი დღის სიამტკბილობაც ეგრევე გაქრა. არ მახსოვს სემესტრი, რომ შაბათს სემინარი არ მქონოდა. თან, ძირითადად დილაობით. მერე კვირა დღის სიყვარული დავიწყე. მაგრამ, მიუხედავად მაგისა შაბათ-კვირა მაინც ყველაზე დიდ სიყვარულად რჩებოდა.

ეხლა, ამ საღამოს, მიმაჩნია რომ მთელი ჩემი სიყვარული შაბათ-კვირისადმი იყო მოჩვენებითი. მიმაჩნია, რომ ის, რასაც მაშინ ვგრძნობდი და განვიცდიდი უბრალოდ მირაჟი იყო. მე მხოლოდ ბოლო რამდენიმე კვირაა შევიყვარე ეს ორი დღე ნამდვილი, წრფელი და უანგარო სიყვარულით. მიყვარს ეს დღეები, იმიტომ რომ სრულიად უსაქმური ვხდები, იმიტომ რომ ამ დღეებს მხოლოდ საკუთარ თავს ვუთმობ, მხოლოდ საკუთარ თავზე ზრუნვასა და საკუთარი თავის გართობაში ვატარებ.

ავტოგრაფიანი პირველი წიგნი

ჩემი დისგან სმს მომივიდა, ფამუქი ჩამოდის და გეხვეწები მოსაწვევი მეც გამიჩითეო. მისგან გავიგე პირველად, რომ ორჰან ფამუქი უნდა ჩამოსულიყო. სულაკაურის გამომცემლობის და free uni-ს ერთობლივი ძალისხმევით ორჰან ფამუქი თბილისში ჩამოდიოდა. სახლში მოსულმა, სულაკაურის გვერდზე გავარკვიე, რომ ფამუქთან შეხვედრა 13 მარტს, რუსთაველის თეატრში იქნებოდა, მოსაწვევბი კი 5 მარტს, გამომცემლობის ოფისიდან გაიცემოდა. 5 მარტს ვმუშაობდი და ვერ გავედი, მოსაწვევებიც გათავდა. ყურები ჩამოვყარე, შემშურდა ბევრის ვინც მოახერხა და მოსაწვევს დაეპატრონა.

ორჰან ფამუქის ლექციაზე მოსაწვევი

თუმცა, საბოლოო ჯამში ისე აღმოჩნდა რომ 12 მარტს, free uni-ს დიღმის კამპუსში ორჰან ფამუქის ლექციას დავესწარი. ხალხი ბევრი იყო, ყველა ტელეფონით/ციფრულით შეიარაღებული და ორჰან ფამუქს გამოჩენისთანავე სურათების გადაღება დაუწყეს, ფამუქმაც თავისი ფოტოაპარატი ამოიღო და ჩვენ, ხალხს გვიღებდა სურათებს. შემდეგ თავისუფალი უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორის წოდება მიენიჭა და გამოგვიცხადა, ახლა უფრო ყურადღებით მომისმენთო. იმ დროის განმავლობაში, როდესაც მე ფამუქს ვუსმენდი, მხოლოდ ერთ რამეზე ვფიქრობდი – ფამუქი, იმაზე მეტად პოზიტიური და იუმორით აღსავსე ადამიანი ყოფილა, ვიდრე ამას წარმოვიდგენდი.

ორჰან ფამუქი

ორჰან ფამუქი

რამდენიმე წიგნი მაქვს წაკითხული, და ბოლოს მივხვდი რომ მისი წიგნები კონკრეტული ადამიანების ისტორიებით კი არ არის საინტერესო, არამედ იმით რასაც ამ ადამიანების მიღმა ყვება, წერს და გადმოსცემს. იმით რაც შინაარსის გარეთაა. არასდროს დამიმალავს, რომ წიგნები შინაარსის გამო მაინტერესებდა, მაინტერესებდა X ადამიანს რა მოუვიდოდა, როდესაც Y მოკვდებოდა და ა.შ. ხოდა, ფამუქის წიგნებში ეს ყველაზე ნაკლებსაინტერესოა. აი მაგალითად, უმანკოებს მუზეუმის წაკითხვის შემდეგ ორი ემოცია დამრჩა:
I. შინაარსი იყო ძალიან უინტერესო, ბანალური და ჩვეულებრივი სასიყვარულო რომანი;
II. უმანკოების მუზეუმით გავიცანი სტამბული, კითხვის დროს წარმოვიდგენდი როგორ დავბოდიალობდი ბეიოღლუზე, წვრილ თუ განიერ ქუჩებზე, წარმოვიდგენდი როგორ ვიჯექი ზღვის პირას და ვუყურებდი გემებს. უმანკოების მუზეუმმა სტამბული შემაყვარა და ძალიან დიდი წვლილი მიუძღვის იმაში, რომ მე შარშან სტამბულში ვიყავი.  სწორედ უმანკოების მუზეუმზე დავატოვინე ავტოგრაფი, წიგნზე რომელიც სტამბულში, მუზეუმშია ნამყოფი :)

ავტოგრაფი

ავტოგრაფი

თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ წარმატებული და საინტერესო კვირა იყო. განსაკუთრებით იმიტომ, რომ კვირა მეგობრებით დასრულდა ♥

P.S უმანკოების მუზეუმი ჩემი პირველი ავტოგრაფიანი წიგნია და ძალიან გამიხარდება თუ სხვა წიგნებზეც გაჩნდება ავტოგრაფები ^_^

To Do ✔

პირველად to do list-ი შარშან გავაკეთე და 2013 წელს შესასრულებელი ამბები ჩამოვწერე. ნახევარზე მეტი შევასრულე და პრინციპში უკმაყოფილო არ ვიყავი ჩემი თავისგან. წელსაც, 2014 წლის to do list-ი შევადგინე და ერთ-ერთ to do ამბად სამუშაოს დაწყება ჩავინიშნე. ვერც კი ვიფიქრებდი რომ ამ თასკს ასე უცბად მოვპწიჩკავდი.

to-do

ორგან ვმუშაობ. სახლიდან ვაკეთებ ჩემს გასაკეთებელ საქმეს, უნივერსიტეტშიც დავდივარ და პრინციპში კმაყოფილიც ვარ. მხოლოდ იმაზე ვწუწუნებ რომ საღამოობით იმის დრო აღარ მაქვს მეგობრები ვნახო. თუმცა, მაგისთვის შაბათი დღე გამოვნახე. კვირა სწავლისთვის გადავდე და ვნახოთ როგორ გავართმევ თავს ჩემს ამ გეგმებს.

ისე, როცა მივხვდი რომ ძალიან ცოტა დროღა მრჩებოდა, თავში იმ აზრმა გამიელვა რომ ბლოგზე ვეღარ დავწერდი ისეთი სიხშირით როგორც აქამდე ვწერდი. მერე სინდისმა შემაწუხა და მუჯლუგუნის რტყმით ისიც შემახსენა რომ ბლოგზე კაია ხანია აღარ ვწერ. ალაგ-ალაგ მშვიდობაში გამოვჩნდები ხოლმე. რაღაცას მივაჩხლაფორთებ და სინდისდამშვიდებული ვიძინებ ხოლმე.

ხოდა, გადავწყვიტე რომ თუ დრო სამსახურისთვის, უნივერსიტეტისთვის, მეცადინეობისთვის და მეგობრებისთვის გამოვნახე, მაშინ კვირაში ნახევარიოდე საათის გამონახვა ბლოგისთვის არ გამიჭირდება. მინდა რომ ისევ ვწერო ჩემზე და ჩემს სისულეებზე.

P.S კიდევ რამოდენიმე ჩემთვის მნიშვნელოვანი თასქები მაქვს შესასრულებელი 2014 წელს და ვიმედოვნებ წლის ბოლო ყველა თუარა 99% მაინც მოიპწიჩკება.

გზა საკურთხევლისკენ

არსებობს წიგნები, რომლებიც ძილის წინ უნდა წაიკითხო. მარტივი, მსუბუქი ენით დაწერილი, ყოველგვარი ზედმეტი ფილოსოფიური შეხედულებებისგან გათავისუფლებული წიგნები – აი ასეთები მიმაჩნია ძილის წინ საკითხავი. რომ წაიკითხავ და მომდევნო 45 წუთი არ გიწევს იფიქრო იმაზე თუ რას ფიქრობდა ავტორი რელიგიაზე, ხალხზე, ბრბოზე, არ ფიქრობდე იმაზე შენ რომ მის ადგილას ყოფილიყავი რას იზამდი, არ ფიქრობდე ბევრ ისეთ რაღაცაზე რაზეც წიგნების წაკითხვის მერე ფიქრობ ხოლმე.

ერთი ისტორია შეყვარებულ წყვილზე – ნიკოლას სპარკსის “გზა საკურთხევლისკენ” სწორედ ძილის წინ საკითხავი წიგნია. კარგად წასაკითხი, თხელი და საინტერესო წიგნია. კითხვის პროცესში არ იღლები და სასიამოვნოდ იფურცხლება ყოველი ფურცელი.

ისტორია 17 წლის ბიჭზეა, რომელიც ფაქტობრივად ერთ წელიწადში დაკაცდა, რომელმაც შეიცვალა შეხედულებები და რომელსაც შეუყვარდა. ლენდონი, თუ სწორად მახსოვს მისი სახელი, ჩვეულებრივი ბიჭი იყო. ყოველდღიურად რომ ვხედავთ ხოლმე ქუჩაში, ტრანსპორტში და საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში აი ისეთი. მისი ცხოვრება კი თავდაყირა იმ ადამიანმა დააყენა ვისგანაც ყველაზე ნაკლებად მოელოდა და თანაც ისე შეცვალა რომ ყველაზე საშინელ კოშმარშიც ვერ წარმოიდგენდა. ლენდონი ხომ სწორედ მსგავს ადამიანებს იგდებდა აბუჩად ძმაკაცებთან ერთად.

პრინციპში, კითხვის დაწყებიდან ძალიან მალევე მივხვდი რაც მოხდებოდა. მაგრამ დასრულების შემდეგ მომინდა რომ პოსტი დამეწერა, მომინდა რომ ჩემი გრძნობები გამეზიარებინა და არ გამომივიდა :/

თითქოს ჩვეულებრივი წიგნია, ჩვეულებრივი სასიყვარულო ისტორიით, ჩვეულებრივი რომანი ისეთი დასასრულით როგორიც წარმოგიდგენია. მაგრამ, წიგნის დასრულების შემდეგ ნამდვილად არ ნანობ ძილის წინ დახარჯულ 20-30 წუთს რომელიც ამ წიგნს დაუთმე.

P.S ნიკოლას სპარკსის “დღიური” მაქვს წაკითხული და მაშინ ვთქვი, 15 წლის თინეიჯერი შეყვარებული ადამიანი რომ ვყოფილიყავი აუცილებლად ვიტირებდი-მეთქი. პრინციპში, ვინმეს რომ ეთქვა ორიოდე სიტყვით დამიხასიათე “გზა საკურთხევლისკენო” სწორედ იგივეს ვუპასუხებდი.