ლუდი და არა მხოლოდ

ლუდის გახსენებისას ტანში ყოველთვის სასიამოვნო ჟრუანტელი მივლის. ისტორიკოსების მტკიცებით ლუდი 8000 წლის წინათ გაჩნდა. ლეგენდის თანახმად, გულმავიწყ მცხობელს პურის ცომი მზეზე დარჩა, ცომი თხევადი გახდა და ამჟავდა. შეცბუნებულმა მცხობელმა უცნაური მასა გასინჯა და მოეწონა – ასე იწყება ლუდის ისტორია. ლუდის დამზადების პიონერებად შუმერები, სირიელები, ასურელები, ეგვიპტელები და ბაბილონელები ითვლებიან.

თუმცა, ნებისმიერ ბოთლზე წარწერა “ლუდი” არ ნიშნავს რომ ბოთლში ჩასხმული სითხე იმ გემოს ატარებს რასაც უნდა ატარებდეს კარგი ლუდი, ისეთს “მერე რა რომ ზამთარია ლუდი მაინც მაგარია” რომ უნდა იყოს.

რა განაპირობებს იმას რომ ლუდსახარშ ნატახტარს ჰქონდეს პრეტენზია ერქვას ერთ-ერთი კარგი ლუდისის სახელი? 1.უნიკალური წყალი; 2.თანამედროვე ტექნოლოგია; 3.მაღალი ხარისხი; და 4.კვალიფიციური კადრი.

ლუდი ნატახტარი

როგორც იცით ლუდსახარში ნატახტარი ქართული ლუდის ბაზრის 65%-ზე მეტი წილის მფლობელია. კომპანია მომხმარებელს სთავაზობს ლუდის სამ ბრენდს (ნატახტარი, 3D [ტრიდე] და ეფესი), სამ ქვებრენდს (ნატახტარი კასრის, ნატახტარი ქარვა და ნატახტარი ექსტრა). თუმცა  ლუდსახარში  ამიერიდან საზოგადოებაში სრულიად განსხვავებული დიზაინით და ლოგოთი გამოჩნდება. გარდა დიზაინისა ლუდ ნატახტარს შეეცვალა გემოც, იგი მზადდება 100% ალაოთი, რაც მოგეხსენებათ ლუდისთვის რაოდენ მნიშვნელოვანია. ნებისმიერი რამის ცვლილება, მითუმეტეს სასიკეთოთ საკმაოდ სასიამოვნოა, ვინაიდან ადრე თუ გვიან ყველაფერი მოსაბეზრებელია.

ამ ახალი ამბის აღსანიშნავად დღეს ივენთ ჰოლში ივენთი გაიმართა, სადაც რამდენიმე ბლოგერი ვიყავით დაპატიჟებულები და მოგვეცა შანსი გაგვესინჯა როგორც ძველი, ისე ახალი ლუდი ახალ ბოთლში და გინდ დამიჯერეთ გინდ არა, განსხვავება იგრძნობა, თანაც საკმაოდ სასიამოვნო განსხვავებაა.

ახალი VS ძველი

საღამოს უძღვებოდნენ უკვე ყველასათვის კარგად ნაცნობი თიკა და ვანო მონაწილეობდნენ და ჩვენს ხასიათზე ზრუნავდნენ: მაია ბარათაშვილი, მარიკო ებრალიძე, თაკო გაჩელიჩაძე, ზაურ შავგულიძე, გიორგი სუხიტაშვილი, მარი პავლიაშვილი, თამთა ცხვიტავა, დავით ილურიძის ბენდი – ხათუნა ჯალაღონია და მაკა გამყრელიძე და რა თქმა უნდა tbilisi BIG band!

TBILISI BIG BAND

გარდა სასიამოვნო და ხშირ შემთხვევაში საცეკვაო მუსიკისა იყო გათამაშებებიც. ე.წ ლოტოს წესით. მოსაწვევებზე ეწერა ნომრები, ჩემი #5 მოსაწვევი აღმოჩნდა. თიკა ან ვანო ამოიღებდა ნომერს და იმ ნომრის შესაფერისი მოსაწვევის პატრონს წილად ხვდებოდა ან 100 ბოთლი ახალი ნატახტარი, ან მაცივარი სავსე ლუდით და ა.შ. სასიამოვნო და მაცდუნებელი პრიზებია და სამწუხაროდ არცერთხელ არ გამიმართლა.

შემთხვევით გამარჯვებული, რომელსაც წილად ხვდა 100 ბოთლი ნატახტარი

საღამოს ასრულებდა სპეციალური სტუმარი ბელგიიდან Phill DA Cunha, დიჯეი, რომელიც 12-საათისთვის შეუერთდა წვეულებას.

ასე და ამგვარად, დააგემოვნეთ ახალი ნატახტარი და რა იცით რა ხდება ^_^

შერლოკი, hug day, ძლიერი გოგონა, დიეტა და ერთი დიდი ალიაქოთი

რაღაც სევდიანი მუსიკა აქვს ჩართული ჩემს დას და მეც შესაბამის განწყობაზე დავდექი. სიგარეტიც არ მაქვს რომ გავიდე აივანზე, გავიყინო და შემოვიდე.

ყოველთვის ვამბობდი არც-ერთ სერიალს არ ვუყურებ, ნერვები არ მაქვს-მეთქი. ერთადერთი რასაც მოთმენით და აუღელვებლად ველოდებოდი და მერე წყანარად ვუყურებდი ჰაუსი იყო. ორი დღეა შერლოკს ვუყურებ, ორივე სეზონი მოვრჩი და ეხლა აღარ ვიცი რა ვაკეთო. მოუსვენრობამ შემიპყრო და გამახსენდა ჩემი დაპირება-არასდროს არც-ერთ სერიალს არ ვუყურებ! და გავიმეორე იგივე. შერლოკი უკანასკნელია. მოჰაუსო ტიპია, ცინიკოსი, ჭკვიანი, ვითომ ამჩემფეხება და სინამდვილეში მგრძნობიარე, გენიალური პერსონაჟია. მომიწევს დაველოდო შემდეგ სეზონს.

დიდი ხანია არაფერი დამიწერია. მამენტ, საწერიც არაფერი მაქვს. ცოტა ხანში გამოცდები იწყება. მე კიდევ წინა სემესტრის “წარმატებას” ვიმეორებ მგონი. არადა როგორი იმედი მქონდა ამ სემესტრში არაფერი შემეტენება-მეთქი. გუშინ hug day იყო. ჩახუტების საერთაშორისო დღე, რომელსაც საქართველოც ოფიციალურად შეუერთდა. ფილარმონიიდან ბარათაშვილამდე მსვლელობა მოვაწყვეთ, გზაში ვეხუტებოდით ყველას ვინც გვთანხმდებოდა. ბარათაშვილიდან მოხალისეები გლდანის ბავშვთა სახლში წავიდნენ, სადაც შეზღუდული უნარების მქონენიც სწავლობენ. ტკბილეული და სათამაშოები მიუტანეს.

hug day. მე და ფორთოხლის გოგონა <3

სანამ მავანნი ბავშვთა სახლში იყვნენ, მე ერთი გოგოს ისტორიას ვისმენდი. 18 წლის ასაკში შეძლო და დაუპირისპირდა ოჯახს, თელავის ნაცრისფერ ხალხში ყველაზე ფერადი იყო, წამოვიდა თბილისში, ფაქტობრივად უპატრონოდ დარჩენილი. სრულიად შემთხვევით იპოვა ნახევარდა და მუშაობასაც კი იწყებს. აღფრთოვანებული ვარ. ერთი შეხედვით მოცუცქნული, პატარა, ფაიფურის თოჯინაა და სინამდვილეში საკმაოდ ძლიერი პიროვნებაა ჩამოყალიბებული. ვამაყობ მისით.

დიეტას + ვარჯიშს ვაგრძელებ, მაგრამ ბოლო ერთი კვირაა წონა გაიყინა, არც ზევით მიდის არც ქვევით და სულ ცოტა მაკლია რომ სასწორი მეხუთე სართულიდან არ მოვისროლო. იმისათვის, რომ ჩემს ნერვებს გავუფრთხილდე გადავწყვიტე ყოველდღე აღარ ავიწონო და სასწორიც მშვიდად იქნება და მეც.

და რაც მთავარია, მჯერა რომ ყველაფერი კარგად იქნება და ამ რწმენის გამო ბედნიერი ვარ <3

 

დღის რუტინა

ჩემი დღის უმეტესობას ან ტელეფონზე ან კარებზე ზარი იწყებს. დღესაც იგივე განმეორდა რაც გუშინ, გუშინწინ. კარზე საშინელმა ზარმა გამაღვიძა, მართალია მე არ მომიწია ადგომა და გაღება მაგრამ 12-საათზე თუ გამეღვიძა ძილს ვეღარ შევიბრუნებ. ჩემი და იყო, გაოგნებული და გაოცებული, მისი მეგობრის მამიდაშვილი გარდაცვლილა, მოულოდნელად. და ძილბურანშიც კი შემეშინდა სიკვდილის.

დღეს ჩვეული რუტინით ვიწყებ: წყლის გადავლება, ლოგინის ალაგება, სახლის დალაგება, ფეისბუქზე ბოდიალი და ნაშუადღევს ის სმს რომელსაც ელოდებოდი. 15 წუთში ჩაცმა, ჩანთის ჩალაგება და კარის გახურვა ძახილით ” საღამოს მოვალ”. ორიოდე საათი მეგობრებთან, სისულელეებზე და უკვე გატკეპნილ თემებზე საუბარი, მონატრებული ანანასის წვენის წრუპვა და სიგარეტის აუღელვებელი მოწევა.

დღეში 1-საათი მაქვს რომელიც მწყვიტავს ყველანაირ რუტინას და თავიდან ბოლომდე ვეფლობი ვარჯიშში. იღლები მაგრამ თან ისვენებ, მხოლოდ საკუთარ თავზე ფიქრობ, ან არც ფიქრობ და მუსიკას უსმენ რომელიც შეიძლება პირველად გესმოდეს (მე როგორც წესი მუსიკას არ ვუსმენ), გრძნობ რომ დღითიდღე უფრო და უფრო გიიოლდება ყველა ვარჯიშის გაკეთება და ერთი სული გაქვს მალე გავიდეს ბევრი დრო რომ შედეგიც იხილო, ისეთი თვალში საცემი რომ იქნება ისეთი შედეგი.

დაღლილი და გაუბედურებული მორიგ მეგობართან მივდივარ. ჩაის ვიდუღებ, ბავშვს ვეთამაშები, ვცდილობ ინტერეტს რამე მოვუხერხო და ამასობაში სახლში წასვლის დროც მოდის. ვერ ვიტან როდესაც სახლისკენ მიმავალ მარშუტკას პავლოვზე ველოდები. შეიძლება მილიონი მანქანა გიჩერებდეს? o.O და თან მაშინ როდესაც გამიზნულად გაჩერებაზე ვდგები და მაინც და მაინც მაშინ არის ის გაჩერება უპატრონო როცა მე მივდივარ ხოლმე. როდესაც ჩემს წინ მეხუთე მანქანა გაჩერდა შუათითი ვაჩვენე და 30 ნომერ მარშუტკას შევახტი, რომელმაც შეიძლება ითქვას სულზე მომისწრო.

გზაში კლასელი შემხვდა. ჰმ, რა უცნაურია, დღე სიკვილით დაიწყო და ფაქტიურად სიკვდილის მოლოდინით დასრულდა.

ძალიან მეშინია სიკვდილის.

ეროვნებისთვის ნაცემი ქალი

“ყველა ადამიანი დაბადებით თავისუფალია და კანონის წინაშე თანასწორია განურჩევლად რასისა, კანის ფერისა, ენისა, სქესისა, რელიგიისა, პოლიტიკური და სხვა შეხედულებებისა, ეროვნული, ეთნიკური და სოციალური კუთვნილებისა, წარმოშობისა, ქონებრივი და წოდებრივი მდგომარეობისა, საცხოვრებელი ადგილისა.” – კონსტიტუციის მეორე თავის მეთოთხმეტე მუხლი.

მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოს კონსტიტუციის მიხედვით ყველა ადამიანი თანასწორია, ბევრს რატომღაც ავიწყდება და კარგ ვარიანტში გულში ლანძღვას და უარეს ვარიანტში მუშტი-კრივზე გადადის.

დაახლოებით ნახევარი საათის წინ შევესწარი ერთ შემთხვევას რომელიც კიდევ თვალწინ მიდგას. ავტობუსში, რომელიც გაჭედილია რა თქმა უნდა, ამოვიდა ასე 60-65 წლამდე მოხუცი ქალი, ეროვნებით სომეხი. იქვე მჯდომმა 30-ოდე წლის მთვრალმა კაცმა დაუწყო ჩხუბი, ეუბნებოდა რომ ავტობუსიდან უნდა ჩასულიყო, რომ რახან სომეხია აყროლებდა ავტობუსს და საერთოდაც, საიდანაც იყო ჩამოთრეული იქვე წასულიყო. ქალბატონმა რა თქმა უნდა არ დაუთმო და საპასუხოდ რამდენიმე სიტყვა უთხრა. შედეგად მთვრალი ადამიანი კიდევ უფრო გაღიზიანდა და რომ არა იქვე მყოფი კაცები, ავტობუშშივე სცემდა. პირველივე გაჩერებაზე მოხუცი ქალბატონი ჩავიდა და ამ დროს ის მთვრალიც ჩაჰყვა და პირდაპირ გაჩერებაზე წიხლებით შესდგა ზედ (არ ვაჭარბებ, ქალი წაქცეული იყო და ის წიხლებს ურტყამდა). ძლივს გამოსწიწკნეს ხელიდან და კმაყოფილი სახით ამობრუნდა ავტობუსში, დაიკავა კუთვნილი ადგილი და განაგრძო სომხების ლანძღვა-გინება.

ძალიან სამწუხაროა რომ ეს ფაქტი ხვალ აღარავის ემახსოვრება, არავინ დაისჯება ჩადენილი დანაშაულისთვის და დღეს დავრწმუნდი რომ ძალიან ბევრი ადამიანი იქნება მსგავსი მიზეზით ნაცემი, იქნებ მოკლული კიდეც?

და ბოლოს, რისი ბრალია ეს? რა თქმა უნდა ადამიანების შეგნების.

მე, დიეტა და აერობიკა

10 იანვარს აერობიკაზე დავიწყე სიარული.
აქამდე რამდენჯერმე მქონდა მცდელობა მევლო ხან წერეთელზე, ხან მარჯანიშვილზე და საბოლოოდ მაინც 1-2 თვეში თავს ვანებებდი, უბრალოდ მბეზრდებოდა. მერე ვიდექი და სახლში ვვარჯიშობდი.
უკანასკნელი 1 წელია ოდნავ ზედმეტად არ გავტოკებულვარ და არ გამიქნევია ხელი თუ ფეხი და შედეგიც ამ 1 წელში ჩემს სხეულზე აისახა, ზედმეტი 10 კილოგრამი. და თუ კი 2 წლის წინ ზაფხულში ვიწონიდი 89 კილოგრამს 2 თვის წინ ვიყავი 101.9 კილოგრამი და გულგახეთქილი ჩამოვვარდი სასწორიდან.

პირველი ერთი თვე მსუბუქი შეზღუდვებით გამოვძვერი, არ მინდოდა პირდაპირ რთული და საშინელი დიეტით დამეწყო და 3-4 თვეში ისევ თავი დამენებებინა. ავკრძალე მხოლოდ ცომეული და ტკბილეული. თუმცა იმ ერთი თვის განმავლობაში შიგადაშიგ მაინც ვჭამდი შოკოლადს, ან პურის 1 ნაჭერს ხოლმე. -5 კილოგრამი და ბედნიერი ვიყავი : )

მეორე თვე გადავწყვიტე რომ მაზოხისტური დიეტა მქონოდა რომლის შედეგადაც მშიერი უნდა ვყოფილიყავი და 3 დღეზე მეტხანს ვერ გავძელი. ამიტომ დავუბრუნდი მშობლიურ “არა ტკბილს და არა ცომს”, მაგრამ სწორედ ამ მეორე თვეს დაემთხვა ახალი წელი და ჩემი 10- დღიანი თავაშვებულობა. მთელი თვენახევარი რაც შოკოლადი დავიკალი  3 დღეში ავინაზღაურე და ყველგან შოკოლადს ვჭამდი, ვსინჯავდი ყველანაირს და კმაყოფილი სახით ვილუკმებოდი, შედეგად 94.6 კილოგრამიდან იმ 10 დღეში ავედი 97.4  კილოგრამამდე.

5 იანვარს დიეტა დავიწყე და იმ 10 დღიანი თავაშვებულობის მერე საკმაოდ გამიჭირდა პირველი დღე, სამაგიეროდ მეორე და უკვე მომდევნო დღეებმა მშვიდად ჩაიარა. ამასობაში ბლანკის  წყალობით აღმოვაჩინე ფიტნეს ცენტრი თიდანი, სადაც 25 იანვრამდე აქვთ ფასდაკლებები და ყოველდღე სიარული 1 თვის განმავლობაში ღირს 70 ლარი, რაც ვთვლი რომ საკმაოდ იაფია და გამოცდების მოლევის შემდეგ გავვარდი პირობების გასაგებად. ტრენერი ყველას უნიშნავს ინდივიდუალურ ვარჯიშებს, რაც კიდევ უფრო მომხიბლავს ხდის იქაურობას.  შეგათვალიერებენ, გამოგკითხავენ ინფორმაციას ჯანმრთელობის და ფიზიკური მონაცემების შესახებ, გაგზომავენ კისრიდან კოჭებამდე, აგწონიან და ისე შეგირჩევენ პროგრამას. მე ჯერჯერობით პირველი პროგრამით ვვარჯიშობ. ვარჯიშის ხანგრძლივობა 40 წუთიდან 1 საათამდეა.

აქ უნდა ყოფილიყო ფოტოები რომლებიც თიდანში არ გადამაღებინეს

პ.ს დღეს გავუძელი უუუგმრიელესი ტორტის ფორთოხლებით და ალუბლებით და რაღაცებით გაკეთებულს და სენდვიჩების ცდუნებას და უკვე მჯერა რომ ყველაფერი გამომივა!

მე, 3 იანვარი

 

სმენა? სინდისი? ნამუსი? – რა საქონელია ^^

სმენა? – არ მაქვს.

სინდისი? – ნწ, არც ეგ.

ნამუსი? – არც ეგ უბოძებიათ ჩემთვის.

სწორედ იმიტომ რომ ზემოთ ჩამოთვლილი სამი უნარი არ გამაჩნია ამაყად და გაბედულად ჩავერთე ბლოგერების წამოწყებულ საახალწლო “პროექტში” ^_^

ვიდეოს გადასაღებად ბევრი ვიწვალეთ, ბევრი ვიცინეთ და ბევრი ვეჩხუბეთ თემოს. ყოველთვის როდესაც მოდიოდა ფრაზა  ”Wo-oh” უტყდებოდა საშინელი სიცილი და მორიგი 5 წუთი დაწყნარებას ვუნდებოდით : )

თემუჩინს არ დაეზარა და შეკრიბა ყველა კადრს მიღმა ვიდეობი და ააწყო ^^

საბოლოოდ ისე გამოვიდა რომ მთელი სიცილი, დადებითი განწყობა, მომღიმარი და ენერგიული სახეები და ხმის ტემბრი ჩავაქსოვეთ იმ ვიდოებში, რომლებიც თემოს სიცილმა გააფუჭა :> და სვითს გადავუგზავნეთ უკვე გაწამებულ-გადატანჯულ-გათანგულ სახეებიანი ვიდეო ^^ მერე რა, მაინც არ მიტყდება და თამამად ვაშეარებ ფეისბუქის ვოლზე და აქ :>

ვიდეოს გადაღებისას მონაწილეობა რომ არ მიეღოთ ნანაკოს (როცა მოვუსმინე გაოცებული ვიყავი და მილიონჯერ გადავახვიე 2:28 წუთზე რომ ახლიდან მომესმინა და შემეხედა მართლა ნანაკო იყო თუ არა, საოცრად მღერის <3), ჯეისონს, ნატოშას, სვითს და თინის მართლა გამოვიდოდა ის რასაც ჩემი და ვარაუდობდა – რამდენიმე ადამიანის ყროყინი და ყმუილი :>  თუმცა მაგ ყმუილს მაინც სასიამოვნო დასასრული ექნებოდა პერწკლის  და სანის სახით <3

ახალი წელი გავიდა, შობაც, ჰოდა მაშინ დამდეგს გილოცავთ ამ სიმღერით, დამდეგ ახალ წელს, ძველს <3

იქნებ

აქედან შორს მინდა ყოფნა. უფრო სწორად მანძილს არ აქვს მნიშვნელობა, მთავარია რომ ხალხი არ იყოს, 21-ე საუკუნის ულტრა-სუპერ-ბუპერ თვისებით აღჭურვილი ტექნიკა, ტელევიზორი რომლის ყურებაც მომენატრა, ტელეფონი რომელიც ალაგ-ალაგ იჭერს და უკვე მზად ვარ ინტერნეტსაც დავემშვიდობო. სულ რაღაც ორიოდე კვირით წავიდოდი სოფელში, სადაც არავინ არის.

დილით ალბათ ადრე გამეღვიძებოდა, იმიტომ რომ ადრე მომიწევდა დაწოლა, ფეჩს ავანთებდი და გარეთ წავიდოდი საბოდიალოდ. ზუსტად მეცოდინებოდა რომ გზად არავინ შემხვდებოდა, იმიტომ რომ წელიწადის ის დროა როცა იქ არავინ არ არის. გარეთ გასვლისას რტომღაც გეზს სოფლის ბოლოსკენ ვიღებ ხოლმე, ამჯერადაც ესე იქნებოდა, გადავხედავდი დათოვლილ გორებს, შევისეირნებდი თოვლიან ფიჭვებში და ვეცდებოდი ხტუნვით მაინც გავმთბარიყავი. შინ დაბრუნებულს სახლი თბილი დამხვდებოდა, ფეჩზე საუკუნის მერე ადუღდებოდა წყალი და ყავას გავიმზადებდი.  მერე? მერე ალბათ წავიკითხავდი რამეს, და მზის ჩასვლისას ისევ გარეთ გავბანცალდებოდი, ვიგრძნობდი როგორ დამივლიდა სიცივე ძვლებში, დაველოდებოდი როდის დამეწყებოდა კანკალი და სწრაფი ნაბიჯით დავუბრუნდებოდი სახლს, სადაც არავინ იქნებოდა რამდენიმე თაგვის გარდა.

წარმოვიდგინე ეს ყველაფერი და შემზარა. იმიტომ რომ ვერ გავძლებ ასეთ პირობებში 2 კვირა. 1 ან 2, მაქსიმუმ 3 დღე და მერე გავჭედავ, ნერვოზი დამემართება და გავგიჟდები. ვერ გავძლებ ხალხის გარეშე, ვერ ვიქნები მარტო, ვერ ვიქნები იმ ყველაფრის გარეშე რაც მომბეზრდა.

ორშაბათიდან გამოცდები მეწყება, ჯერ შუალედები, მერე ფინლურები მერე დავისვენებ და მერე იქნებ ახლიდან დავფიქრდე ცივილიზაციიდან გაქცევაზე.

ახალი წლის დღეები

ყველაზე ძალიან ახალი წლის დღეები არ მიყვარს, 1,2,3,4 იანვარი. როდესაც ან შენ მიდიხარ რომელიმე 1 წლის უნახავ ნათესავთან ან შენთან მოდიან აუარება სტუმრები და კარზე ზარის ხმა უკვე მაღვიძარას ზარზე მეტად გძულს.

1 წლის უნახავ ნათესავს ადვილად მოიმადლიერებ რამდენიმე საათში და მერე სადაც გინდა წადი, მაგრამ აი როდესაც შენთან სახლში არიან ცოტა რთულადაა საქმე. საბედნიეროდ წელს გამიმართლა. თავი ავარიდე ყველანაირ სტუმრობას და ვნახე რაც შეიძლება ბევრი მეგობარი.

1 იანვარს – როგორც წესი რუსთავში მივდივარ და ვნახულობ ნათესავს, რომელიც მთელი წელი მპირდება “აი ამ შაბათ-კვირას ჩამოვალ” და რა თქმა უნდა ვერასდროს ჩამოდის ხოლმე. წელს ეს “ტრადიცია” დაირღვა და ვერ მოვახერხე წასვლა. ჩემთან გამოვიდნენ საიდანღაც მოსული სტუმრები და მე მეგობართან გავიქეცი. რამდენიმე გოგომ გამოვალაგეთ მაცივარი, ვისაც რა გვეგულებოდა მოვხვეტეთ, ავიბარგეთ და ავადექით იმ ერთს : ) მიდგნენ-მოდგენ და სასიამოცნო “სუფრაც” გაიშალა. თითო-თითო ჭიქა შავი ღვინო ვწრუპეთ და გადმოვინაცვლეთ “ლოჯისკენ” სადაც ვისხედით და უბრალოდ ტკბილად ვსაუბრობდით. შუქი ჩაქრა, სამაგიეროდ გლინტვეინი გამზადდა და ნეტარების წუთები გავიხანგრძლივეთ. ერთი შეხედვით უბრალოდ საღამო ძალიან სასიამოვნო გამოდგა.

2 იანვარს – აგერ უკვე მერამდენე წელია მთელი ოჯახი მივდივართ სტუმრად ვარკეთილში, სადაც რა თქმა უნდა აუარება ადამიანია და მოწყენილი ვზივარ და ველოდები როდის მოაფიქრდებათ ჩემებს სახლში წასვლა. ამჯერადაც გამიმართლა, შედარებით ადრე მოვკიდე ხელი ჩემს ნივთებს, დავემშვიდობე იქ მყოფ ხალხს და გავუდექი გზას ქოფი რუმისკენ,რომელიც დაკეტილი დამხვდა. მეგობრებთან ერთად გადავინაცვლე კაფე გალერიში, რუსთაველზე. სადაც ლეპტოპეპში თავჩარგულები ხანდახან თუ დავეკონტაქტებოდით ერთმანეთს. სამაგიეროდ რამდენიმე ისეთი ადამიანი დავიბედე რომელთა ნახვაც მთელი წლის განმავლობაში ყოველთვის გამიხარდება.

3 იანვარი – ნეტარების დღე მქონდა. დილიდან საღამომდე ვიყავი პიჟამოში და ვიჯექი ლეპტოპთან, ვუყურე ჰაუსის რამდენიმე სერიას. აგერ უკვე რამდენი თვეა მეშვიდე სეზონზე ვარ და ჯერ კიდევ ვერ დავასრულე :შ სამაგიეროდ საღამოს გრინ მარისთან გავედი და პატარა სიურპრიზი გავუკეთე. ვიცოდი რომ ვეკოს ნახვა ამ ახალ-წელს, და საერთოდაც ნებისმიერ დროს, ყველაზე მეტად გაახარებდა და ჩემი ვარაუდი მის წივილ-კივილში გამართლდა როდესაც ვეკო და აჩო დაინახა. თითო-თითო ჭიქით დავილოცეთ, ფოტოები გადავიღეთ და შინისკენ დავიძარით.

4 იანვარი – დილით, პირველ საათზე, დედაჩემმა ჯუჯღუნით გაგვაღვიძა მე და ჩემი და, ადექით 1 საათში სტუმრები მოდიანო, მაგიდა უკვე გაშლილი ჰქონდა და ელოდებოდა. დავფაცურდი და სასწრაფოდ მოვძებნე ანა, რომელიც იჯდა სახლში და ქსოვდა :> დავხვდი სტუმრებს, მივიღე საჩუქარი და გავუდექი ანასკენ გზას ^_^ სტუმრებს რომ არ სწყენოდათ პატარა, მაგრამ ეფექტური ტყუილი ვუთხარი, ბიბლიოთეკაში მივდივარ სამეცადინო მაქვს გამოცდისთვის მეთქი და წარმატება მისურვეს. ანნასთან სამზარეულოში შევიკეტეთ, მე ლეპტოპთან ვიჯექი, ვეწეოდი და მარტინის ვსვამდი, ანა იჯდა და ქსოვდა. რაოდენ გასაკვირის არ უნდა იყოს როდესაც მეგობარი გიზის გვერდზე სულ სხვანაირად სასიამოვნოა ფეისბუქზე ბოდიალიც კი. საღამოს დოდკასკენ გადავინაცვლეთ, სადაც ის ხალხი მოვიდა რომელბსაც არ ველოდი ^^ მიყვარს მოულოდნელობები. მშვენიერია როდესაც სახლიდან გაქცევა გსურს რამდენიმე საათით და უცბად მსგავს გარემოში აღმოჩნდები. ბოლოს სინდისმა შემაწუხა და სახლს დავუბრუნდი. ჩემდა გასაკვირად სტუმრები მალევე აიშალნენ და ეხლა 12-საათზე რომ მაგიდა ალაგებული, ჭურჭელი დარეცხილ-დაწმენდი-შენახულია, სახლი დალაგებულია და  ძალიან მიკვირს. როგორც წესი პირველ-ორ საათამდე ისე რჩებიან თითქოს საღამოს 8-საათი იყოს ხოლმე.

მოკლედ, ამ ახალი წლის დღეებში მიმართლებს <3 რაც მთავარია გავსინჯე ბევრი სხვადასხვა შოკოლადი და მივიღე სასურველი საჩუქრები ^_^ მოკლედ, ასეა თუ ისე წელი წარმატებით დაიწყო. აი ხვალიდან მეცადინეობასაც ვიწყებ გამოცდებისთვის. წარმატებები მე :>

პ.ს ფეისბუქზე გავხსენი ახალი ალბომი “366 დღე”, სადაც ყოველდღე ვამატებ 1 ფოტოს : ) იმედია არ მომბეზრდება წლის ბოლომდე. უბრალოდ მაინტერესებს საბოლოოდ როგორი შედეგი ექნება.

პირველი პოსტი

არ მინდოდა ახალი წლის ღამეს ფეისბუქზე შევხვედროდი. ამიტომაც 10-წუთით ადრე გამოვრთე ლეპტოპი და მივუჯექი სუფრას, საფერავით დავიწყე და მეზარებოდა ყველა იმ ბანალური სადღეგრძელოს მოსმენა, რომელიც ყველა სუფრაზეა, ჭირის თუ ლხინის. ოღონდ ახალი წლის ღამეს ორი ემატება – “ძველი წელის წასვლას გაუმარჯოს და ახლის შემოსვლას” და “ეს წელი ყოფილიყოს ჩვენი ოცნებების, სურვილების და ა.შ ამსრულებელი”.  კიდევ კარგი მხოლოდ 10-წუთი მომიწია სუფრასთან ჯდომა, 00:00 გახდა, აივანზე გავცვივდით, ფეიერვერკით ვტკბებოდით და ჩვენც ვიღებდით მონაწილეობას. რაც არ უნდა იყოს, ახალი წლის ღამე ულამაზესია :>

საჩუქრების გახსნის დრო მოვიდა და ჩემმა მშობლებმა გადაწყვიტეს რომ მე და ჩემი და-ძმა დავეტროლეთ :დ
და ნაძვის ხის ქვეშ დაგვახვედრეს პატარა თოჯინა და დრაკონი, გიორგის მანქანა :დ ვისხედით და ვფიქრობდითო რა გვეჩუქებინაო და გაგვახსენდა, პატარები რომ იყავით ძალიან ადვილი იყო საჩუქრის არჩევაო, თოჯინა და მისი ჯანიო (არადა ვერ ვიტანდი თოჯინებს )

რა თქმა უნდა ეს ასე არ დასრულებულა და სანტას ნამდვილი საჩუქრებიც გამოაჩინეს ^^
მაისური შემხვდა <3

საბედნიეროდ ეს მაისური არ ყოფილა პირველი რომელიც სანტამ მომიტანა ^^ ფეისბუქის ერთ-ერთ გრუფში სექრეთ სანტას ვათამაშებდით, რომლის მთავარი მუღამი ისაა რომ არ იცი ვინ გჩუქნის საჩუქარს და შენით უნდა მიხვდე. ჩემთვის განკუთვნილი საჩუქარი საოცრად ლამაზად იყო გახვეული და ეწერა “სიყვარულოვნას”-ო და ძლივს ვითმენდი სანამ გავხსნიდი. ვხვდებოდი რომ მაისური იყო, მაგრამ თუ ასეთი მაგარი იქნებოდა ნამდვილად არ მეგონა ^ აღფრთოვანებული დავრჩი და პირველივე შესაძლებლობისთანავე (დღეს) მეცვა ^^

უკვე ყველაზე საყვარელი მაისური <3

სახლში “ვალი მოვიხადე”, შევხვდი ახალ 2012 წელს, ავიღე გასაღები ფული და ჩემს გზას გავუყევი, პავლოვისკენ, სადაც ანნა მელოდებოდა : )  ალუკარდიც  მალევე ჩამოვიდა. ხომ თითქმის ყოველდღე ერთად ვართ და არაფერი განსაკუთრებული მომხდარა იმ 1 საათში რაც იქ ვიყავი, მაგრამ ახალი წლის მეგობრებთან ერთად გატარებას სხვა მუღამი და სხვა ხიბლი აქვს.

სახლში მისულს მეკვლე დამხვდა და ღრიანცელი გრძელდებოდა. მხოლოდ 5 საათამდე შევძელი ატანა, ბოლოს გავიხადე, ლოგინში შევგორდი და იმ ყაყანს სულაც არ შეუშლია ხელი ტკბილად დამეძინა იქამდე სანამ დილით ტელეფონის ზარი არ გამაღვიძებდა : )

გილოცავთ ყველას, და იმედია 2013 წელსაც მოგილოცავთ ^^

ძალიან უსუსური ვარ

ძალიან უსუსური ვარ.
იმიტომ რომ საშინლად ვარ მიჯაჭვული ფეისბუქზე და ნერვები კბილებით მიჭირავს რომ თავი კედელს არ ვურტყა, ნოუთბუქს ვერ ვიმეტებ, მიყვარს
ფეისბუქზე, ვერც ვაკომენტარებ, ვერც სტატუსს ვააფდეითებ, ვერც ჩატში მოწერილებს ვნახულობ, კი არა და ვპასუხობ. ჩემთვის ღია მხოლოდ ნიუსფიდია და სხვადასხვა სიახლეები რომლებიც გრუფებში იდება.  რას ჰგავს იცით? ბიჭს რომ შიშველი გოგო დაუყენოთ წინ და ვერ ეკარებოდეს, რომ ჰგონია ეხება და ამ დროს საშინელი ყვირილი ისმის რამდენიმე დღე ვერ შეეხებიო აბა წარმოიდგინეთ, ხომ ცუდია? ხოდა ეგრე ვარ მეც :შ

კი ვიცოდი, რომ უ-ფეისბუქოდ ვერ გავძლებდი, მაგრამ რეალურად ბოლომდე არ მქონდა წარმოდგენილი. ეხლა გახსნილი მაინც მაქვს, ვუყურებ და თავს ვიმშვიდებ რომ რამდენიმე დღეც და ყველაფერი ისევ ისე იქნება, მაგრამ, აი სულ რომ გაქრეს, აორთქლდეს და აღარ იარსებოს ფეისბუქმა იმედია მაგ დღეს მე არ მოვესწრები თორემ ჩემი და ფეისბუქის დატირება ერთად მოგიწევთ ^^ ერთი ჭიქა წაგვიქციეთ ხოლმე, რომ იქაც “მოგვივიდეს”.

მოკლედ, ჰელფ ცენტრს მივწერე “ჰეეეელფ”-მეთქი და იმედია მიშველიან :შ მე კიდევ განვაგრძობ “შორით ბნედას” :შ

ეს ის საშინელი ხმაა, რომ კივის და წივის "ვერ შეეხებიო