სიგრილის გემო ბათუმში

ბათუმი ერთადერთი ქალაქია საქართველოში, სადაც სიამოვნებით ვიცხოვრებდი. ბათუმში მზეც მიყვარს, მოღრუბლული ამინდიც, და წვიმაც კი, რომელიც ყველგან განწყობას მიფუჭებს ბათუმის გარდა. ოცნებად მაქვს ვნახო თოვლიანი ბათუმი, მაგრამ ჯერჯერობით მხოლოდ ფოტოებს ვჯერდები.

ლამაზია ბათუმი, მომწონს ახალი აშენებული შენობები, მომწონს შუადღისას ბულვარში ყოფნა და ზღვის ჰაერის სუნთქვა. ამ ყველფრის გარდა ბევრი კარგი ადგილია, სადაც შეისვლება და განწყობა ნამდვილად არ გაგიფუჭდება. ერთ-ერთი ასეთი ადგილი  “Sector 26 Lounge”- ია.

ლაუნჯი ბულვარშია, ზღვის მხარეს და ერთადერთი კლუბია, რომელსაც საცურაო აუზი აქვს. გარემო გადასარევია, მუსიკაც შესანიშნავი და რაც მთავარია 24 საათის განმავლობაში კარგი მომსახურეობა და აქტივობები მომხმარებელს გარანტირებული აქვს. მუსიკა არასდროს წყდება, ჰყავთ დღის და ღამის DJ-ები. ღამით სხვადასხვა ცნობილ DJ-ებს იწვევენ, მაგალითად icolas Jaar, Martin Eyerer, Telepopmusic, Touch & go, Gramaphonedzie, José Padilla (café del mar), Michael Gray, და ა.შ.

კიდევ ერთი დიიიდი პლიუსი, რომელიც “Sector 26 lounge”-ში წელს დამსვენებელს დახვდება tik-tak_ია!

tik tak

 

ივლისის ბოლოდან სექტემბრის შუა რიცხვებამდე ლაუნჯს ტიკ-ტაკი დაიპყრობს!
ლაუნჯში შესვლისას შემაჩნევ TicTac-ის ქოლგებს და პუფებს, რომლებიც ლაუნჯში ყოფნის დროს მომხმარებელს დასვენებისა და განტვირთვის საშუალებას აძლევს. ასევე, კვირაში ერთხელ, შაბათ დღეს, ტიკ-ტაკის პრომოები მომხმარებლებს სიგრილის გემოს, ტიკ-ტაკს ურიგებენ. და რაც ყველაზე სასიამოვნოა, მომხმარებელს საშუალება ექნება ბართან დააგემოვნონ ტიკ-ტაკი და სიგრილეს გაუსინჯონ გემო :)

ტიკ-ტაკი ყველგან განსაკუთრებულია, მაგრამ კიდევ უფრო განსაკუთრებული ბათუმშია! ლაუნჯი ტიკ-ტაკის არომატით კიდევ უფრო მიმზიდველია <3

tik tak in batumi

 

პრაღა, ჩეხეთი

ამსტერდამში 1 კვირიანი ვოიაჟის შემდეგ პრაღას მივადექით. ფრენა იმაზე ნახევარი საათით ნაკლები გაგრძელდა ვიდრე დაგეგმილი იყო.
პირველი რაც პრაღაში გადამხდა ის იყო, რომ აეროპორტის გასასვლელთან სრულიად მარტო დავრჩი. აეროპორტიდან გამოვედი, ავტობუსში ავედი, ბარგი მოვათავსე და განრიგის სანახავად დაბლა ჩამოვედი, მაინტერესებდა რომელ საათზე გავიდოდა. საბოლოო ჯამში სანამ მე განრიგს ვნახულობდი ავტობუსმა წრიპინი ატეხა, კარებები დახურა და ცოცხალი თავით აღარ გამიღო. საბედნიეროდ მახსოვდა ნომერი და ვიცოდი, რომ ბოლო გაჩერებაზე უნდა ჩამოვსულიყავი. თემო და კობა იქ მელოდებოდნენ :)

pragueპრაღაში მე ევრო მქონდა წაღებული და აროპორტში ძალიან მცირე ნაწილი, მგზავრობისთვის რაც დამჭირდებოდა, ის გადავახურდავე. ძალიან ცუდი კურსი აქვთ აეროპორტში, 1 ევროდ 23 კრონა (ჩეხური ფული) მოგივათ. ძალიან გამაოცა მომსახურე პერსონალმა, რაც ძალი და ღონე ჰქონდა ცდილობდა რაც შეიძლება მეტი გადამეხურდავებინა, ჯერ მკითხა რამდენი ხნით რჩები მხოლოდ 20 ევროს რომ ახურდავებო, ისაო ესაო, ბოლოს ისიც მითხრა ტაქსისთვისაც კი არ გეყოფაო, ვუთხარი ავტობუსით მივდივარ-მეთქი და შემეშვა. პრაღაში რთულია ფულის გადახურდავება, ან ძალიან ცუდი კურსია, ან კიდევ უსაშველოდ მაღალ საკომისოს იღებენ. თუმცა არის ერთი კარგი ადგილი, არაბების სავალუტო პუნქტი, სადაც ხელსაყრელად დაახურდავებთ და საკომისიოსაც არ წაგართმევენ.  მე რომ გადავახურდავე 1 ევროდ 27 კრონა (თუ 26?) მომივიდა.

აეროპორტშივე შეგიძლიათ იყიდოთ ავტობუსის ბილეთი, რომელიც 32 კრონა ღირს და მისი გამოყენება 90 წუთის განმავლობაში შეგიძლიათ. ბილეთი მოქმედებს ყველა საზოგადოებრივ ტრანსპორტში. ქალაქის ცენტრამდე ავტობუსით და შემდეგ უკვე მეტროთი მივედით. სხვათაშორის მეტროს სადგურები თბილისში ბევრად უკეთესია, ნუ თუ იმას არ გავითვალისწინებთ, რომ პრაღაში სადგურების უმეტესობა შშმ პირთათვის ადაპტირებულია.

კობა პრაღაში თავს ისე გრძნობს როგორც თევზი წყალში :) შესაბამისად, ჩვენი ბინის მოძებნა სულაც არ იყო რთული.

პრაღა ძალიან ლამაზი ქალაქია, დღისითაც და ღამითაც. თუმცა, ის რაც პრაღაში მომეწონა ძალიან მცირე, პატარა მოედანია, ძველი ქალაქი. სწორედ ამიტომ 6 დღე პრაღაში ძალიან ბევრია. ჩემი აზრით სრულიად საკმარისია 3-4 დღის გატარება, ვინაიდან და რადგანაც ამ 3-4 დღეში ყველაფრის დათვალიერებას მოასწრებთ.

prague

პრაღის ციხე-სიმაგრე მგონი ყველა წერტილიდან ჩანს. სანამ იქამდე ავიდოდი ვფიქრობდი, რომ საკმაოდ მაღლა იყო, თუმცა ასვლა არ გამჭირვებია. შორიდან ულამაზესია, ახლოდანაც ლამაზი იქნებოდა 4-5 სართულიანი, საბჭოთა კავშირის დროინდელი შენობები რომ არ ფარავდეს. მთელი იქ ყოფნის განმავლობაში ძალიან მაღიზიანებდა ეგ შენობები. ან ვის მოუვიდა თავში მაგის აშენება, ან რატომ არ ანგრევენ :/ არ ვიცი.
პრაღის ციხე-სიმაგრე ადრე მეფებიის, დღეს კი ჩეხეთის პრეზიდენტის რეზიდენციას წარმოადგენს. რამდენადაც ვიცი ის მსოფლიოში უდიდესი საპრეზიდენტო რეზიდენციაა. გინესის მიხედვით კი მსოფლიოში არსებული უძველესი ციხესიმაგრეებიდან უდიდესია, მოიცავს 70 000 კვ.მ. ფართობს. რეზიდენციიდან ულამაზესი ხედი იშლება, ისეთი, იქ ყოფნა და ყურება რომ არ მოგბეზრდება.

prague castle

კიდევ ერთი ადგილი, რომელიც მინდა გამოვყო ლენონის კედელია. კედელზე თავიდან ჯონ ლენონის სახე დახატეს, შემდეგ უკვე ბიტლზების სიმღერებიდან ციტატების მიწერა დაიწყეს. ამით ახალგაზრდები ერთგვარ პროტესტს გამოთქვამდნენ საბჭოთა კავშირის მიმართ. კედელი მუდმივად იცვლება. ტურისტები მიდიან და საყვარელი სიმღერებიდან ნაწყვეტებს წერენ. ძალიან სასიამოვნო იყო იქვე მყოფი გიტარიანი კაცის მოსმენა, რომელიც ბიტლზის რეპერტუარს ასრულებდა.

prague, lenon wall

 

pragueპრაღაში, ასტრონომიული საათის წინ, ყოველ სრულ საათზე იმდენი ტურისტი იყრის თავს, რომ იქიდან თავის დაღწევა ცოტათი რთულია :)
ასტრონომიული საათი 1410 წელს დაამონტაჟეს. 1490 წელს მას მიუმატეს კალენდარული (მზის) საათი და ორივე მოაპირკეთეს გოთიკული არქიტექტურის ფიგურებით. საათში ერთხელ, სრულ საათზე, სარკმლები იხსნება და მოციქულები წრეზე ტრიალებენ, “მოციქულების სვლა” – ასე უწოდებენ ამ სანახაობას და სწორედ ამ სანახაობისთვის უამრავი ადამიანი იკრიბება. მეც ვიდექი შუადღის 2 საათზე, მზეში, და ველოდებოდი მოციქულების სვლას, მეგონა რამდენიმე წუთს მაინც გაგრძელდებოდა, მაგრამ მწარედ შევცდი :/ რამდენიმე წამს გაგრძელდა და ყველაფერი თავის ადგილს დაუბრუნდა, ტურისტებიც მიმოიფანტნენ. ცოტა იმედები გამიცრუვდა. უფრო დიდ სანახაობას ველოდებოდი.
ლეგენდის თანახმად, ასტრონომიული საათის დამმონტაჟებელი მოკლეს, ამაზე უკეთესი რომ აღარ გააკეთესო.

prague

ერთ-ერთი ყველაზე კარგი და აუცილებლად სანახავი ჩარლის ხიდია. როგორც ამბობენ, პირველი ქვა ხიდის მშენებლობისთვის 1357 წლის, 9 ივლისს, 5:31 საათზე დადებულა. იღბლიანი ციფრები (135797531) ასტრონომებმა ჩარლს IV-ს მისცს და მშენებლობაც მაგიტომ დაიწყო ამ დღეს და ამ საათზე. თუმცა, კიდევ ერთი ლეგენდის თანახმად, ხიდის აშენების დროს კვერცს იყენებდნენ, რათა ქვა უფრო მტკიცე და ძლიერი ყოფილიყო. ქვის ბლოკებში მართლაც არის რაღაც ორგანული და არაორგანული ნივთიერებები.
ჩარლის ხიდის შესახებ ბევრი ლეგენდა არსებობს, ერთ-ერთი მათგანის მოსმენა ამ ვიდეოს საშუალებით შეგიძლიათ:  http://youtu.be/tfj2ORAWtjs

 

მომეწონა პრაღა, მიუხედავად იმისა, რომ ხალხი უხეშია და ეს განსაკუთრებით ვიგრძენი ამსტერდამის შემდეგ. მომეწონა ის ფაქტი, რომ საკმაოდ იაფი ქალაქია და 1 კვირაში დაახლოებით 80 ევრო დავხარჯე ( საცხოვრებლის გარეშე). განსაკუთრებით ჩეხური სასმელი, ბეჰეროვკა და ლუდი მომეწონა ^_^ თუმცა, ბევრი დადებითი ემოციის მიუხედავად, ჯერჯერობით იქ დაბრუნება არ მინდა. ალბათ ბევრი წლის შემდეგ ისევ სიამოვნებით ვესტუმრები.

prague

 

 

ჰააგა, ნიდერლანდები

ამსტერდამიდან ჰააგაში მატარებლით მოსახვედრად დაახლოებით 40-50 წუთი გჭირდებათ. მატარებელი ამსტერდამის ცენტრალური სადგურიდან გადის და საკმაოდ კომფორტულია, აღსანიშნავია, რომ wifi-ც არის და შესაბამისად გზაში ნამდვილად ვერ მოიწყენთ. პრინციპში, გზად უამრავი საინტერესო და ძალიან ლამაზი დასახლებაა, რომელთა თვალიერების შემთხვევაშიც ვერ მოიწყენთ :) ბილეთის ფასი 11 ევროა. მე რომ მივდიოდი უკან დასაბრუნებელი ბილეთიც ავიღე და შესაბამისად 23 ევრო (22 ევრო გზა, 1 ევრო მომსახურეობა) დამიჯდე. პრინციპში, ცოტა ძვირია, ყოველშემთხვევაში მე მეძვირა, მაგრამ ნამდვილად ღირს.

Den haagმიუხედავად იმისა, რომ ჰააგა და ამსტერდამი საკმაოდ ახლოს არის ერთმანეთთან, მაინც რადიკალურად განსხვავებული ქალაქებია. ამსტერდამი ველოსიპედების ქალაქია, ჰააგა არა (მაგრამ სხვა ქალაქებთან შედარებით, სადაც ვიყავი, ჰააგაშიც საკმაოდ ბევრი ველოსიპედია), ამსტერდამში პატარა, 6 სართულიანი, ვიწრო სახლებია, ჰააგაში არა, ამსტერდამში ვიწრო, ქავეფენილიანი ქუჩებია, ჰააგაში არა.
ჰააგაში მდებარეობს სახელმწიფოს მეთაურის, ქვეყნის პარლამენტისა და პრემიერის, პარტიათა რეზიდენციები, ფაქტობრივად, პატარა პოლიტიკური ქალაქია, სადაც ძირითადად სოლიდურად ჩაცმული ადამიანები დადიან. სხვათაშორის, ამსტერდამშიც და ჰააგაშიც ძალიან ბევრს შეხვდებით შარვალ-კოსტუმით რომ მართავენ ველოსიპედს.

რაც მთავარია, ჰააგაში მდებარეობს გაეროს მთავარი სასამართლო ორგანო, რომელიც 1945 წელს შეიქმნა. სასამართლოს მიზანი სახელმწიფოებს შორის დავის გადაწყვეტაა, ის ასევე იძლევა კონსულტაციებს და დასკვნებს სამართლებრივ საკითხებზე.  ჩემი მიზანი ამ სასამართლოს ნახვა იყო.

სადგურიდან რომ გამოვედით ვცადეთ ხალხისთვის გვეკითხა სასამართლოს ადგილმდებარეობა, რამდენიმე ცდის შემდეგ დავნებდით, არავინ არ იცოდა. ბოლოს გუგლმეფის საშუალებით მივაგენით. ჩემდა სამარცხვინოდ არ ვიცოდი, რომ გაეროს საერთაშორისო სასამართლო მშვიდობის სასახლეში იყო. ალბათ მშვიდობის სასახლე, რომ მეკითხა ყველა მიგვასწავლიდა გზას :)

მშვიდობის სასახლე, მზე უადგილო ადგილას იყო და კარგი სურათები ვერ გადავიღე

მშვიდობის სასახლე, მზე უადგილო ადგილას იყო და კარგი სურათები ვერ გადავიღე

 

მშვიდობის სასახლე 1913 წელს გაიხსნა, თავდაპირველად აქ განთავსებული იყო საარბიტრაჟო სასამართლო. 1899 წელს, ომის დასრულების შემდეგ, ჰააგის მშვიდობის კონფერენციაზე, შეთანხმდნენ რომ აქ უნდა ყოფილიყო სასამართლო და გამოიყო 1.5 მილიონი დოლარი მშვიდობის სასახლის ასაშენებლად.

ძალიან გული დამწყდა, რომ სასამართლო, კიარადა მშვიდობის სასახლე, მხოლოდ გარედან ვნახე. სამწუხაროდ, მაინც და მაინც იმ დღეს არ იყო ტურისტებისთვის ღია. საერთოდაც, როგორც აღმოჩნდა, იმისათვის, რომ სასამართლოში მოხვდე, რამდენიმე დღით ადრე უნდა ჩაეწერო. იმედია სხვა დროს აუცილებლად მოვხვდები შიგნით და ჭიშკართან სელფების გადაღებით არ დავკმაყოფილდები.

ჰააგა საკმაოდ ლამაზი და მშვიდი ქალაქია. მე ვიტყოდი, ძალიან მშვიდიც კი. იმდენად მშვიდი რომ 2 დღეზე მეტხანს ვერ გავჩერდებოდი. ბევრი ვერაფრის ნახვა მოვასწარით, სულ 5 საათით ვიყავით მგონი. მაგრამ რაც ვნახე ძალიან მომეწონა <3

IMG_8286

ამსტერდამი, ნიდერლანდები

სხიპჰოლის აროპორტიდან ამსტერდამის ცენტრალურ სადგურამდე მეტროს უნდა გაყვეთ. რომელიც 5 ევრო ( 4 ევრო ბილეთი, 1 ევრო მომსახურეობა) ღირს. ცენტრალური სადგურიდან დანიშნულების ადგილამდე შეგიძლიათ ფეხით, ან ტრამვაით მიხვიდეთ, რომლის ღირებულებაც 2.80 ევროა ( 60 წუთის განმავლობაში შეგიძლია გამოიყენოთ ბილეთი).

ამსტერდამი ზღაპარია.
გგონია დედამიწაზე არ არსებობს, ცალკე, დამოუკიდებელი სამყაროა და დამოუკიდებლად არსებობს. გგონია გარშემო ყველაფერი ჩაკეტილია და მხოლოდ ამსტერდამია, პატარა, 6 სართულიანი სახლები, ხის დარაბებით, ფანჯრებზე ყვავილებით და უამრავი ველოსიპედიანი ხალხი.
ხიდები, მდინარე, ბედნიერი სახეები, უამრავი ტურისტი და ქუჩებში ბოდიალის გარდა არაფერი რომ არ აკეთო მაინც ბედნიერი იქნები.
ძალიან წყნარი და მშვიდი ქალაქია, ოღონდ ყველგან მარიხუანის სუნია, ქოფი შოფებთან კიდევ უფრო :)

IMG_7993

✔ ამსტერდამის ერთ-ერთი აუცილებლად სანახავი ადგილი ზოოპარკია. შესვლა 20 ევრო ღირს და მზად უნდა იყოთ, რომ ასე 4-5 საათი დაუთმოთ. უზარმაზარ ტერიტორიაზე უამრავი რამ არის სანახავი.

ზოოპარკის რუკა :)

ზოოპარკის რუკა :)

ვოილერები ყველა ცხოველისთვის ცალ-ცალკეა შექმნილი და ყველა ცხოველს თუ ფრინველს თავისი ადეკვატური გარემო აქვს. ორ ერთნაირ ვოლიერს იქ ვერ ნახავთ. ყველაზე ძალიან რამაც გამაოცა ის იყო, რომ ვოლიერები ღიაა. რა თქმა უნდა ცხოველების ნაწილი (მაგ: ლომები, მგლები) ჩაკეტილ გალიაში არიან, მაგრამ უმეტესობა ღიაა და პრინციპში, რომ მოინდომონ თავისუფლად გამოვლენ და გაერევიან დამთვარიელებში, მაგრამ რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს არ გამოდიან.

IMG_8163

✔ რედ ლაით დისთრიქთზე გოგოები კიარა ანგელოზები დგანან :) უმეტესობა მათგანი ძალიან კარგად გამოიყურება და ვიტრინიდან გეკეკლუცება. მსურველს შუძლია პირდაპირ ვიტრინაში შევიდეს, რა თქმა უნდა საკმაოდ ბევრი ფულის გადახდის სანაცვლოდ. სამწუხაროდ დისთრიქთზე ფოტოების გადაღება აკრძალულია და არ მომეცა საშუალება დამეფიქსირებინა ის ყველაფერი რაც იქ ხდებოდა. მიუხედავად იმისა რომ ამსტერდამი საკმაოდ მშვიდი ქალაქია და ღამით ხალხი დიდად არ ჩოჩქოლობს, რედლაითზე ყოველთვის ბევრი ხალხი და ჩოჩქოლია, იქვე შეიძლება კოკაინის შოვნაც. ვიღაც ადამიანები გვერდზე ჩაგივლიან და გიჩურჩულებენ რომ კოკაინი აქვთ. ალბათ ბევრი კოკაინის და მოსაწევის ბრალია, რომ ჩემი იქ ყოფნის განმავლობაში სასწრაფოს ხმა კაი ხანს ისმოდა.

✔ ბევრისგან მსმენია სექს მუზეუმი მასთ სიი ადგილიაო. იაფი ღირს შესვლა, სულ რაღაც 4 ევრო და ალბათ ეგ გახდა საფუძველი რომ მაინც შევედი. თავიდანვე დიდად არ მაინტერესებდა და ბოლოს მივხვდი კიდეც რომ მივქარე. ეგეთი უინტერესო და მოსაწყენი ადგილი ამსტერდამში ძალიან ცოტაა. პრინციპში, გემოვნების ამბავია, ბევრს მოსწონს :)

sex museum

✔ The Dungeon-ს შემთხვევვით მოვკარით თვალი ტრამვაით შინ რომ ვბრუნდებოდით. საშინელებათა ოთახი გვეგონა. პრინციპში, სულ ცოტათი აღმოჩნდა კიდეც. საშიში ნაკლებადაა იქაურობა, სამაგიეროდ ვიზუალური გაფორმებაა გადასარევი! 1 საათის განმავლობაში გაჩვენებენ ესპანურ იკვიზიციას, რომელიც ჰოლანდიას შეეხო.  როგორი იარაღები არსებობდა საწამებლად, როგორ ასამართლებდნენ ხალხს, როგორ და რატომ წვავდნენ ჯადოქრებს კოცონზე, რა ხდებოდა იმ პერიოდში გემზე და ა.შ. 22 ევრო ღირდა შესვლა, პრინციპში ძვირია. თუმცა არ ვნანობ რომ მანდ ვიყავი.

the dungeon amsterdam

ამსტერდამი ჩემი ოცნების ქალაქი იყო წლების განმავლობაში და ვერასდროს ვიფიქრებდი, რომ ოცნება ასე მალე ამიხდებოდა. თითქოს ჯერ ისევ არ მჯერა, რომ იქ ვიყავი, რომ პატარა ქვაფენილიან ქუჩებზე დავბოდიალობდი, რომ ხიდიდან ხიდზე ყოველი გადასვლისას ვფიქრობდი, რომ ზღაპარში ვიყავი.

P.S ძალიან მარტივი გასარჩევია ვინ ადგილობრივია და ვინ ტურისტი :) თუ ველოსიპედზე დაინახავთ ადამიანს, რომელიც ორივე ან თუნდაც ერთი ხელით ჩაფრენილია საჭეს და მხოლოდ პირდაპირ უყურება და ყველა წვრილმანზე ასიგნალებს ე.ი ტურისტია, ხოლო ადამიანი რომელიც თან ველოსიპედზე ზის, თან ყავას სვამს, თან სიგარეტს ეწევა და თან ტელეფონზე ლაპარაკობს ე.ი ადგილობრივია. ამსტერდამი ველოსიპედების ქალაქია და მათთვის უზარმაზარი პარკინგი არსებობს.

amsterdam

რამდენიმე საათი გაფრენამდე

დღეს რომ დრო ნელა გადის ასე ალბათ არასდროს გასულა.
6 საათია, რამდენიმე საათიც და ამსტერდამისკენ გაფრინდება ჩემი თვითმფრინავი.

პირველად როდის ან რატომ მომინდა ამსტერდამში წასვლა არ ვიცი. მაგრამ ბოლო რამდენიმე წელია ვამბობ ამ ქალაქში აუცილებლად წავალ-მეთქი. თუმცა, ვერასდროს ვიფიქრებდი, რომ ჩემი ოცნება ასე მალე ამიხდებოდა. ჯერ კიდევ რამდენიმე თვის წინ, როცა საუბარი დავიწყეთ ამსტერდამზე და ინტერნეტში რაღაცეები მოქექვა, რატომღაც მეგონა რომ თავს ვერ მოვაბამდით და ვერ წავიდოდი. ხოდა, დაჯერებაც მიჭირს რომ სულ რამდენიმე საათი და მე უკვე ამსტერდამში ვიქნები.

პრაღა შორიდან მომწონდა, პატარა ლამაზი ქალაქია. მინდოდა ჩეხეთშიც წასვლა, თუმცა, ამჯერზე არ ვგეგმავდი. ფაქტობრივად შემთხვევით გამოვიდა, და ეგეც იმის ბრალია, რომ ვიზა იმაზე დიდხნიანი მომცეს ვიდრე შეტანილი მქონდა. ერთი გასროლით ორ კურდღელს ვიჭერ, თუ როგორ არის ეგ? :D

პანიკა მაქვს ჩართული. მგონია რაღაც მრჩება. მხოლოდ ხელბარგით მივდივარ (შიდა ფრენების დროს ბარგი ფასიანია და მაგდენი ფული არ მაქვს) და ჩემი ჩანთა რამდენჯერმე ავწონე იმაში დასარწმუნებლად რომ 8 კგ-ს არ აღემატება. სულ რაღაც 6.2 გამოვიდა.
ტვინში მილიონჯერ გადავავლე თვალი ნივთებს რომლებიც ჩავდე და მაინც მგონია, რომ რამე მავიწყდება.
მთავარია პასპორტი, პირადობა და ფული თან მაქვს. დანარჩენს ალბათ ეშველება :)

P.S ბოლო დროს ჩამოვარდნილმა თვითმფრინავებმა ცოტა დამძაბა. თუმცა, ჩემს თავს მაინც იმას ვახსენებ, რომ თვითმფრინავი ყველაზე უსაფრთხო ტრანსპორტია და მსხვერპლის რაოდენობით ბოლო ადგილზე დგას. ასე, რომ ყველაფერი კარგად იქნება ^_^

ბავშვობის ოცნება

სკოლიდან რომ მოვდიოდი ყველანაირად ვცდილობდი დრო გამეწელა ხოლმე. იმ დროს რუსთავი 2-ზე პირველი საათიდან 3 საათამდე ფილმი გადიოდა, ხოდა მეც წამოვწვებოდი პულტით ხელში და ფრიად დაინტერესებული სახით ვუყურებდი სხვადასხვა ფილმებს.

ამ ფილმების ყურებისას ბევრი რამე მომინდებოდა ხოლმე, მაგალითად 2-3 წუთში მესწავლა მთელი წიგნი, რამდენიმე წამში გამევლო საოცრად გრძელი მანძილი, სახლში მქონოდა აუზი, ვარჯიშის და დიეტის შედეგი ისეთივე სწრაფი ყოფილიყო როგორც ფილმებში და ა.შ. ერთ-ერთი სურვილი დაცვის ყოლა იყო.

ვიჯექი და ვფიქრობდი, როგორი იქნებოდა ჩემი ცხოვრება პირადი დაცვა რომ მყოლოდა. თუ იმის ფუფუნება მექნებოდა, რომ საკუთარი პირადი დაცვა მეყოლებოდა, რა თქმა უნდა სახლსაც დაიცავდა. თუ სახლს დაცვა ეყოლებოდა, ე.ი სახლი დიდი და ლამაზი იქნებოდა.

მოფიქრებული მქონდა სახლს როგორ მოვაწყობდი.
დიდი, 5 სართულიანი სახლი ქალაქგარეთ იდგებოდა და უზარმაზარი მწვანე ეზო ექნებოდა. 4 სართული მიწის ზემოთ იქნებოდა, 1 მიწის ქვემოთ. მიწის ქვემოთ სართულზე დახურული აუზის და საუნის განთავსებას ვგეგმავდი. აუზი რა თქმა უნდა დიდი და ღრმა უნდა ყოფილიყო, ტემპერატურა ზამთრისთვის შესაფერისი, რადგანაც დახურული აუზით სარგებლობას მხოლოდ ზამთარში ვაპირებდი. პირველ სართულზე დიდი მისაღები, სამზარეულო, სასადილო და მოსამსახურეების მოსასვენებლი ოთახები იქნებოდა. მეორე სართულზე რამდენიმე საძინებელი და ყველა საძინებელს თავისი აბაზანა და ტუალეტი ექნებოდა. მესამე სართული მინდოდა რომ დიიდ სავარჯიშო ოთახად მექცია. უზარმაზარი ოთახი, დიდი სარკეებით, ბევრი ტრენაჟორებით და დიდი სივრცით არობიკისთვის. რა თქმა უნდა ამავე სართულზე იქნებოდა საშხაპე და გამოსაცვლელი ოთახი. სულ ბოლო სართული მინდოდა რომ მწვანე ყოფილიყო, ბევრი მცენარეებით, დეკორატიული ხეებით, ჰამაკებით და საქანელებით.

ეზო უზარმაზარი, უკანა ეზოში დიდი აუზი. შემოღობილი რკინის მაღალი ღობით იქნებოდა რომ ქვემოდან ჭიანჭველა არ შემძვრალიყო და ზემოდან ჩიტი არ გამოფრენილიყო. ყოველ 3 მეტრში ერთი დაცვა იდგებოდა და ერთმანეთს 3 საათში ერთხელ შეცვლიდნენ ხოლმე. დაცვა მთავარი კომპონენტი იყო ჩემს ოცნებაში. ჭიშკართან ყველა ადამიანს გააჩერებდნენ, ჰკითხავდნენ ვინ იყო, რისთვის მოდიოდა, ჩაიწერდნენ მანქანის ნომრებს და დაიტოვებდნენ პირადობის დამადასტურებელ მოწმობას, ყოველი შემთხვევისთვის. თუ გაუთვალისწინებელი შემთხვევა მოხდებოდა დაცვის პოლიციის ყველა წევრი ჩემს სახლში გაჩნდებოდა, სათვალთვალო კამერებს გადაჩხრიკავდნენ და ყველაფერს იზამდნენ რომ “გაუთვალისწინებელი შემთხვევა” მოგვარებულიყო.

ამ ყველაფერთან ერთად ერთი პირადი მცველი მეყოლებოდა. ეს პირადი მცველი რა თქმა უნდა ჩემი საუკეთესო მეგობარი გახდებოდა. ხანდახან ჩუმად გამაპარებდა ხოლმე სახლიდან, ხელს შემიწყობდა, რომ ბიჭებს შევხვედროდი. აუცილებლად მაღალი, ნავარჯიშები ტანით და სიმპატიური უნდა ყოფილიყო და რა თქმა უნდა გარუჯული. ჩემზე რამდენიმე წლით დიდი, იმდენით რომ სასაუბრო თემა ყოველთვის გვქონოდა და მეგობრობაში ასაკს ხელი არ შეეშალა.

მე მიყვარს ჩემი ოცნება და არც ეხლა ვიტყოდი უარს დიდ სახლზე, რომელსაც საუკეთესო დაცვა ეყოლებოდა და ჩემს პირად მცველზე, რომელიც ყველაზე სიმპატიური იქნებოდა :3

 

✔ მარტვილის კანიონი

საქართველოში რომ ძალიან ბევრი ლამაზი ადგილია, რომელიც აუცილებლად უნდა ნახო სანამ ცოცხალი ხარ ვიცი, მაგრამ სამწუხაროდ ვერასდროს ვერ ვაბამ თავს. მაგის გამო წლებია ჩემს TO DO ლისტში აგდია სვანეთი, რაჭა, თუშეთი, ვარძია  და კიდევ უამრავი ადგილი, რომელიც მხოლოდ ფოტოებით და გადმოცემით ვიცი.

ასეთი To do ადგილი იყო მარტვილის კანიონიც. ყოველთვის მომწონდა და ყოველთვის ვეტრფოდი შორიდან, ყოველთვის ვამბობდი რომ აუცილებლად წავალ-მეთქი.

ამასწინათ ნიუსფიდში ერთ-ერთ ივენთს ჩემმა რომელიღაცა ფრენდმა going მისცა. ივენთის მიხედვით 12 ივლისს ტური უნდა მოწყობილიყო მარტვილის კანიონში. დაუფიქრებლად დავაჭირე going-ს და დავიწყე დღეების ათვლა.

ერთ დღიანი ექსკურსია იყო და ძალიან, ძალიან დამღლელი. ესეთ შორს მანძილზე ორი დღით უნდა წახვიდე, რომ ადამიანის სახე და ფორმა შეინარჩუნო, ბოლომდე ისიამოვნო კანიონით და იყო ბედნიერი. თუმცა, მარტვილის კანიონი იმდენად ლამაზია და იმდენად მომხიბლავია, წინ რომ 4-5 საათი სავალი გზაა სულ გავიწყდება.

მარტვილის კანიონი

კანიონი შეგიძლია ცურვით დაათვალიერო, ან იქვე ნავი იქირაო. პირველ ჩანჩქერამდე, რომელიც ძალიან პაწაწუნაა 25 ლარად მიგიყვანთ (ნავში 5 კაცი ჯდება), ხოლო მეორე ჩანჩქერთან, რომელიც გაცილებით დიდია და რომლის მიმდებარე ტერიტორიაც გაცილებით ლამაზი, 50 ლარი ჯდება. თუმცა, 40 ლარადაც თავისუფლად წაგიყვანენ. წყალი ძალიან ცივია, იმდენად ცივი, რომ წყლიდან ამოსვლისას კანი მეწვოდა.

კანიონის ბევრი სურათი მინახავს და ბევრჯერ აღვფრთოვანებულვარ, თუმცა, ამჯერად იმ აზრზე ვარ რომ მის სილამაზეს ფოტოები უბრალოდ ვერ გადმოსცემენ. მარტვილის კანიონში აუცილებლად უნდა წახვდიეთ და აუცილებლად საკუთარი თვალებით ნახოთ.

მარტვილის კანიონი

გული დამწყდა, რომ წყალში ბოთლები ეყარა. მენავემ გვითხრა ჩვენ ყოველ დილით ვასუფთავებთო, მაგრამ ზემოთ სოფელია და მაცხოვრებლები ყრიან ამ ნაგავს, შემდეგ წყალს მოაქვსო.

ძალიან ბევრი ხალხი იყო.

იქვე ახლოს დადიანების საბანაო ადგილია. ჩრდილში მოქცეული, საკმაოდ ღრმა, ცივი და სუფთა წყალი ზაფხულის სიცხეში მისწრებაა. თანაც, ხალხი იმაზე ნაკლებია ვიდრე კანიონის მისადგომთან.

იცით მარტვილს მარტვილი რატომ ჰქვია?
არსებობს ლეგენდა, რომლის მიხედვითაც წარმართი ადამიანები თავიანთ კერპს – ჭყონდიდს (დიდი მუხა) დედისერთა ჩვილ ბავშვებს სწირავდნენ მსხვერპლად და მსხვერპლის შეწირვის დროს ამბობდნენ “მა რჸვილი” ( მეგრულად: მე მოგკალი). საბოლოო ჯამში ამ ადგილს მარტვილი დარქვა და მოწამეთა ეკლესია აშენდა VI-VII საუკუნეებში.

მარტვილის კანიონი

ბედნიერი ვარ, რომ ჩემს TO do ლისტში ერთი ადგილი “მოიპწიჩკა”.